‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(คณิตศาสตร์สำหรับสอบจี)
‪(พรอดิจี คลาสเซส)
‪(มเหชวารี คลาสเซส)
‪(พรอดิจี คลาสเซส ‪คู่มือคณิตศาสตร์พีหนึ่ง)
‪(มเหชวารี คลาสเซส ‪คู่มือวิชาเคมี)
‪- ไปหรือยัง ‪- แป๊บนึง
‪ท่าทางฉันเหมือนเด็กดีไหม
‪พี่รามานบอกว่า ‪ครูมเหชวารีเฮี้ยบมาก
‪ฉันถึงต้องแต่งตัวเนี้ยบหน่อย
‪ฉันดูเนี้ยบหรือยัง
‪เฉียบมาก
‪หวัดดีครับ แม่
‪ตื่นแล้วเหรอ
‪ซักพักแล้วครับ
‪ผมอาบน้ำด้วย
‪งั้นเชียว
‪วันนี้มีปฐมนิเทศ ผมจะไปกับมีนา
‪แต่มีนายังเรียนที่พรอดิจีไม่ใช่หรือ
‪ไม่ใช่มีนาคนนั้น ผมเจอคนใหม่แล้ว
‪มีนาผู้ฉลาดปานกลาง
‪เขาเหมือนถ่ายสำเนาจากมีนาคนแรก ‪แต่เขามีข้อดีอย่างหนึ่ง
‪อะไรหรือ
‪เขาไม่ฉลาดเท่าผมไง
‪ถ้าว่างผมจะโทรหาแม่คืนนี้นะ
‪- ได้จ้ะ ลูก ‪- บายครับ แม่
‪อย่าถือสาน่า เพื่อน ฉันแค่ล้อเล่น
‪เป็นฉันก็จะพูดแบบนี้แหละ
‪ต้องงั้นสิ
‪วันนี้คงต้องวุ่นวายมาก
‪มีปฐมนิเทศ ตามด้วยเข้าเรียน ‪แล้วก็มื้อเที่ยง
‪แล้วเราต้องไปเอาหนังสือที่พี่ฉัน
‪พี่จีตู
‪ฉันพูดถึงพี่รามานนะ ‪เขายังเก็บคู่มือเอาไว้หมดเลย
‪เขาเป็นครูชื่อดังเหรอ
‪ไม่ใช่แค่ชื่อดัง ‪แต่เก่งที่สุดต่างหาก
‪ไม่ต้องเรียก "ครู" เรียกเขาว่าพี่
‪คนอื่นๆ สอนหนังสือ ‪แต่เขาช่วยให้นายเข้าใจ
‪นายแอบชอบเขาเข้าแล้วสิท่า
‪ใช่ แต่แอบชอบข้างเดียวนะ
‪รีบไปกันดีกว่า ‪เดี๋ยวไม่มีที่นั่งเหลือหรอก
‪(สุดยอดอาจารย์ฟิสิกส์)
‪(สำหรับนักเรียน ‪ระดับหัวกะทิเท่านั้น)
‪(เอ็มซี มเหชวารี คลาสเซส)
‪ดูเขาสิ
‪ขอต้อนรับสู่มเหชวารี คลาสเซส
‪เนื่องจากเป็นวันแรกของพวกเธอ
‪หันไปมองนักเรียนที่นั่งข้างๆ เธอไว้
‪ไม่ต้องคิดมาก
‪มองหน้านักเรียนทั้งหมด ‪ที่นั่งรอบๆ ตัวเธอ
‪เขาว่าไงนะ
‪เงียบ
‪มีนักเรียนมากกว่า 1,1 ล้านคน ‪เข้าสอบจีปีนี้
‪จำนวนผู้สอบเข้าสถาบันเทคโนโลยี ‪แห่งอินเดียได้คือ 4,886 คน
‪- อัตราสอบได้คือ ‪- ร้อยละ .442
‪เมื่อปีก่อน มีเด็กมาเรียนที่ ‪มเหชวารี คลาสเซสหนึ่งแสนคน
‪มีเด็กสอบติด 1,713 คน
‪- อัตราสอบได้คือ ‪- ร้อยละ 1,69
‪อย่าเพิ่งดีใจไป
‪ประเด็นแรก… ‪จำหน้าคนที่นั่งข้างๆ เธอเอาไว้
‪การแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ ‪และจริงจังที่สุดอยู่รอบตัวเธอ
‪ตอนนี้พวกเธออยู่เกรด 12 ‪และจะสอบจีปีหน้า
‪ตอนนี้พวกเธอมีเวลาแค่ปีเดียว
‪ปีนี้จะสอบจี วันที่ 27 พฤษภาคม
‪และจะประกาศผลวันที่ 6 มิถุนายน
‪จำหน้าเหล่านี้ไว้ให้ดี
‪พวกเขาคือคนเก่งสุดจากทั่วอินเดีย
‪เราจะเตรียมต้อนรับพวกเขา ‪ในวันที่ 8 มิถุนายน
‪นักเรียนเหล่านี้จะมีสิทธิ์ ‪ได้นั่งเก้าอี้ที่จองไว้ด้านหน้า
‪ทำไมจึงเป็นสิ่งสำคัญ ‪ที่เธอต้องรู้ว่า
‪นักเรียนเหล่านี้ ‪จะมีสิทธิ์ได้นั่งเก้าอี้ด้านหน้า
‪ก่อนจะมาที่นี่
‪พวกเธอหลายคนคือคนเก่งสุดในโรงเรียน ‪ดาวเด่นในชั้นเรียนพิเศษ
‪เป็นนักเรียนหัวใสที่สุด ‪แถวละแวกบ้านของเธอ
‪พวกเธอหลายคนคิดว่า ‪รู้แล้วว่าต้องทำยังไง
‪หลายคนคิดว่าตัวเองฉลาดกว่า ‪เหล่าครูของสถาบันแห่งนี้
‪ฉลาดกว่าระบบ คู่มือ ‪และเหล่าที่ปรึกษาของเรา
‪ที่จริงนักเรียนแบบนั้นมีอยู่จริง
‪แต่พวกเธอไม่มีสักคนที่เหมือนพวกเขา
‪แม้แต่คนเดียว
‪ฉันพูดได้เพราะฉันรู้จัก ‪นักเรียนสุดเก่งของปีหน้าแล้ว
‪รู้ว่าพวกเขาอยู่เมืองไหน เตรียม ‪ลงแข่งโอลิมปิกวิชาการอะไรอยู่
‪ฉันพูดได้เพราะพวกเธอ ‪มาลงเรียนที่นี่ตอนเกรด 12
‪สายไปหนึ่งปีแล้ว
‪นักเรียนระดับสุดยอดไม่เคยเริ่มสาย
‪คนที่ซ้ำชั้นไม่มีทางขึ้นสู่ระดับ ‪สุดยอดตลอดการสอบ 53 ปีที่ผ่านมา
‪ยกเว้นในปี 2002
‪เพราะงั้นพวกเธอจึงไม่ใช่ระดับสุดยอด
‪จะไม่มีพวกเธอคนไหน ‪ได้นั่งเก้าอี้พวกนี้
‪เธอไม่ได้มีเวลาเหลือหนึ่งปี
‪แต่เธอสายไปหนึ่งปีแล้ว
‪เธอจงปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของสถาบันนี้
‪นี่คือศึกครั้งแรกที่สำคัญที่สุด ‪ในชีวิตของพวกเธอ
‪เธอจะมัวใจเย็นอยู่ไม่ได้
‪เธอจะไปแจ้งเกิดที่ไหน ‪บ้านจะใหญ่แค่ไหน
‪เมียจะสวยแค่ไหน
‪ลูกๆ จะได้ไปเที่ยวยุโรปไหม ‪หรือปู่ย่าตายายจะได้ไปพักร้อนไหม
‪เธอจะได้ขับรถเอสยูวี รถเก๋ง ‪รถเปิดประทุนขึ้นอยู่กับการสอบนี่
‪นี่คือโอกาสที่เธอจะเป็นคนสำคัญ
‪เธออาจมีความสามารถ
‪แต่โลกเต็มไปด้วยคนมีความสามารถ ‪ที่ไม่ประสบความสำเร็จ
‪อัจฉริยะที่ไม่ได้รางวัล ‪ไม่ใช่อัจฉริยะ เป็นแค่คนขี้แพ้
‪และฉันเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า ‪คนที่ประสบความสำเร็จจึงเป็นคนจริง
‪คนที่ไม่ประสบความสำเร็จ…ไม่ใช่คน
‪ประเด็นสุดท้าย
‪รับฟังผู้บรรยายของเรา ‪เข้าร่วมกลุ่มศึกษา
‪อ่านคู่มือของเรา แล้วลองทำข้อสอบดู
‪หากเธอทำตามคำแนะนำ ‪และนโยบายของเราเงียบๆ
‪เธออาจสอบตก
‪หากเธอไม่ทำตามคำแนะนำของเรา
‪เธอสอบตกแน่
‪ขอต้อนรับสู่มเหชวารี คลาสเซส
‪ทุกคน ยืนขึ้นเพื่อกล่าวคำปฏิญาณ
‪พูดตามผมนะ
‪- ขอสาบานว่า ‪- ขอสาบานว่า
‪ฉันจะไม่ละสายตาจากเป้าหมาย
‪ฉันจะเคารพ
‪พ่อแม่และครูเสมอ
‪และจะประสบความสำเร็จ
‪เพื่อทำให้ครอบครัวภูมิใจ
‪- ฉันเป็นนักเรียนของ ‪- ฉันเป็นนักเรียนของ
‪สถาบันการศึกษาและชี้นำชีวิต
‪อันทรงเกียรติที่สุดในอินเดีย
‪- ฉันจะ ‪- ฉันจะ
‪- ภาคภูมิใจที่ได้เป็น ‪- ภาคภูมิใจที่ได้เป็น
‪นักเรียนของมเหชวารี คลาสเซสเสมอ
‪ขอดูที่เขียนหน่อยสิ
‪เดี๋ยวครูก็ดุเอาหรอก
‪เธอคงเห็นชัดแล้วว่า…
‪ครูบอกว่าครูชื่ออะไรนะ
‪ไม่ได้บอก
‪เริ่มเรียนมาอาทิตย์นึงแล้วนะครับ
‪แต่ไม่ได้เรียนฟิสิกส์เลย
‪คุณส่งครูคนอื่นมาสอนฟิสิกส์
‪เธอก็แทบไม่ได้เข้าเรียนเลยนี่
‪ทีอย่างนี้จะมาทำโวย
‪ได้โปรด ไล่ครูคนนี้ออก ‪แล้วเอาพี่จีตูมาแทนเถอะค่ะ
‪- นั่นสิ ‪- ขอร้องละ
‪รู้ไหมพี่จีตูน่ะเป็นใคร
‪เราสร้างเขาขึ้นมาเอง
‪เราโปรโมทเขา ทำพีอาร์ให้
‪เรากระจายข่าวว่า ‪เขาเป็นครูที่เก่งที่สุด
‪เราทำแบบนั้นเพื่อนักเรียน
‪นักเรียนจะได้มีสมาธิในการเรียน
‪แต่มันไม่สำคัญอะไรหรอก
‪ครูก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ
‪แม้แต่ครูที่เก่งที่สุดก็ตาม
‪พวกเธอไปเข้าเรียนก่อนเถอะ
‪ได้ไงกันคะ
‪นี่เป็นปีสำคัญที่สุดของเรา ‪แต่คุณเปลี่ยนครูของเราเฉยเลย
‪พวกเราจะรับได้ยังไง
‪ทำลายจังหวะการเรียนกันชัดๆ
‪มีนาล ฉันไม่ได้รับผิดชอบเรื่องนี้ ‪แต่เป็นการตัดสินใจของฝ่ายบริหาร
‪คุณคือฝ่ายบริหารนี่คะ
‪- ตามพี่จีตูกลับมาสิ ‪- ใช่แล้ว
‪ได้โปรดเถอะ
‪พี่จีตู
‪- จีเทนดรา กุมาร์ไม่ได้… ‪- อะไรนะ
‪อยู่กับสถาบันนี้แล้ว
‪- ได้ไง ‪- แล้วกัน
‪อย่าให้ข่าวนี้แพร่ออกไปนะ
‪จะอธิบายให้ฟังว่า ‪หมอนี่ทำตัวต่ำทรามได้ขนาดไหน
‪จีตูอาจเป็นครูที่ดี ‪แต่ไม่ใช่คนดีแน่
‪การสอบติดสถาบันเทคโนโลยีอินเดีย ‪ไม่ได้ทำให้เธอเป็นคนดี
‪หมอนี่มัวเมากับความสำเร็จของตัวเอง
‪แถมยังขโมยกระจก ‪จากสถาบันของเราไปด้วย
‪พวกเธอไม่รู้หรอกว่า ‪หมอนี่ทำอะไรที่บ้านบ้าง
‪หมอนี่น่ะขี้เหล้า พี้กัญชา ‪ดื่มเหล้าทุกคืน
‪มีคนเห็นสาวๆ ออกมา ‪จากบ้านเขาในตอนเช้า
‪ทุกวัน
‪กระทั่งเด็กนักเรียนก็มี
‪พอที อย่าใช้ตำแหน่งในทางที่ผิดสิ ‪คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่จีตูหรอก
‪แค่ชื่อพี่จีตูก็น่าเชื่อถือแล้ว
‪คุณไม่เข้าใจเรื่องนอกสายงานหรอก
‪อย่าพูดเรื่องไม่ดี ‪ของพี่จีตูอีก ไม่งั้น…
‪มีนา
‪มีนาล ตามไปอธิบายให้เขาฟังหน่อยนะ
‪บัลมูกุนด์
‪มีนาเขาเข้าใจดี
‪เข้าใจอะไร
‪คนเราจะทำตัวต่ำทรามได้ขนาดไหนไงครับ
‪หมอนั่นพูดแบบนี้ได้ไง ‪เดี๋ยวปั๊ดต่อยกรามหัก
‪ไม่รู้ซะแล้วว่ามาแหยมกะใคร
‪ถ้าฉันโมโหมากกว่านี้ เดี๋ยวตามพ่อ ‪ไปตรวจภาษีรายได้หมอนั่นซะหรอก
‪หมอนั่นพูดเหลวไหลชัดๆ
‪เออ นายพูดไปแล้ว
‪ถึงฉันจะไม่เข้าเรียนแล้วไงล่ะ
‪ฉันไม่มีสิทธิ์ถามเรื่องครูหรือไง
‪ฉันไม่ได้จ่ายค่าเทอมหรือไง
‪ครูที่เราอยากมาเรียนด้วย ‪ก็ออกไปแล้ว
‪ไม่ว่ากันนะ วาร์ติกา ฉันรู้สึกว่า ‪เธอเป็นตัวซวยของพวกเรา
‪คนที่เธอเล็งไว้ชิ่งเราหมดเลย
‪เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว อูเดย์
‪โทรหาพี่จีตูสิ
‪พยายามโทรแล้ว แต่เขาปิดเครื่อง
‪เขาคงปิดเครื่อง ‪เพราะทุกคนคงพยายามติดต่อเขา
‪เดี๋ยวนะ
‪ลองโทรเบอร์นี้สิ
‪เบอร์ส่วนตัวของพี่จีตู โทรติดแน่
‪พี่จีตูให้เบอร์ส่วนตัว ‪กับนายด้วยเหรอ
‪แต่นายไม่มีมือถือด้วยซ้ำ
‪โทรหาเขาก่อนเถอะน่า
‪- ได้ ‪- ก็ดี
‪ฮัลโหล
‪ฮัลโหล คุณป้าเหรอครับ
‪สุสรุตต้องอยู่ในห้องสิครับ
‪เหรอครับ
‪ครับ เขาต้องไปเอาหนังสือจากพี่รามาน
‪สงสัยคงอยู่ที่นั่น
‪เขาร้องไห้เหรอครับ
‪ทำไมครับ
‪เมื่อไหร่ครับ
‪ได้ครับ…
‪ได้ครับ ผมจะคุยกับเขาให้ คุณป้า…
‪ผมจะคุยกับเขาให้
‪ไม่ครับ ผมจะ… ‪อยากให้ผมไปคุยตอนนี้เลยเหรอครับ
‪ได้ครับ
‪ไม่ครับ ผมจะไปดูเขาตอนนี้เลย ‪ไม่ต้องห่วงครับ
‪ไม่ครับ คุณป้า เขาไม่ทำอะไรบ้าๆ แน่
‪ผมกำลังขึ้นบันไดไปแล้ว กำลังไป
‪ผมจะให้เขาคุยกับคุณป้านะครับ
‪ไม่ต้องห่วงครับ คุณป้า ‪เขาไม่เป็นอะไรหรอก
‪ซูซู
‪ผมเคาะประตูอยู่ครับ คุณป้า ‪แต่เขาไม่ยอมเปิดประตู
‪ซูซู จะให้ผมทำยังไงนะครับ ‪พังประตูเข้าไปเลยเหรอครับ
‪ได้ครับ ซูซู
‪ซูซู
‪เขายังไม่ตาย ‪พูดกับเขาได้เลยครับ คุณป้า
‪ฮัลโหล ทำไมโทรหาผมไม่หยุดเลยเนี่ย
‪ผมจะอ่านหนังสือได้ยังไง ‪ใครเขาเตรียมสอบแบบนี้กันบ้าง
‪ทำไมนายไม่รับสายล่ะ
‪รู้ไหมว่าแม่นายห่วงนายแค่ไหน
‪มีอะไร
‪ไม่มี
‪งั้นร้องไห้ทำไม
‪ไม่ได้ร้อง นี่ฉันร้องไห้อยู่เหรอ
‪มีอะไร เกิดเรื่องอะไรที่โรงเรียน
‪ว่าไง
‪ซูซู
‪นายร้องไห้ทำไม
‪เฮ้ย
‪ฉันไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง
‪ทุกอย่างกลายเป็นของแปลกไปหมด
‪ฉันตอบไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว
‪ฉันจะโกหกเรื่องเรียนกับแม่ ‪ไปได้อีกนานแค่ไหน
‪พ่อต้องกู้เงินส่งฉันมาเรียน
‪ก็ได้ หยุดร้องไห้ซะ
‪เล่าปัญหามา
‪วิชาอะไร
‪ทุกวิชาเลย
‪ฉันเป็นนักเรียนระดับสุดยอด ‪ของโรงเรียนเยซูโจติในสัตนา
‪ไม่เคยตอบคำถามไม่ได้
‪ฉันน่าจะเรียนที่สัตนาต่อ
‪แล้วเข้าเรียนวิศวะในมหาลัยเล็กๆ
‪ทุกอย่างก็จะไปได้สวย
‪แต่ทุกคนกลับผลักดันฉัน
‪เอาแต่บอกว่า "ขนาดคนซื่อบื้อ ‪ยังสอบติด เธอต้องสอบติดแน่"
‪และฉันก็เชื่อพวกเขา
‪ฉันนึกว่าจะสอบได้ ‪เหมือนตอนสอบผ่านเกรดสิบฉลุย
‪พอฉันเห็นหนังสือฟิสิกส์ของอีโรดอฟ
‪ฉันกลัวจนเกือบอึราด
‪ฉันไม่อยากสอบ
‪ฉันจะไปสอบวิศวะที่อื่นแทน
‪- นี่ไม่ใช่เรื่องที่ฉันถนัด ‪- ไม่ๆ
‪ฉันมีจุดยืนชัดเจน
‪ฉันไม่อยากยุ่งเรื่องพวกนี้
‪นายหมายความว่ายังไง
‪การคุยเรื่อง "ทำไมเราต้องสอบขั้นสูง ‪มันพิเศษตรงไหน"
‪ทำไมเราต้องสอบขั้นสูง ‪มันพิเศษตรงไหน
‪ทำไมนายถึงไม่อยากคุยเรื่องนี้ล่ะ
‪ฟังนะ…ไม่คิดหรือว่า ‪คุยตอนนี้มันสายไปหน่อย
‪ข้อสอง เราอยู่ปีสอง ‪ของการเตรียมสอบขั้นสูง
‪ตอนนี้นายเกิดอยากคุยว่า ‪ทำไมเราถึงอยากสอบขั้นสูงเหรอ
‪ว้าว
‪เยี่ยมเลยว่าไหม
‪ถึงจะตั้งคำถามช้า ‪ไม่ได้แปลว่าถามผิดนี่
‪ถ้าเป็นคำถามสำคัญ ผิดสิ
‪นายต้องเคยถามคนอื่นมาแล้วสิ
‪เคยถามแล้ว
‪แล้วนายได้คำตอบว่ายังไง
‪นายโดดเดี่ยว แต่ไม่ได้สายไป
‪โทษที ‪นายสายก็จริงแต่ไม่ได้โดดเดี่ยว
‪นายจะสู้จนถึงที่สุด ‪และเอาชนะข้อสอบขั้นสูงได้
‪ยี่สิบเอ็ดวัน
‪ทุ่มสุดตัวแค่ 21 วัน
‪พูดเหลวไหลแบบเดิมๆ อีกแล้ว
‪ตอนนี้นายจะพูดว่า ‪"ไปกินคาโชริกันดีกว่า"
‪- ฉันไม่อยากกินคาโชริ ‪- ก็ได้ ตามใจ
‪ไม่อยากรู้หรือว่า ‪ครูปกครองพูดถึงคุณว่ายังไง
‪เขาพูดถูกแล้ว
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪บางครั้งเราก็ต้องโกงบ้าง ‪แต่อย่าทำจนติดเป็นนิสัยก็แล้วกัน
‪ใช่ไหมครับ พี่จีตู
‪ดีปักพูดถูกแล้ว
‪พวกเธอควรเข้าเรียนฟิสิกส์
‪นี่แหละความเป็นจริงของพวกเธอ
‪พี่ครับ เราจะเรียนจากพี่เท่านั้น
‪- ใช่แล้ว ‪- ใช่แล้ว
‪ผมจะเริ่มประท้วง ผมจะทำให้รถติด
‪ผมจะไม่ยอมให้ครูคนอื่นเข้ามาสอนแน่
‪- ผมจะเริ่มเดินขบวนจุดเทียนประท้วง ‪- ฟังนะ เจนู เย็นไว้
‪การเตรียมตัวสอบขั้นสูง ‪ไม่ใช่ชีวิตปกติของพวกเธอ
‪การสอบขั้นสูงก็เหมือนกระจกเว้า
‪ไม่สำคัญว่า ‪เธอจะเข้าใกล้กระจกขนาดไหน
‪เธอเข้าไปในกระจกไม่ได้ ‪หากยังไม่ผ่านจุดนี้ไป
‪จุดนี้
‪จุดนั้นคือจุดอะไรคะ
‪จุดโฟกัสไง
‪จุดโฟกัสคือการสอบขั้นสูง ‪ไม่ใช่ครูของเธอ
‪พี่จีตูลาออกทำไมคะ
‪ฉันคิดเรื่องลาออกมาพักนึงแล้ว
‪ฉันรู้ว่าถ้าลาออกกลางปี
‪ก็จะส่งผลเสียต่อ ‪นักเรียนกลุ่มเกรด 12 กับ 13
‪ปีนี้จบเทอมแล้ว จบกันแค่นั้น
‪ฉันจะตั้งสถาบันกวดวิชา ‪ของตัวเองที่วิกยันนาการ์
‪ไม่คิดค่าเทอมสำหรับนักเรียนเก่า
‪แจ๋ว ขอบคุณครับพี่
‪แต่เธอต้องจ่ายค่าเทอมนะ
‪ได้ค่ะ
‪เอาละ ไปได้แล้ว
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ขอบคุณครับพี่
‪เร็วเข้า
‪ให้โอกาสครูคนใหม่เขาหน่อย ‪อย่าเพิ่งเริ่มประท้วงนะ อูเดย์
‪ได้ครับ
‪ผมจะทำอะไรได้ ‪ถ้าไม่ทำการบ้านก็สอนเขา
‪ผมทำได้แค่อย่างเดียว
‪เขาจะกลับบ้านก็ได้ ถ้าอยากกลับ ‪ผมไม่สนหรอก
‪แม่รู้ไหม คุณมเหชวารีพูดอะไร ‪เมื่อวันก่อน
‪คู่แข่งอยู่รอบตัวผม
‪ตอนนี้มีคู่แข่งอยู่ชั้นบนด้วย
‪ถ้าลูกสละเวลาให้เขา ‪แล้วเขาสอบติดขึ้นมา
‪แบบนั้นสมควรดีใจไหมล่ะ
‪ทำไมแม่ถึงใจดีแบบนี้
‪เขาเพิ่งเคยออกจากบ้านเป็นครั้งแรก
‪ต้องอยู่ตัวคนเดียว
‪เขาก็เป็นลูกของใครบางคนเหมือนกัน
‪ให้กำลังใจเขาสิ
‪เคยมีคนอธิบายอะไรให้ลูกฟัง ‪เหมือนกันไม่ใช่หรือ
‪พวกเขาถือว่า ‪ลูกเป็นญาติไม่ใช่คู่แข่งนี่
‪ลูกเองก็อาจเป็นมีนาสำหรับคนอื่นนะ
‪วิศวกรคือรากฐานของประเทศนี้
‪รากฐานจะมั่นคงหรืออ่อนแอ
‪ขึ้นอยู่กับพวกเธอแล้ว
‪และคำถามนี้ที่เกี่ยวกับคลื่น
‪อยู่ในข้อสอบจีปี 2005
‪- เข้าใจนะ ‪- ครูครับ
‪- ว่าไง ‪- ครูเรียนสถาบันเทคโนฯไหนมาครับ
‪ครูไม่เคยเรียนที่สถาบัน แต่เคย ‪สอนนักเรียนที่สอบขั้นสูงติดมาเยอะ
‪เรื่องนึง
‪คำถามก็คือ "เมื่อเพิ่มขั้นหกจังหวะ"
‪"ดังนั้นความถี่ดั้งเดิมของส้อมเสียง ‪อันที่สองเท่ากับ 196 เฮิรตซ์"
‪"การผสมมีเทน"
‪(ฉันคือคนโดดเด่น)
‪เอสพีสาม
‪ฉันอ่อนเคมี
‪ฉันเลยต้องอ่านหนังสือทั้งคืน
‪มีเทน
‪เจ้านกก็เลยจำได้ด้วย
‪เข้าท่า
‪พี่ เราอยากให้ช่วย
‪เอาไปเลย หนุ่มๆ
‪เจดี ลี โครทอฟ ฟินาร์
‪อยากได้เล่มไหนเอาไปเลย
‪อยากให้เราเอาหนังสือพี่ไปหมด
‪ก่อนสอบเนี่ยนะ
‪อ๋อ ปีเว้นวรรค
‪สอบจีปีหน้า
‪ปีนี้มีแค่สอบจำลอง
‪เอาไปหมดเลย
‪เปล่า ฉันไม่ได้สอบจำลอง
‪ฉันไม่สอบจีแล้ว
‪ซูซู ฉันจะกลับบ้าน
‪พี่จะกลับบ้านงั้นหรือ
‪ใช่ ฉันเลิกพยายามสอบแล้ว
‪ฉันก็อยากตั้งคำถาม ‪กับตัวเองเหมือนกัน
‪ฉันอยากสอบติด ทำไมล่ะ
‪ทำไมถึงอยากสอบติด
‪ฉันไม่หลาบจำ ‪หลังจากสอบไม่ติดเมื่อปีก่อน
‪ในโกตาเรียกพวกเราว่าพวกซ้ำชั้น
‪ฉันลืมไปเลยว่าเราเป็นพวกสอบไม่ติด
‪แม้แต่หลังเห็นคะแนนสอบหลัก
‪ฉันยังไม่รู้ตัวอีกว่า ‪การสอบขั้นสูงเป็นเรื่องสูญเปล่า
‪แต่ถ้าพี่ไม่สอบขั้นสูง ‪ความฝันที่พี่จะเข้าสถาบันเทคโนฯ ก็…
‪เป็นแค่ความฝันต่อไป
‪ฉันจะไปสมัครมหาลัยใกล้บ้าน
‪นายพูดถูก ซูซู
‪สถาบันเทคโนฯ ไม่ใช่สิ่งจำเป็น
‪เราไม่ใช่เด็กที่จะสอบติดที่นั่น
‪ไม่นะ พี่ ซูซูไม่ได้เป็นแบบนั้น ‪ไม่ใช่เลย
‪ต้องมีคุณสมบัติยังไง ‪ถึงเข้าสถาบันเทคโนฯ ได้
‪ถ้าคะแนนสอบดี ‪พี่ก็เข้าสถาบันเทคโนฯ ได้แล้ว
‪ก็แค่ข้อสอบเท่านั้น
‪คำถามแรก ลองทำดู
‪ทำได้ไหม
‪- ไม่ได้ครับ พี่ ‪- งั้นหยิบปากกาทำไม
‪ลองทำดูไงครับ
‪เด็กสอบติด ‪ไม่ได้หยิบปากกาเพื่อหาคำตอบ
‪แต่เขียนคำตอบลงไปต่างหาก
‪พี่ ขอเวลาผมหน่อยสิ
‪ผมมาจากกลุ่มเอสามของ ‪รร.มเหชวารีนะ
‪ไฮเดอราบัด จัณฑีครห์ ‪เดลี ชัยปุระ พิไล
‪รอร์เกละ ไวแซก ปัฏนา ปูเณ
‪โคชิน บังกาลอร์ จาบาลเปอร์
‪ฮีซาร์ บาทินดา ‪มีเด็กเอสามมากมายในเมืองพวกนี้
‪ถ้าเด็กกลุ่มเอหนึ่งไม่ได้สอบติดหมด
‪พวกนายก็หวังยากหน่อยแล้ว
‪ถึงเด็กที่เข้าสถาบันเทคโนฯได้ ‪หนึ่งในห้าจะมาจากโกตาก็ตาม
‪แต่เด็กจากโกตาแค่หนึ่งใน 50 ‪ที่เข้าสถาบันเทคโนฯได้
‪เลิกฝันจะเข้าสถาบันเทคโนฯได้แล้ว
‪ถ้านายมีพ่อรวย หาทางเข้าเอ็มไอที ‪พรินซ์ตัน หรือฮาร์วาร์ดดีกว่า
‪เตรียมตัวสอบเอสเอที
‪ถ้าเข้าสถาบันเทคโนฯ อินเดียไม่ได้ ‪เราจะเข้าฮาร์วาร์ดได้ยังไง
‪เจ้าหนูผู้น่าสงสารนี่ ‪ยังไม่รู้เลยว่าสู้ศึกอะไรอยู่
‪ถ้าเข้าฮาร์วาร์ดไม่ได้ ‪นายจะเข้าสถาบันเทคโนฯ ได้ยังไง
‪ทุกคะแนนจะทำให้อันดับนายตกไปหลายโหล
‪นายจะถูกขังอยู่กับ ‪ความคาดหวังของตัวเอง
‪อย่าทำพลาดแบบนั้น
‪ตรงนี้ทางเข้า ‪ตรงนี้เป็นส่วนของพนักงานต้อนรับ
‪เราจะตั้งสแตนดี้รูปคุณไว้ตรงนี้
‪ติดทีวียักษ์ตรงโน้น ‪ฉายวิดีโอพี่จีตู
‪เราโพสต์บูมเมอแรงในไอจีด้วย
‪ไอเดียแหวกแนวดีนี่
‪เลิกทำเหมือนที่พรอดิจีได้แล้ว
‪ให้โปรโมทโรงเรียน ไม่ใช่โปรโมทเรา ‪ทำพื้นที่ต้อนรับให้เล็กลง
‪หาเก้าอี้สบายๆ มาให้เด็กนั่งในห้อง
‪อย่าเลือกม้ายาวพวกนั้น
‪แบบนั้นแพงนะ
‪บรรยายสองชั่วโมง เด็กๆ จะปวดหลัง
‪ขนาด 50 นะ
‪ติดตั้งแล็บโอลิมปิกวิชาการ ‪ทุกห้องเรียนด้วย
‪โอลิมปิกวิชาการเชียว ‪แค่สอบจีก็พอก่อนมั้ง
‪เป้าหมายสูงสุดคือโอลิมปิกวิชาการ
‪เราต้องเตรียมตัวตั้งแต่ตอนนี้
‪พี่จีตู
‪วานาลี
‪พี่รามานทำให้ฉันตกใจจริงๆ
‪ก็แค่วันโชคไม่ดีน่า
‪ทุกคนพยายามสั่งสอนเรา
‪หมายความว่ายังไง
‪แม้แต่ภาษาฉันก็ไม่ได้เรื่อง ‪ในสายตาของอูเดย์
‪แต่เขาก็พูดความจริงนะ
‪ฉันจะกลับบ้านเหมือนกัน
‪ใช่ เขาพูดความจริง
‪นายต้องไปหาพี่จีตู
‪มีแต่พี่เขาที่มีทางออก ‪ให้ปัญหาของนาย
‪- เดี๋ยวพาไปวันอาทิตย์ ‪- ขอละ พวก
‪ไม่ต้องมาพูดปลุกใจแล้ว ‪ปล่อยฉันกลับบ้านเถอะ
‪ถ้าพี่จีตูเปลี่ยนใจนายไม่ได้ ‪ฉันจะซื้อตั๋วรถไฟให้นายเอง
‪- สัญญานะ ‪- เออสิ
‪กลับหอ แล้วทำใจให้สบายดีกว่า
‪- ไปกินราสมาลัยกันไหม ‪- ก็ดี
‪คืนนี้เราสั่งอาหารจาก ‪ร้านอัลคารีมดีไหม อ้าว วาร์ติกา
‪วาร์ติกา
‪นี่
‪- ไง ‪- ไง
‪เธอมาที่นี่ทำไม ‪หมายถึงฉันดีใจที่เธอมานะ แต่…
‪โทษที
‪ฉันกะจะโทรหาอยู่ แต่เธอก็รู้…
‪ที่จริงไม่มีอะไรตายตัว ‪ฉันเลยคิดว่า…
‪ก็ดี
‪นั่นสิ
‪เธอเป็นไงบ้าง
‪สบายดี
‪โทษที ฉันมัวแต่พล่าม ขอโทษจริงๆ
‪ให้ฉันเลี้ยงคาโชรินะ
‪ไม่เหรอ ทำไมล่ะ
‪ยังโกรธฉันอยู่หรือ
‪ฉันว่าจะโทรแล้วไปหา แต่เพื่อนๆ ฉัน…
‪ไว้เล่าให้ฟัง ‪แต่ฉันชอบเซอร์ไพรส์ของเธอจริงๆ
‪ชอบมากเลย ขอบใจ ขอบใจจริงๆ
‪นายไม่เห็นพวกเราหรือไง
‪เห็นแต่สาว ‪แล้วพวกเราล่องหนอยู่หรือไง
‪ทุกคนคิดถึงฉันไหม
‪คุณพระ ทุกคนต้องมาอยู่แล้ว
‪ยังสงสัยอยู่ว่า ‪วาร์ติการู้ที่อยู่หอฉันได้ยังไง
‪เพราะมีแค่อูเดย์ ‪ที่รู้ที่อยู่ใหม่ฉัน
‪มาแล้ว ฉันพูดถึงนายพอดี
‪ทุกคน นี่สุสรุต
‪- สุสรุต นี่ทุกคนนะ ‪- หวัดดี
‪- หวัดดี
‪มีเพื่อนใหม่แล้วงั้นสิ
‪เปล่า เขาไม่ใช่… จะพูดยังไงดี ‪เขาแค่คนรู้จักน่ะ
‪เปล่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ซูซู
‪ซูซู มีการตั้งชื่อเล่นกันด้วย
‪คาโชริที่นี่อร่อยมากนะ
‪ดีจังที่พวกนายมานี่ ‪ไปกินคาโชริกันดีกว่า มาเถอะ
‪ไหนบอกว่าจะไปกินราสมาลัยไง
‪กินคาโชริก่อน ตามด้วยราสมาลัยก็ได้
‪ฟังนะ นายคาโชริ ‪เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาหานาย
‪เรามาสถาบันของพี่จีตูต่างหาก
‪สถาบันของพี่จีตู
‪เขาลาออกจาก รร.แล้วหรือ
‪ใช่ พี่เขาตั้งโรงเรียนใหม่ นั่นไง
‪ฉันก็เห็นเหมือนกัน
‪อยู่ข้างหอเราพอดี
‪สาวน้อย ตอบคำถามของฉันก่อน
‪หลังจากนั้น ‪ฉันจะพาเธอไปทุกที่ที่ต้องการ
‪แต่ตอบมาก่อน
‪ว้าว ไหงมาพร้อมกันได้เนี่ย
‪เป็นไงบ้าง
‪สบายดีครับ
‪เอามาให้ด้วยหรือ
‪งั้นเอามาเลย
‪เอาช้อนให้ฉันหน่อย
‪สาวน้อย เธอตัดสินใจว่ายังไง
‪ไม่ต้องอาย ‪พวกนี้ก็ใกล้จมน้ำเหมือนกัน
‪หวัดดี
‪ว่ามา
‪หนูไม่เห็นว่ามีประโยชน์อะไรเลย ‪ที่จะสอบจีขั้นสูง
‪คะแนนสอบหลักของหนูก็ใช้ได้ ‪จะเข้าวิทยาลัยเทคนิคที่ไหนก็ได้
‪ไม่งั้นหนูก็ต้องเรียน ‪อีกหนึ่งเดือนเต็มๆ
‪ยื่นเอกสาร เข้าสอบ
‪รอผล แล้วก็โดนปฏิเสธอีก
‪เสียเวลาทุ่มเทแบบนี้ไปทำไมกัน
‪คะแนนหลักของหนูดี ‪หนูเข้าวิทยาลัยเทคนิคบางแห่งได้
‪วิทยาลัยเทคนิคก็ดีนะ
‪ใช่ วิทยาลัยพวกนี้ก็ดี
‪แต่เธออยากแปะโปสเตอร์ใครในห้องล่ะ
‪โปสเตอร์อะไร
‪เธอต้องอยากมีโปสเตอร์หนุ่มๆ อย่าง ‪รันบีร์ หริติก หรือวิรัชบ้างสิ
‪ต้องมีสักคนน่า
‪ชาฮิด คาปูร์
‪ชาฮิด คาปูร์เชียว
‪เกินเอื้อมไปหน่อยนะ
‪เลือกคนที่เอื้อมถึงหน่อยดีกว่า
‪ไม่มีงั้นเหรอ
‪เธอไม่อยากตั้งเป้าต่ำๆ ‪ตอนเลือกแฟนใช่ไหม
‪แต่เธอทำได้ ถ้าเป็นชีวิตจริง
‪ฟังดูดีนี่ ‪เรื่องการฝันให้ยิ่งใหญ่เข้าไว้
‪- แต่ฝันจะเป็นจริงได้งั้นหรือ ‪- ไม่มีทาง
‪ยากอยู่ เป็นจริงได้บ้าง
‪เมื่อเธอมีฝัน ฝันอาจสลายได้
‪ที่จริงสถาบันเทคโนฯ ‪ไม่ควรเป็นฝันของใครตั้งแต่แรกแล้ว
‪เรื่องแรกเลย เลิกใช้คำว่า "ฝัน" ซะ
‪เพราะนั่นทำให้เธอเชื่อไปแล้วว่า ‪เป็นไปไม่ได้
‪สิ่งที่เธอเห็นเป็นแค่ความฝัน
‪เริ่มเรียกว่าเป้าหมายดีกว่า ‪เป้าหมาย
‪ฝันคือจินตนาการ ‪แต่เธอบรรลุเป้าหมายได้
‪เรียกว่าเป้าหมาย แล้วเธอจะทำได้
‪แล้วคำถามต่อมาของเธอจะเป็น ‪แนวทาง กลยุทธ์ และสิ่งที่ทำได้ต่อไป
‪สถาบันเทคโนฯ คือเป้าหมายของฉัน
‪หมอนี่หัวไวแฮะ
‪เปิดสิ
‪พอตั้งเป้าใหญ่ แล้วแถวบ้านรู้เข้า
‪พอทำตามเป้าไม่ได้ ‪ญาติๆ ก็จะมารุมถากถาง
‪ตั้งเป้าใหญ่ ‪แล้วสู้เพื่อเป้านั่นให้ได้สิ
‪ถึงจะสอบไม่ได้
‪แต่พูดได้อย่างภูมิใจว่า ‪ตกสอบจีขั้นสูง
‪เธอกลัวอะไร
‪อย่าหวังจะเข้าสถาบันเทคโนฯ ‪เพราะกลัวเข้าไม่ได้แล้วชีวิตไร้ค่า
‪ซันดาร์ พิชัย อาร์วิน กฤษณา ‪เข้าสถาบันเทคโนฯได้
‪แต่สัตยา นาเดลล่าเข้าไม่ได้
‪อย่าคิดเรียนสถาบันเทคโนฯ ‪เพราะคิดว่าที่นั่นสอนดีกว่า
‪เธอจะเจอครูดีๆ ‪ในทุกโรงเรียนและมหาลัย
‪ตั้งเป้าเข้าสถาบันเทคโนฯ ‪เพราะนี่คืองานหิน
