Witajcie, Świerszcze.
Pora na kolejną przejażdżkę
po zajefajnej głowie Paxtona Halla-Yoshidy.
A obwiozę was ja, Gigi Hadid.
Odkąd Paxton przypomniał tym tępakom, kto tutaj rządzi,
wszystko szło świetnie.
Był na każdej imprezie, popijawie i domówce.
Szczerze mówiąc, niemal zapomniał o ASU.
Siema, wtrząchniemy razem obiad?
Jasne. Wtrząch-wtrząch.
Znowu żył jak dawniej, tylko miał teraz ładniejszą toaletę.
Musiał tylko czasem trenować pływaków i stawiać się na spotkaniach nauczycieli.
Szukam ochotników do obsługi telefonu zaufania dla nastolatków.
Robimy to z Lyle’em sami.
Czasem to uczniowie pomagają mi bardziej niż ja im.
Tak było w większości przypadków.
Jeszcze jeden powód, czemu każda pomoc się przyda. Proszę.
Ekstra. No dobrze.
Dziękuję. A także przepraszam, panno Thompson.
Jeszcze kilka oświadczeń.
Ptasie gniazdo na stołówce
najwyraźniej uwiły rzadkie perkozy rogate.
Kalifornijskie przepisy nie pozwalają go przenieść.
PIERWSZY SEMESTR ZA WAMI!
Czasem coś mu przypominało, że inaczej zaplanował swoje życie,
ale miał wprawę w tłamszeniu tego żalu do tego stopnia,
że zostawała po nim tylko lekka zgaga.
A na koniec przypominam,
że zbliża się nasz piknik dla kadry, Kuchnie Świata.
Zobaczmy, jaką kuchnię skosztujemy tym razem…
Luksemburg.
Co oni tam jedzą?
- Przyniosę bouneschlupp. - Droga wolna.
Koniec spotkania.
Życzę takiego dnia, jaki tylko uda wam się wykrzesać.
Paxton,
może razem przygotujemy potrawę?
Współpraca to klucz do zgłębienia innej kultury.
A gar jest ciężki.
Przykro mi, panie Shapiro, nie dam rady.
Może następnym razem?
Nie łudź się.
Dziwnym zbiegiem okoliczności
zawsze ma plany, gdy kadra się integruje.
Co mam powiedzieć? Jestem zajęty.
Był bardzo zajęty.
Zajmowało go rządzenie szkołą.
Nie chcę zapeszać,
ale nauczyciel miał szanse zostać królem balu maturalnego.
…NIE MIAŁEM KRYZYSU TOŻSAMOŚCI
Dobra, słuchajcie. Witamy na selekcji do drużyny pływackiej.
Zasady są proste. Najszybsi wchodzą do drużyny.
Wygląd się nie liczy, więc nie pozujcie tak.
To jest ten moment.
Do dzieła.
Eric. Wróciłeś.
Za nic bym tego nie przegapił. W tym roku mi się uda.
Eric Perkins próbował co roku.
Nigdy mu się nie udało.
Przynajmniej dobrze to znosił.
Boże, czemu?
Fajnie. Powodzenia.
Czekają na pański znak.
Pax, może ty to zrobisz?
Dobra.
Pierwsza grupa, na mój gwizdek.
Gotowi.
Co tam? Zróbcie mi miejsce.
Tak!
Niech to.
Tak! Wiedziałem!
Zaraz się zacznie. Zatkajcie uszy.
PŁYWANIE TO ŻYCIE
Jednak nie trzeba?
Stary, przykro mi, że nie wypaliło.
No, Pax, skorzystaj ze swojej charyzmy.
Dzieciak cierpi.
Fajnie, że próbujesz,
ale może dzielnicowa pływalnia ma swoją ligę?
Nie chcę pływać z byle kim.
Chcę pływać jako Świerszcz. Może mógłbym spróbować jeszcze raz?
Eric, daj spokój.
Próbujesz co roku i co roku dzieje się to samo.
Żeby mieć szansę, musiałbyś solidnie potrenować.
Chcesz mnie trenować? Boże, tak.
- Co? - Rany.
Babcia mówiła, że przyśle mi anioła.
Nie mówiłem, że będę cię trenować.
Zrobię wszystko. Oddam ci portfel. Kartę lojalnościową salonu gier.
A może jedną noc z Rosalią?
Sama o tym kiedyś wspominała, więc pewnie się zgodzi.
Nie chcę spać z twoją dziewczyną.
