Spady po bogaczach są najlepsze.
To by ci pasowało.
Nie dam ci się wrobić.
Dobrze wyglądasz w beżu. Podkreśla szarość twojej cery.
- Serio? - Tak.
Jeśli macie się kłócić, to do mikrofonu.
Ostatnio wasze odsłuchy lecą na łeb.
Joanne jest nudna, odkąd ma chłopaka.
To nie fair. Po prostu zdradzam trochę mniej szczegółów.
- To zdrowe. Rozumiecie to? - „Zdrowe”.
Bzykasz się z rabinem przez dziurę w prześcieradle.
Świat powinien o tym wiedzieć.
Nie wszystko musi pojawić się w podcaście.
Jeszcze się odbijemy.
Czytałaś ostatnio komentarze?
Już tego nie robię.
Zawsze narzekają na coś głupiego, np. że robimy przerwy na siku.
Mam przestać pić wodę i umrzeć?
Ten jest mądry.
„Ostatnio Morgan jest dużo śmieszniejsza niż Joanne”.
Sama to napisałaś.
„Lubiłam je, ale mam dość nudnych historii Joanne”.
I GIF z herbatką na sen.
Co?
Ten jest pozytywny.
„Dobrze, że Joanne mniej gada, bo ma wkurzający głos”.
- Jednak nie. - To przez Noaha.
Nie lubię go.
- Dlaczego? - Nie chcę się dzielić.
Nie chcesz się dzielić mną? To urocze.
Tatuaże, gruby kark, wykroczenia na koncie.
To bardziej w twoim typie.
- Nie. - Czemu tego nie nagrywamy?
Nie mów, że nie lubisz Noaha, bo jeszcze go nie znasz.
Anne Hathaway też nie znam, a jej nie lubię.
- Ja też. - Widzisz.
Musisz go kiedyś poznać. Może zaproszę go na seans Vanderpump?
Nie, to nasza tradycja.
Nie zrozumie mnie.
Nie jesteś aż tak skomplikowana.
Jestem pełna sprzeczności.
Co?
Na przykład nie chcę przespać się z tym typem, ale to zrobię.
Do zobaczenia.
Naprawdę? W tym czepku.
Szanuję to.
Wypada iść w tym na pogrzeb?
Hej! Ciacho wróciło.
Cześć, ciacho. Jaki masz zawód?
- Najlepszy kochanek świata. - Chciałabym.
Serio. Wypełniam ogłoszenie o bat micwie Miriam
i muszę wpisać, jakie masz stanowisko.
Nie wiem. Żadne?
Wspólnik?
Firma nazywa się Roklov i Synowie, a Noah tam nie pracuje.
No i spoko. Podwójnie odnosi się do mnie.
Wpiszę: „wiceprezes”.
Nie! Tata to zobaczy, a dopiero zaczyna mnie lubić.
Wcale nie.
Musisz w końcu z nim pogadać.
Nie muszę. Poczekam, aż sam poruszy ten temat.
Kto nie prosi, ten nie dostaje.
- Dobrze, pogadam z nim. - Kiedy?
Nie wiem. Pod koniec roku?
Muszę to skończyć do 18.00.
Nie pogadam z nim dzisiaj. Jest niedziela, siedzi w saunie.
Chyba czeka cię wycieczka.
Wiesz, że nie znoszę sauny.
Zanim zaczniemy oglądać, muszę cię wprowadzić w świat Vanderpump.
Zawsze oglądamy w niedzielę. To nasz futbol.
Wasz kościół.
- Tak. - Tak.
- To nasz kościół. - Teraz to też mój kościół.
To nie jest coś, co można poczuć od razu.
Jeśli się znudzisz, możesz wyjść.
Broni terytorium. Nie bierz tego do siebie.
- Nieprawda. - Nie biorę. To poważna sprawa.
Rozumiem to i mam coś dla ciebie.
- Nie próbuj mnie zbajerować. - Ale chcę.
- Dobra, co to? - Ma wielką torbę, musiałam spytać.
Jesteś łatwa.
Po pierwsze zmywalne tatuaże na mój chudy kark.
Urocze.
Mam też prześcieradło, którego używamy do seksu.
- Powiedziałaś mu? - Mówię mu wszystko.
Co za obciach. Przepraszam.
Wziąłem też chrupki, bo je lubię.
Wolno ci to jeść?
Myślałam, że rabini muszą jeść koszernie.
Na szczęście sam mogę je pobłogosławić.
Hava Nagila. Gotowe.
- Spoko. - Już były koszerne.
Dobra, jest zabawny. No co? Jest.
Boże.
To mama.
- Cześć, mamo. - Cześć.
Cześć, dziewczyny! Jedziemy z tatą na Vanderpump.
- Hej. - Serio?
- No dobra. - Będzie też Pat.