‪และการสู้ศึกสุดหิน ‪จะสร้างความมั่นใจในชีวิต
‪คุณก็พูดง่ายสิ ‪คุณสอบติดสถาบันเทคโนฯนี่
‪เธอพูดถูก
‪ฉันไม่ใช่ทารกธรรมดา
‪การเกิดของฉันคือปาฏิหาริย์
‪พระพรหมให้พรแม่ฉัน
‪"นางผู้นี้ ลูกของเจ้าจะสอบติด ‪สถาบันเทคโนโลยีนะ ข้าขออวยพร"
‪เลิกหัวเราะได้แล้ว
‪นั่นละคนสอบติดสถาบันเทคโนฯ
‪พวกนี้ไม่ใช่แค่อ่าน ‪แต่ซึมซับหนังสือ
‪พวกเขาหยิบปากกาเพื่อเขียนคำตอบ
‪เราไม่ใช่พวกใจเสาะ
‪คำถามบ้าบอ อะไรเนี่ย ‪เราไม่เคยแก้ปัญหาแบบนี้นี่
‪เป็นฉันคงพูดง่ายใช่ไหม ‪"อย่าเครียดสิ"
‪แต่ยังไงเราก็เครียด
‪ผลการวิจัยพบว่า ‪ความเครียดช่วงสั้นๆ เป็นเรื่องดี
‪รู้ไหมอะไรที่พูดง่ายกว่า
‪การพูดว่า "เป็นตัวของตัวเองสิ"
‪แต่ความจริงก็คือ ‪เธอควรทำตัวให้ดีกว่าเดิมเสมอ
‪ตอนสอนที่พรอดิจี
‪ชีวิตฉันมีความสุขดี
‪ฉันดิ้นรนมาตั้งโรงเรียนใหม่ทำไม
‪ฉันไม่เคยคุมบริษัทหรือเรี่ยไร
‪สงสัยอยู่ว่าต้องเจออุปสรรค ‪อีกมากแค่ไหน แต่ฉันก็ทำ
‪ฉันมาเร่งเครื่องตอนอายุ 32 ‪ส่วนเธอมาผ่อนเครื่องตอนอายุ 17
‪เป็นไปได้ยังไง สาวน้อย
‪ก็ได้ หนูจะเอาไปคิดดู ‪งั้นช่วยไปส่งหนูหน่อยได้ไหม
‪ฉันเพิ่งสอนให้ช่วยตัวเองไปแหม็บๆ ‪นั่งตุ๊กตุ๊กกลับบ้านสิ
‪ก็ได้ หนูไปละ
‪ถ้าสงสัยวิชาฟิสิกส์ ‪หนูจะโทรมาถามที่เบอร์ใหม่นะคะ
‪ช่วยรับสายด้วย
‪แม้แต่หล่อนยังมีเบอร์เลย
‪ไงครับ พี่
‪พวกนายแวะมาหลังเลิกเรียนสิท่า
‪บาบลู เอาตารางเรียน ‪ที่เริ่มวันจันทร์ให้พวกนี้ด้วย
‪ทำไมซื้อราสมาลัยมาฝากฉันล่ะ
‪ผมซื้อมาฝากเขา แต่พี่แย่งไปกิน
‪เขากวนใจผมตั้งแต่เช้าแล้ว
‪ผมเลยพาเขามาหาพี่
‪อ้าวเผลอกินไปซะแล้ว ‪น่าจะบอกว่าซื้อมาให้ฉันนะ
‪ก็ความจริงเป็นงั้นนี่พี่
‪อ๋อเหรอ งั้นเธออยากคุยเรื่องอะไร
‪ว่าไง
‪ไม่มีครับ
‪บอกพี่เขาไปสิ
‪กวนใจฉันมาตั้งแต่เช้าแล้ว ‪บอกพี่เขาไปสิ
‪ทุกอย่างชัดแล้ว ไวภาฟ
‪ไหงงั้น
‪ทุกคนก็บอกนายแบบนี้ตั้งแต่เช้าแล้ว
‪ทุกคนแค่บอกฉัน
‪แต่ไม่มีใครทำให้ฉันรู้สึกได้
‪ตอนนี้มีความรู้สึกแล้วสิ ‪ไปได้แล้ว กลับมาวันจันทร์นะ
‪ฉันคงเศร้า
‪ฉันคงร้องไห้
‪(แอทเอเมอร์ส)
‪ฉันคงใจสลาย
‪ฉันคงเข้าใจ
‪แต่ฉันจะไม่เก็บงำ
‪ทุกอย่างเอาไว้ในใจ
‪ฉันจะพูดออกมาดังๆ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไร
‪(แอทเอเมอร์ส ‪เปิดรับนักเรียนปี 2021)
‪ฉันจะสู้
‪แต่ฉันจะไม่ขลาดเขลา
‪ฉันจะสู้
‪ฉันจะไม่ขลาดเขลา
‪ฉันจะสู้
‪จะไม่ถอยแม้ก้าวเดียว
‪ฉันจะสู้
‪ฉันจะไม่กลัวความอับจน
‪ฉันจะไม่กลัวความซึมเซา
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไร ฉันจะสู้
‪ฉันจะไม่กลัวความอับจน
‪ฉันจะไม่กลัวที่จะต้องดิ้นรน
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไร ฉันจะสู้
‪ฉันจะไม่กลัวความผิดหวัง
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไร ฉันจะสู้
‪ฉันจะไม่กลัวความอับจน
‪ฉันจะไม่กลัวที่จะต้องดิ้นรน
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไร ฉันจะสู้
‪ฉันจะไม่ขลาดเขลา
‪ฉันจะสู้
‪คำบรรยายโดย กิตติรัตน์ พรหมรัตน์