NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROZDZIAŁ 1
Wychodzę.
Miłego dnia, kochanie.
Jeszcze tylko…
Przestań.
- No weź. - Daj przytulaska.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Co ona na to?
Dobre sobie.
Boże.
Patrz
Dawaj Masz ochotę?
Laska wymiata Wygląda zabójczo
Cholera.
BERNARDINE EVARISTO DZIEWCZYNA, KOBIETA, INNA
To było śmieszne.
Co czytasz?
Sherlocka.
Książka dla białych.
Mówisz? Władca Pierścieni ją przebija.
Ta dopiero jest biała.
Racja.
Najgorzej, jak dym pójdzie w oczy.
Musisz szybko wypuścić.
Wiem, ale czasem zjebię sprawę.
Spróbuj trochę bardziej…
Jestem jak pisklę.
Kochanie, śpisz?
Prawie.
Nie mogę spać. Obejrzymy razem tamten serial?
Happy Valley.
Jeśli wstanę, to będę go oglądać do czwartej rano.
A muszę się wyspać na jutrzejszy wywiad.
Zapomniałam.
- Spoko. - Kocham cię.
Ja ciebie też.
Czekaj, mam do ciebie jedno pytanko.
Zajmę ci chwilkę.
Tylko dobrze się zastanów.
Wydawca mówi ci:
„Denise, posłuchaj.
To twoja wielka szansa. Podpiszesz kontrakt na pięć książek.
Będzie franczyza i ekranizacje. Sukces gwarantowany”.
W zamian musisz tylko
lizać jej pachy codziennie przez rok.
Zrobiłabyś to?
Tak. Możemy już iść spać?
Dobra. Chciałam sprawdzić, czy ci zależy.
Zależy. Chcę odnieść sukces jak Drake i Trey Songz.
Dobrze wiedzieć. Dobranoc, kochanie.
Mam jeszcze jedno pytanie.
Co ci odjebało? Jezu.
Nie lubię, gdy się mnie wybudza.
Pytanie będzie poważne.
Czy aby uratować moje życie…
lizałabyś komuś pachę codziennie, do końca życia?
Masz ją lizać codziennie.
Ile masz lat w tej historii?
Liczmy od dziś, więc 34. Masz lizać do końca życia.
Jesteś zakładniczką? Jak wygląda sytuacja?
Zaraz mnie zabiją.
Czy pacha jest spocona?
Okropnie.
Sam smród.
- Popsikana naturalnym dezodorantem? - Cuchnie, że hej.
Antyperspirantem?
I masz ją lizać do końca życia.
Chcę, żebyś żyła, więc zgodziłabym się.
- Zgadzam się. - Boże.
Bo tak mi na tobie zależy.
- Skarbie… - No tak.
Dzięki wielkie.
A teraz zamknij oczęta i odpłyń do krainy snów.
Ależ się cieszę.
- Pójdę spać. - Wspaniale, dziękuję.
O Boże.
Ale mnie dowartościowałaś.
No i się wybudziłam.
Co robią moje diwy?
Jak leci?
Czaję.
Co tam? Nie uciekajcie.
Tina!
Jak leci?
Co tam, Chaka?
Rozchmurz się.
Złościsz się na Patti?
Kiedy zakończy się ta waśń?
Masz.
Smakuje ci.
Jestem każdą kurą
Masz to w sobie…
Jedz.
- Cześć. - Cześć, Denise.
Miło cię poznać, jestem Lauren.
- Jak tu ładnie pachnie. - Dziękuję.
Dziękuję.
- Piękny dom. - Dzięki.
Jest i kominek.
Od czego zwykle zaczynasz dzień?
Budzę się, jem śniadanie. Czasem zjaram skręta.
Co zwykle jesz na śniadanie?
Nie wiem. Zależy od dnia.
Co jadłaś dziś?
Nie rozumiem, po co mam gadać o śniadaniu.
- Czaisz? - Wybacz.
