Minął tydzień, odkąd Devi zerwała z Ethanem.
SHAPIEKUN
Nie mogła uwierzyć, że ten piękny dureń niemal zniszczył jej przyszłość.
Ale teraz leciała do Nowego Jorku,
żeby zobaczyć, jak ta przyszłość może wyglądać.
Słuchajcie, ale się jaram.
Zobaczymy nasze wymarzone uczelnie.
Ja Princeton, El Julliard, a Fab…
Mama kazała ci aplikować do Ligi Bluszczowej, ale gdzie?
Jeśli Fabiola wygląda, jakby miała się posikać,
to dlatego,
że aplikowała na wymarzoną uczelnię przyjaciółki
za plecami tej przyjaciółki.
Skarpetki uciskowe ściskają cię za mocno?
Nie. Tylko…
złożyłam podanie.
Ale nie spodoba ci się, gdzie je złożyłam.
Co? Zwariowałaś? Na pewno dobrze wybrałaś.
Chyba że zablokujesz mi Princeton.
W życiu. Nie. Aplikowałam na Yale.
Super. Czemu miałabym protestować?
- Z powodu pisowni „Connecticut”. - Masz rację.
Czemu tam jest nieme „C”?
Urwij się z wycieczki i skocz do New Haven.
Tak, to by mi bardzo pomogło.
Nie wierzę, że niedługo zobaczymy,
jak będziemy żyć za rok.
Devi, możesz się nie odchylać? Zaraz będę uprawiał jogę.
Dobrze.
…NIE BYŁAM W NEW JERSEY
Cytując najwybitniejszą amerykańską tekściarkę, Taylor Swift:
„Witajcie w Nowym Jorku”.
Konkretnie w okolicy obok Hell’s Kitchen,
zwanej „Kiblem Piekieł”. Witajcie.
Będziemy się poruszać w dużych grupach,
ale dziś będzie kilka wyjątków. Panie Shapiro?
Po pierwsze Eleanor Wong ma przesłuchanie w Juilliard.
OSZCZĘDZAM GŁOS
Oczywiście, szanuję twoje podejście.
Po drugie Ben Gross…
Ojciec załatwił ci prywatną wycieczkę po Columbii.
Jego klient, Jerry Seinfeld, ma siostrzeńca, który tam chodzi.
Za kilka dni wszyscy jedziemy na Columbię.
Nie, dziękuję.
No dobrze. I jeszcze Devi, która ma specjalną wycieczkę…
Po Princeton. Nie znienawidźcie mnie przez zazdrość.
- To nie dlatego. - Cicho.
Zazdrościsz mi, bo skorzystasz z nepotyzmu,
a je spędzę czas z ikoną Sherman Oaks, Blair Quan.
Gdy Devi była w pierwszej klasie,
Blair Quan była najlepszą uczennicą czwartej klasy.
Była prymuską, która została wcześnie przyjęta na Princeton.
Lepiej, żeby w tym numerze nie było literówek.
Nie zaakceptuję czegoś, co nie będzie idealne.
Jeśli to za trudne, róbcie kronikę.
Devi chciała za wszelką cenę podążyć jej mądrymi śladami.
Nara, frajerzy. Mam randkę z przeznaczeniem w New Jersey.
A właśnie.
Fabiolu, czy nie powinnaś jechać z Devi, skoro…
Trzeba ją chronić w pociągu?
Nie jestem zbyt silna.
Mój wzrost nie przekłada się na mięśnie. Mam kruche kości.
To koniec? Wiem, że niektórzy chcą zobaczyć przedmieścia,
ale ja muszę pojechać linią 1 na 116 ulicę…
To skomplikowane.
Nikogo to nie obchodzi.
Dość tego. No dobrze, idziemy.
Tędy na NYU.
Jak widać,
choć Devi uratowała mu tyłek, pożyczając koszulę,
ta dwójka się nie pogodziła.
Świetnie, jesteś tu. Chciałam z tobą porozmawiać.