- Co? - Jaki Pat?
Nowy chłopak waszego taty.
Cześć, Joanne i Morgan!
Słodki jest, prawda? Jest terapeutą.
Kiedyś leczył kuzyna Henry’ego Winklera, Fonzie’ego.
Czemu tu jedziecie?
Rozmawiałam z Isis.
- Isis? - Organizacją terrorystyczną?
Moją duchową przewodniczką i opiekunką kotów.
- Co? - Mamo.
Mówi, że potrzebujecie dwojga zdrowych rodziców.
- Nie potrzebujemy. - Jesteśmy już dorosłe.
- Zaraz się widzimy. - Tak.
Nie bierzcie Pata.
- Przyjadą wasi rodzice? - Na to wygląda. I jakiś Pat.
No dobrze.
Muszę się przebrać. Jestem w ciuchach do koszykówki.
- To tylko rodzice. - Rodzice są najważniejsi.
Moi rodzice nie są ważni. Dobrze wyglądasz.
Tak zostałem wychowany. Muszę się przebrać.
- Nie musisz. - Mamy za mało przekąsek.
Wyskoczę na momencik.
Wrócę, jak się ogarnę.
Dzięki. Wybaczcie.
- Ruchacie się przez prześcieradło? - Przestań.
O rany.
Hej.
Przyszedł mój synek.
Cześć, tato.
Ojcze.
Przyszedłem...
żeby pogadać o...
Mam prośbę. Posmagaj mnie witkami brzozowymi.
Dobra.
Czym?
- Chodź. - Dobrze.
O tak. Biczuj.
Doskonale.
Chciałbym zacząć odgrywać w firmie jakąś ważniejszą rolę.
Ważniejszą rolę?
Chcesz mojej posady? Ja jeszcze żyję.
- Skup się na biczowaniu. - Dobrze.
- Zaczynamy. - Witaj, rodzino.
Pat, przyszedłeś.
Dzięki za zaproszenie.
Nasza nowa rodzinka!
- Wspaniała, co? - Tak.
- Córeczki. - Hej, tato.
Zaczęłyście bez nas. Co przegapiliśmy?
Chcę tylko powiedzieć,
że czasem trudno jest odnaleźć się w zmianach,
ale wy radzicie sobie z tym z gracją.
To protekcjonalne.
Masz rację. Przepraszam.
Cieszę się, że tu jesteś.
Chcę być tam, gdzie ty.
Miłość kwitnie.
Rany.
- Co robisz? - Jezu.
- Jesteśmy czułą rodziną. - Nie.
Obie byłyście we mnie. Nasza więź nigdy nie zniknie.
Ja też byłem. Nie wzięły się znikąd.
- Tato, błagam. - Nie jest Dziewicą Maryją.
- Wróciłem. - Cześć.
Założyłeś marynarkę na bluzę?
To sportowa marynarka.
Dobrze, że miałem ją w aucie. Dzień dobry.
- Hej. - Kwiaty.
- Cześć. - Cześć.
To jest Noah.
To moja mama, a to mój tata.
I Pat.
- Miło was poznać. - Noah.
Aj waj! Żydowski rabin.
Wiesz, że Lynn to hebrajskie imię?
- No proszę. - Na pewno?
Cześć, jestem Henry. Tata Joanne.
- Miło pana poznać. - Boże!
- Śmiesznie, że mówisz mu „pan”. - Czemu?
Może ja też powinienem.
- Nie waż się. - Tak jest, proszę pana.
Pat, ty dowcipnisiu.
Nie wiedziałam, że jesteś taki przystojny.
Wyglądasz jak Billy Joel.
- Nie. - Niektórzy tak mówią.
Wiesz, że ma urodziny trzy dni po mnie?
- Nikogo to nie obchodzi. - Skąd to wiesz?
Joanne ma urodziny wtedy co Unabomber.
- Tak. - Dziękuję.
Uwielbiam Billy’ego Joela. Proszę.
Mów mi Lynn.
Dobrze.
Dla kogo to?
Dla pani.
- Dla mnie? - Tak.
Dlaczego?
Z szacunku.
- Nie mam wazonu. - Potrzymam je.
Pójdę czegoś poszukać.
Dobrze.
- Ciężkie są. - Potrzymam.
- Noah. - Tak?
Jakie masz zamiary wobec mej córki?
Czemu udajesz teraz prawdziwego ojca?
- Bo nim jestem. - No nie wiem.
- Henry, spokojnie. - Co?
Daj jej czuć to, co czuje.
Dzięki, Pat.
Znalazłam słoik po Prego.
Ach! Prego.
Sportowa marynarka.
Prego!
Uwielbiam Billy’ego Joela.
Prego!
Z szacunku.
Prego!
- Bardzo głośno mówisz. - Głośno?
