8 DE XANEIRO
Tranquila.
Paulo.
- Entra, carallo! - Para que?
Non! Sóltame!
Non!
TI ES A SEGUINTE
Rita xa sufriu de máis por culpa dos homes.
Catro, cinco, seis, sete…
Pero, desta vez, con Rafael,
o final pode ser peor ca un corazón roto.
Sei que está feliz,
pero non podo deixala ante un perigo
ao que talvez a expuxen eu.
Rita di que Rafael é diferente dos outros,
que nunca fora tan feliz.
Pero a pulseira, a ameaza…
Teño que facer algo.
Non o podo crer!
Amiga! Que marabilla que viñeses!
- Ai, meu amor. - Viches a Rafael?
Vin, xa o vin aí bailando contigo.
Rita, temos que falar. Debo contarche unha cousa…
Ai, pode ser máis tarde?
Rafael perdeu un recordo do pai, ou algo así.
- Un recordo do pai? - Si, unha pulseira cunha cabeira.
É fea, pero sexy, sabes?
Dálle un aire así como de rapaz malo.
Gústame iso.
Si, xa o sei.
Este é o contestador automático. Deixe a mensaxe despois do sinal.
Lorenzo, por que non colles, fillo?
Estou intentado falar contigo. Tesme preocupada. Chámame.
Se vés polo de Luísa, podes marchar. Xa mo contaron.
Non, veño polo meu fillo.
Está mentíndome, seino.
Xa non está no sur.
Chamei ao seu traballo e dixéronme que renunciou.
Iso que ten que ver comigo?
Alguén está mantendo a Lorenzo
e sei que a vostede lle encantaba pagarlle para deitarse con el.
Se hai alguén mantendo a Lorenzo, non son eu.
Agora vaite, querida, que has ter moitas cousas que facer, non?
Síntome moi mal polo que che fixo meu pai.
Só espero que algún día me poidas perdoar.
Xa te perdoei.
Xúroo. Xa cho dixen.
Pero, ao teu pai, nunca o darei perdoado.
Eu tampouco.
Lu, teño que marchar.
A miña tía está esperando. Vou vivir con ela.
Agora?
Agora.
Só vin buscar unhas cousas que deixara aquí
e despedirme de ti.
Non nos veremos moito.
E, co tempo, acabarás por non querer ser máis a miña amiga.
É verdade. Non quero ser máis a túa amiga.
Que foi?
Por que me chamaches?
Que é isto?
Unha lista de persoas que andaban con Diana
cando comezamos a saír.
Lémbraste de alguén máis?
Helena fixo unha proba de ADN con Luísa e deu negativo.
Non son parentes.
Bernardo non é o pai.
Que vas facer?
Ti que cres, Rafael?
Vou investigar.
Lembras alguén máis que falase con Diana naquela época?
Que andase con ela? Calquera.
Non.
Macizos e mollados!
Veña, guapo.
Eu non frecuentaba a casa de Vitória daquela.
Mira, Heitor,
non me quero meter na túa vida…
pero por que non o deixas estar?
Luísa é a túa filla. Sempre o será.
Esquéceo, meu.
Ola.
Entra. Ven aquí.
Vai todo ben?
Senta.
Mira.
Que é iso?
TI ES A PRÓXIMA
Ves esa pulseira?
Rafael leva esa pulseira. É esa pulseira.
Estame ameazando.
Non sei se foi coincidencia que se achegase a Rita ou…
Non sei se Heitor me quere investigar.
Rafael é fillo do que era garda de seguridade do meu pai.
Cando o pai de Rafael morreu, el afundiuse nas drogas.
Foi Heitor quen lle pagou as débedas e a rehabilitación.
Desde entón, Rafael élle fiel coma un cachorriño.
Fai todo o que lle manda.
Pode ser Heitor.
Tres, catro, cinco, seis, sete…
Que fas aquí, Otto?
Recordar.
Recordar todo o que vivimos neste lugar,
en todos os recunchos desta academia.
- Marcha, por favor. - Sei que me estrañas.
A miña pel, o meu cheiro…
Correrte comigo.
Pensas que es irresistíbel, non?
Penso, si.
É impresionante a manía que tedes os homes de pensar
que sodes donos do noso pracer.
Amor…
acabouse.