Oczywiście. O co chodzi?
Pati zostawiła mnie po mojej operacji i poszła do sklepu…
A potem źle skręciła i wylądowała w rezerwacie.
- Właśnie. - Tak.
Jestem pewna, że kiedy spałam, Len sprowadził tu jakąś kobietę.
- Co? - Tak.
- Na pewno słyszałam głos. - Jak brzmiała?
W sumie to jak Kylie Minogue.
Kamalo, byłaś wtedy na lekach. Czy mogłaś się pomylić?
Może.
W pewnym momencie siedział koło mnie pingwin.
Więc to pewnie leki.
Właśnie.
Jadę do pracy, żebym mogła wcześnie wrócić.
W ten weekend będę miała dom dla siebie. Pierwszy raz od 17 lat.
Będzie cudownie.
Coś cię rozbawiło?
Nie. Powodzenia.
Do samotności trzeba się przyzwyczaić.
Nie wiem, co w tym trudnego.
Raz straciłam słuch na fitnessie. To była piękna sobota.
No dobrze. Na razie.
O kurde, Princeton jest piękne.
Jak kilka zamków z Downton Abbey obok siebie.
- Co u was? - Jesteśmy w Juilliard.
El się przygotowuje.
Właśnie…
…wyszły trzy wszy.
…jest w połowie ćwiczeń.
Jasne.
Devi?
A oto i ona. Legendarna Blair Quan.
Cześć, Blair. Muszę kończyć.
Cześć! Tak się cieszę, że widzę moją młodszą mnie.
Rany, powiedziała, że jesteście podobne.
Byłam już w dziekanacie. Przywitałam się z Aksharą.
Co teraz? Oprowadzisz mnie? Czy idziemy na zajęcia?
Nuda później, zacznijmy do czegoś fajnego.
Witaj w Armstrong Inn.
To mój klub.
Jak zostawisz rzeczy, to cię oprowadzę.
A potem zajęcia.
O kurde, Devi.
Ekskluzywny klub w zabytkowej rezydencji?
Kim ty jesteś? Obłąkaną na punkcie koni córką miliardera?
- …budzi się. - Świetnie.
CISZA! TRWA PRZESŁUCHANIE
Jeszcze raz dziękuję.
Eleanor Wong.
Cześć, tak, to ja.
Fabiolu, czemu tak dziwnie zareagowałaś,
gdy mówiłam, żebyś pojechała z Devi?
Zareagowałam dziwnie? Chyba byłam wyluzowana.
Nie mówiłaś Devi o Princeton?
Wiesz, że musisz?
Chciałam poczekać, aż się tam dostanie, a potem ją zaskoczyć.
Jesteś właśnie na Wschodnim Wybrzeżu.
Musisz tam pojechać.
Nie wiem, czy powinnam była tam aplikować.
Widziała pani zdenerwowaną Devi?
Hulk to przy niej Kermit.
Znam jej temperament. Dlatego mam w gabinecie kask.
Ale musisz dbać o siebie i sprawdzić,
czy to uczelnia dla ciebie.
Nie zaznałeś w życiu radości,
ale poczekaj, wujaszku,
poczekaj.
Odpoczniemy.
Koniec sceny.
Panno Wong, dziękujemy, że pani przyszła.
Oczywiście.
Nie klaskaliście.
Słucham?
Słyszałam, jak oklaskiwaliście chłopaka, który przyszedł z Otellem.
Cóż, każdy występ jest inny.
Nie mam szans, prawda?
Panno Wong, nie podjęliśmy jeszcze decyzji.
Przecież postanowiliście.
Możecie powiedzieć prawdę. Nie załamię się.
Szczerze mówiąc,
Julliard może nie być dla pani.
Ale są różne rodzaje aktorstwa.
Ta kobieta reklamująca ubezpieczenia pewnie ma dwa domy.
Obiecuję, że znajdzie pani swoją drogę.
Dziękuję.