Chcę cię lepiej poznać,
twój charakter.
Wątpię tylko,
czy to, jakie jajka jem rano, dużo ci o mnie powie.
No dobrze.
Pogadajmy o pisaniu.
Jak ci idzie pisanie nowej książki?
Jakoś idzie.
Pisanie książki to proces twórczy.
Ostatnia książka była dobra.
Dlatego czuję presję,
że nowa książka musi przebić tamtą.
Robię, co mogę, żeby ją skończyć.
Zobaczymy, jak ją przyjmą.
Dobrze.
- Wybaczcie, że przeszkadzam… - Cześć, skarbie.
Luzik.
Już znikam, sorki.
Jestem Lauren. Musisz być Alicia.
Tak. Miło mi.
Odpowiesz na parę pytań?
Nie jestem osobą publiczną.
- Chodź. - Mogę?
- Nie krępuj się. - Wielkie dzięki.
Siadaj, kochanie.
Czym się zajmujesz?
Próbuję sił jako dekoratorka wnętrz.
Obecnie dekoruję antykwariat.
Nic dziwnego, że macie tu tyle ładnych rzeczy.
- Dziękuję. - Opowiedz mi o tym zdjęciu.
To jedno z moich ulubionych.
Przedstawia Goldie Williams.
Pracowała jako sexworkerka w XIX wieku w Nebrasce.
Za coś ją aresztowano.
To jej zdjęcie z kartoteki policyjnej.
Policjanci kazali jej zachować powagę do zdjęcia.
A jej się to nie podobało.
Uwielbiam tę fotkę. Babka ma duże kolczyki,
była buntowniczką i przypomina mi jedną ciotkę.
- Urocza historia. - Dziękuję.
Jak się poznałyście?
Przez znajomego.
Na czyjejś imprezie urodzinowej.
To był wieczór.
Podeszła do mnie i zapytała:
„Ty jesteś tą znaną naukowczynią?”.
Naukowczynią?
Raczej miałam lepszy tekst.
Pewnie tak. Trochę parałam się chemią.
Ona ma doktorat z chemii.
Próbuje ukryć, że jest mądrzejsza ode mnie.
- Nie lubię się chwalić. - Nie wstydź się.
Pracowałam w branży chemicznej.
Chemia to przepiękna dziedzina.
Atmosfera w pracy mi nie odpowiadała,
więc się przerzuciłam na projektowanie wnętrz.
Może to dziwne…
Jesteś mądra.
Pomagasz żonie? Recenzujesz jej książki?
Raz coś przeczytałaś,
zrobiłaś mi masę uwag, z którymi się nie zgodziłam.
- Racja. - Uszanowałam je.
- Czyżby? - A jakże.
Ale je zignorowałam.
Po tamtym razie…
- Trzy dni chodziłyśmy spięte. - Prawda.
Od tego czasu sobie nie pomagamy.
Nie wtrącam się do jej pracy,
a ona do moich książek.
W domu panuje pokój i szczęście.
To było ostrzeżenie.
- Co tam, kochaniutki? - Jak się masz?
- Stęskniłam się. - Miło cię poznać.
- Nawzajem. - To Reshmi.
Jak droga? Macie do nas kawałek.
Całkiem nieźle.
- Odwieście kurtki tutaj. - Dobra.
Jakie to ładne.
Gotowi na chillout.
Ciepłe gniazdko pełną gębą! Wolne żarty.
Obczaj sobie chatę.
- Powodzi ci się! - Dzięki.
Chatka jak z obrazka. Reshmi, spójrz.
- Niesamowite. - Obłęd!
Przestań pitolić. Kupiłaś coś?
- Tak. - Co kupiłaś?
Trzy prześliczne piżamki.
Wpadły mi w oko i tobie też się spodobają.
Kupiłaś je dla niej?
Nie, dla siebie.
- Nie używam piżam. - To prawda.
Uwielbiam spać w piżamie.