Nie powinieneś tego oferować.
Proszę, Paxton.
To moje największe marzenie. Możesz mi pomóc je spełnić.
Ja po prostu…
nie chcę, żeby uważali mnie za frajera.
I to była jedyna rzecz, która łączyła Paxtona i Erica.
Dobra.
Możemy się spotkać parę razy po lekcjach.
Parę ra… Tak!
Dziękuję, Paxton.
Perkins, wróciłeś do gry.
Na razie, brachu!
Kurde.
Oszczędzaj siły na początku, żeby dać im popalić na finiszu.
Cześć. Przyniosłam świeże ręczniki.
Nie wchodź do męskiej szatni.
Dobra, wychodzę.
Ale ręczniki są znowu białe, a okularki przejrzyste.
Trzeba naprawić klamkę do schowka, ale ogarnę to.
Wiesz, że nie musisz tego robić?
Poprzedni asystent palił zioło i kroił nam pomarańcze.
Tak, ale wysłałam rekruterce z Princeton numer trenera Noble’a,
więc lepiej, żeby myślał o mnie dobrze.
A myślałem, że robisz to dla mnie.
Dobrze wiesz, że nie o to mi chodzi.
Ale miło cię tak często widzieć.
Muszę się dostać na Princeton.
Wiem, że to moje miejsce.
Tak jak ty zrozumiałeś, że twoje jest tutaj.
Ojej. Czemu to zabolało?
Przecież nam się tu podoba. Rządzimy, pamiętasz?
Nie mówię, że tu jest moje miejsce.
Boże. Dziewczyny nie mogą tu wchodzić.
Stary, jesteś w pełni ubrany.
Moje emocje są odkryte.
Boże. Przecież nikt tu nawet…
Tam jest penis. Dobra, cześć.
Skoro zostaliśmy we dwóch brachów,
oculus wciąż jest aktualny?
Upalimy się, zamówimy pierożki,
a potem przeniesiemy na łono Matriksa.
Brzmi dobrze.
Pax. Masz oculusa? Możemy dołączyć?
- Jasne. Wpadnijcie. - Ekstra.
Puk, puk. Chlap, chlap.
To może o szóstej? Muszę najpierw coś załatwić.
Fajnie, że Paxton weźmie mnie w obroty.
Chyba go nie zmęczyliście?
Dobra.
Trenerze, nie ma pośpiechu.
Odwołałem plany, a mama wie, że mnie odwieziesz.
Może dam ci parę rad, a potem wrócisz autobusem?
Parę rad?
Autobus?
Nie stanę się nowym człowiekiem?
Najpierw popływaj.
- Dobra. - Dobra.
Tam i z powrotem.
Gotowy?
Start.
Stój.
Makaron. Potrzebuję go.
Zauważyłem, że twój styl jest…
zły.
Ręce muszą przecinać wodę tak,
żeby zmniejszyć opór.
I nie musisz wstrzymywać oddechu pod wodą.
- Można tam oddychać? - Nie, stary, jasne, że nie.
Gdy masz twarz w wodzie, robisz wydech, a kiedy jest ponad wodą, wdech.
Męczysz się, robiąc to naraz.
Spróbujmy jeszcze raz.
Gotowy?
Start.
Boże, to działa.
No to świetnie, stary.
Na dzisiaj chyba wystarczy.
Dobra. Będę ćwiczył dalej.
- Dobra. - Wdech.
Po bardzo irytującym,
ale w sumie udanym treningu Erica,
Paxton mógł zająć się tym, w czym był najlepszy:
relaksem, czy co to właściwie było.
Zginął.
- To nic. - Pomścij mnie.
Co tam, ćwoki? Kto chce się nawalić tanią wódą?
Cześć.
Nie wiedziałem, że przyjdziecie.
Myślałem, że mogę powiedzieć ludziom.
Możemy pójść gdzie indziej.
Nie, spoko.
Ale nie było spoko. Było dziwnie.
Ile osób zaprosiliście?
Cześć.
Co tam?
Paxton spanikował.
Jego spokojny wieczór zmienił się w dużą imprezę.
Tak jak na tegorocznym pikniku modelek Victoria’s Secret.
CZWARTE PIĘTRO!
WIECZÓR FILMOWY DLA WRACAJĄCYCH NA KAMPUS!
Jak mogłeś urządzić imprezę, nie mówiąc mi?
Dowiedziałam się od pływających grzbietowym.
- To upokarzające. - Nie planowałem imprezy.
Sama się urządziła.
Czemu się nie bawisz?
Zwykle trzymasz Trenta.
Postawcie mnie.
To było dobre.
Kurde, kto przyniósł beczkę?
Nie wiem, ale to impreza roku.
I to u nauczyciela.
Tak, to może być problem.
Co, jeśli ktoś się dowie?
Nikt się nie wygada. Od powrotu byłeś na wielu imprezach.
- Nikt nic nie powiedział. - Nie urządzałem ich.
To co innego i mam złe przeczucia.
Chcesz się pozbyć ludzi? Wiem, jak to zrobić.
Mogę odstawić klasyczną szaloną Devi.
Tak.
Czuję się seksownie. Wiecie, o czym mówię?
Wiesz co? Nie.
Po prostu muszę wyluzować. To całkiem niezła impreza, nie?
Bez jaj, jest czadowo. Wypijemy szoty?
Czemu nie?
Zaraz wracam.
No dobrze.
Paxton?
Lindsay. Cześć.
Odebrałam telefon od pijanego dzieciaka, który prosił o podwózkę.
Ciebie też prosił?
Proszę bardzo, kieliszek…
soku jabłkowego.
- Pani Thompson. - Cześć.
No dobrze.
Profesorze Yoshida-Hall.
- Upiłem się u pana. - Boże.
Czy pani auto ma tylne siedzenie?
Bo chciałbym się położyć.
Zaraz. To twój dom?
Imprezujesz z uczniami?
To zabawna historia. Niedawno kupiłem oculusa…
Cholera.
Boże. Nie mogę tu być. Muszę iść.
Lindsay, zaczekaj…
Gerard, wstawaj. Idziemy.
Rety. O Boże. No dobrze.
Paxton przyszedł do szkoły w poniedziałek,
licząc, że wyjaśni wszystko pannie Thompson,
a przy okazji nie straci pracy.
Linds. Posłuchaj.
Przysięgam, że to nie miała być impreza. Zaprosiłem kumpli, potem przyszli ludzie…
Wiesz, że jesteś dorosły?
Gdyby przyszli do mnie,
podziękowałabym im i wyprosiła.
- To nie takie proste. - Nie, to takie proste.
Jesteś nauczycielem, a to uczniowie.
Nie doniosę na ciebie, ale tak między nami dorosłymi?
Co ty robisz?
Ogarnij się, stary.
Kilka godzin później Paxton wciąż słyszał te słowa.
Co on robił?
PIERWSZY DZIEŃ ZAJĘĆ!
Czemu wrócił do liceum?
I czemu trenował najbardziej irytującą osobę na Ziemi?
Czytam biografię Michaela Phelpsa. Zaczął trochę wcześniej ode mnie.
Musimy trenować ze trzy razy w tygodniu, żebym go dogonił.
Nie ma takiej możliwości, żebyś mógł mu dorównać.
Szczerze mówiąc, nie wiem, czemu się starasz.
Nie chcę być wredny, ale bardzo źle pływasz.
Wchodzisz mi na ambicję? Zadziałało, trenerze. Dam czadu.
Mówię poważnie.
Co cię motywuje? Czemu się nie poddasz?
Mam się poddać? Ledwo zaczęliśmy.
Bo to będzie bardzo trudna walka?
Myślisz, że nie wiem?
O mało się nie utopiłem. Wciąż mi szumi w głowie.
Czemu nie trzymasz się tego, co ci wychodzi? Robotów i tuby?
Czemu stawiasz sobie cel, którego nie osiągniesz?
Może mi się nie udać, ale muszę spróbować.
A może mi się uda. Wtedy będę z siebie dumny.
Kto rezygnuje ze swoich marzeń, nawet nie próbując?
Właśnie, Paxton, kto tak robi? Znasz kogoś takiego?
- Naprawdę tego chcesz? - Jak najbardziej.
- No to zrobimy z ciebie sportowca. - Super!
Wszystko gra?
Jest dobrze.
Dobra, do dzieła.
Jesteś gotowy?
Na miejsca, gotowi…
Dawaj, dasz radę.
Jak było?
Może być lepiej. Dużo lepiej.
Jeszcze raz.
Tym razem popłynę z tobą.
Nie próbuj mnie wyprzedzić, płyń moim tempem.
- Dobra. - Dobra.
Dla kogo to było?
O czym ty mówisz?
Tak jest, dawaj.
Szybciej!
Możesz być szybszy. Jeszcze raz.
To proste. Taki ruch. Woda płynie tędy.
A ty robisz to na boki… Nie. O tak.
SCHOWEK NA SPRZĘT
Dawaj.
Szybciej.
Tak!
Brawo, stary!
Udało mi się, Paxy? Jesteś ze mnie dumny?
Tak.
Naprawdę… Dobra, makaron.
Makaron!
Dziękuję.
Świetnie ci poszło.
Nie wierzę, że to mówię,
ale jeśli popłyniesz tak przy trenerze, masz szansę.
Dziękuję. Gdybym mógł ruszyć rękoma, przytuliłbym cię.
Spoko. Powiem trenerowi.
Sorki.
Rany, jesteś cudotwórcą.
Nie wierzę, jak się poprawił.
- Wiszę woźnej Stacy sporo kasy. - Obstawiłaś, że się nie uda?
Szanse ci nie sprzyjały.
To zdecydowanie prawda.
Ale ten dziwny gostek stał się całkiem dobry.
Wciąż może dać ciała przed trenerem Noble’em,
ale muszę przyznać, że liczę na niego.
O nie. Wziąłeś deski, który przytrzymywały drzwi?
Tak, trzymasz je.
No dobrze. Utknęliśmy tu.
Może nie.
Jednak tak. Ale to nic.
Zadzwonimy do kogoś.
Ale zostawiłem telefon na basenie. Masz swój?
W plecaku w żeńskiej szatni.
Nie szkodzi. Żaden problem.
Miałem się spotkać z trenerem Noble’em.
Jak nie przyjdę, na pewno zacznie mnie szukać.
TIMOTHY NOBLE TRENER
Jak mogłam nie wziąć komóry?
A jeśli zadzwoni Akshara z Princeton? Mówiłam, że jestem dostępna na okrągło.
Zostawiłam dziesięć wiadomości.
Mało wiem o rekrutacji na studia,
ale dostaję za dużo wiadomości od napalonych dziewczyn.
Robisz złe wrażenie.
- Jak śmiesz? - Mówię szczerze.
Nie zaszkodzi, jeśli rozegrasz to nieco spokojniej.
- Naprawdę? - Tak.
Dobra. Może masz rację.
Ale skoro jesteśmy tu uwięzieni
i najwyraźniej eksperymentujemy z radykalną szczerością…
Co się naprawdę stało na ASU?
Rzuciłem studia, bo nikt mnie tam nie lubił.
Co? Jak to możliwe?
Nie wiem.
Po prostu wszyscy uznali, że jestem frajerem.
Pomyślałem, że tam nie pasuję.
Więc rzuciłem studia.
A teraz codziennie pytam sam siebie: „Coś ty zrobił?”.
Czyli bycie ciachem przez całe życie w końcu okazało się przekleństwem.
Chyba tak.
A niech to.
Tyle się starałam, żeby zostać fajną, spełnioną seksualnie czwartoklasistką.
Może powinnam wrócić do bycia szarą myszką.
Może.
Zaraz, „spełnioną seksualnie”?
Chwila, moment.
Zaraz, z tym całym Ethanem?
- Tak. - O kurde.
No, pierwszy był Ben, ale…
Ben Gross?
- Co? - Nieważne.
Teraz wiesz. Ona się bzyka.
Cholera.
No dobrze. Gratuluję.
- Dziękuję. - Tak.
Wiesz, naprawdę myślałam, że to będzie z tobą.
Czemu?
Bo podeszłaś do obcego faceta i poprosiłaś, żeby cię rozdziewiczył?
Nie rób ze mnie wariatki. Zgodziłeś się.
Tak. To prawda.
Wiesz, co sobie często przypominam?
Co?
To, co powiedziałeś, gdy zrywaliśmy.
Co powiedziałem?
Że nie możemy być razem, dopóki sama się nie polubię.
Cholera. Ja tak powiedziałem?
Strasznie to nieczułe.
Ale nie myliłeś się. Trochę wtedy szalałam.
Może trochę.
Patrz, jak zamieniliśmy się miejscami.
Ja jestem teraz fajna i popularna, a ty dajesz ciała.
Po raz pierwszy mam wrażenie, że jesteśmy sobie równi.
Równi?
Nie ma mowy.
Daleko mi do ciebie.
Zamknij się.
Mogę wyjaśnić…
Wiem, że nie minął rok, odkąd byłeś tu uczniem.
Wiem, że chodziłeś z Devi.
Ale coś mi mówi,
że gdybym wszedł dwie sekundy wcześniej, musiałbym cię zwolnić.
To jedyne ostrzeżenie.
To ma być ostatnia wpadka.
- Dobrze. - Idź już.
Naprawdę mi przykro.
Idź.
Po tym, jak trener Noble zmył mu głowę,
Paxton sięgnął po switcha, żeby w końcu coś wygrać.
Ale Mario Party też skopało mu tyłek.
Paxton?
Cześć, kochanie.
Kolacja będzie za 20 minut. Dziś ty prowadzisz modlitwę.
Tata stroi gitarę, może ci akompaniować.
Jasne.
Wszystko w porządku? Jesteś zdenerwowany.
Mamo, zjebałem sobie życie.
Rety, kochanie.
Czemu mówisz coś takiego o sobie?
Jestem nieudacznikiem.
Paxton, jesteś na to za młody.
Masz 19 lat. Odkrywasz, kim jesteś.
Twój wujek Gary jest nieudacznikiem.
Ma 55 lat i siedzi za defraudację szpitala dziecięcego.
Przynajmniej chciał coś osiągnąć.
To przytłaczające, kiedy masz przed sobą całe życie
i myślisz, że musi być idealne.
Ale nie musi.
Nikt takiego nie ma.
Wszystkim czasem powinie się noga, ale to nas nie określa.
Uczymy się na błędach.
Czego ma mnie nauczyć rzucenie studiów
i praca w moim liceum?
Może tego, żebyś nie trzymał się tego, kim byłeś,
i odkrył, kim chcesz być.
Po odśpiewaniu „Nasz Bóg jest potężny”
i przespaniu całej nocy Paxton wrócił do szkoły,
licząc na znak, który wskaże mu drogę.
Doczekał się go.
Niezły nawrót.
No i? Jak mi poszło?
Dość dobrze, żeby być rezerwowym!
Tak!
O to chodzi!
No dobrze.
- Jestem z ciebie dumny. - Dziękuję.
Stary, to było wzruszające.
Kilku chłopaków chyba płakało.
Było super, prawda?
Zmieniłem dzisiaj czyjeś życie.
Pomogłem mu spełnić marzenie. To niesamowite.
Powinieneś być dumny.
I jestem. Cieszę się, że go nie spławiłem.
Czyli wciąż będziesz trenerem? Mimo tego, co było wczoraj?
- Blisko było, co? - Tak.
Więc pewnie nie możemy tego powtórzyć.
Nie, jeśli chcę tu pracować.
Mam wrażenie, że tak będzie lepiej.
Nie zrozum mnie źle. Było super. Wciąż wiesz, co robisz.
Ale to była kropka na końcu zdania.
Masz rację.
Zatem teraz łączy nas tylko więź uczennicy z nauczycielem.
Tak jest. Nic już między nami nie iskrzy.
Co tam?
Nie przywłaszczasz sobie cudzej kultury, przebierając się za piniatę?
Tak? Bajerancki kajdan, Tyci Soprano. Naprawdę ci pasuje.
Jak zawsze, miło było.
Inne iskry wciąż się żarzą.
Co?
Nie ma żadnych iskier. Tylko się obrażaliśmy.
Jasne. Skoro tak mówisz.
To nie mój zawodowy interes.
ŚWIERSZCZE SHERMAN OAKS
Oto Paxton Hall-Yoshida.
Był tu najfajniejszym uczniem,
ale teraz był gotów abdykować, żeby znaleźć nową rolę.
Wpadniesz do mnie? Kuzyn skołował gaz rozweselający.
Nie dam rady.
SEMINARIUM O WYBORZE SPECJALIZACJI
Nie był pewien, dokąd zmierza,
ale wiedział, że idzie naprzód.
Dzisiaj droga prowadziła do Luksemburga.
Co tu robisz, Pax? Uczniom skończyły się chipsy?
Nie wiem.
Byłem zajęty robieniem quetschentaart.
Rany.
Jeśli wciąż potrzebujesz ochotników do telefonu zaufania, piszę się.
Jeśli Paxton to robi, to ja też.
- Ja też. - Pomogę.
- Ja mogę. - Ja też.
Choć te potrawy wyglądają pysznie,
powinnam się już zbierać.
Paxton zrobił krok we właściwym kierunku
i wiele się nauczyliśmy o technikach pływania.
Reszta jego podróży to już problem dla Johna McEnroe.
Gigi, bez odbioru.
Napisy: Krzysiek Ceran