Cześć. To Ben.
Składa wczesne podanie i chciał się rozejrzeć.
Nie róbcie wsi.
Nic nie obiecuję.
Rozmawialiśmy o artykule z The Atlantic
na temat regulacji dotyczących lobbingu. Usiądziecie?
W liceum Ben miał zero przyjaciół i jedną nemezis.
Liczył, że na studiach będzie inaczej.
To kompletna farsa.
Koncerny naftowe piszą nasze ustawy.
Totalnie. Ale wielu producentów aut przestawia się na elektryki, na szczęście.
Auta elektryczne są równie złe.
Kopalnie metali ciężkich łamią prawa człowieka.
Bez czystej energii to nie ma sensu.
Tak, jasne.
Może pewnego dnia będziemy napędzać auta kukurydzą czy coś.
Daj spokój, Ben.
Nie chcemy jeszcze bardziej dotować upraw monokulturowych.
Oczywiście, że nie.
Zamówimy coś do jedzenia?
Ben, na co masz ochotę?
Na co?
Coś ze zrównoważonego źródła, bez śladu węglowego
i dostarczone przez dobrze opłacanego dostawcę.
Wyluzuj.
Może pizza?
- Tak. - Może być.
Boże, Devi, pokochasz studia.
Mama goniła mnie do nauki. Zabraniała mi rozmawiać z chłopakami.
Uwierz mi, tutaj nie kończy się na rozmowach.
To najfajniejsze, co w życiu słyszałam.
Tak, jest super.
Nie pilnuje cię surowa matka, która wyrzuca stringi znalezione w pralce.
Moja mama też to robiła.
Powiedziałam, że to opaska. Kazała mi je nosić w restauracji.
Zaczyna się impreza.
To co, idziemy?
Jasne.
Devi była zachwycona.
Blair, którą znała w liceum,
nie poszła na studniówkę, żeby ćwiczyć łacińską deklinację.
Cześć, chłopaki. Jak leci?
Wszystko gra? O Boże…
A teraz spójrzcie.
Z zakuwającej gąsienicy wyrósł imprezujący motyl.
- Ładnie wyglądacie. Impreza! - Dobra.
Komu szocika?
Kocham moje przyszłe życie.
Cześć, wróci…
Słodka cisza.
Ben?
Nie szlajasz się po Columbii z elitarnymi przyjaciółmi?
Nie. Było ekstra i pasowałem tam,
ale wróciłem odpocząć
po tych wszystkich stymulujących intelektualnie rozmowach.
Słuchajcie, dzieci.
Nie udało nam się załatwić wszystkim biletów na Broadway.
Ale kupiliśmy sobie dwa bilety na Moulin Rouge!
A dla was zamówiliśmy
- wersję filmową… - Film.
- …do pokoju. - Tutaj.
Oglądajcie z nami. Będzie super.
Oglądajcie.
- Musimy iść. - Pa. Tak.
Bo inaczej…
El, wszystko gra? Nic nie mówiłaś od przesłuchania.
- Nie chcę o tym mówić. - No dobrze.
Zobaczę, co robi Devi.
Jak zajęcia na Princeton?
Studenci często zabierają głos?
Tak!
Dawaj. Tak jest.
Olałam zajęcia.
Blair uczy mnie, jak imprezować
w swoim bajeranckim klubie.
Spodobałoby ci się tu.
Na pewno?
Aplikowała tam, żeby zadowolić matkę i zobaczyć BB-8.
Wiedziała, że musi tam pojechać.
Pojedziemy do Devi?
Imprezuje. Może to cię rozweseli.
Może dowiemy się czegoś o Princeton,
co może się komuś przydać.
A co z opiekunami?
Po seansie będą godzinami czekać na autografy. Mamy czas.
Szczerze mówiąc, chętnie się napiję,
bo ta wycieczka zniszczyła moją wizję siebie.
Też bym się chętnie napił.
Żeby uczcić ten dzień, bo świetnie mi poszło.
Mogę?
Tak. Chodź. Idziemy.
Cześć. Jestem Seth. Jak masz na imię?
- Devi. - Zostaw ją, to licealistka.
Już mnie tu nie ma.
Ale tu jest fajnie. Masz świetne życie.
Chcę być taka jak ty.
Quan, co ty wyprawiasz? Masz stać za barem.
I czemu nie nosisz uniformu?
Przepraszam, panie Martel.
Chciałam kreatywnie podawać drinki gościom.
Zwalniam cię. Idziemy.
Proszę, nie. Potrzebuję tej pracy.
Pracujesz tu?
Wszyscy studenci robią tu na zmianę? To kooperatywa?
Słuchaj, tak naprawdę…
już tu nie studiuję.
- Hej. - Witaj.
Wybacz, że przerywam wyjątkowy wieczór, ale zostawiłem tu telefon.
O rety. Wejdź. Oczywiście.
- Proszę. - Poszukam go.
Jest.
Szybko ci poszło.
Bałem się, że go tu zamurowałem.
- Już cię zostawiam. - Nie musisz tak szybko uciekać.
Opowiedz mi o swoim dniu. Jakimkolwiek dniu.
Mów, o czym chcesz. Wystarczy, żebyś mówił.
- Cisza cię przytłacza? - Jest ogłuszająca.
Wiesz, że kąpiel stygnie w pięć minut,
a potem tylko siedzisz we własnym stawie?
Masz jakieś plany czy może…?
W sumie Margot jest u koleżanki.
Możesz zostać?
Dzięki Bogu.
No dobrze, to czym się zajmiemy?
Chcesz zagrać w grę planszową albo…
Jadłaś kolację?
Czy paczka krakersów zjedzona nad puzzlami się liczy?
Przykro mi, Devi.
Nie chciałam cię okłamywać.
Ale to takie upokarzające.
Ale co się stało?
Jeśli ciągle będziesz imprezować i oblejesz wszystkie egzaminy, wywalą cię.
Nie znam nikogo, kto skupiałby się na nauce jak ty.
Co się stało, że na studiach przestałaś się starać?
Nie wiem, Devi. Byłam wypalona po liceum.
Wiesz, jak to jest.
Masz milion zajęć pozalekcyjnych i bierzesz najtrudniejsze lekcje,
żeby się tu dostać.
A gdy już tu jesteś, jaki masz cel?
Tutaj nie będziesz już najlepsza,
a twoja matka cię nie przypilnuje.
Łatwo się pogubić.
Kurde.
To nie zajęcia są najtrudniejsze na studiach.
Jesteś tu sama i nie wiesz, kim jesteś.
A jak się teraz trzymasz?
W porządku.
Chcę się przekonać, kim jestem, zanim zdecyduję, co dalej.
Czekaj. To gdzie miałam dzisiaj spać?
Przerobiłam mieszkanie, żeby wyglądało jak akademik.
I opłaciłam starszego sąsiada, żeby jeździł na deskorolce.
Nieźle.
Możesz chwilę zaczekać?
Muszę wybłagać tę pracę.
Jasne. Do boju, tygrysico.
Albo była tygrysico.
To odkrycie wstrząsnęło Devi.
Idealna Blair nie dała rady w Princeton.
Jakie były szanse Devi?
Uświadomiła sobie, że mogła zlekceważyć to,
jak trudno odnaleźć się na studiach.
Telefon sam ci zadzwonił?
Przecież na ciebie patrzę.
Nie wyjechałaś?
Przestań zadawać pytania.
Przepraszam. Mów.
Chciałam cię przeprosić za to, że tak ci nagadałam o rzuceniu ASU.
Nie szkodzi.
Nie. Zachowałam się jak pyskata gówniara.
Nie miałam pojęcia, o czym mówię.
Dzięki, Devi, doceniam to.
Poza tym miło znów widzieć cię w szkole.
Ciebie też.
Wszystko w porządku?
Pewnie.
Tylko tu jest trochę inaczej, niż myślałam, że będzie.
Ja też się tak czułem na uniwerku.
Brachu, co mówiłem o telefonie na kolacji u bracha?
W weekendy jesteś mój.
Już idę.
Musisz kończyć?
Mam przechlapane.
Dzięki za telefon. Spotkajmy się, jak wrócisz.
Jasne. Pa.
Patrzcie, to Devi! Jesteśmy w dobrym miejscu.
- Co tu robicie? - Odwiedzamy cię.
To bardzo miłe.
Zabierzesz nas do alkoholu, proszę?
Mogę, ale…
Czemu siedzisz tu z walizką?
- Wyrzucili cię za frajerstwo? - Ben…
Devi, już jestem. Chodź.
Świetnie. Mogę wziąć przyjaciół?
Cześć. Jasne, chodźcie.
Co byś zrobiła, gdybym nie przyszedł?
Miałam właśnie rozmontować zmywarkę, żeby ją wyczyścić.
Ponura perspektywa.
Chyba miałeś rację.
Bycie samą jest trudniejsze, niż myślałam.
Rety, co ja ze sobą pocznę, kiedy Devi wyjedzie na studia?
Rozumiem.
Kiedy Margot była na obozie artystycznym, zbudowałem altanę na sprzęt do pływania.
Nie mamy basenu.
Dobre.
Zawsze myślałam, że spędzę ten czas z Mohanem.
Że znajdziemy hobby, które wypełnić puste gniazdo.
Może zbudujemy domek dla ptaków.
- Jasne. - Nienawidził majstrowania. Coś innego.
Jak można tego nienawidzić?
Mówił, że to kiepski substytut osobowości.
To bardzo surowy zarzut wobec majsterkowiczów.
Też tak myślałam.
Wiem, że nie planowałaś robić tego sama.
Ja na pewno nie.
Ale damy sobie radę.
A gdybyś była zainteresowana zakupem poziomego roweru…
sam się ku temu skłaniam.
- Nie. - Tak.
Nie, Andres, wykluczone.
To byłoby zbyt smutne.
Zaparzę herbatę.
A kiedy wrócę, wymyślimy ci bardziej godne hobby na starość.
Co cię sprowadza na przedmieścia?
- Chorobliwa ciekawość. - Ale jesteś fajny.
Idę się rozejrzeć.
El, twój sazerac. A teraz mów, co się stało.
Coś się stało?
Ludzie z Julliard powiedzieli, że jestem kiepską aktorką.
Że jestem do bani.
Co? Jak oni śmią? Jesteś wspaniałą aktorką.
Mówicie tak, bo się przyjaźnimy.
Nigdy byśmy cię nie okłamały.
Właśnie, nie okłamujemy się.
Chyba że to nagły wypadek.
Nie wiem, co miałabym robić, jeśli nie mogłabym grać.
Może coś z kukiełkami?
El, nie pozwól, żeby jakieś nadęte dupki odebrały ci to, co kochasz.
Tak. Musisz być aktorką.
Dzięki.
Wy i ten napój na bazie absyntu poprawiacie mi humor.
Możemy zatańczyć?
- Tak. - Tak!
Zatańcz ze mną, licealistko.
Nie, dzięki. Tańczę z nimi.
- Zatańcz ze mną. - Daj spokój. Puść mnie.
- Przestań. - Dupku, zostaw ją.
Wszystko dobrze?
Hej.
Jak twoja twarz?
W porządku.
Wygląda fajnie?
Tak.
Ale lepiej przyłóż jeszcze lód.
Rany. Może zabrzmię jak dziecko,
ale uniwersytet jest dużo straszniejszy, niż myślałam.
Przez tego kutasa? Przywieź ze sobą gaz pieprzowy.
Tak, częściowo przez niego.
Ale poza tym… Wiedziałeś, że Blair wyrzucono ze studiów?
Naprawdę? Kiepska sprawa.
Tak ją lubisz, że aż ci smutno?
Jesteśmy takie same. Jeśli ona nie dała rady…
Myślisz, że też nie dasz. Mowy nie ma.
Skąd wiesz? Nie słynę z opanowania.
Wiem, że Blair jest twoją idolką i myślisz, że jesteście podobne,
ale nic was nie łączy.
Była perfekcyjna w porównaniu z tobą.
- Jak śmiesz? - To był jej problem.
Nie popełniała błędów i nigdy się nie bawiła.
Była beczką prochu.
Ty popełniłaś wiele błędów,
chodzisz na imprezy, miałaś chłopaków…
Lepszych i gorszych.
Wiesz, kim jesteś.
Tak myślisz?
Tak.
Odkąd pamiętam, moim głównym celem było dostanie się na Princeton.
To wszystko.
Nigdy nie myślałam o tym, jak to będzie, gdy się tu dostanę.
Tak. Wiem, co masz na myśli.
Wiesz, jak się cieszyłem, że na Columbii poznam ludzi takich jak ja?
Okazuje się, że jestem dla nich za głupi.
O czym ty mówisz? To nieprawda.
Oni tyle wiedzą o świecie,
czytają czasopisma, o których nawet nie słyszałem…
Musiałem nawet sprawdzić znaczenie paru trudnych słów.
I co z tego?
Też możesz poczytać czasopisma.
Pewnie powtarzają, co przeczytali, bo też są niepewni siebie.
Możliwe.
Zdecydowanie.
Ben, to jest gra, którą możesz wygrać.
Wciskasz kit jak nikt inny.
Dziękuję, Davidzie. To było dziwnie inspirujące.
Hej.
Było okropnie, kiedy ze mną nie gadałeś.
Wiem. Przepraszam za to.
- Tylko… - Nie tłumacz się. Rozumiem.
Po prostu…
przyjaźnijmy się.
Jasne. Możemy się przyjaźnić.
Mam twoją walizkę.
Wybacz, że to tyle trwało.
Fab zaczęła pytać studentów o to,
ilu laureatów Nagrody Nobla tu uczy.
Dobra wiadomość jest taka, że Sethowi kazano wyjść.
Ale rozpowiedział, że jesteś nieletnia, więc już tam nie wrócisz.
To nic. I tak powinniśmy wracać.
Przykro mi, że ten wypad cię rozczarował.
Właśnie tego potrzebowałam.
Na razie, młodsza ja.
- Pa. - Pa.
To co, idziemy na pociąg?
Nie kłopoczcie się. Wynajęliśmy vana.
Gdy podczas przerwy poszedłem kupić zestaw z tą piękną koszulką i slipkami,
wyjąłem telefon, żeby zapłacić,
i zauważyłem niepokojącą liczbę wiadomości od waszych kolegów i koleżanek.
A teraz będę musiała powiesić w gabinecie niepodpisany plakat
i już nigdy nie dotknę gołej ręki Aarona Tveita.
- Wyjaśnimy to. - To koniec wycieczki.
Jutro wracamy do domu.
Nawet nie myślcie o tym,
żeby zatrzymać się po bajgle w drodze na lotnisko.
„Żeby twoje gniazdo nie było takie puste”.
Nie wińcie mnie o zmianę planów.
Możecie podziękować wagabundom, którzy urwali się do New Jersey.
Chciałam odwiedzić Parsons. Grafika to moja pasja.
Nie rzucaj orzeszkami. Mogę mieć alergię.
Choć tuzin uczniów przeklinał Devi i jej przyjaciółki, ona była zadowolona.
Pogodziła się z Benem
i znowu liczyła na Princeton.
No…
Fab, przykro mi, że nie zobaczyłaś Yale.
No tak.
Wystarczy mi wirtualna wycieczka.
Tak. Tu z pewnością nie wydarzy się nic dziwnego.
Napisy: Krzysiek Ceran