- Właśnie! - Są takie wygodne.
Właśnie.
Po co stroić się do spania?
- Lubię, jak jest wygodnie. - Właśnie.
Może być ładnie i wygodnie.
Spójrz tylko. Mogłabym w tym spać,
potem wstać, iść na spotkanie, wrócić do domu i zasnąć.
Więcej mi nie trzeba.
To mnie kręci. Pełna wygoda przez cały dzień.
Nie wiesz, co tracisz.
Społeczeństwo wytresowało nas, żeby do pracy
zakładać niewygodne ciuchy.
Koszulka akurat na piżamę.
A moglibyśmy brać przykład z Denise.
Śpisz w podziurawionej koszulce.
Bo jest przewiewna!
- Przecież wiesz. - Boże!
Niesamowite.
Powariowaliście.
Zrozum nas.
Jest jak twoja bluzka…
Wcale nie. Jej bluzka jest elegancka.
Kochanie, jedzenie jest pycha.
Przepyszne.
Dzięki.
Siedziałem cicho,
bo to jest tak smaczne, że odebrało mi mowę.
- Boże. - Jadłabym to codziennie.
Dzięki.
Gotujesz jeszcze?
Czasem coś upichcę.
Boże, on jest nieziemskim kucharzem.
Mówisz tak, bo jesteś moją fanką.
Wiadomo!
- Wyśmienicie gotuje. - Zrobisz nam makaron.
- Właśnie. - Przywieziemy wam…
- Przywieź makaron. - Następnym razem.
Pewnie.
- Skromniś. - Urocza z was para.
- Musisz nas zawstydzać? - Jesteśmy uroczy.
Pasujecie do siebie.
Dzięki. To z twojego ogródka? Są pyszne.
Racja.
Marzę o własnym ogródku.
Miałabym gdzie hodować własne warzywa.
Musi nam wystarczyć targ.
I zrzędzenie, że kupuję zbyt wiele fioletowej marchwi.
- Będziesz to roztrząsać? - Trochę…
Raz w tygodniu chodzimy na targ.
Ona wtedy wyciąga torbę i ładuje jak leci.
Nie wiem, po co nam tyle tego.
Kupuje wszystko fioletowe.
Fioletową marchew, ziemniaki, bataty.
Pod koniec tygodnia wszystko ląduje w koszu.
Też kupujesz i wyrzucasz. No i?
Czasem mi się zdarzy, ale staram się kupować mniej.
Jak dobrze, że tak świecisz mi przykładem.
Targ na Queens i tak jest kiepski.
Co wy robicie na Queens?
Mieszkamy tam.
Nie mówił ci, że mieszkamy u jego rodziców?
Pewnie nic nie mówiłem, bo…
No nieważne. Posiedzimy tam parę miesięcy.
Tak nam wszystkim błogo w tym malutkim domku.
- Możemy chociaż pomyć naczynia? - Daj spokój, ona to lubi.
- Zgarnę ze stołu. - Uwielbiam szorować gary.
- Tobie idzie to lepiej. - Ciutkę.
- Proszę. - Dzięki.
Też to czytam.
Skończyłam ją tydzień temu. Jest dobra.
Czytasz? Kupiłaś audiobooka.
Słuchasz go wtedy,
gdy buszujesz w lumpeksach online.
Na jedno wychodzi.
Po prostu inaczej przyswajam treść.
Myślałem, że przyswajasz tylko promocje.
Wiesz, co leciało w telewizji? Zaraza.
- O nie. - Co to za film?
Gniot, z którego go wycięli.
Jak idą przesłuchania? Grasz jeszcze?
Gram w Agentach NCIS: Brooklyn.
Co ty bredzisz?
Jest asystentem w księgowości.
Trzeba było zrobić przeszczep włosów.
Słucham?
Włosy mu się przerzedzają.
Gdyby mnie posłuchał i zrobił przeszczep,
miałby czuprynę i nadal by grał.
- Skąd miałem wytrzasnąć kasę? - Od rodziców.
Przecież nie wpakowali jej w swój domek.
Boże, przestaniesz narzekać na ich dom?
Twoi rodzice są nadziani,
więc myślisz, że każdy mieszka w willi.
Pomieszkiwaliśmy u nich,
w ich pałacu w Chicago, i co?
Wyrzucili nas.
Moi rodzice mają mniejszy dom, ale większe serca.
Po co gadasz o przeszczepie włosów?
To ma być temat do rozmów towarzyskich?
Trzeba było mnie posłuchać.
Mogłeś wypróbować krople.
Wiedziałem, że mi to wyrzygasz.
Te twoje jebane krople.
Zrozum, że nikt tego nie używa.
Kolesie z Marvela też nie.
Oni wydają gruby hajs na skomplikowany zabieg,
podczas którego nakłuwają ci łeb i wpychają nowe cebulki. Czaisz?
Boże!
Nie powinniśmy się tak żreć, przepraszam.
Pewnie czujecie się nieswojo, ale my niestety nie.
To nasze klimaty, dzień jak co dzień.
Stale opierdalamy się nawzajem.
Nie wiem czemu. Ale wiesz co?
Boimy się umawiać z innymi osobami,
bo zrobiliśmy się nudni.
Nikogo nie oczaruję tym,
że dorabiam jako złota rączka.
Mów za siebie. U mnie coś się dzieje.
Tak? Niby co?
Chodzi o ten pomysł na biznes? Ależ mów śmiało.
Może zainwestują w niego.
A powiem.
Kto zadba o twoje rośliny, gdy jesteś na urlopie?
Podlewaczki! A jakże!
Zapłać osiem dyszek za to,
żeby Reshmi podlała ci kwiatki.
- Ziomek, co ty? - Jeb się, bo jest na to rynek.
Może i tak.
Może dałoby się na tym zarobić kokosy.
Ale wiem swoje,
że ty i twoje przygłupie koleżanki nie rozgryziecie tego.
Codziennie wraca wieczorem i mówi,
że nadal myślą nad mottem.
A mnie się zdaje, że tylko myślicie o tanich wińskach.
Wybierzcie sobie za motto: „Lubimy walić winiacza”.
Teraz wiem, co o mnie myślisz.
Przepraszam.
Pójdę do niej.
- Przepraszam. - Luz.
Chcesz wody?
Nie, dzięki.
Tak mi wstyd. Przepraszam.
Nie chciałam prać swoich brudów.
Daj spokój.
Mogę ci jakoś pomóc?
Raczej nie.
Inaczej wyobrażałam sobie swoje życie.
Powinnam myśleć o założeniu rodziny.
Mieć męża i spektakularną karierę.
Zmarnowałam masę czasu,
powtarzając sobie, że kiedyś tak będzie.
A dziś nie wiem, co się stało…
ani jak zacząć od nowa.
Nie potrafię.
Przepraszam, to nie twój problem.
Spoko.
Pojebało cię?
A było tak dobrze.
Płonęliście miłością, że miło było patrzeć.
A potem pożarliście się jak Whitney i Bobby.
Mieszkasz u rodziców na Queens?
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Przestałaś do mnie dzwonić.
Nie przyjaźnimy się jak kiedyś.
Liznęłaś sukcesu,
masz nowych przyjaciół,
którzy mnie wygryźli.
Ciebie nikt nigdy nie wygryzie, Dev.
Jesteśmy jak rodzina.
Musisz do mnie dzwonić.
I mówić, co słychać.
To nie takie proste.
Powodzi ci się,
a mnie wcale.
Wstyd mi.
Jesteś teraz w dołku.
Też kiedyś byłam.
Pamiętasz, jak pisałam dla szmatławców i uważałam się za pisarkę?
Wykaraskałam się z tego.
Tobie też się uda.
Kiedyś było tak dobrze.
