NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
KISIM 5
Tamam canım.
Anneciğin de seni seviyor.
Anneanneni üzme. Güle güle canım.
Güle güle.
Erica nereye gidiyorsun sanıyor?
Yazarlar kampına.
Regina ne sanıyor?
Kendime özel bir hafta sonu, dedim.
Peki.
-Hâlâ taşraya gidiyor musun? -Pek değil.
Erica açık havayı pek sevmiyor.
Keneler ısırıp Lyme bulaştırır diye korkuyor.
Şimdi nereye? Güzel bir yer mi?
Çok soru soruyorsun.
Biraz sal beni. Sürpriz.
Tamam. Sürpriz severim, bilirsin.
Bilirim. O yüzden yapıyorum.
Tamam.
Gözlerini kapalı tut, tamam mı?
Geldik mi?
Açabilir miyim?
Evet, açabilirsin.
Peki.
Ne?
Nasıl ya? Bir dakika.
Kafam karıştı.
Selam vermek için falan mı uğradık?
Hayır. Burada kalacağız.
Airbnb'den kiralıyorlar.
Baştan uyarayım,
dekor eskisi kadar siyahi değil.
-Öyle mi? -Yine de güzel olacak.
Vay be.
Doğruya doğru, biraz tuhaf.
Bayağı tuhaf.
Ön bahçeye baksana.
Hiç değişmemiş.
Pekâlâ.
Geçmişe hoş geldin.
Vay be.
Şu tuhaf kumaşlara bak.
Olamaz.
-Bu ne lan? Sömürge kurmuşlar. -Olamaz.
Şu kumaşa bak. Tatlım, şuna bak.
-Nasıl ya? -Bu ne?
Sehpada neden ölü kedi var?
-Tanrım, mutfağım! -Bunun üstünden kahve içmem.
-Ne yapmışlar? -Kahretsin.
Masa neden küçük?
Servis altlığı niye kestane rengi?
İnanılmaz.
Şu rezilliğe bak.
Duvara maskeli köpek resmi asmışlar.
Evet, orayı da beğenmeyeceksin.
Çok yavan.
O bir şey değil. Şu kapının arkasına bak.
-Hadi ya. -Şımarık beyaz işi.
Geç.
Hayır.
Law and Order: SVU bölümü gibi.
Burada kim uyur?
Umarım çocuklar uyuyordur.
Canlanıp bizi uykumuzda öldürürler.
Mesela bu, bıçakla saldırır.
Olsun, silahım var.
Daraldım. Çıkmam lazım.
Gitme, beni bırakma.
Büyükannem öldü.
-Ne? -Evet.
-Öyle mi? -Öldü.
Onu severdim. Büyükannem gibiydi.
Aslında o da seni severdi.
Evet. Tüh.
Seni soruyordu.
Evet. Hatta bir ay önce. Epey yakın zamanda.
Vay be. Üzüldüm.
Yapacak bir şey yok.
Evet.
Tuhaftı, beni arayıp fazla vakti kalmadığını
söyledikleri zaman…
O tarz bir şey dediler.
Elbette hemen görüntülü arayıp
"Merhaba büyükanne. Nasılsın?" dedim.
Karşında duruyor ama sanki o değil.
Başka bir âlemde gibi, ne bileyim.
Bir hafta sonra öldü.
Çok garipti.
Sanki…
-Tuhaftır, aynen. -Boş.
Çok uzakta olduğun için
aynı şekilde yas tutamamak zor.
Bilemiyorum.
Ama… Evet.
En acayip olan da…
Aslında çok tatlı bir şey.
Büyükannemin bir kahkahası vardı ya?
-Yeri göğü inleten hani? -Evet.
Lola güldüğünde,
kahkahalara boğulduğunda işte öyle gülüyor.
-Çok hoşuma gidiyor. -Ona çekmiş.
Değil mi? Ölmüş olsa da
bebeğim sayesinde hâlâ yanımda, diyorsun.