Escoita ben o que che vou dicir, si?
Todo o que quero
dámo esa persoa de aí.
Ves? Son eu.
Entendiches?
E xa teño con quen compartir a felicidade
que eu, Rita, conseguín.
Abur, Otto.
Rita é a miña mellor amiga, a miña irmá.
Se lle pasase algo, nunca me poderei perdoar.
Voute axudar.
Vou pechar a cortina.
- O que? - A cortina.
A cortina?
Quería saber máis da túa vida.
Da túa historia.
Xa che contarei.
Veña!
Non o evites.
Non hai…
moita cousa boa que contar, en realidade.
Só teño a miña avoa e…
Tiña unha irmá, pero desapareceu.
A avoa e Gabriela non se levaban ben
e eu era pequena.
Ocultábanme moitas cousas.
Vou volver para o computador,
porque Heitor quere que siga investigando a Diana.
Pero por que?
Descubriu que non é pai de Luísa, nin el nin Bernardo.
Fixo unha proba de ADN con Helena.
Ti sabíalo?
Sabía.
Diana díxomo o día na que a mataron.
Díxoche quen é o pai?
Non.
INFORME DE INVESTIGACIÓN MIRANDA
A nai morreu cando era nena.
A Miranda e a irmá criounas a avoa,
pero a irmá desapareceu un tempo despois e nunca a atoparon.
Vaia, que complicada foi a vida de Miranda, non?
Que ben cheiras.
Mira para aí!
Déixame ver que ocorre.
Mira! Vai dar un espectáculo, coma Cléo.
DIANA PRADO QUE GUAPA ONTE…
QUE GUAPA ONTE… QUERO MÁIS HAI 13 ANOS
A QUE HORA VES? MORRO POR VERTE…
ENCÁNTAME SER "O OUTRO"
EN SECRETO PRESTA MÁIS
Que carallo é isto?
Luísa apenas comeu hoxe.
Chegou á casa e foi directa para o cuarto.
Don Heitor, a sobremesa está servida.
- Grazas. - Con permiso.
Quería preguntarche unha cousa. Tes noticias de Lorenzo?
Segue vivindo no sur?
Segue, si.
Polo menos ten un bo emprego, sabe?
Ao morrer Bernardo,
el non vivía contigo, non?
Non, levárao o pai.
Non me gusta lembrar aquela época.
Vale, grazas, Glória.
- Era iso. - Moi ben.
Non puido ser Lorenzo.
Acórdome ben del naquela época. Era un rapaz tímido e calado.
Ola, desculpa que te chame tan tarde. É que descubrín algo moi importante.
- Que linda! - Grazas.
Mira o que che trouxen.
Non entendo. Por que ris?
Son crisantemos?
Non sei, son unhas flores bonitas, non?
É a flor da morte.
Agora es unha experta en flores?
Pedinlle ao florista unha flor bonita e que durase.
Deume isto. Que fago?
Deuche unha flor de cemiterio que tarda en murchar.
Pero encántanme.
- Xa se ve. - En serio.
Gústanme, gústanme moito. Es moi riquiño.
Inténtoo, pero está difícil.
Si?
Vas ben para ser un novato.
Ti cres?
Entra.
Que descubriches?
Diana tivo unha aventura con Rafael hai 13 anos.
Iso é imposíbel.
Atopei unhas mensaxes súas.
Heitor,
Rafael achegouse á miña mellor amiga.
Teño medo de que lle faga algo malo.
Entendes?
Rafael?
Non o sabía.
Como podes ver, hai moitas cousas que non sei de Rafael.
Déixame ver as mensaxes.
Estás seguro?
Rafael é o meu gardacostas, a miña man dereita.
Se tivo algo coa miña muller, preciso ver o que fixo.
ENCÁNTAME SER "O OUTRO" HAI 13 ANOS
EN SECRETO PRESTA MÁIS
Que vas facer?
O que sexa necesario.
Valo matar?
Pensas que son un asasino?
Vai á policía en vez de traballar para min.
Non creo que sexa medo
iso que sentes por min.
É outra cousa.
Eu tamén o sinto.
Que, vasme deixar subir á túa casa hoxe?
- Rafael, para. - Canto durará este amor casto?
É só por saber.
Quedan moitas cousas por facer antes de nos deitar.
Como que?
Pois ir ao cinema.
Entendo.
Moi ben.
Meu dito, meu feito.
Gústame iso.
- Vou ver que poñen, si? - Moi ben.
- Seguro que non queres que suba? - Si!
Para o carro.
- Si? - Vale.
- Boa noite. - Boa noite.
Hostia, que susto!
Non tiña sono, así que decidín facer algo útil.
E esa cara?
Pasou algo?
Pasa que eras amante da miña muller e descubrino.
E probabelmente sexas o pai de Luísa.
Calma.
Acouga, Heitor.
Dinche unha casa,
un traballo, pagueiche as facturas e que me dás a cambio?
O que pasou entre Diana e mais eu non tivo importancia.
Foi hai moito. Nin estabades xuntos.
Ela saía con Bernardo,
pero non era real. Era só unha fachada. Sábelo.
Non, non o sabía.
Por que non mo contaches, Rafa?
Por que?
Porque non me atrevín.
Pero xúroo.
Cando empezastes a saír, non a volvín tocar.
Se nin che gustaba.
Cabrón.
Fillo de puta!
Pódesme matar se queres.
Non me vou defender.
Fai o que queiras, pero non te quero volver ver nunca máis!
E non te achegues á miña familia ou mátote!
Mátote!
- Ola. - Como estás?
- Ben, e ti? - Ben.
Son Paulo. Vivo no antigo piso de Cléo.
Coñeces a Cléo?
Coñezo, claro. O piso é meu.
Alúgollo desde hai xa tempo.
O porteiro di que lle coidas o can.
Cóidollo, si. Deixoume o can.
Sabes algo dela?
Non, non sei onde anda.
De feito, viña preguntar se sabes algo dela ou non.
Non, deixoume a Barbie e desapareceu.
Xa. Ela sempre pagaba o alugueiro a tempo.
De súpeto, deixou de pagar.
Pareceume moi estraño.
Si que o é.
Puxeches unha denuncia por desaparición?
Non.
Non puxen denuncia ningunha, non.
Non pensei que fose tardar tanto.
Xa, é moi estraño.
Teño un contacto na policía. Pedireille que investigue.
Ben. Avísame de calquera cousa.
- Si. - Se tes algunha nova.
Agora son o teu veciño. Se precisas algo, dime.
Pódesme chamar.
Vale, grazas.
Non é nada.
- Abur. - Falamos.
Ai, carallo.
Que pasou, Rafael? Atracáronte? Foi iso?
- Quen me dera. - A ver.
Fodina ben fodida.
- Que fixeches? - Tranquila. Foi hai moito tempo.
Mimá.
Non debín facerlle iso a Heitor.
- Foi Heitor quen te mallou? - Foi.
Rafael, tes que denuncialo.
Está tolo.
Está descontrolado. Como te bate así?
Non vou denunciar ninguén.
Merecíao, dalgunha forma.
Rafael, por que o merecías?
Debín contarllo todo.
- Vale. - Moito antes.
Tranquilo.
Esa amiga túa é moi boa no seu.
Por que o dis?
Debeu descubrir todo e contarllo a Heitor.
Estaba tan linda…
Miranda, viñeches!
Ola, avoa.
Creo que hoxe é o día máis feliz da miña vida.
Viñestes as dúas. A túa irmá veume ver.
Gabriela desapareceu, avoa.
Nunca volveu, lembras? Pode que até morrese.
Gabriela non morreu.
Non sabemos que pasou con ela.
Era unha nena. Puideron pasar tantas cousas…
Mentíronnos.
Fixemos todo o que puidemos, avoa. Acouga.
- Lembras? - Non!
Enganáronnos.
Hoxe, cando veu, estaba tan linda…
Tan linda!
Cléo?
Ola.
Ola, meu amor!
Como te estrañou mamá, meu ben.
- Que pasou? - Miranda.
Podemos falar?
Ven aquí.
Non podo dicir moito, Miranda.
- Isto aínda non acabou. - Que dis?
Aínda estou en perigo.
Meu Deus.
Parece mentira todo o que vivín.
É unha loucura.
Pero deixáronte marchar?
- Es libre? - É complicado, Miranda.
Deixáronme libre, si, mais con algunhas condicións.
Fixen un trato.
Un trato?