Lataliśmy po Nowym Jorku, robiąc, co dusza zapragnie.
Balety były codziennie.
Wtedy tego nie doceniałem.
Masakra.
A zaczęło się tak miło.
Zrobiło się nieswojo, potem bardzo niezręcznie,
a potem smutno.
Pogadaliśmy sobie z Devem od serca.
- Tak? - Tak.
To było spoko. Co mówiła jego panna?
Bała się,
że jej życie nie ułoży się zgodnie z planem.
- Co jest? - Nic.
Pogrążyłaś się w smutku i melancholii.
Myślisz, że kłótnie bywają zaraźliwe.
Nic mi nie jest.
Głos ci się podniósł o osiem tonów.
- Nic mi nie jest. - Nie wierzę ci. Dogadujemy się.
Wiem.
Nie podłapuj ich chorych schematów.
Nasz związek się nie rozpadnie. Chodź się przytulić.
Właśnie tak.
Nic mi nie jest.
Na pewno?
Dobra.
Kładę się.
Zaraz przyjdę.
Skarbie, idziesz? Mam coś dla ciebie.
Podzwonię w parę miejsc i zaraz przyjdę.
Dobra.
Idziesz?
Tak. Jeszcze parę telefonów.
A chuj z tym.
Cholera, to za wcześnie.
Nie zerwę się z rana, żeby gadać o książkach.
Ludzie mi zasną.
Może być 9.30?
Dobra, przyjadę na 10.
I tak zaczniemy dopiero o 10.
Kto przyjedzie?
Kto tam będzie?
Co? Nie ma bata!
Nie pojawię się. On nigdy nie ma nic do powiedzenia.
Gdy mówię coś dobrego, parafrazuje moje słowa
i zbiera za to burzę oklasków.
Słabe to. Zbierze laury za mnie.
Kochanie?
Możemy pogadać o czymś ważnym?
Jak ważnym? Bo jestem trochę skuta.
A chcę cię rozumieć.
To nic aż tak ważnego.
Dobra. Wal śmiało.
Chcę pogadać o założeniu rodziny.
Czemu teraz mamy o tym gadać?
Miałyśmy wrócić do tematu za rok.
Minął już prawie rok.
- Mówisz? - Minęło dziesięć miesięcy.
Gwoli ścisłości, dziesięć miesięcy to nie rok.
Ale możemy o tym pogadać.
Sama nie wiem. Dziesięć miesięcy temu
było zupełnie inaczej.
Jestem bestsellerową autorką New York Timesa.
Pracuję nad drugą książką
i dobija mnie fakt, że pisanie mi nie idzie.
Teraz chcę się skupić na tym.
Sama, kurwa, nie wiem. Poczekajmy…
Nie mów tego. Wiem, co powiesz.
- Nie mów tego. - Skąd wiesz, co powiem?
- Jeszcze nie powiedziałam. - Wiem i już.
- Co niby powiem? - Żebyśmy poczekały rok.
- Chcę powiedzieć coś innego. - A niby co?
Poczekajmy, aż sytuacja się wyklaruje.
- Jezu. - Ubaw po pachy, co?
Nie chcę być 52-latką w ciąży.
Mam 34 lata. Moje jajniki się starzeją.
Znowu to samo.
Nie.
Nie gadamy o jajnikach.
Nosisz chusty na głowie,
jadasz tylko organiczne jagódki.
Twoje jajniki będą w formie!
Daj sobie wytłumaczyć.
Wyobraź sobie, że w przyszłym roku powiesz mi,
że jesteś gotowa na dziecko.
Ciąża trwa dziewięć miesięcy,
więc przygotujmy się teraz.
Zacznijmy o tym myśleć.
Dobra. Skąd wytrzaśniemy spermę?
Pójdziemy do banku spermy
po nasienie białego ziomka, który się spuścił do kubeczka?
Nie. Wiem, kto może być dawcą.
- Kto? - Darius.
- Ten bladziuch? - No Darius.
