Serial stanowi adaptację książki pt. Flight Into Fear
kpt. D. Sharana i S. Chowdhury'ego.
To czyjeś siostry, córki, dzieci i mężowie.
Wszyscy są tam uwięzieni. Jak oni mogą?
Jak nisko są gotowi upaść?
O co chodzi z bombą?
Dlaczego terroryści o niej nie wspomnieli?
Zapewne o niej nie wiedzą.
Al-Kaida wie. No i Amjad.
Nie wiemy tylko, co zamierza z nią zrobić.
Bomba to ich ostateczny argument.
Al-Kaida i Amjad się nie poddadzą.
Dziś wieczorem wracam do Katmandu.
Szefie.
Tam też należy wyrównać rachunki.
PORWANIE LOTU IC 814
Osiemnaście miesięcy temu Maulana Allah Bakhsh, ojciec Masooda,
poprosił Ilyasa Kashmiriego
o pomoc w uwolnieniu syna.
Ilyas zlecił to Amjadowi.
Co ma do tego Osama?
Szanuje Maulanę Allaha Bakhsha.
Amjad zaplanował porwanie samolotu w Katmandu.
Poprosił ISI o pomoc. Otrzymał ją.
To była zemsta na nas za podsłuch w telefonie Musharrafa.
Szło dobrze.
Ale Ibrahim, brat Masooda znany jako Szef,
zażądał udziału w akcji.
Amjad musiał lecieć,
żeby poprowadzić negocjacje.
Czysty biznes.
Każda ze stron czegoś oczekuje.
I co teraz?
Musimy im to dać.
DRS, pół godziny.
Rozwalmy gnojków.
Nie można było tydzień temu?
Bo nikt z nas
nie chciał wziąć winy na siebie.
- Kto wziąłby na siebie masakrę? - Ktoś na pewno.
Ludzie giną w służbie narodowi.
Żołnierze.
To nie jest uczciwa walka.
Mamy związane ręce.
Nikt nie będzie o tym pamiętał.
Historia obwini za to nas.
A historia jest dla mnie ważna.
Co jest ważniejsze?
Historia za kilka lat czy nasi rodacy uwięzieni na pokładzie?
Kto stoi za porwaniem?
Dlaczego?
Dlaczego nie wiedzieliśmy? Obchodzi nas to?
7. DOBA PORWANIA 30 GRUDNIA 1999
Wystarczy.
Teraz piosenka na literę „A”.
Odpadasz! Twoja kolej. Teraz piosenka na literę „T”.
Papierosa?
Nie palę od trzech lat.
No to nie ma co znów zaczynać.
W samolocie i tak nie wolno.
Mógłby pan to wysłać na mój adres?
Do mojej żony i dzieci.
To dane konta oszczędnościowego.
Gdy umrę…
Koniec gry.
DRS.
Mohan.
Pogadaj z nimi.
Abhijeet, telefon.
Szefie.
INDIAN AIRLINES
Słychać mnie?
Szefie?
Jesteś tam?
Mówi Mukul Mohan.
Słychać mnie?
Musimy porozmawiać.
Bez tego niczego nie ustalimy.
Przepraszam.
Pańska złość jest uzasadniona.
Wiem, że to nasza wina.
Władze pewnie szukają rozwiązania.
Co mogą zrobić?
Trzymają nas tu na muszce. Co niby zrobią?
Może trzeba ich zabić.
- Tu i teraz. - Chhaya.
Są uzbrojeni. Mają ładunki wybuchowe i broń.
Możemy zaatakować w 24 osoby.
- Tak. - Które?
Kilka osób to sugerowało. Porozmawiam z nimi.
- Też słyszałem. - Niektórzy są chętni.
Chodźmy do nich.
Co?
Uspokójmy się.
Kapitan na to pozwoli?
Nie, pozwoliłem mu na złość.
Mieliśmy impas i potrzebowaliśmy impulsu.
Bez nich nic nie zdziałamy.
Chcą 35 więźniów, a my im dajemy jednego.
Tak.
W patowej sytuacji tak trzeba.
Będzie tu lada chwila.
Niby wszystko gra, ale…
Nie podoba mi się ta cysterna.
To znak, żeby opuścić lotnisko.
Czego chcą?
On ma 32 lata.
Nosi tradycyjny strój i złotego rolexa.
Nie pogardzi forsą.
Wolałby mieszkać w Stanach,
ale utknął tutaj.
Jeśli będziemy mu utrudniać, on nam także.
Amir wie od niego wszystko na bieżąco.
O nas i o nich.
Zgłoś się, IC 814.
IC 814, zgłoś się.
Zgłoś się, IC 814.
IC 814, zgłoś się.
Zgłoś się, IC 814.
IC 814, zgłoś się.
To na nic. Próbuję cały ranek.
Musimy z nimi pomówić.
Co teraz?
Zgłoś się, IC 814.
Dobij targu.
Zgłoś się, IC 814.
IC 814, zgłoś się.
- Tak? - Szefie.
Minister Muttawakil chce z wami rozmawiać.
Dziś 30 grudnia.
Samolot jest tu od sześciu dni.
A wy od czterech.
Współpracowaliśmy z obiema stronami,
choć nie chcemy się mieszać w wasze spory.
Kieruję to do obu stron.
Pasażerowie na pokładzie to nasi goście.
Odpowiadamy za ich bezpieczeństwo.
Amir ma do was wiadomość.
„Żadna ze stron nie przeleje krwi na kandaharskiej ziemi”.
Porywacze żądają
okupu i wydania ciała Afghaniego.
Wycofają te żądania.
Nie mogą też odmówić negocjacji.
Rozpoczniecie dialog.
Jeśli nie wypracujecie porozumienia,
jutro zatankujemy wasz samolot
i polecicie, dokąd chcecie.
Z Bogiem.
Panie ministrze.
Dziękuję panu i rządowi.
Któremu rządowi?
Temu, którego nie uznajecie?
Ten gest zostanie dostrzeżony.
Jaka decyzja?
A u was?
Wiesz, czego chcę.
Powiedz, co możesz zrobić.
Dobrze.
Masood Azhar,
Liaqat i Najam Akhtar.
Noman Bashar i Habibullah Majid.
Jak mówiłem, Masood i czterech innych.
Nie zgadzam się.
Kogo chcecie?
Maulana Masood Azhar, Omar Saeed Sheikh.
Mushtaq Ahmed Zargar.
To ostatnia oferta.
Koniec dyskusji.
Omar Saeed Sheikh i Mushtaq Zargar?
Latram?
Ci dwaj siedzą w Kaszmirze.
Premier Kaszmiru się nie zgodzi.
Nie ma opcji.
Nie damy im Latrama.
Masood od razu niczego nie zrobi.
Zdążymy się nim zająć.
Ale Latram?
To ISI na nim zależy. Wróci do Kaszmiru.
To będzie wrzód na tyłku.
- Cena jest za wysoka. - Owszem.
Ale czy mamy jakieś wyjście?
Nie sądzę.
Musimy ich uwolnić.
Nie wytłumaczymy się z tej decyzji.
Powiedzmy mu, co myślimy.
To znaczy?
Że trzeba
ich wypuścić.
Historia nas surowo osądzi.
Rządzi koalicja.
Jaki mamy wybór?
Mamy porzucić rodaków?
Mówię tylko,
że ludzie zapamiętają jedynie rząd, który uwolnił zbrodniarzy.
Na twoje polecenie.
Premiera też tak zapamiętają.
Zastanów się.
W armii miałem swojego mentora.
Generał brygady Gurfateh Singh Sekhon.
Niech Bóg czuwa nad jego duszą.
Mawiał, aby zastanowić się po tysiąckroć,
zanim odbierzemy życie,
ale nie wtedy, gdy mamy je komuś ocalić.
Do dzieła.
Ocalmy naszych rodaków.
Niesamowite.
Proszę.
Przedkładasz lekcje z młodości nad życiowe doświadczenie.
KOMENTARZ PRZEDSTAWICIELA RZĄDU
Premier Kaszmiru odmówił wydania Zargara.
Mamy 30 minut na odpowiedź.
Tylko ty możesz go przekonać.
Spróbuję, ale w 30 minut?
Polecę do Srinagaru, to nie sprawa na telefon.
Mamy 30 minut na odpowiedź,
a ty na Srinagar masz cały wieczór.
Proszę?
Znaczy…
Zgodzimy się,
a ty polecisz przekonać premiera.
To znaczy,
że nie mamy innej opcji.
Musisz go przekonać.
Tak jest.
Zakończyliśmy negocjacje.
Doszliśmy do porozumienia.
Porywacze uwolnią wszystkich zakładników.
My z kolei wydamy im trzech terrorystów.
Maulana Masood Azhar.
Ahmed Omar Saeed Sheikh.
Oraz Mushtaq Ahmed Zargar.
Znowu? Niczego nie podpiszę.
Wiedziałem, że cię przyślą.
Wyjaśnij im to.
To wielki błąd.
Nie podpiszę.
Lecę do Kandaharu,
gdzie dołączę do naszych negocjatorów.
Nie. Muszę tam lecieć.
Nie.
Proszę mnie wysłuchać.
Nie ma po co ryzykować.
To nasi rodacy.
Chcę ich uściskać.
- Panie ministrze. - Muszą wiedzieć,
że rząd ich nie porzucił.
Tak jest.
OSAMA BIN LADEN: ZAGROŻENIE CZY ODWRACANIE UWAGI?
8. DOBA PORWANIA 31 GRUDNIA 1999
Jak widzimy,
samolot ministra Singha wylądował w Kandaharze.
Na pokładzie są także terroryści, którzy zostaną wymienieni na zakładników.
Liczymy, że nasi rodacy zostaną uwolnieni,
po czym bezpiecznie wrócą do kraju.
Widziałam nagłówek.
Chyba mnie nie potrzebujecie.
Uważam, że popełniłaś błąd.
Odchodzę.
Wrócę, gdy uznam, że miałaś rację.
Może nigdy, może jeszcze dziś.
Nie wiem. Żegnaj, Shalini.
Koniec wiadomości.
INDIAN AIRLINES
Wkrótce opuścimy samolot. Proszę zabrać…
Powodzenia, Chhaya.
Z Bogiem.
Proszę zabrać tylko bagaż podręczny.
Resztę bagażu otrzymacie później.
Dziękuję. Z Bogiem.
Z chęcią ugościmy pana w naszym kraju.
Pozna pan afgańską gościnność.
Dziękuję.
Na pokładzie wciąż jest bomba.
To złe wieści dla nas obu.
Ten, kto ją tam umieścił, musi ją zabrać.
Wysiłki rządu się opłaciły.
Na oficjalny komunikat przyjdzie czas.
Dziękuję.
Dziękujemy.
Bardzo panu dziękujemy.
Wygraliśmy.
Czyżby?
Walczyliśmy.
Czyżby?
Oglądacie państwo przekaz na żywo
z lotniska w Nowym Delhi.
Do pierwszego świtu tysiąclecia zostało kilka godzin.
Od porwania samolotu i skierowania go do Kandaharu
minęło osiem dni.
Pasażerowie i załoga lotu IC 814
w końcu dotarli do Nowego Delhi.
Gdy opuszczają samolot,
witają ich przyjaciele i krewni.
Wszyscy chcą wiedzieć, co tak naprawdę się stało.
Cześć.
Loda?
Nie lubisz czekolady.
Spróbuję. Może miałaś rację.
Może napiszę dziś coś wesołego.
Przeszliśmy przez piekło.
Widzieliśmy śmierć.
Cierpieliśmy nie tylko fizycznie.
Terroryści gnębili nas też psychicznie.
Kapitanie!
Został jeden niedokończony wątek.
Siedemnaście kilo heksogenu.
Porywacze na rozkaz talibów zabrali torbę z pokładu.
Tej samej nocy służby dostały cynk
o 17 kilogramach heksagonu
w domu szefa ISI w Katmandu.
Deportowano go z Nepalu.
Nasz agent Ram Chandra Yadav twierdził, że nie ma z tym nic wspólnego.
Nazwał to poetycką sprawiedliwością.
Tej samej nocy w posiadłości bin Ladena w Tarnaku
z wielką pompą powitano pięciu porywaczy
i trzech terrorystów.
Jako że ISI nie miało związku z porwaniem,
przedstawiciele ISI nie świętowali.
Porwanie dobiegło końca. Ale ilu niewinnych
zginęło jeszcze przez tych trzech?
Tydzień później
Masood przemawiał do 20 000 osób
i założył Jaish-e-Mohammed,
organizację odpowiedzialną za atak na parlament
oraz najtragiczniejsze ataki terrorystyczne od ataku 26.11.2008
w Mumbaju po atak w 2019 r. w Pulwamie.
Gdy islamski terror dotarł do USA,
a Al-Kaida zdobywała władzę, Omar Saeed Sheikh wrócił na wojnę.
W 2002 roku zaplanował
porwanie amerykańskiego dziennikarza Daniela Pearla w Karaczi.
Pearl został ścięty.
Mushtaq Ahmed Zargar wrócił do okupowanego przez Pakistan Kaszmiru,
gdzie kontynuował pracę na rzecz grup walczących z Indiami w Kaszmirze.
Zmiany przepisów w 2022 roku
umożliwiły nazwanie go terrorystą.
Mimo upłynięcia 25 lat
pasażerowie i załoga wciąż nie mogą zapomnieć tych ośmiu dni.
Napisy: Konrad Szabowicz