Foi Heitor?
- Que sabes ti de Heitor? - Foi el?
Mira, canto menos saibas, mellor.
Entendes? Esquece esa historia.
Pero dime,
como… que sabes de Heitor?
Coñecíchelo?
Fernando presentoumo.
Fernando?
Iso non o esperaba.
Coñecino na túa casa.
Fun…
darlle de comer a Barbie e apareceu.
Fodestes?
Estades xuntos?
Non lle puxemos nome.
Nós… Estamos ben así.
Coidado con Fernando, Miranda.
El causa adición.
Xa.
Cléo, vas denunciar a Heitor?
Traballo con el, pero axudareite.
Confía en min.
- Conta comigo. - Non podo denuncialo.
Non teño probas.
E teño que estar calada se quero sobrevivir.
Entendes?
Pero quería agradecerche
que foses a aquela festa.
- Fuches moi valente. - Víchesme na festa?
Estabas alí? Como non me falaches?
Non puiden falar contigo.
É complicado, Miranda.
Estábanme poxando.
Vai en serio?
Heitor foi quen máis ofreceu.
Pasou toda a noite facendo o que quería comigo.
Heitor ten un lado perigoso.
É perverso e manipulador.
Méteseche na cabeza.
Pero agora xa está.
Acabouse.
Quero comezar unha nova vida, sabes?
Mellor marcho.
Ven, meu amor. Vamos para a casa.
Moitas grazas por todo, Miranda.
Es incríbel.
Helena, preciso que me fagas un favor.
Reúne a todo o mundo esta tarde.
Fernando, Heitor, ti… Na oficina.
É urxente.
Teño que anunciar algo importante.
Se Heitor lle fixo todo iso a Cléo,
podería estar detrás das mortes de Diana e Zoe.
Teño dúas opcións:
deixar esta historia agora
ou achegarme aínda máis para descubrir a verdade.
Non vou recuar.
Rafael?
Incríbel. Farás a proba de ADN?
Sabes que?
Xa non vou investigar. Luísa é filla miña. Punto.
Boa tarde.
Sabedes que asunto é ese do que nos quere falar Vitória?
- Nin idea, pero parece contenta. - Parece.
É estraño, verdade? Diana acaba de morrer
e Vitória non é das que se poñen contentas por nada.
Vou un momento ao despacho a falar con Miranda e xa volvo.
Dille que non marche.
- Quero falar con ela despois. - Claro.
Tes algo con esa rapaza tamén?
Así que era iso no que pensabas.
Cléo di que non o vai denunciar.
Está asustada e con medo. Non o fará.
O importante agora é que ela está ben.
Si.
E agora? Volverás falar con ela?
Falar de que?
Estás celosa?
Ai, Fernando. Que celos?
Ti eras cliente dela e pasaron moitas cousas.
- Estou confundida. - Tranquila.
Para de darlle voltas.
Só un pouquiño.
Miranda.
Podías petar na porta, non?
Estaba pechada?
Preciso que lle botes un ollo ao software novo. Está dando problemas.
- Pode ser? - Claro.
Si, vin para facer ese traballo.
Pensei que viras ver o teu…
Mozo.
Moi ben.
Vitória acaba de chegar. Estamos esperando.
Cinco minutos.
Temos unha reunión familiar agora.
Xa falamos.
O que vos teño que dicir é unha cousa moi importante
que vos ocultei todos estes anos.
Antes de Diana,
tiven unha filla.
Non era de Emílio,
pero, como el tampouco era ningún santo,
perdooume e prometeume que adoptaría a miña nena e a criaría coma se fose súa.
Pero enganoume.
Non cumpriu a súa promesa.
Deixou a nena nun refuxio. Dixo que sería pouco tempo,
só mentres se afacía á idea.
Mentiume.
Nunca llo perdoei.
Cando tentei atopar a miña filla,
xa era tarde.
Desaparecera.
E agora…
por fin, atopei a miña meniña.
Chegas xusto a tempo, querida.
Esta é Ana, a miña filla.
2 MESES DESPOIS
Ola.
Onde estou? Axuda.
Onde estou?
Como a filla de puta da médica non fixo o seu traballo,
ao menos ides morrer xuntiños, ti e mais o teu fillo.
Subtítulos: Noelia Bernárdez Alonso