Ten chorowity ziomek z dziwnym fryzem?
Nie jest chorowity.
Jest silny, wysoki, przystojny, mądry i życzliwy.
- Jezu. - Roztacza dobrą aurę.
Darius.
Mógłby się nadać.
Jest oczytany.
Jak go o to poprosić?
Wysłać mu esemesa,
żeby wpadł na obiad, a na deser nam się spuścił?
Nie wiem.
Posłuchaj mnie. Zaprosimy go na obiad.
Poprosimy go o pomoc.
Jeśli odmówi, to luz.
A jeśli się zgodzi…
Co zrobimy, jeśli się zgodzi?
- Wtedy pomyślimy. - Zleci raz-dwa.
Nie będziemy się spieszyć.
Zastanowimy się nad kolejnym krokiem.
Ale dopiero, jeśli się zgodzi.
Zaplanujemy kolejny krok, jeśli się zgodzi.
Dobra, pasi mi to.
- Zgoda? - Tak.
Tak!
Boże.
- Dobrze, że cię kocham. - Pewnie.
Napędziłaś mi pietra.
Dziękuję!
Też się wystraszyłam.
Nie masz czego.
Jak uczcimy to, że poprosimy Dariusa o spermę?
Mam zdjąć chustę z głowy?
Byłoby miło. Skoczę po trawkę.
Muszę oczyścić umysł,
bo mnie zestresowałaś.
Każda poważna gadka stresuje.
To jest poważna sprawa.
Została resztka. Gdzie moja zapalniczka?
CZĘŚĆ 2
Nieziemskie.
Naprawdę.
Skąd ten przepis?
Ze starej książki kucharskiej.
Pychota.
- Rozpieszcza cię. - Wiem.
Nie wiem, czy to jest odpowiedni moment,
ale o czym chciałyście pogadać?
Chcemy założyć rodzinę.
Potrzebujemy dawcy nasienia
i chcemy cię zapytać…
czy zostaniesz naszym dawcą?
- Serio? - Tak.
Czuję się wyróżniony.
Nie musisz odpowiadać już teraz.
Zgadzam się. Zrobię to z wielką chęcią.
- Co? - Tak.
Co? Szybka decyzja.
Wiele dla mnie znaczycie.
Bardzo się cieszę, że mogę wam pomóc.
- Serio. - Jezu.
Nie chcesz się zastanowić?
Nie. Będziecie wspaniałymi rodzicami.
Czemu miałbym wam nie pomóc?
Jesteś wyjątkowy. Dziękuję bardzo.
Jestem wzruszony, że o mnie pomyślałyście.
Padło na ciebie lub Bustę Rhymesa.
Co dalej?
Pojedziemy do szpitala?
- Już mówię. - Możesz przyjść tu.
Przyjdziesz do nas, bo w szpitalu wyjdzie za drogo.
Możemy to zrobić tu.
- Tutaj? - Tak.
Jak?
Przyjdziesz do nas
i oddasz swoje nasienie.
Swój wkład.
A my zajmiemy się resztą.
Brzmi spoko.
Może się udać.
Właśnie.
Brzmi świetnie.
To dobra chwila na grupowe przytulanko.
I wcale nie będzie dziwniej.
- Pewnie. - Chodźcie się przytulić.
- Jasne. - Chodź tu.
Dziękuję.
- Coś wspaniałego. - Jezu.
- Szampana? - Jasne.
Pewnie.
- Dla mnie sprite. - Trzeba to uczcić.
Blady Darius raz.
Będzie dziecko.
Cudownie.
Nie wierzę, że już się zgodził.
Ja też nie.
Pasuje mi jako dawca.
- Tak? - Tak.
Lubisz go?
Skontaktuję się z prawnikami
i zobaczymy, co dalej.
Dobra. I co tam widzisz dalej?
Przyjdzie i spuści się nam do filiżanki?
Gadasz głupoty.