-Evet. Hâlâ bizimle. -Anlıyor musun?
Aynen öyle.
Evet.
Biliyorum.
Körili keçi etini nefis yapardı.
Hem de nasıl, hâlâ aklımda.
-Ne keçi etiydi. Yumuşacık. -Vay be.
-Kemikten yağ gibi sıyrılır. -Sen de öğrendin mi?
-Hayır. -Oldu mu şimdi? Tüh.
Aynen. Sıçtım.
Canım istedi.
Büyükanne!
-Orada bir yerde. -Evet.
Yeni işin nasıl gidiyor?
Yeni iş bok gibi.
Yani… Ne bileyim.
Nefret ediyorum. Hesap vermek zorunda olmaktan
nefret ediyorum…
Koyun olmaktan nefret ediyorum.
Ofiste toplu hâlde çalışınca öylesin.
Patronun diyor ki
"Pazartesi biraz daha erken gelir misin?"
Evet!
"Hafta sonu çalışır mısın?"
Hayır!
Gerçek bu.
Onlara yem verdiğimiz gibi
bize de çek veriyorlar.
İşte çekin. Al bakalım.
Biz de böyle, "Hadi. Karnımı doyurmalıyım."
Öyle işte. Diğer türlü yaşamayı gördükten sonra böylesi tuhaf geliyor.
Başarılı olunca cennette gibisin.
Başarı geçip gidince
sanki biri arkandan geliyor
ve omzuna dokunup
"Bir süre cehenneme gideceksin." diyor.
Cennetin nasıl olduğunu bilmesem cehennem bu kadar kötü gelmeyecek.
Doğru.
Kısacası şu anda o iş yerinde cehennemdeyim.
Ama sigortam var.
Geçindiriyor.
Yazarlığa yine başlayabilir misin?
Ne dersin?
Bilmiyorum ki.
İkinci kitap öyle sürününce
ve millet bir boka benzemiyor deyince…
Bilmem, galiba ben de…
Bok gibiyim diye düşündüm.
Hakkında söylenen iyi şeylere inanıyorsan
kötülere de inanacaksın.
Benim de yeniden denemek için hevesim kaçtı.
Yani… İşte böyle.
Bir süre koyunluk yapacağım.
Tuhaf şeyleri özlüyorum.
Ne gibi?
Mesela…
Yerden şeker ambalajı ve havlu toplamak gibi.
Şimdi de evde yerler onlarla dolu,
yardıma gelmek istersen beklerim.
Makbule geçer.
Senin hayatın nasıl?
Şey nasıl… "Erica"?
Neden onun adını hep bir tuhaf söylüyorsun?
-Bilmem. -Çok saçma.
Mecburum. Görevim bu.
-İyi. -Öyle mi?
Evet.
Şey nasıl… "Regina"?
Yani… Fena değil.
Fena değil.
Bilmem ki.
Neden birlikte olmamız gereken insanlar bu kadar sıkıcı olmak zorunda?
Yani bir sürü ilişkin oluyor
ve biriyle tanışıyorsun.
İlişki yürümüyor.
Başkasıyla tanışıyorsun.
Diğerindeki sorunlar bunda olmuyor,
sen de "Bu yürüyecek." diyorsun.
Ama beklediğin gibi olmuyor.
"Bir dakika. Siktir!" diyorsun.
"Ya sorun bendeyse? Ya sorun bensem?"
Kesinlikle değilsin.
Sorun sen değilsin.
İlişkiler karmaşık.
Antikalıklarına katlanmaya hazır birini bulana kadar
aramaya devam etmelisin.
Senin antika nasıl?
Erica iyi.
O… Ne bileyim…
Sıkıcı.
Hayır. Sıkıcı değil.
Ama yerini tutmuyor.
Kötü insanlar mıyız?
Tanrım. Yapma şunu.
-Biliyorum ama… -Dur. Kendini durdur.
Bak, bunu konuşmuştuk.
Ne dedik?
Malum konuyu konuşamayız
yoksa malum konu bize kafayı yedirir.
Kafayı yemek yok.
Tekrar söyle.
Kafayı yemek yok.
Sana dükkânımdan küçük bir şey getirdim.
Vay canına.
SİYAHİ ANTİKA
-Yeni logoyu sevdim. -Öyle mi?
Evet. Güzel görünüyor.
Şuna bak.
Yok artık. Nasıl?
Bunu arıyordum.
Biliyorum. İlk baskı.
Tabii öyledir. Tanrım.
-Sağ ol hayatım. -Rica ederim.
Söylemeden geçemeyeceğim.
Gerçekten başardın.
Seninle gurur duyuyorum.
Teşekkürler.
Bunu senden duymak çok güzel.
Ama doğruya doğru,
ikimiz beraberken çok zordu.
Çünkü sana bakıyordum, bir sürü hedefin vardı
ve hepsine ulaşıyordun.
Kendi hayatıma bakınca
"Bende bunlar yok." diyordum.
Sanırım bir yanım bu yüzden sana içerliyordu.
Ama şimdi bunu elde edince
seni nasıl etkilediğini anlıyorum.
İnsanları nasıl etkilediğini anlıyorum.
Los Angeles'ta
benimkine benzer bir iş yapan bir çift var
ama uzmanlık alanları siyahi hatıra eşyaları.
Evet. Galiba onları duydum.
Bok gibiler.
Öyle, insan olarak da boktanlar.
Ne zaman görsem
beni tanımıyormuş gibi yapıyorlar.
Siktir.
Şuna bak. Tanınmayınca bozuluyor.
Peki.
Farkındayım! Biliyorum.
Böyle rekabetçi olabileceğim aklıma gelmezdi.
Takma, aynısını hepimiz yaşıyoruz.
-İyi bir şey. -Evet.
Ben de bir şey aldım.
-Öyle mi? -Evet.
Peki.
Seninki kadar entelektüel olmasa da…
Bakayım. Teşekkürler.
-Tutar mısın? -Tabii.
Tamam. Peki.
-Yani… -Peki. Şuna bak.
-Madem kaçamak yapıyoruz… -Hakkını verelim!
Denemek istersen banyo hemen şurada.
İster misin?
Sana kalmış.
Gönlün olsun, giyeyim.
-Çok tatlıymış. -Evet.
-Daracıkmış. -Üstüne giyince daha tatlı olacak.
-Tamam mı? Doldur içini. -Tamam.
Pekâlâ.
Bir dakika.
Denise!
Yardım mı lazım?
Gelebilir misin?
Seve seve.
-Ne oluyor? -Sıkıştım.
Siktir.
Çok küçük.
-Nasıl ya? -Delirdin mi? Minicik bu.
Dur. Kesmemiz gerekebilir.
-Pes yahu! -Gülme. Sakın gülme.
Vücudum doğumdan önceki gibi mi sandın?
Hayret bir şey.
-Beden ölçülerinden anlamam. -İnanamıyorum.
Komik oldum.
Bir daha bu konuyu açmayalım.
Bana göre hâlâ çok güzelsin.
Siktir et bunu. Soyunup işimize bakalım.
Tamam. Ona benim yerime sarıl lütfen.
Tamam. Sağ ol. Hoşça kal.
Her şey yolunda mı?
Justin diş çıkarıyor.
Evet. O yüzden hâlinden pek memnun değil.
Sen de bu işleri biliyorsun işte.
Bir tüyo vereyim.
Papatya granülü denedin mi?
O ne, bilmiyorum.
Tam bir lütuf.
Bebeğin diş etine sürüyorsun.
-Halloluyor. -Peki.
-Dene. -Mesajı hemen iletirim.
Evet, ilet.
Şimdi kaç yaşında?
İkiye bastı.
Doğum günü geçen gündü. Annem ona araba aldı.
Ne arabası?
-Tamam, kulağa çok acayip geldi. -Acayip.
-Hayır. Annemin komşusu bir aile var. -Evet.
Çocuklarının motorlu bir arabası var.
Tamam.
İlla rekabete girecek ya?
Evet.
Justin'e de motorlu araba almaya karar vermiş.
Eve bir geldim,
bizim ufaklık minik bir Audi ile yanıma yanaştı.
Yeter. Sus.
Tamam mı? Camlar da filmli.
Annen çok âlem.
Düğmeye bastı, camı indirdi.
Kafasını çıkarıp dedi ki
"Anne, neden senin Audi'n yok?"
-Atarlı bir sesle. -Ayıp etmiş.
-"Ne? Ne oluyoruz?" dedim. -Ayıp etmiş.
-İnanmıyorum. Cidden acayip. -Tanrım.
Lola traktörlere bayılıyor.
Tanrım.
Nasıl oldu, bilmiyorum. Çilek toplamaya götürmüştüm,
bir ara traktöre binmemiz gerekti.
Şu kadarını söyleyeyim, ceketini giydirip
evden çıkarmam için
traktörlerle ilgili 30 dakikalık bir BBC belgeseli izletmem gerekiyor.
-Aşırı sıkıcı. -Ne alakaysa.
Belki büyüyünce çiftçi olmak istiyordur.
Büyüyünce ailesi kalabalık olacak gibi.
Evet.
-Heyecan verici. -Müthiş olur.
Tanrım.
Eski evimizde çocuklarımızla ilgili savaş hikâyeleri
anlattığımıza inanamıyorum.
Aynen öyle.
-Aynen. -Vay be.
Çok acayip.
Justin'le ilk seneyi düşünüp duruyorum.
Çok zordu.
Her gün savaşa girmek gibiydi.
Ama en azından yanımda benimle savaşan biri vardı.
Evet.
Tek başına nasıl yaptın, bilmiyorum.
Evet.
Açıkçası bazen ben de anlamıyorum.
Zordu, orası kesin.
Ama bir yandan tek başıma yapmak hoşuma gitti.
Çok zor günler ve gerçekten zor geceler geçirdim ama…
Ve öyle anlar vardı ki…
Bilmiyorum…
Aklımdan şöyle geçti, seninle beraber olsaydık
gülüp geçerdik
ve belki daha kolay olurdu. Anlıyor musun?
-Evet. -Ama…
Yanında olup güldüremediğime üzgünüm.
Önemli değil.
Çocuk sahibi olmaya nasıl karar verdin?
Korkun ne zaman geçti?
Korkum hiç geçmedi sanırım.
-Peki. Anladım. -Hâlâ ödüm kopuyor.
Bilemiyorum. Öylece…
…cesaretimi toplayıp balıklama daldım.
Ama seninle yaşadıklarımız olmasaydı
o aşamaya gelemeyebilirdim.
Evet.
-Sana farazi bir soru. -Peki.
-Diyelim ki… -Evet?
…bir partideyiz.
-Maxwell çalıyor. -Bayılırım.
Beni tanımıyorsun.
Ben de seni.
Sana çıkma teklif ediyorum.
Evet der miydin?
Evet.
O zamanki gibi evet derdim.
Evet ama o zaman daha parlaktım.
Yıldızım parlamak üzereydi.
Şimdi herkes gibiyim.
Herkes gibi olmanın nesi kötü?
Her şeyi.
Düğününü gördüm.
Nasıl yani?
Instagram hikâyelerinde çıktı.
-Ciddi misin? -Evet.
Kaç ortak arkadaşımız var dersin?
-Sürüyle. -Çok fenaymış.
Bütün gün düğününü baştan sona izledim.
Tüh, çok fenaymış. Çok üzüldüm.
Yok canım.
-Tek sorum var. -Evet?
Neden herkes başkasıyla evlenmene o kadar sevindi?
Toplu dansta zevkten dört köşeydiler.
Şöyle…
Nihayet oldu işte
Kendi seviyesinde birini buldu
-"Yuh be, vay anasını!" oldum. -Siktir.
Yemek şirketi de aynıydı, bayıldım.
-Olamaz. Berbat hissettim. -Yok artık, dedim.
O konuda berbat hissettim
ama yemekler öyle güzeldi ki.
Güzeldi, biliyorum.
Ballı tereyağlı tavuk hâlâ rüyalarıma giriyor.
Çok güzeldi.
Erica'yla düğünümüz için de istedik ama doluydular.
-O yüzden ertesi günü… -Evet?
…sosyal medyadan çıktım.
"Sikerler. Kapaklı telefona geçiyorum."
Var ya, bunu yapman hâlâ çılgınca geliyor
ama iyi anlamda.
Erica'ya bakınca "Karı hayalimi çaldı be!" diyorum.
Bilemiyorum. Hayal kâbusa dönüştü.
Öyle mi?
Kapaklı bir boka yaramıyor.
Ne hava durumuna bakabiliyorum ne yol tarifi alabiliyorum.
Bir bok yapamıyorum.
Akıllı telefon almamı ondan istedi.
Erica yokken ne yapıyorsun?
Araç paylaşma işini çözmek zorunda kaldım
çünkü kapaklıyla yapılmıyor.
İnternete girip bir şirket buldum.
Adı…
Adı "GoGoGrandpa."
Yaşlılar için şoför hizmeti.
Numarayı aradığında açan adam şöyle diyor,
"Denise! Neredesin?
Nereye gitmeye çalışıyorsun?"
Yerimi söylüyorum.
Geliyor, yaşlı bir kadın beklediği belli.
-227 dizisinden fırlamış gibi. -Evet.
Üstüme sinmiş ot kokusu
ve retro Jordan'larımla arabaya biniyorum.
"Uber çağırsaydın ya!" der gibi bakıyor.
Çok garip.
-Saçmalık. -Tanrım.
-Sözleri biliyordun, değil mi? -Evet.
Eğil.
Kalkmana yardım edeyim mi?
Dur, şöyle…
Bunu yapmalıyız.
Ne? Dur.
Onu yapmayı bilmiyorum.
Niye gülüyorsun?
Sadece…
Artık benden bir şey saklamak zorunda olmamana bayılıyorum.
Saklamak zorunda değilim.
Artık evli değiliz. Tamam mı?
Bunu afiyetle yatakta götürürüm.
-Ekşi şekerlerim de var. -Vardır tabii.
İster misin?
-Olur, ver bakalım. -Evet.
Tadı güzel.
-Vay be. -Evet.
-Mikrodalgada mı ısıttın? -Tabii.
MoonPie yemeyi bilirim.
Güzelmiş be.
Çok tuhaf.
Görüşmeye başladığımızdan beri çok rahatım.
Ben de.
Sonunda maskeleri çıkardığımız içindir.
Anlıyor musun? Gardımızı indirdik.
Güzel.
Geçici.
Çünkü
pazartesi günü
"düzenli programımıza" geri döneceğiz.
Bizim için savaşmalı mıydım?
Ne? Hayır. Buraya gel.
Hayır. Böyle düşünme.
İkimiz de kendimiz için
doğru olanı yaptık.
Sadece bazen endişeleniyorum.
Buna ne kadar devam edebiliriz?
Anlıyor musun?
Yakalanana kadar devam mı edeceğiz?
Bilemiyorum.
Kötü bitmesinden korkuyorum.
Bak ne diyeceğim. Bunu hiç düşünmeyelim.
Seni anlıyorum ama bunu düşünmeyelim.
Şu anda
yaşlı birilerinin evinde uzanmış iki belalı hatunuz.
Değil mi?
Biraz ileride 500 pelüş ayıcık var.
Ve her şey muhteşem.
Evet.
Her şey muhteşem.
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya