Dla tych z problemami z pamięcią:
Devi nie dostała się na żadną uczelnię. Ani jedną.
Wszystko się posrało i to malowniczo.
O co chodzi? Znowu opos się tu wdarł?
Zaraz.
- Uczelnie się odezwały? - Tak.
Nie trzymaj mnie w niepewności.
Jak Devi mogła powiedzieć, że nie pójdzie na studia?
Że zrąbała sobie życie?
Że jedyne dziecko jej matki jest zerem przez duże Z?
Kanna, no już. Gdzie się dostałaś?
Wszędzie.
Odpowiedź: nie powie jej.
O Boże!
To wspaniale!
…NIE BYŁAM NA BALU
Akshara, tu Devi Vishwakumar.
Może nie wiesz, ale przypadkiem trafiłam na listę rezerwową.
Chyba że to żart.
Bardzo zabawny, wcale nie okrutny.
Proszę, oddzwoń.
Devi była jak piłka po nieudanym serwisie. Zmierzała prosto na aut.
Devi Vishwakumar, ty seksowna geniuszko!
- Gratuluję! - Czego?
Dostałaś się wszędzie?
Twoja mama powiedziała mojej. Niezwykłe.
Boże, kłamstwo się szerzyło.
Ale prawda była zbyt bolesna.
Spójrzcie na nas.
Eleanor zaraz będzie gwiazdą,
a Devi i ja zamieszkamy w Princeton.
- Nadal chcesz iść na Princeton, prawda? - Tak.
Chcę iść na Princeton.
Wszystkie stałyśmy się kobietami, którymi chciałyśmy zostać.
A dziś będziemy to świętować na balu maturalnym.
Idealnie.
No tak, bal.
Devi czekała na ten wieczór od początku liceum,
ale jak zwykle narobiła takiego bałaganu, że nie mogła się tym cieszyć.
Tak. To jest idealne.
Muszę pogadać z panią Warner.
Wieczór będzie super.
Ja też muszę lecieć.
Będę pokazywać Brosnana na wystawie i muszę go zdebugować.
Ściągnął film o crossficie i teraz podaje wszystkim ich BMI.
Ja też mam wiele ekscytujących rzeczy,
więc muszę się nimi zająć.
Do zobaczenia!
Chciała pani ze mną porozmawiać?
Nigdy nie chcę z nikim rozmawiać, ale z tobą muszę, młodzieńcze.
Przestałeś chodzić na lekcje
i od kilku tygodni nie odrabiasz pracy domowej.
Co to ma znaczyć?
Skoro dostałem się na Columbię,
postanowiłem zdjąć nogę z gazu.
W takim razie moja noga cię kopnie.
Jak tak dalej pójdzie, oblejesz swoje przedmioty,
a Columbia zmieni swoją decyzję.
Trent mówił, że to mit.
Trent Harrison?
Kiblujący czwartoklasista, który wiesza swój plecak na alarmie?
On ci doradza w kwestii studiów?
O Boże.
Boże, mam tyle do zrobienia.
Cześć. Co tu robisz?
Sprawdzałam, co u moich przyjaciółek.
Wszystko w porządku?
Wydajesz się smutna.
I to naprawdę, a nie kiedy ćwiczysz płacz.
Widziałam się ostatnio z mamą.
Rany, widziałaś się z mamą?
Przywaliłaś jej?
Nie, już nie jestem na nią zła.
Trochę mi jej żal.
Poświęciła całe życie karierze, która nigdy nie rozkwitnie.
I boję się, że zrobię to samo.
Jaja sobie robisz? Jasne, że ci się uda.
Masz największy talent na całym płaskim świecie.
Wiesz, ilu utalentowanych, bezrobotnych aktorów jest w Los Angeles?
Wszyscy trzymają kciuki, że jakiś reżyser ich wybierze.
No to zostań reżyserką.
Czekaj, to nawet niezły pomysł.
Mogłabym się nauczyć reżyserii
i robić własne filmy, w których bym grała,
jak Greta Gerwig lub kilku problematycznych reżyserów.
Chodziło mi o to, że możesz trzepnąć reżysera,
zamknąć go w szafie, ukraść ubranie
i dać sobie rolę, wcielając się w niego.
Ale to też może się udać.
Słuchaj, El, muszę iść na lekcję.
Nie chcę znowu kiblować.
Ale nie martwię się o ciebie.
Wierzę w to, co ci powiedziałem.
Jesteś wschodzącą gwiazdą.
Pani Warner, czy jakaś uczelnia
rekrutuje w jeden dzień, a do tego jest prestiżowa?
O nie. Nie wybrałaś żadnej zapasowej uczelni.
A pani mi pozwoliła. Trzeba było mnie trzepnąć.
Uwierz mi, chciałam.
Przykro mi. Jesteś na liście rezerwowej?
Tylko Princeton.
Idiotka ze mnie.
Czemu myślałam, że się tam dostanę?
Bo powinnaś. Jesteś świetną uczennicą.
Ale te uczelnie dostają tysiące podań od świetnych uczniów.
Co mam teraz zrobić?
Wciąż masz miejsce na liście oczekujących.
Mogą cię przyjąć.
A jeśli mnie nie przyjmą?
To jesienią będziesz znowu aplikować. To nie koniec świata.
To jest koniec świata.
Naprawdę.
KRAJOWA WYSTAWA NAUKOWA
Zrobiliśmy rekonesans. Nic tu nie równa się z Brosnanem.
Serio? O Boże.
Czy to doktor Leela Tye? Jest jedną z jurorek?
Kim ona jest?
Kieruje wydziałem robotyki na Howardzie. Jest rewelacyjna.
Boże, ona tu idzie.
- Cześć, jestem… - Doktor Tye.
Wiem. Jestem Fabiola Torres, a to mój robot, Piec Brosnan.
Świetne imię. Opowiedz mi o nim.
Wykrywa tlenek węgla, unosi dziesięciokrotność swojej masy
i doradza w kwestiach uczuciowych.
Związki, tak jak komedia improwizowana, nie są dla wszystkich.
To urocze.
Nie zaśmiałaś się. Zapamiętam to.
Czy on reaguje na moje zachowanie?
Panno Torres, stworzyłaś sztuczną inteligencję w liceum?
Nie powiedziałabym „sztuczną”, Piec jest bardzo autentyczny.
To niezwykle imponujące.
Bardziej imponujące od mojej nerki ze stacją ładowania?
- Tak. - Dobrze. Dziękuję za rozmowę.
Wybrałaś już uczelnię?
Uniwersytet Howarda ma świetną inżynierię.
Wiem, dlatego tam aplikowałam.
Pewnie masz mnóstwo opcji,
ale sama wybrałam Howarda,
bo starają się, żeby robotyka była bardziej inkluzywna.
O Boże.
Próbowałam to zrobić ze swoją szkolną drużyną.
Gdy zostałam kapitanką, byli tam sami tacy chłopcy,
ale sporo się zmieniło.
W laboratorium pachnie teraz o wiele lepiej.
Wierzę.
Nie chcę być zbyt natrętna,
ale w mojej grupie na Howardzie jest miejsce.
Lubię doradzać utalentowanym studentom. Odnalazłabyś się tam.
Naprawdę? Ja?
Tak, ty.
Muszę iść, ale mam nadzieję, że zobaczymy się jesienią.
Może tak, może nie.
Fab i Piec są teraz na fali.
Przepraszam za niego. Muszę mu skręcić pewność siebie.
Trzeba wezwać straż pożarną.
Coś tu zaiskrzyło między Fabiolą i Howardem.
Devi wyszła z gabinetu pani Warner zdołowana.
Spektakularnie zrąbała sobie życie
i musiała powiedzieć matce prawdę.
Gorzej być nie mogło.
Pogratulujcie Devi Vishwakumar.
Dostała się na wszystkie uczelnie Ligi Bluszczowej.
Ubierzcie się ładnie w poniedziałek, dzwonię do mediów.
Jednak mogło być gorzej.
Pierwsze słyszę. Ale ekstra.
David?
Wszystko gra?
Cześć.
Tak.
Też bym rzygał od takiego sukcesu.
Gratulacje. Szaleństwo.
Tak, „szaleństwo” to właściwe słowo.
Co tu robisz?
Końcówka roku mnie zdemotywowała i przestałem się uczyć,
więc pani Warner dała mi ostrzeżenie.
Nie idę na bal i muszę wszystko nadrobić,
żeby Columbia nie zmieniła decyzji.
Co?
Jak mogłeś zmarnować taką szansę?
Inni ludzie by się za nią zabijali.
Rany, przepraszam. Właśnie to naprawiam.
Uderzysz mnie?
Nie.
Pomóc ci?
Serio?
Wolisz odrabiać matmę niż świętować?
Nie pytaj czemu. Daj sobie pomóc.
Devi ukrywała się do końca dnia,
odrabiając lekcje Bena,
a teraz była w domu,
gdzie szykowała się na najwspanialszy wieczór swojego życia.
Albo i nie.
- Halo. - Cześć, Devi.
Tu Akshara z Princeton.
Wybacz, że dopiero teraz dzwonię.
Odbyłam dziś wiele takich rozmów.
Jasne. To o co chodzi z tą listą rezerwową?
To jak „nasze myśli i modlitwy są z wami”,
czy chcesz mi podać numer konta?
Najlepsze, co możesz zrobić, to napisać esej uzupełniający.
To wszystko? Napisać kolejny esej?
Ale co mi zostało do powiedzenia?
Myślę, że sporo.
Twój pierwszy esej był…
Był dobrze napisany. Bardzo akademicki.
Wielokrotnie użyłaś słowa „dychotomia”.
Ale nie mówił, kim jesteś.
Przecież wiesz, kim jestem.
Dzwonię co tydzień.
Tylko ty wiesz, że mam sztuczny ząb.
To prawda, ale chcę wiedzieć, czemu jesteś, jaka jesteś.
Moja jedna rada co do tego eseju:
ma być osobisty.
Jeśli go napiszę, jakie będę miała szanse?
Nie będę owijać w bawełnę.
Nie przyjmujemy wielu osób z listy rezerwowej,
ale to nie jest zerowa szansa, więc spróbuj.
Cokolwiek się stanie, gdziekolwiek pójdziesz,
czeka cię świetlana przyszłość.
Tak.
Jasne.
Pa, Aksharo.
Rety. Kanna, wyglądasz oszałamiająco.
Dzięki.
Mamo, muszę ci coś powiedzieć.
Ja też chciałam z tobą porozmawiać.
Wiesz…
Myślałam o twoim niesamowitym osiągnięciu.
O tym, że to twój specjalny wieczór.
I to mi przypomniało, jak tata poprosił, żebyśmy się tu przeprowadzili.
Na początku…
Nie chciałam.
Mieliśmy poważne problemy.
Ale teraz patrzę na ciebie.
Jesteś taka piękna.
Tyle osiągnęłaś.
To mi wynagradza wszystkie trudy.
To wszystko.
Devi była przygnębiona jeszcze przed tą rozmową.
Teraz chciała schować się przed światem.
Pospiesz się.
Twoje przyjaciółki czekają w bardzo tandetnej limuzynie.
Witajcie. To zaszczyt móc was dzisiaj wozić.
Nazywam się Stoo. Pisze się normalnie, S, T, O, O.
Rozsiądźcie się wygodnie i delektujcie napojami.
Zostały po wczorajszej ekipie.
To wódka? Rewelacja.
Rany. Dacie wiarę, że nasze dziewczyny jadą na bal maturalny?
I cieszą się, że są we trójkę, a nie z ukochanymi?
Naprawdę dojrzały, ale nie dostrzegają tego,
bo zmagają się ze swoimi wewnętrznymi demonami.
Słuchaj, Devi.
Ten wieczór to przełomowy moment, więc myślę o nadchodzących przełomach.
Jak ważne jest to, że zamieszkamy razem w Princeton?
Co?
Tak, bardzo ważne.
Mam tak samo.
Też tego chcę, więc dobrze, że tak będzie. Mogę trochę wódki?
Rany, dziewczęta, czysta wódka?
No to bawimy się.
Kierowco, zabierz nas w ładne miejsce.
Nie ma sprawy. Znajdziemy jakieś góry.
Devi, daj spokój. Chodź tu.
Słuchajcie, w tę najświętszą licealną noc
chciałam powiedzieć, że jestem z was dumna.
Wygrywacie wystawy naukowe i dostajecie się wszędzie.
Wypijmy za waszą przyszłość.
Jest taka świetlana!
O Boże!
Tu Stoo, wasz kierowca limuzyny.
Czy ktoś zginął?
Boże, Devi, coś ci się stało?
Nie dostałam się na studia.
Co?
Nigdzie się nie dostałam.
Nic wam nie jest?
Lepiej nie idźcie spać, możecie dostać krwotoku mózgu.
Dzięki za radę.
Co z tą oponą? Masz zapasową?
Tak między nami, to była zapasowa.
Rano też miałem wypadek.
Tu nie ma zasięgu.
Tak, wygląda na to, że jedno z nas
musi iść do warsztatu po oponę.
Dobra, ja to zrobię.
Ale wiecie, ja też jestem ubrany na galowo.
Żeby było jasne.
Jezu.
Chcesz o tym porozmawiać?
A podasz wódkę?
Robi się.
Pax, dzięki, że się do tego zgłosiłeś.
Jak widać, nie robią tego tylko nauczyciele,
których nie zaproszono na ich własny bal maturalny.
Nie ma sprawy.
Niestety, ostatnia nieobsadzona rola to pilnowanie toalet.
Co? Daj spokój.
Przykro mi. Zadbaj tylko, żeby nikt tam nie pił i nie palił.
Ja odpadam, bo uczniowie mają mnie za fajnego rówieśnika.
Patrz, nie będziesz sam.
Po raz pierwszy w swoim pięknym życiu
Paxton był świadkiem, jak ktoś inny wchodzi w zwolnionym tempie.
Boże, ależ zrobiła wejście.
Cześć. Ładnie wyglądasz.
Dziękuję. Ty też.
Chyba znowu mamy oficjalnie niskie notowania.
Mów za siebie.
Ja nigdy nie miałam niskich not…
Jasne.
Tak mi przykro.
To kłamstwo nie miało się rozejść.
Nie chciałam powiedzieć prawdy mamie.
Nie szkodzi. Rozumiemy.
Powinnam powiedzieć dyrektorce, zanim umówi mnie do telewizji.
Boże, czemu zawsze muszę być taką psycholką?
Lubię cię taką. Tak jest ciekawiej.
Jasne.
Przykro mi, że nie będziemy współlokatorkami.
Właściwie to próbowałam ci powiedzieć,
że nie chcę iść na Princeton.
- Co? - Chcę iść na Howarda.
- To super. - Tak myślisz?
Tak.
Cieszę się.
To co zrobisz, Devi?
Mam napisać esej, dzięki któremu wyjdę z rezerwy,
ale rekruterka w zasadzie powiedziała, że nie mam szans.
Przynajmniej wam idzie świetnie.
I co jeszcze? Nie idzie mi.
Nie miałam jeszcze ani jednej kwestii.
Ale to nic. Zapiszę się na kurs reżyserii.
Trent podsunął mi pomysł.
Zaraz. Rozmawiasz z Trentem?
To nic takiego.
El, to takie oczywiste.
Kochasz Trenta.
Powiedz mu.
Dziewczęta, w końcu dotarłem do warsztatu.
Upadłem tylko dwa razy.
Musimy odholować limuzynę. Zabierzemy was na bal tą lawetą.
A możecie nas odwieźć do domów?
Ja chcę jechać do domu kogoś innego.
Najwyższy czas.
Zamówiłem te lody dwie…
Eleanor temu?
Cześć.
Przepraszam, że nie mam twoich lodów.
Przyszłam tu…
Wszystko gra? Wyglądasz, jakbyś zobaczyła druha.
- Masz na myśli ducha? - Nie.
Dobra.
W każdym razie przyszłam,
bo w życiu jest wiele niepewności, prawda?
Na przykład dzisiaj miałam wypadek samochodowy,
a Devi, nasza najlepsza uczennica,
nie dostała się na żadną uczelnię.
Czekaj, co?
Cześć.
Nie wspomniałem, że mam towarzystwo.
Eleanor, poznaj Bena.
Jak to nie dostała się? Przecież dostała się wszędzie?
Tak naprawdę to wprost przeciwnie.
Trzyma się jakoś?
Ben, orientuj się w sytuacji.
Eleanor wygląda jak syrenka i chciała mi coś powiedzieć.
Jasne. Przepraszam.
Dobra, poszedł. Proszę, mów dalej.
Chciałam powiedzieć, że choć tyle rzeczy jest niepewnych,
jednego jestem pewna.
Chcę z tobą być.
Tak! Miałem nadzieję, że to powiesz.
Chodzi o to, że romantycznie, prawda? Nie, że wystąpimy razem w programie?
Tak, romantycznie.
Shrimp,
nie potrzebujesz tego, żeby skorzystać z toalety.
- Nie wiesz, jak sram. - Shrimp.
Dziękuję.
Co się trafiło tym razem?
- Landrynkowy sznaps. - Rany.
- To coś nowego. - Dobra.
Właśnie dlatego zaczęłam uczyć.
Tak.
Kształtujemy przyszłość z każdym pociągnięciem spłuczki.
Z ciekawości, dlaczego zostałaś nauczycielką?
Kiedy byłam w liceum,
moi rodzice przechodzili trudny rozwód.
To się odbiło na moich ocenach.
Ale był taki jeden nauczyciel, który nie pozwolił mi nawalić.
To brzmi banalnie,
ale chcę tak zmienić czyjeś życie.
To nie jest banalne.
To super.
Ty już chyba miałeś taki moment.
Słyszałam, co zrobiłeś dla Erica.
Daj spokój. Nic nie zrobiłem.
Gwizdałem i mówiłem, żeby nie tonął.
Nie wiem, ile to dla ciebie znaczy,
ale mógłbyś to robić naprawdę.
To było miłe uczucie.
Mógłbym to robić zawodowo.
No i są też inne zalety tej pracy.
Tak?
Tak.
Może gdzieś razem skoczymy?
Trochę dalej od toalet?
Jasne.
To byłoby miłe.
Potrzebujemy pomocy.
Brody chciał zapalić…
świeczkę,
ale utknął w oknie.
Dobra.
Chodź.
Ben?
Jezu. Paxton tędy wchodził?
To niebezpieczne.
Nie ma uchwytów poza ostrą jak brzytwa kratką.
Dla niego to było proste.
Świetnie.
Co tu robisz?
Dowiedziałem się o twojej sytuacji.
Żałosne, co?
To nie jest żałosne.
Owszem, jest.
Same odmowy i lista rezerwowa to definicja czegoś żałosnego.
Jesteś na liście rezerwowej?
Tak, Princeton.
Wciąż masz szansę.
Nie mam. Mam napisać kolejny esej. Nie zrobię tego.
Co? Oszalałaś?
Nie mam zamiaru tracić czasu. To koniec.
Jesienią będę znowu aplikować.
Devi, można o tobie wiele powiedzieć.
Jesteś wybuchowa, kłamiesz, mocno się pocisz, nieostrożnie jeździsz…
- Słowa mogą ranić. - Ale nie poddajesz się.
To nic nie da.
Nie mam szans się dostać.
Rozumiem, jak bardzo chciałaś iść na Princeton
i jak się żyłowałaś, żeby to osiągnąć.
Na twoim miejscu
chciałbym zapaść w śpiączkę farmakologiczną.
To byłoby miłe.
Będziesz żałować, jeśli nie spróbujesz wszystkiego.
Hej, Ben.
Tak?
Wybacz, że nazwałam cię wrednym, gdy rzuciłeś Margot.
To…
bardzo miłe, że przyszedłeś mnie pocieszyć.
Udało się?
Niespecjalnie.
Ale napiszę ten esej.
To, że powiedziałaś, że jestem wredny, nie ruszyło mnie.
Ale cały czas wracam do tego, co mi przypomniałaś.
To ja powiedziałem, że nie powinniśmy być razem.
Mogłem się mylić, David.
Coś ty sobie myślała?
Mamo, to nie to, co myślisz.
Nic się nie stało. Jesteśmy ubrani.
Co?
O, Ben. Myślałam, że to twoja lalka.
Ale skoro już cię widzę, wynoś się.
Pani Warner dzwoniła.
Nigdzie się nie dostałaś, a na dodatek okłamałaś mnie?
Wiem, po prostu nie mogłam…
Czego nie mogłaś? Dałam ci samej aplikować,
bo założyłam, że będziesz rozsądna.
Czemu aplikowałaś tylko do Ligi Bluszczowej?
Jak głupią trzeba być?
Nie mówię, że jesteś głupia…
Mówisz.
Masz rację. Jestem.
Przykro mi, że opuściłaś Indie po nic.
- Devi… - Zostawisz mnie samą?
No dobrze.
Niedługo kończysz szkołę. To ekscytujące.
- Tak? - Dla mnie tak.
Nie będę już musiała słuchać o zawiłościach w szkolnej orkiestrze.
Nie lubi pani, jak mówię, że sekcja dęta drewniana ssie?
W sumie lubię.
Czemu jesteś taka przygnębiona?
Nie wiem. Może dlatego, że jestem kompletną porażką.
O czym ty mówisz? Nie jesteś porażką.
Niby jak?
W jakiej skali? Od frajera do śmietnika?
Gdy tu przyszłaś, byłaś odciętą od ludzi, złą na świat osóbką.
Nie chciałaś zgłębiać swoich emocji,
swojego bólu, swojej traumy.
Chciałaś tylko tłuc rzeczy.
Zaczęłam chować ceramikę, zanim przychodziłaś.
- Przepraszam. - Spójrz na siebie.
Zobacz, jak daleko zaszłaś.
Zmierzyłaś się z traumą i przepracowałaś ją.
Wybacz, że się wzruszam,
ale były takie chwile,
kiedy bardzo się o ciebie martwiłam.
Spójrz na siebie teraz.
Jestem z ciebie taka dumna.
Przeżyłaś, młoda.
Przetrwasz wszystko.
Naprawdę?
Ta sprawa ze studiami
to tylko drobne potknięcie
w porównaniu z tym, z czym się uporałaś.
Możesz zrobić wszystko, na czym będzie ci zależeć.
Dziękuję, doktorko Ryan.
Dziękuję za pomoc.
I przepraszam za ten wazon.
Nie szkodzi.
Ten i tak był brzydki.
Uniwersytet Stanu Arizona, w czym mogę pomóc?
Cześć. Nazywam się Paxton Hall-Yoshida.
Zacząłem studia na początku roku,
ale zrezygnowałem,
a teraz pomyślałem, że mógłbym wrócić,
ale przeniósłbym się na pedagogikę…
Nie potrzebuję historii pańskiego życia.
Przepraszam.
Połączę pana z rekrutacją.
Dobrze.
Gratuluję powrotu.
Dziękuję.
LIST MOTYWACYJNY
Po rozmowie z doktor Ryan
Devi dobrze wiedziała, o czym powinien być jej esej.
Dawno temu ktoś powiedział mi, żebym napisała ten esej o swoim ojcu.
Nie chciałam tego zrobić.
Uznałam, że będę go wykorzystywać. Że to będzie złe.
Ale nie sądzę, żeby można było mnie poznać,
nie wiedząc nic o nim.
Powinnam zacząć od tego, że zmarł, gdy byłam w pierwszej klasie liceum.
Zmarł na moich oczach, podczas koncertu mojej orkiestry.
Miałam 15 lat
i patrzyłam, jak mój ukochany rodzic
znika z tego świata.
Ale nie chcę pisać o jego śmierci.
Ukształtowało mnie to, jak żył.
Podchodził do wszystkiego z niewyczerpaną radością i optymizmem.
Princeton jest marzeniem, które wysnuliśmy razem.
To marzenie, na którym wciąż mi tak zależy,
bo wciąż zależy mi na nim.
Ląd między dwoma rzekami.
Może stracę tę szansę, ale poradzę sobie,
bo jego nie mogę stracić.
Zawsze mi towarzyszy.
Ale jeśli się dostanę,
obiecuję, że nigdy nie zlekceważę tego osiągnięcia,
bo będę realizować marzenie, które nie jest tylko moje.
Napisy: Krzysiek Ceran