- Tak. - Dobrze.
- Dosyć. - Przepraszam.
Wiesz co? Daj mi te kwiaty.
Chodź ze mną.
Dużo tych kwiatów. Jakbyś szedł na pogrzeb.
Dzień jeszcze młody.
Widziałam twoją minę. Wzdrygnęłaś się.
- Co? Nie. - Tak.
Dobra, trochę mnie odrzuciło,
że ubrał się jak młodzieżowy pastor,
ale i tak mi się podoba.
Nie wzdrygam się.
Nie możesz z tym walczyć.
To jak chińska pułapka na palce. Im mocniej ciągniesz, tym gorzej.
Nie wzdrygam się.
Jasne. Oto twoje kwiaty. To przez nie się wzdrygasz.
- Włóż je do... - Weź je. Są piękne.
- Przestań. - Dobrze.
Nie chcę ich.
Pięknie.
Wejdź do zimnej wody.
Nie chcę. Potem mnie mrowi w palcach.
Mięczak. Nie bądź leszczem, wchodź.
Dobra, jebać to.
Wiesz co?
Dzień w dzień coś ogarniam.
Działka na ulicy Figueroa.
Zezwolenia na Boulder Avenue? Proszę.
Kto ci obiera pistacje,
żebyś od samego rana miał przekąskę na biurku?
Twój syn.
Chcę być wiceprezesem i czuję, że na to zasłużyłem.
Proszę, proszę.
Czekałem, aż o to poprosisz.
Naprawdę?
Chciałem, żebyś okazał hucpę.
Sprawdźmy cię, panie wiceprezesie.
Zaczynasz jutro o 5 rano na Golder Avenue.
Potem maraton spotkań.
Zobaczysz, czym zajmuje się twój tata.
Kochany bubuś.
Uprzedź Esther, że wrócisz późno.
Dobra.
Zajebiście tu zimno. Jak wy to znosicie?
Podologia to dobra specjalizacja, bo prawie każdy ma stopy.
Jak się poznaliście?
- Wątroba. - Co?
Wzdychanie oznacza problem z wątrobą.
- To by się zgadzało. - Tak?
- Poznaliśmy się... - Daj mi opowiedzieć.
- To dobra historia. - Dobrze, bo jesteś uroczy.
- Gotowy? - Tak.
No więc
poznaliśmy się na Grindrze.
To koniec. Wspaniale. Przepraszam,
myślałem, że to będzie dłuższa historia.
Rzadko się udaje znaleźć tam miłość.
Nasza historia jest wyjątkowa.
Zgadzam się.
Piękna historia miłosna. Gdzie taką znaleźć?
- Na Grindrze. - Tak.
- Super. - Miałam to powiedzieć.
Noah, wydajesz się bardzo otwarty.
Pozwól, że spytam,
czy udzieliłbyś ślubu dwóm gejom w swojej synagodze?
Świetne pytanie.
Nawet już kiedyś udzieliłem. Ale tylko Żydom.
Orientacja jest drugorzędna. Ważniejsze, czy ktoś jest Żydem, czy nie.
W końcu ktoś poruszył ten niewygodny temat.
To nie jest niewygodny temat.
Mogę poślubić Żydówkę albo konwertytkę. Konwertyci są najbliżej Boga.
Może powinniśmy przejść na judaizm.
Jestem katolikiem i tego nie polecam.
- Nie? - Nie.
Katolicy uczą cię nienawiści do samego siebie.
Pat.
Przepraszam.
- Pat, kocham cię. - Ja ciebie też.
Jak słodko. Związek pełen miłości.
- Przepraszam. Znowu. - Jesteś bezpieczny.
Gorąco tu. Przewietrzę się.
Ja też pójdę się przewietrzyć.
Posłuchaj.
Kocham cię.
Podasz butelkę?
Pewnie.
Naprawdę się wietrzymy. Myślałam, że stąd idziemy.
Potrzebowałam przez chwilę ochłonąć.
Jasne.
Usiądźmy.
- Tak. - Pooddychajmy.
- Jak miło. - Tak.
Prego!
- Przestań. - Co?
- Morgan, fuj. - Przepraszam, musiałam.
- Wzdrygam się. Cieszysz się? - Mówiłam.
Nie wierzę, że dałam mu się dotknąć tymi łapami trzymającymi kwiaty.
Ach, ten wzdryg. Zawsze się pojawia.
Pamiętasz, jak Wyatt biegł z plecakiem?
I obijał mu się o plecy?
- Niedobrze mi się robi. - Mnie też.
Okropne.
Gdy miałam zamieszkać z Anthonym, widziałam, jak gonił piłeczkę do pingla
i nie mógł jej złapać. Może nadal za nią biegnie.
Mógł być mężczyzną mojego życia, ale niczego nie żałuję.
Nie da się tego odzobaczyć.
Wiesz, co było najgorsze?
Tata mówiący: „Kocham cię”.
Wzdryg na maksa. Co to miało być?
Nie wiem.
Kiedy ostatnio powiedział tak do nas?
Nigdy.
Naprawdę zerwę z Noahem? To takie smutne.
Zdarza się.
- Jak to zrobisz? - Nie wiem.
Pewnie tak, jak z Marco.
- Czyli jak? - Przestałam mu odpisywać.
Niezły plan.
- Chcesz przeszukać barek? - Tak, proszę pana.
Noah, widzisz, co narobiłeś? Mówi do mnie „proszę pana”.
O rany.
Wszystko dobrze?
Powinnam już zamknąć ten rozdział, ale...
- Robię, co mogę. - Tak.
- Przykro mi. Musi być ciężko. - Nie mów Joanne.
To i tak dla nich trudne, że widzą ojca w takim stanie.
Z nowym partnerem?
Nie, gdy jest taki czuły i dostępny emocjonalnie.
Nie poznaję Henry’ego przy Pacie.
Mówi mu: „Kocham cię”. Co się z nim stało?
Nie wiedziałem o tym.
A dziewczyny
zawsze potrzebowały go bardziej niż mnie.
Ojcowie i córki. To niełatwa relacja.
Staram się jakoś się trzymać.
Myślę, że dobrze ci idzie.
To kłamstwo, rabinie.
Ale słodkie.
Morgan, mogę pogadać z Joanne?
Jasne.
Dzięki.
Noah, bardzo miło było cię poznać.
Mazel tow.
- Hej. - Hej.
Ewidentnie zrobiłem dziś coś, co cię odrzuciło.
Obstawiam kwiaty.
- Wiem, że były za duże. - Było kilka czynników.
Jasne. Zależało mi, żeby twoja rodzina mnie polubiła.
To nie takie żałosne, więc nie będę za to przepraszał.
Wydaje mi się, że to nie dlatego jesteś niezadowolona.
Twoja rodzina wiele przeszła,
więc rozumiem, dlaczego trzymasz gardę.
Możesz się autosabotować do woli, ale lepiej tego nie rób,
bo, Joanne...
jestem przy tobie.
Udźwignę to wszystko.
To ta marynarka?
To, że nazywasz ją „marynarką sportową”.
- Tak to się nazywa. Nieważne. - Muszę to sprawdzić.
To jest ważne.
Bardzo cię lubię.
Bardzo. Ty mnie też, więc przestań udawać, że nie.
Dobra. Ja też.
Też co?
Też cię lubię.
Czekaj.
Powiedz to, gdy mam na sobie marynarkę.
- Inaczej się nie liczy. - Chyba nie dam rady.
Skonsumujmy to.
- Możesz to powiedzieć marynarce. - Dobra.
Fajna, co?
- Dobrze. Bardzo cię lubię. - Wiem.
Powiedziałeś „prego” z akcentem.
Od razu wiedziałem, że to błąd.
- Cicho. - Poważny.
Przez ten głos nie będę mogła z tobą uprawiać seksu.
Chcesz iść na górę i to zweryfikować?
To twoja wątroba.
Pytanie brzmi:
czy kiedy zaczniemy mieć o kimś niepochlebną opinię,
możemy ją zmienić?
Myślałam, że nie, ale teraz uważam, że zdecydowanie tak.
Chwileczkę.
Nie wspominasz o najważniejszym.
W życiu Joanne pojawił się nowy mężczyzna.
Nie zdradzimy imienia. Nazwijmy go Prorokiem.
Mogłyśmy wcześniej to przemyśleć.
Prorok dokonał niemożliwego.
Wywołał wzdryg i podniósł się po nim,
co nie udało się jeszcze nikomu. Wzdrygu nie dało się cofnąć.
Teraz wiemy, że trzeba go pokonać,
i że można go przezwyciężyć.
To prawda.
W końcu mamy jakiś ciekawy temat
po kilku fatalnych odcinkach.
Podziękujcie mu, że oddał nam Joanne.
Już się bałam, że zostanę z podcastem sama.
Beze mnie to nie to samo.
Przekażę mu podziękowania dziś wieczorem.
Jest naprawdę cudowny.
W poprzednim wcieleniu mieliśmy romantyczną relację.
- Jezu. - Mamo, fuj.
Nie podrywaj go na reinkarnację.
- Matki i córki mają wspólny typ. - Fuj.
Boże, przestań.
Dzięki, że nas słuchaliście. Muszę iść na siku.
Jasne.
SASHA: WIEŚĆ OD GORSZEGO Z RODZEŃSTWA
- JA NIE JESTEM TĄ GORSZĄ - JA TEŻ NIE, BO DOSTAŁEM AWANS
Napisy: Zofia Sław