‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪วันนี้พี่จีตูคงไม่มีอารมณ์จะสอน
‪ต้องสอนสิ ถ้าไม่มีอารมณ์ ‪พี่เขาคงลาหยุดไปแล้ว
‪พี่เขาเคยลาหยุดบ้างไหมล่ะ
‪แล้วพี่เขาเคยไม่อยากสอนบ้างไหมล่ะ
‪เราจะเริ่มเมื่อไหร่ดี
‪อูเดย์ ฉันถามเธออยู่นะ
‪ครับพี่
‪ให้ฉันอ่านฟีดข่าวให้จบก่อนดีไหม
‪แล้วแต่ครับ พี่จีตู
‪มีนาไปไหนล่ะ
‪ฉันต้องรอเขาอีกนานแค่ไหน
‪พี่จีตู
‪เขาไม่สบาย
‪แค่นิดหน่อย
‪แค่นิดหน่อยครับ คือเขาสบายดี
‪งั้นหรือ
‪งั้นมาเริ่มกันเลย
‪นี่คือคาร์บอนพันธะเดี่ยว
‪ไฮบริไดเซชันจะเป็น
‪เอสพีสาม
‪ดี
‪ถ้ามีพันธะคาร์บอนคู่ ‪ไฮบริไดเซชันก็จะเป็น…
‪เอสพีสอง
‪ดีมาก
‪ถ้ามีพันธะคาร์บอนสาม ‪ไฮบริไดเซชันก็จะเป็น…
‪- เอสพี ‪- เอสพีหนึ่ง
‪ไม่มีเอสพี
‪ตอนนี้ถ้ามีพันธะคาร์บอนคู่
‪งั้นไฮบริไดเซชันก็จะเป็น…
‪ศูนย์
‪ศูนย์งั้นหรือ
‪ถูกต้อง
‪- ครูคะ ‪- ว่าไง
‪ไม่จำเป็นต้องใช้สูตรเลย ‪ถ้าพิกัดเอ็กซ์เท่ากัน
‪จุดต่างๆ จะกลายเป็นโคลิเนียร์ ‪พื้นที่ก็จะกลายเป็นศูนย์
‪ดีมาก
‪- นั่งลงได้ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เป็นข้อสังเกตที่ดี เก่งมาก
‪สาวน้อย เธอต้องได้คะแนน ‪ระดับเอไออาร์หนึ่งแน่
‪ขอบคุณค่ะ
‪ทุกคนเห็นไหม
‪ทีนี้…
‪ค้นหาพื้นที่ของ…
‪คงเห็นชัดแล้วว่า…
‪เราน่าจะทำแบบนี้มานานแล้วนะ
‪นั่นสิ
‪เราเสียเวลาเปล่าไปอาทิตย์นึงเต็มๆ
‪ฉันอ่อนฟิสิกส์อยู่ด้วย
‪ขอให้ทวยเทพประทานพร ‪ให้ฉันสอบติดด้วยเถอะ
‪อ๋อ นี่เอาราสมาลัย ‪ไปเอาใจพี่จีตูละสิ
‪พี่เขาชอบราสมาลัย
‪ถ้านายเรียนอ่อน ‪พี่เขาจะช่วยนายเป็นพิเศษอยู่แล้ว
‪เข้าใจนะ
‪ปัญหาคือฉันนี่
‪แต่นายเป็นศิษย์เก่า ‪แถมยังเป็นคนโปรดของเขาด้วย
‪เขาต้องติวให้นายแน่
‪แล้วเจอกันนะ
‪วาร์ติกา
‪- ไง ‪- ไง
‪ไม่เห็นฉันหรือไง
‪ฉันมัวแต่คิดอะไรเพลินอยู่น่ะ
‪ฉันเห็นเธอนะ
‪เธอจะไปเรียนที่ ‪รร.ของพี่จีตูหรือเปล่า
‪- ไปสิ ‪- ดีๆ
‪ครูที่ รร.มเหชวารีคงเก่งมากใช่ไหม
‪ใช่ ครูเราก็เก่งเหมือนกัน
‪ดีจัง
‪นี่ น้องสาว
‪ฉันต้องไปแล้ว บายนะ
‪เป็นไง
‪- พร้อมนะ ‪- ไปเลย
‪- นั่งดีแล้วนะ ‪- ดีแล้ว
‪- โอเค ‪- เร็วเข้า
‪จะรีบไปไหน ค่อยๆ ไปไม่เห็นต้องรีบ
‪ไม่รู้สินะ ‪จู่ๆ จะใช้ฉันโทรหาเขาเนี่ยนะ
‪(แอทเอเมอร์ส)
‪เราไม่ได้คุยกันมาหลายปีแล้ว
‪เราไม่ได้ติดต่อกันเลย
‪ฉันรู้ว่านายอึดอัดใจ ‪แต่เราไม่มีทางเลือก
‪ถ้าสอนแต่ฟิสิกส์อย่างเดียว ‪คงไม่เป็นไร
‪แต่เราต้องเปิดสอนทั้งสถาบัน
‪เหลือแค่ 36 วัน ‪ผลสอบจีแอดวานซ์ก็จะประกาศแล้ว
‪ทำไมมีนาไม่มาเรียนวันนี้ล่ะ
‪ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ‪เราเพิ่งมาจาก รร.มเหชวารี
‪นึกว่าเธอรู้เสียอีก
‪เปล่าครับ พี่ ผมไม่ได้คุยกับมีนา
‪แล้ววันนี้เธอมาที่นี่ทำไม
‪อ้าว เยี่ยม
‪อยากให้นักเรียนทุกคนของฉัน ‪มีเพื่อนแบบเธอจริงๆ
‪- ซื้อมาจากร้านเดิมใช่ไหม ‪- ครับพี่
‪เอาเก็บไว้ก่อน
‪พี่ครับ ผมไม่เข้าใจฟิสิกส์ที่ ‪รร.มเหชวารีสอนเลย
‪เหมือนชั้นเรียนคนหูหนวกตาบอดเลย
‪ใช่ครับพี่
‪ครูเอาแต่เขียนอะไรบนกระดาน
‪แต่ไม่มีใครเข้าใจที่ครูเขียนเลย
‪เราไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง
‪อาจารย์บาร์กาฟ
‪โรงเรียนอ้างว่าครูคนนี้ ‪เคยเป็นอาจารย์สอนสถาบันเทคโนฯ
‪ผมขอบอกเลย เขาไม่รู้อะไรเลย
‪กลายเป็นเรียนแล้วง่วงนอน ‪แทนที่จะได้แรงบันดาลใจ
‪เย็นไว้ ไอ้น้อง ‪เธอเอาฉันไปนินทาแบบเดียวกันนี่ไหม
‪ไม่ครับ พี่ เขาพูดถูก ‪ผมได้ยินคนกรนมาจากหลังห้องด้วย
‪ใช่ครับ พี่
‪เขาเคยเป็นอาจารย์จากสถาบันเทคโนฯ ‪เคารพเขาหน่อย
‪พวกเขาเก่งเรื่องวิจัย
‪พวกเขารู้เยอะ
‪แต่การสอนเป็นทักษะอีกแบบ
‪แปลกใช่ไหมครับ
‪เขามาเป็นติวเตอร์ที่มเหชวารี ‪ได้ยังไง ถ้าสอนไม่เป็น
‪ถ้าโดนิเลิกเล่น ทีมเจนไนจะทำยังไง
‪ก็ต้องจ้างผู้เล่นคนอื่น ‪อย่างโรหิต ชาร์มาร์ไง
‪งั้นทีมมุมไบก็ต้องหาผู้เล่นใหม่
‪วิรัต โคลิไง
‪ไงซะก็ต้องมีสุญญากาศเสมอใช่ไหม
‪ผมเข้าใจแล้วครับ พี่จีตู
‪วัฏจักรแบบนี้ต้องดำเนินต่อไป
‪ในที่สุดบางทีมก็ต้องหาผู้เล่นใหม่
‪จากนั้นอะไรก็เป็นไปได้
‪ฉันลาออกจากพรอดิจี ‪พวกนั้นก็ได้ติวเตอร์จากเดลี
‪เดลีก็แย่งคนจากมเหชวารี
‪แล้วมเหชวารีก็ได้ครูบาร์กาฟ ‪มาจากไฮเดอราบัด
‪นี่แหละวัฏจักรการทำงานของ ‪การสอบจีและสถาบันเทคโนฯ อินเดีย
‪นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
‪งั้นพี่จีตูคือโดนิ ‪ส่วนพรอดิจีคือทีมเจนไน
‪ผมเข้าใจแล้ว
‪พี่ครับ ผมไม่อยากไปยุ่ง ‪กับเรื่องพวกนี้
‪ผมอยากมาเรียนกับพี่
‪ฉันน่ะไม่มีปัญหา
‪ก่อนอื่นเธอเรียนที่เดิมไปก่อน ‪แล้วค่อยมาติวกับฉัน
‪เธอจะเสียเวลาเปล่านะ
‪แล้วกัน พี่
‪ถ้าผมได้เรียนฟิสิกส์กับพี่ ‪ผมจะไปเรียนกับพวกนั้นทำไม
‪แค่บอกว่าได้หรือไม่ได้ก็พอครับ
‪งั้นเหรอ
‪ฉะนั้นสมการของเส้นบังคับ
‪ของพาราโบลานี้คือ…
‪5 วาย = 3 เอ็กซ์ +1
‪- เข้าใจไหม ‪- เข้าใจครับ/ค่ะ
‪ฉะนั้นสมการของ…
‪เฮ้ย นายจะไปไหน
‪อาจารย์
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ก็ดี
‪ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
‪(ยิ่งพยายามมากแค่ไหน ‪ชัยชนะยิ่งงดงาม)
‪- นายไปไหนมา ‪- โทษที ฉันเผลอหลับ ไปเร็ว
‪ฉันหนีมาได้ฉิวเฉียดเลย
‪เจอครูบาร์กาฟกับครูเลข
‪ฉันเลยแทรกตัวผ่านมา ‪ก็ฉันไม่รู้จะทำยังไงนี่
‪หนีมาได้ฉิวเฉียดจริงๆ
‪เร็วเข้า ไม่งั้นเราสายแน่
‪ไม่นะ ประตูปิดได้ไง
‪ถามยามดีกว่า
‪พี่ครับ ช่วยเปิดประตูหน่อย
‪เด็กๆ จะไปไหนกัน
‪เราอยากออกไปข้างนอก
‪ข้างนอกเนี่ยนะ
‪แต่ประตูจะเปิดตอนบ่ายสอง
‪- เข้าใจนะ ‪- นี่เรื่องสำคัญมากนะครับ
‪- พยายามเข้าใจหน่อย ‪- ครับ สำคัญมากจริงๆ
‪คุยกับแม่ผมก็ได้ถ้าอยากคุย
‪- แม่ผมอนุญาตแล้ว ‪- ฟังนะ พ่อหนุ่ม
‪แม่เธอไม่ได้จ่ายเงินเดือนฉัน
‪เอาใบอนุญาตมาจากอาจารย์ใหญ่สิ
‪แล้วอยากไปไหนก็เชิญ ‪แบบนั้นฉันจะไม่ห้ามเลย
‪- เข้าใจนะ ‪- พยายามเข้าใจหน่อยสิครับ
‪นี่เรื่องสำคัญมากเลยนะครับ ‪ไม่งั้นผมไม่ขอร้องพี่หรอก
‪ฟังฉันให้ดี
‪ให้แม่เธอคุยกับอาจารย์ใหญ่ ‪ถึงจะไปได้
‪- โอเค ‪- เข้าใจหน่อยนะ
‪- นี่เรื่องสำคัญมากเลย ‪- ไม่งั้นเราจะมากวนใจพี่ทำไม
‪ขอร้องละครับ
‪พ่อหนุ่ม…
‪ไปซะ
‪นายพูดถูก
‪เรื่องอะไร
‪พ่อคงพูดว่าเราไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน
‪แต่เราน่าจะตาสว่างกันได้แล้ว
‪ฉันคงไม่ได้เรียนกับพี่จีตูแน่
‪นายไปคนเดียวเถอะ
‪ไวภาฟ เร็วเข้า
‪ได้ มาแล้ว
‪แน่นอน ฉันคือพระกฤษณะในมหาภารตะ
‪วันๆ ไม่มีงานทำ นอกจากมาแก้ปัญหา ‪ระหว่างนายกับปาณฑพ
‪อรชุนจัดการยามไม่ได้ ‪งั้นอูเดย์จะจัดการให้เอง
‪ส่วนซาฮาเดฟไม่อยากเข้าเรียน ‪อูเดย์จะโกหกพี่จีตูให้
‪ฉันไม่เคยโกหกพี่จีตู แม้แต่ตอนที่ ‪พี่เขาจับได้ว่าแอบอ่านหนังสือโป๊
‪แต่ฉันต้องโกหกพี่เรื่องสุขภาพเขา
‪นายนอนอยู่แต่ในห้อง ‪ทำไมถึงไม่ไปเรียน
‪อูเดย์ ปัญหาของฉันใหญ่กว่า ‪แก้ปัญหาให้ฉันก่อนได้ไหม
‪ใช่เลย แก้ปัญหาให้เขาก่อน
‪ปัญหาฉันไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น
‪ฉันไม่เข้าเรียนก็เพราะว่า
‪ฉันเรียนทุกอย่างได้ง่ายกว่า ‪ตอนอยู่บ้าน
‪ใช่ว่าพี่จีตู ‪จะอธิบายไม่เหมือนกันนี่
‪ฉันใช้วิธีเรียนด้วยตัวเอง
‪ฉันจะสอบขั้นสูงติด ‪แถมฉันจะเรียนดีที่พรอดิจีด้วย
‪นั่นแหละ
‪นี่แหละปัญหาใหญ่กว่านะ เพื่อน
‪บอกฉันมาตามตรงว่าเกิดอะไรขึ้น มีนา
‪การเรียนด้วยตัวเอง…
‪ไม่ใช่อันนั้น
‪ความจริง
‪- สองวันที่ผ่านมา… ‪- ไม่ใช่อันนั้นด้วย
‪และไม่ใช่อันนั้นแน่นอน
‪ฟังนะ เราเป็นเพื่อนกัน
‪เราดูออกว่านายโกหก
‪บอกความจริงมา ‪เราไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว
‪เราไม่เลิกตื๊อ ‪ส่วนนายก็หนีไปไหนไม่ได้
‪เร็วเข้า ว่ามา
‪จะให้ฉันพูดว่ายังไง ชิวังกีเนี่ยนะ
‪แล้วเอาไงดี
‪เขาก็ไม่เคยบอกว่าชอบฉัน
‪(วิทยาเซลล์)
‪ใช่ เธอพูดถูก
‪เขาไม่เคยบอกว่าชอบ ‪เธอเองก็ไม่ควรพูด
‪เธอสองคนจะได้เล่นเกมยึกยักนี่ต่อไป
‪อีกแค่ไม่กี่เดือนเอง
‪เขาจะเข้ามหาลัยดีๆ ‪ส่วนเธอจะเข้ามหาลัยสั่วๆ
‪เขาจะเจอสาวฮอต ส่วนพ่อแม่เธอ ‪จะหาหนุ่มให้เธอเอง
‪แล้วเธอสองคนก็ใช้ชีวิตของตัวเองไป
‪เดี๋ยวก่อน
‪ทำไมเขาถึงได้เข้ามหาลัยดีๆ ‪แต่ไม่ใช่ฉัน
‪เขาเป็นแบคทีเรียคลอสทริเดียมไง
‪เขาไม่ต้องใช้ออกซิเจน ‪แค่มีคาร์บอนไดออกไซด์ก็อยู่ได้
‪ส่วนเธอคือพารามีเซียม
‪เธอท่องหนังสือ ‪ในที่ที่มีแต่คาร์บอนไดออกไซด์ได้ไหม
‪ว่าไง
‪ฉันเข้าเรียนไม่ได้ เพราะใจฉันไม่สงบ
‪ในใจมีแต่ภาพแปลกๆ คอยหลอน ฉันกลัว
‪ใจฉันเต้นรัว เหงื่อออก คอแห้งผาก
‪เสียงของพี่จีตูเริ่มจางหายไป
‪ฉันไม่มีสมาธิฟังที่พี่จีตูสอน
‪หลังจากกลับถึงบ้านแล้ว ‪ฉันก็ยังกระสับกระส่าย
‪ฉันนอนไม่หลับตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้ว
‪ถ้าไม่ไปเรียนเลยคงดีกว่า
‪ไม่มีทาง ทำไมนายถึงไม่ไปเรียนล่ะ
‪งั้นฉันจะห้ามวาร์ติกา ‪ไม่ให้เข้าเรียนด้วย
‪วาร์ติกา
‪ห้ามวาร์ติกาไม่ให้เข้าเรียนทำไม
‪งั้นฉันจะห้ามมีนาลแทนก็ได้
‪ทำได้ด้วยหรือ
‪มีนาล
‪นายสองคนนี่เห็นแก่ตัวจริงๆ
‪- เราไม่ได้เห็นแก่ตัว… ‪- มีนา
‪- มีนาล ‪- มีนา
‪- มีนาล ‪- ฟังเราก่อน เพื่อน
‪ช่างเขาเถอะ
‪เขาแค่เจอปัญหาวัยรุ่น ‪ตอนเป็นผู้ใหญ่แล้ว
‪สนใจปัญหาของนายดีกว่า
‪- ยามอยากได้ใบอนุญาตใช่ไหม ‪- ใช่
‪ทำไมไม่ขอจากอาจารย์ฟิสิกส์ล่ะ
‪เขาสอนฟิสิกส์นี่
‪ในหัวต้องคิดแบบมีตรรกะอยู่แล้ว
‪ใช่แล้ว
‪ราก 3 จี หารสอง
‪ครูครับ ไม่ใช่อันนั้น อันนี้ครับ
‪ครูยังไม่ได้สอนเลยนี่
‪อ้าว
‪ครูยังไม่ได้สอนเลยเหรอครับ
‪มีอะไรอีกไหม
‪ครูครับ ผม…
‪ครูครับ ผมอยากบอกครูว่า ‪คงลงเรียนวิชาของครูต่อไม่ได้
‪ทำไม
‪คือครูอีกคนที่เคยสอนผม ‪ตอนผมอยู่เกรด 11
‪ตอนนั้นเขาสอนฟิสิกส์เกรด 12 ‪แต่ไม่สอนฟิสิกส์เกรด 11 ผม
‪ตอนนี้เขาสอนฟิสิกส์เกรด 11 ‪ให้นักเรียนเกรด 12
‪ถ้าผมเรียนกับเขาน่าจะดีกว่า ‪ไม่งั้นผมต้องสับสนแน่
‪งั้นเธอ…
‪เข้าใจตรงนี้แล้วสินะ
‪เข้าใจครับ
‪ก็ได้
‪ก็ได้… อะไรครับ
‪ก็ได้ ไม่ต้องเรียนกับครู ถ้าเธอ ‪ไม่จำเป็นต้องเรียนหรือไม่อยากเรียน
‪ขอบคุณมากครับ ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ
‪มีอะไรอีก
‪ช่วยเขียนจดหมายให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ‪ยามจะได้ให้ผมออกไปได้
‪ไม่งั้นเขาไม่ยอมให้ผมออกไป
‪- เขามีปัญหา ‪- อันนั้นครูช่วยไม่ได้
‪ขอร้องละครับ
‪ครูไม่มีอำนาจ ‪ที่จะอนุญาตให้เธอออกไปได้
‪- ขอร้องละครับ ‪- เรื่องนั้น เธอคงต้อง…
‪ไปขอครูมเหชวารีเอาเอง
‪ขอร้องละครับ แค่จดหมายเอง
‪ครูครับ เดี๋ยวผมเขียนจดหมายให้ ‪ครูแค่เซ็นชื่อก็พอ
‪ก็ได้ครับ
‪ฉันคุยกับเขาโดยตรงไม่ได้
‪แต่ฉันก็ไม่อยากทำอะไร ‪ลับๆ ล่อๆ เหมือนกัน
‪พี่ลองโทรหาเขาสิ ‪จะว่าไปเขาเคยเป็นคู่หูพี่นะ
‪จะแย่แค่ไหนเชียว ‪เขาอาจปฏิเสธ ก็แค่นั้นเอง
‪คงไม่ลืมนะว่าเหลืออีกแค่ 35 วัน ‪ก็จะประกาศผลสอบจีแล้ว
‪(ดรุบ เคจีพี สหรัฐฯ กำลังโทร…)
‪เปิดออกลำโพงสิ
‪คนชื่อจีตูโทรมา
‪- ใครนะ ‪- จีตู
‪เฮ้ย จีตู เป็นไงบ้าง ไอ้เวร
‪วันนี้ทำไมอารมณ์ดีโทรมาหาได้
‪ฉันอยากให้นายช่วยอะไรหน่อย
‪ได้สิ ใช่ว่านายเป็นแฟนฉันนี่
‪เร็วเข้าตลาดกำลังจะเปิด
‪ฉันกำลังจะเปิด ‪สถาบันกวดวิชาของตัวเอง
‪และ… ฉันเอาเงินเก็บมาลงทุนหมดแล้ว ‪ฉันต้องการเงินเพิ่ม
‪ฉันเลยคิดว่าใครล่ะจะมีเงิน ‪ถ้าไม่ใช่นายธนาคารด้านการลงทุน
‪เป็นเล่นไป
‪ได้ข่าวว่าพวกครูในโกตา ‪ปั่นเงินเป็นว่าเล่น
‪ไหงนายถึงได้ขาดเงินล่ะ
‪นั่นแค่ข่าวลือ เพื่อน
‪ก็ได้ จัดให้
‪แต่อย่าเอาเงินเก็บของนายมาใช้หมด
‪เก็บเงินไว้ใช้สอยบ้าง
‪อย่างน้อยก็ซักหนึ่งหรือสองปีนะ
‪จากนั้นค่อยมาบอกฉันว่า ‪ต้องการเงินเพิ่มอีกเท่าไหร่
‪ฉันจะโอนเงินให้ทันที
‪ถ้าฉันเก็บเงินไว้บ้าง งั้นก็…
‪ใช่ นี่ถือเป็นการลงทุนระยะยาว
‪ถ้าให้ฉันเก็บเงินไว้บ้าง ‪ฉันต้องการสี่สิบล้าน
‪สี่สิบล้านเชียว
‪ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น เพื่อน
‪ฉันมีประมาณล้านห้า ‪ที่โอนให้นายได้ทันที
‪ล้านห้างั้นหรือ
‪งั้นช่างเถอะ ฉันหาทางอื่นก็แล้วกัน
‪นายก็ไม่จำเป็นต้องควักกระเป๋า ‪จนเกลี้ยงเหมือนกัน
‪นึกว่านายธนาคารปั่นเงินเป็นว่าเล่น
‪นั่นแค่ข่าวลือ เพื่อน
‪ก็ได้ กลับไปตามตลาดหุ้นต่อได้แล้ว
‪ไว้จะโทรหานะ
‪- ตามนั้น ‪- ก็ได้
‪บาย
‪ฉันให้เงินนายสองแสนห้าตอนนี้ได้เลย
‪นายธนาคารด้านการลงทุนสุดกระจอก
‪อย่างน้อยเขาก็เสนอว่าจะช่วย
‪ดรุบโทรมา
‪ว่าไง ดรุบ
‪จีตู นายหมายถึง ‪สี่สิบล้านเหรียญหรือรูปีกันแน่
‪ไอ้สันขวาน
‪ครูฟิสิกส์บอกให้นาย ‪ไปหามเหชวารีงั้นหรือ
‪เจ้ามเหชวารีที่ทำให้ ‪พ่อนายขายหน้าเนี่ยนะ
‪นายนี่ไร้เดียงสาจริงๆ
‪ถ้าเป็นคนอื่นที่มีความเคารพตัวเอง ‪มาเป็นนาย
‪เขาคงไม่ยอมเข้ามาเรียนที่นี่แน่
‪จะบอกว่าฉันต้องทำอะไรไหม ‪หรือจะนั่งด่าฉันต่อไปเรื่อยๆ
‪ไม่เป็นไร เรื่องด่าสำคัญกว่าเยอะ ‪เชิญด่าต่อให้สบายใจเลย
‪เอาเลย
‪ตอนนี้เหลือทางเดียวเท่านั้น
‪คุณยาม
‪เป็นไงบ้าง
‪ก็ดี
‪แค่ทำงานในตู้ร้อนตับแลบ
‪ร้อนมากจริงๆ ด้วย
‪ดื่มน้ำก่อนไหม
‪ยามไม่ยอม แม้เห็นเงินแล้วก็ตาม
‪ลองคิดดู จะซื่อสัตย์อะไรขนาดนั้น
‪ซื่อสัตย์กะผีน่ะสิ ‪เขาแค่เล่นเกมกับฉันเท่านั้น
‪มีนา ข้าวเสร็จแล้ว
‪นายให้เงินเขาเท่าไหร่
‪20 รูปี
‪- งั้นเชียว ‪- ใช่
‪นายเอาเงินมากขนาดนี้มาจากไหน
‪ฉันออมไว้ เพื่อน
‪ไอ้ขี้ตืด
‪เขาไม่ได้เล่นเกม นายต่างหาก
‪นายน่าจะเสนอให้เขาสัก 100 รูปี
‪น่าขายหน้าจริงๆ
‪ฉันให้เขา 100 รูปีทุกวันไม่ได้หรอก
‪ไม่งั้นฉันต้องให้ยาม ‪3,000 รูปีต่อเดือนเชียวนะ
‪พ่อให้เงินฉันแค่ ‪6,000 รูปีต่อเดือนเท่านั้น
‪น่าสมเพช ‪เงินแค่นั้นพอแค่ค่าบุหรี่ฉัน
‪อ้าวตอนนี้จะให้ฉันขายบุหรี่ซะแล้ว
‪สองคนนี่ซื่อบื้อจริงๆ
‪นายน่าจะขายบุหรี่นะ
‪ถ้าขายบุหรี่ทุกวัน ‪นายจะมีเงินให้ยาม 200 รูปี
‪มีน
‪เอานี่
‪กินอะไรซะบ้าง
‪เพื่อนเอ๋ย…
‪ถ้าขืนอดอาหารต่อไปแบบนี้ ‪เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก
‪เร็วเข้า ลุกขึ้นมา
‪ชิวังกี อย่ามายุ่งกับฉัน
‪เธอไม่เข้าใจหรอก
‪ฉันจะเข้าใจ ถ้านายทำให้ฉันเข้าใจ
‪ถ้าไม่อยากคุยกับฉัน ‪ก็ไปคุยกับพี่จีตูสิ
‪พี่จีตู
‪ฉันคุยเรื่องพวกนี้กับครูไม่ได้หรอก
‪มีนา นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่
‪นายแค่สนใจสาวๆ
‪พฤติกรรมปกติของมนุษย์
‪ช่างฉันเถอะ ‪เธอไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้หรอก
‪เป็นผู้หญิงง่ายกว่าเยอะเลย
‪มีแต่ฉันที่เข้าใจว่า ‪มันส่งผลยังไงต่อการเรียนของฉัน
‪ไม่ว่าจะเป็นตอนไหน
‪ผู้หญิงร้อยละ 17 จะมีประจำเดือน
‪ประจำเดือน
‪ไม่ใช่แค่เสียเลือดเท่านั้น ‪แต่ฮอร์โมนยังพลุ่งพล่านสูงสุดด้วย
‪พวกเรามักต้องสอบช่วงที่มีประจำเดือน
‪สาวๆ ร้อยละ 17 จะมีประจำเดือน ‪ตอนที่นายสอบขั้นสูง
‪มีผู้หญิง 2,500 ล้านคน ‪ที่มีอายุช่วง 14-45 ปี
‪ตอนนี้มีผู้หญิง 420 ล้านคน ‪มีประจำเดือน
‪ถ้าพวกเธอเริ่มทำตัวแบบนาย ‪ลองคิดดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ฉะนั้นเลิกคิดได้แล้วว่า ‪เป็นผู้หญิงง่ายกว่า
‪ชิวังกี เธอต้องเจอ ‪ปัญหามากมายแบบนี้จริงๆ หรือ
‪นายยังเด็กอยู่ มีนา
‪ไม่ต้องคิดเรื่องฉัน ‪สนใจเรื่องนายดีกว่า
‪ฟังนะ ทุกคนต้องเริ่มสนใจเพศตรงข้าม
‪และนายก็ไม่ต่างจากคนอื่น
‪ไวภาฟ อูเดย์ ฉันเองก็เคยเจอ ‪แค่เราไม่หนักเท่านาย
‪เหรอ
‪รู้ไหมว่าทำไมนายวอกแวก
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะนายยังไม่ได้ทำไง
‪เหรอ
‪นายน่าจะทำนะ
‪ทำอะไร
‪แฟร์ลามอร์
‪รักสูเจ้า
‪รักตัวเอง
‪สำเร็จความใคร่ไง
‪อยากดูตัวอย่างไหม
‪อยาก
‪และนี่คือผู้อยากสอบติด
‪สำเร็จ… แหวะ
‪นี่ นายไม่ใช่เด็กแล้ว ‪ทำตัวให้เหมือนผู้ใหญ่หน่อย
‪ไปคุยกับมเหชวารีสิ
‪นายจ่ายค่าเทอมให้เขาเพื่อไปเรียน
‪ถ้านายไม่เข้าใจการสอนของครูฟิสิกส์
‪งั้นนายก็ต้องบอกเขาไป
‪ไปหามเหชวารีที่ห้อง แล้วบอกว่า ‪นายอยากเรียนฟิสิกส์กับพี่จีตู
‪คุยกับเขาตรงๆ
‪ระยะทางที่สั้นที่สุดระหว่างสองจุด ‪คือเส้นตรง ไวภาฟ
‪ก็ใช่
‪ฉันหมายถึง เธอพูดถูกแล้ว
‪ไง มีนา
‪ยังไม่ไปเรียนอีกเหรอ
‪ก่อนหน้านี้ ฉันแค่เศร้า
‪แต่ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนบาปไปแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย
‪ฉันน่าจะกลับบ้านดีกว่า
‪คุณมเหชวารีอยากเจอนาย
‪อะไรนะ
‪คุณมเหชวารีอยากเจอนายไง
‪เป็นไง มีนา
‪ฉันบ้าไปแล้ว
‪ฉันไม่น่าเชื่อเธอเลย
‪ความผิดฉันชัดๆ ที่เปิดใจกับเธอ
‪คงเป็นแบบนี้ ตอนที่เดินทางไปหาจุดจบ
‪ฉันมาโกตาเพื่อเรียนหนังสือ ‪สอบขั้นสูงติด เป็นวิศวกร
‪คิดว่าฉันจะได้งานดีๆ ‪ทำให้พ่อแม่ภูมิใจ
‪ตอนนี้ฉันมองว่า ‪ชีวิตฉันช่างไร้คุณค่าจริงๆ
‪ไหนเธอบอกว่าฉันจะมีสมาธิ ‪ตั้งใจเรียนหลังจากทำแบบนี้ไง
‪ตอนนี้ฉันไม่อยากทำอะไรเลย
‪ตอนกลางวัน ฉันรอให้ถึงกลางคืน ‪ตอนกลางคืน ฉันรอให้สว่าง
‪ตลอดทั้งวัน ฉันได้แต่…
‪พี่จีตู พี่มาทำอะไรที่นี่
‪สวัสดีค่ะ ครู
‪สวัสดี
‪เชิญนั่งครับ พี่จีตู ‪จู่ๆ พี่ก็มาแบบนี้…
‪ถ้าบัลมูกุนด์ มีนา ‪ไม่ยอมไปเรียนห้าวัน
‪ฉันก็ต้องมาหาเขาสิ ว่าไหม
‪เอ้าว่ามา
‪เอ่อ…
‪ไม่มีอะไรครับ พี่
‪ไม่มีจริงๆ
‪เอาไว้เถอะ
‪- ไม่ครับ พี่ ‪- ไม่เอาน่า เก็บไว้เถอะ ฉันมีเยอะ
‪ผมไม่ต้องใช้ครับ พี่ ไม่เป็นไรครับ
‪มีอะไร มีปัญหาที่บ้านงั้นหรือ
‪ไม่ใช่ครับ
‪เห็นหน้าเธอก็รู้แล้ว นั่งสิ
‪นั่งก่อน
‪เล่าให้ฟังอาจไม่ช่วยแก้ปัญหา ‪แต่อย่างน้อยก็ทำให้สบายใจ
‪งั้นว่ามา
‪พี่จีตู ผม…
‪ติดนิสัยแย่ๆ
‪นิสัยแย่ๆ อะไร
‪- บุหรี่งั้นหรือ ‪- ไม่ใช่ครับ พี่
‪กัญชา
‪ไม่ใช่ครับ พี่
‪เถอะน่า บอกมา
‪ฟังนะ ฉันเองก็มี ‪นิสัยแย่ๆ เหมือนกัน
‪บอกมาเถอะว่ามีเรื่องอะไร
‪เอ่อ ผม…
‪เริ่มชักว่าว
‪ผมพยายามบอกตัวเองว่าจะไม่ทำ จะเลิก
‪แต่ผมก็กลับไปทำอยู่ดี
‪ในใจมีแต่ความกระวนกระวาย
‪- เหรอ ‪- มัวแต่คิดเรื่อยเปื่อย
‪ตอนแรกเธอคิดว่าน่าจะทำ
‪ถ้าไม่ทำ ‪เธอจะไม่มีสมาธิเรียนหนังสือ
‪พอทำไปแล้ว เธอรู้สึกโกรธ ‪และขยะแขยงตัวเอง
‪ใช่ครับ พี่
‪พี่รู้ได้ยังไงน่ะเหรอ
‪ทุกคนก็รู้สึกแบบนั้นตอนอายุเท่าเธอ ‪ฉันก็เคยรู้สึกแบบนั้น
‪พี่อย่าพูดแบบนั้น
‪เพราะเรื่องที่คุยมันอึดอัด ‪เราเลยไม่ควรคุยกันงั้นหรือ
‪ติดการสำเร็จความใคร่ ‪คือปัญหาจริงๆ ใช่ไหม
‪จนกลายเป็นอุปสรรคของการเรียนใช่ไหม
‪- เราไม่ควรคุยเรื่องนั้นเหรอ ‪- ไม่ครับ
‪มองฉันสิ
‪ฉันก็สำเร็จความใคร่ ‪มันไม่ได้เป็นบาป
‪แต่เธอไม่ควรติดการสำเร็จความใคร่
‪แบบนั้นผิด
‪ทุกอย่างควรทำในเวลาที่เหมาะที่ควร
‪อย่างการกิน การดื่ม การนอน ‪และเรื่องนี้ด้วย
‪เธอจะทำทุกที่ทุกเวลาไม่ได้
‪นั่นจะกลายเป็นส่วนหนึ่ง ‪ในกิจวัตรของเธอไป
‪แต่เมื่อทำไปแล้ว ‪อย่ารู้สึกผิดหรือหดหู่
‪ไม่งั้นเธอจะไม่มีสมาธิในการเรียน
‪เข้าใจนะ
‪แต่เราไม่ควรยุ่งเรื่องพวกนี้ ‪ตอนเรียนอยู่ไม่ใช่เหรอครับ
‪ใช่ ว่ากันว่า ‪"นร.ควรใฝ่เรียนเหมือนอีกา"
‪มีอะไรอีก นร.ควรนั่งสมาธิ ‪เหมือนนกกระสาและออกจากบ้าน
‪นักเรียนที่ดีควรมี ‪คุณสมบัติทั้งห้าข้อนี้
‪แต่จริงๆ เป็นไปไม่ได้
‪คนคงนึกไม่ถึงว่า ‪จะมีการแข่งดุเดือดแบบสอบจี
‪ตอนที่เขียนคุณสมบัตินักเรียนดีนี่
‪แต่พี่ครับ ผมจะเลิกเชื่อทุกอย่าง
‪ที่เคยเชื่อจนถึงตอนนี้ได้ยังไง
‪เอางั้นก็ได้
‪เห็นด้วยไหมว่า ‪สถานภาพของครูสูงกว่าพ่อแม่
‪ครับพี่
‪งั้นก็เชื่อครูสิ ‪เลิกรู้สึกผิดกับเรื่องพวกนี้ได้แล้ว
‪เลิกซึมเศร้าได้แล้ว
‪เข้าใจนะ
‪พอสอบจีเสร็จ ‪เธอค่อยตัดสินใจเองว่าจะทำอะไร
‪ส่วนตอนนี้ทำตามที่ฉันบอก
‪เข้าใจนะ
‪- ครับพี่ ‪- โอเคนะ
‪- ไม่ต้องการเงินจริงๆ นะ ‪- ไม่ครับ พี่
‪ตามใจ
‪กลับเถอะ
‪เจ้าเด็กพวกนี้ ขอบอกเลย
‪ดูทุกอย่างที่นายต้องสอนพวกนี้สิ
‪ฉันสอนแบบเขาแค่ไม่กี่คน ไม่ใช่ทุกคน
‪ฉันกลัวพวกเขา
‪กลัวมีนาเนี่ยนะ
‪ใช่ แล้วจะเล่าให้ฟัง ‪วันหน้าก็แล้วกัน
‪เข้ามา
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪การพูดคุยกับครูเป็นเรื่องที่ถูกต้อง
‪แต่การติดสินบนยามเป็นเรื่องที่ผิด
‪ขอโทษครับ
‪จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีกแน่นอนครับ
‪ที่สถาบันมเหชวารี เราไม่แจ้งเรื่อง ‪ของนักเรียนให้ผู้ปกครองทราบ
‪ที่จริงเราจะไม่รับนักเรียนแบบนี้ ‪เข้าเรียนด้วยซ้ำ
‪ครูครับ ขอโทษจริงๆ จะไม่มีเรื่อง ‪แบบนี้อีกแน่ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว
‪ผมพลาดไปแล้ว ขอโทษครับ ได้โปรดเถอะ
‪เธอไม่เข้าใจฟิสิกส์งั้นหรือ
‪เปล่าครับ
‪นร.คนอื่นไม่เห็นมาร้องเรียน
‪เธอต่างจากคนอื่นงั้นหรือ
‪ใช่ครับ
‪ครูเคยปฏิเสธผม บอกว่าผมรับมือไม่ไหว
‪ในสี่เดือน ผมเลื่อนระดับมาอยู่เอสาม
‪เธออยากไปเรียนกับ ‪จีเทนดรา กุมาร์สินะ
‪ครับ
‪เขาเป็นคนทำให้ผมเก่งขึ้นแบบนี้
‪ถ้าเขาสอนดีแบบนั้น ทำไมถึงโดน ‪ไล่ออกจากพรอดิจีล่ะ
‪ครูครับ เขาไม่ได้ถูกไล่ออก
‪เขาลาออก
‪ว่าไป
‪(แอทเอเมอร์ส)
‪เนื้อหาส่วนของนายถึงตรงนี้
‪อ่านตรงนี้
‪ตรงนี้ไม่เหมือนกัน อะไรเนี่ย
‪ฉันจะเรียนเองทั้งหมดในสองวัน
‪หลังจากกี่วันล่ะ
‪ว่าไงมีนา รู้สึกยังไงที่ได้เรียน ‪กับพี่จีตู หลังจากขาดไปหลายวัน
‪รู้สึกเหมือน
‪ได้ลงไปว่ายในแม่น้ำคงคาศักดิ์สิทธิ์
‪รู้ไหม
‪ถ้าเราพูดจากใจเหมือนผู้ใหญ่ ‪ปัญหาทั้งหมดของเราก็แก้ได้
‪อ้าวคุณผู้ใหญ่ ‪สาวน้อยนี่ล่องหนอยู่หรือไง
‪เธอสองคนชอบกัน แต่กลับไม่ยอมรับ
‪เรียนห้องเดียวกัน แต่กลับเมินใส่กัน
‪พวกเธอทำให้เรื่องซับซ้อน ‪โดยไม่มีเหตุผล
‪มาตัดสินใจว่าพวกเธอ ‪จะทำอะไรในอีกเก้าเดือนข้างหน้า
‪จะแอบตามกันและกัน ‪คอยดูว่าอีกฝ่ายทำอะไรเหรอ
‪หรืออยากจะเดทกัน ‪ถ้างั้น นั่นไงร้านกาแฟ
‪เข้าไปคุยกันซะ มีนา ไปกันได้แล้ว
‪ไม่เป็นไร ฉันเดินไปเองได้
‪บัลมูกุนด์
‪- พร้อมนะ ‪- พร้อม
‪บาย คู่รักหนุงหนิง
‪ไปไหม
‪ไปสิ
‪ไม่มีใคร
‪เหมือนเธอตอนนี้
‪หรือจะเหมือนเธอในอนาคต
‪เหมือนเธอ
‪ไม่มีใคร
‪เหมือนเธอตอนนี้
‪หรือจะเหมือนเธอในอนาคต
‪เหมือนเธอ
‪คุ้มค่าที่จะกอบกู้โลกไว้ ‪เมื่อเธออยู่เคียงข้างฉัน
‪ฉันอาจไม่เหมือนตัวละคร
‪แต่เธออาจเป็นพระเอกในฝันของฉันได้
‪ไม่ว่าโลกจะเป็นยังไง
‪คุ้มค่าที่จะกอบกู้โลกไว้ ‪เมื่อเธออยู่เคียงข้างฉัน
‪ฉันอาจไม่เหมือนตัวละคร
‪แต่เธออาจเป็นพระเอกในฝันของฉันได้
‪(คู่มือคณิตศาสตร์)
‪ฉันค้นหาทุกที่
‪แต่ไม่มีใครเหมือนเธอ ที่รัก
‪ฉันค้นหาทุกที่
‪แต่ไม่มีใครเหมือนเธอ ที่รัก
‪เหมือนเธอ
‪ไม่มีใคร
‪เหมือนเธอตอนนี้
‪หรือจะเหมือนเธอในอนาคต
‪เหมือนเธอ
‪ไม่มีใคร
‪เหมือนเธอตอนนี้
‪หรือจะเหมือนเธอในอนาคต
‪เหมือนเธอ
‪ไม่ว่าโลกจะเป็นยังไง
‪คุ้มค่าที่จะกอบกู้โลกไว้ ‪เมื่อเธออยู่เคียงข้างฉัน
‪ฉันอาจไม่เหมือนตัวละคร
‪แต่ฉันอาจเป็นพระเอกในฝันของเธอได้
‪- เหมือนเธอ ‪- เหมือนเธอ
‪- ไม่มีใคร ‪- ไม่มีใคร
‪- เหมือนเธอตอนนี้ ‪- เหมือนเธอตอนนี้
‪- หรือจะเหมือนเธอในอนาคต ‪- หรือจะเหมือนเธอในอนาคต
‪- เหมือนเธอ ‪- เหมือนเธอ
‪- ไม่มีใคร ‪- ไม่มีใคร
‪- เหมือนเธอตอนนี้ ‪- เหมือนเธอตอนนี้
‪- หรือจะเหมือนเธอในอนาคต ‪- หรือจะเหมือนเธอในอนาคต
‪- เหมือนเธอ ‪- เหมือนเธอ
‪- ไม่ว่าโลกจะเป็นยังไง ‪- ไม่ว่าโลกจะเป็นยังไง
‪คุ้มค่าที่จะกอบกู้โลกไว้ ‪เมื่อเธออยู่เคียงข้างฉัน
‪- ฉันอาจไม่เหมือนตัวละคร ‪- ฉันอาจไม่เหมือนตัวละคร
‪- แต่ฉันอาจเป็น… ‪- แต่ฉันอาจเป็น…
‪คำบรรยายโดย กิตติรัตน์ พรหมรัตน์