Ale zgadzasz się? Damy radę?
Pewnie. Chcę mieć dziecko.
Dobra.
Musimy zadbać o właściwe zabawki.
Od małego byłam lesbijką.
Chciałam mieć auta i żółwie ninja.
A mama kupiła mi lalę Addy.
Co to takiego?
Lalki dla małych Amerykanek,
niby edukacyjne.
- W kolekcji była czarna. - Spoko.
Oczywiście była niewolnicą.
- Moja lalka była niewolnicą. - Co takiego?
Miałam sukienkę jak ona.
Mama nie skumała, że jestem lesbijką.
- Jakiś obłęd. - No raczej.
Skoro mowa o niewolnictwie,
to kiedy wytłumaczymy dziecku, co to rasizm?
Jak najwcześniej. Nie będziemy mu wciskać bajek.
Niech nie myśli, że w USA jest tak dobrze.
- Nie ma mowy. - Właśnie.
Wychowamy je na realistę z odrobiną nadziei.
Będziesz w ciąży, to obejrzymy Korzenie,
żeby już w łonie kumało czaczę.
- Po co to? - No co?
Koleś przyjdzie spuścić się do kubka.
Nie potrzeba mu patery wędlin.
Chcę, żeby się odprężył i był w nastroju.
Brzmi jak ezoteryczne pitolenie.
Ja bym zamówiła pizzę i cześć.
Nie chcę, żeby miał tłuste ręce.
I dlatego nasze dziecko wyrośnie na burżuja.
Co?
Powiedziałaś: „Nasze dziecko”.
Będziemy mieć dziecko.
Zatańczymy?
- Pewnie. - Tak?
Darius przyjechał!
- Wchodź. - Jak tam?
- Dobrze. Dzięki, że przyjechałeś. - Spoko.
Wchodź.
- Siemanko. - Jak leci?
- Jak tam? - Miło cię widzieć.
Proszę, proszę.
Wino, sery i róża.
Wygląda pięknie.
Romantyczny nastrój tylko dla mnie.
Lubimy zadowalać innych.
Mam to zrobić do słoika?
Odpręż się.
Jeśli chcesz, to skorzystaj z laptopa.
Daj znać, jak skończysz, bo każda minuta się liczy.
Kapuję.
- Powodzenia. - Dziękuję.
No dobrze. Dzięki.
Dobra.
Do roboty.
Miły gest.
Czaisz, że on wali konia na naszej sofie?
- Dziwne. - Na zamszowej sofie.
W łazience by nie wypadało.
Sprowadziłam ją z Niemiec.
Wiem.
Uwielbiam na niej drzemać.
Teraz będzie nam się kojarzyć.
Jezu. Będzie na niej rodzeństwo naszego dziecka.
Właśnie.
Skończyłem.
Dobra.
- Proszę. - Dziękuję.
- Jesteś kochany, dzięki. - Nie ma za co.
- Nie traćmy czasu. - Do zobaczenia.
- Nara. - Jesteś super.
Nogi do góry.
Dobra.
Usuń pęcherzyki powietrza.
Dobra. Nie ma pęcherzyków.
- Gotowa? - Tak.
W porządku.
Jezu, ale makabra.
Poszło.
Skończyłaś?
Tak, wstrzyknęłam wszystko.
- Przynieść ci coś? - Czemu nie płakałaś?
Nie wiem.
Musiałam to przetrawić.
Pierwszy raz spotkało mnie coś takiego.
Wydajesz się nieobecna.
Jakby ci ulżyło.
Co?
Przyznaj sama.
Trochę się cieszysz, że poroniłam.
Kochanie, wspieram cię od początku.
Też jestem przybita.
Wspierasz mnie, ale ja cię do tego zmusiłam.
Próbowałam sobie wmówić…
że też pragniesz dziecka.
Może to była zła decyzja.
Nie chcesz mieć już dziecka?
Chcę.
Nie wiem tylko, czy z tobą.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre