Serial jest adaptacją książki opartej na faktach „Flight Into Fear” Deviego
Sharana i Srinjoya Chowdhurry'ego.
Jest ze mną dubajski shejk.
Można mu zaufać.
Jesteśmy Muzułmanami.
Będziecie nas pouczać?
Jesteście Hindusami?
Allah ochroni mnie przed szatanem.
W imię Allaha miłosiernego.
Piąta sura Koranu mówi,
zabicie jednego niewinnego jest jak zabicie wszystkich ludzi.
Ocalenie jednego niewinnego jest jak ratunek wszystkich ludzi.
Jestem z Pakistanu.
Tylko kobiety i dzieci.
Nikt więcej.
Szybciej!
Wstawać!
Idźcie!
Dokąd nas zabieracie?
Idźcie!
A mój mąż?
Tylko kobiety i dzieci.
Nie pójdę bez rodziny.
Mój mąż…
Siadaj na miejsce.
Pojedynczo.
Tędy.
Ruchy!
Idźcie.
Mój syn został w środku.
Dalej, zaraz go wypuścimy.
Burger, wypuśćcie go, zaraz skończy mu się tlen.
Możesz iść.
Opatrzą ci nos.
Może wymiana?
Wyślijcie kogoś za mnie.
Gdzie Twoja mama?
Lakshmi, usiądź z nim.
Sprawdzę, gdzie jest jego matka.
Na pewno się zranił.
Nie żyje.
Wiecie?
Macie szczęście, że śmierć wam nie spowszedniała.
Pana syn został.
Usiądź.
25 GRUDNIA 1999 ROKU GODZINA 4:05
Dziękuję.
Nie wiedziałem, że porwanie ma ze mną coś wspólnego.
Przetrzymują około dwustu osób.
Mój naród jest zniewolony.
Afganistan.
Palestyna.
A ty?
Jęczysz o 200 osób?
Poderżnyli gardła dwóch mężczyzn.
Jeden nie żyje.
Niech pan do mnie dołączy.
Zobaczy pan poderżnięte gardła.
Mordercy muszą zostać ukarani, prawda?
Dlatego tu jesteś.
Takie są twoje nauki?
Zabijanie niewinnych?
To wojna.
Są ofiary.
To nie wojna.
Cokolwiek to jest, położymy temu kres.
Niech tak będzie.
Zakończcie to.
Dość krwi rozlaliście.
Załoga NSG dotarła jak najszybciej.
To wina kapitana, powinien był zaczekać.
Mówi się o wszczęciu dochodzenia przeciwko kapitanowi.
PORAŻKA W AMRITSAR
Zawieź to na dwunastkę!
Szkoda pilota.
Nie tylko jego.
Kawa czy herbata?
Herbata.
Dla mnie też.
Brzuch mnie boli.
Wolę kiepską herbatę niż kawę.
Kawa jest jak religia.
Odrzucam to, co złe.
A herbata jest jak wiara.
Dobra czy zła, nadal herbata.
Dlaczego talibowie przyjęli samolot?
Przywódca talibów mułła Omar zdobył władzę w Afganistanie w 1996.
Nadał sobie tytuł „Przywódcy wiernych”.
Omar miał wizję zjednoczenia narodów islamskich
i stworzenia potężnego emiratu.
Osiągnął odwrotny skutek.
Większość państw potępiła talibów.
Indie zlikwidowały ambasadę w Kabulu i ograniczyły stosunki dyplomatyczne.
Talibowie i ISI są jak dwie krople wody.
Dwie krople?
Nie różnią się od siebie.
Jak bliźnięta.
Rozumiem.
DRUGI DZIEŃ PORWANIA 25 GRUDNIA 1999 ROKU
Jesteś wykształcony.
Znasz angielski.
Chodziłeś do dobrej szkoły.
Nigdy nie chodziłem do szkoły.
Byłem mały, kiedy biali rozstawili obozy
wojskowe w całym kraju.
Sprzedawałem im herbatę.
Naśladowałem ich.
Nie każdy, kto zna angielski, umie czytać i pisać.
Lądujemy.
Lecimy do Kandaharu.
Odbierz telefon.
Pewnie z Dubaju.
Dzień dobry.
Lecą w kierunku Kandaharu.
Szlag.
Szef wie?
Sam mu powiem.
IC 814, końcowe podejście.
Zejdźcie na 1200 metrów.
Wysuńcie podwozie.
Tak jest.
4-5-6, jedźcie na lotnisko.
Zbierają się tam tłumy.
Tak?
Idź i oceń sytuację.
Tak jest. Czekamy całą noc.
Gdzie samolot?
Tam są nasze rodziny.
Kto odpowiada za pasażerów?
25 GRUDNIA 1999 ROKU GODZINA 8:05
Za nim.
Zostańcie na miejscach.
Możecie podnieść głowy.
Nazywam się Burger.
Moi partnerzy to Shankar i Bhola.
Jeśli czegoś potrzebujecie, poproście.
Nie jesteśmy waszymi wrogami.
Nie przeszkadzajcie nam, a nic się nie stanie.
Jeśli ktoś… Powtarzam.
Jeśli będziecie stwarzać kłopoty, zostaniecie surowo ukarani.
Będziemy bezwzględni.
Jest Ramadan.
Dla nas to czas postu.
Ale nie jedliście całą noc, więc dostaniecie posiłek.
Możecie pojedynczo skorzystać z toalety.
Zaraz podamy jedzenie.
Odpowiadacie za nich.
Jeśli będą się źle zachowywać, my tak samo.
W prasie tylko Afganistan.
Ludzie panikują.
Opozycja się burzy.
Rząd będzie pod presją.
Za dużo demokracji.
Powinniśmy mieć swoje ISI.
A prasa?
Prasa napisze, co powiemy.
Podrzućmy im Pakistan, bo dobrze się sprzedaje.
Umyj to.
Daj nam pracować.
Zwołajmy zebranie służb z PR-em.
Oczywiście.
Indyjska prasa wini kapitana.
A zagraniczna?
Święta.
Trochę o pluskwie milenijnej.
Al-Kaida planuje atak na Amerykę trzydziestego pierwszego.
Nic o porwaniu?
Coś jest.
Malutka kolumna.
Zachód nie chce się w to mieszać, a Bliski Wschód nie pomaga.
Naciskamy na ONZ.
Powinniśmy naciskać też na talibów.
Mamy kogoś w Afganistanie?
Już się kontaktowałem.
Rozmawiałem z Muttawakilem, ministrem spraw zagranicznych Talibanu.
Ma 32 lata. Zna angielski.
Brak doświadczenia.
Jest łącznikiem między Omarem a resztą świata.
Szybko.
Siadajcie gdzie wolne.
Kapitanie, proszę odpocząć.
Chociaż kilka godzin.
Nic ci nie jest?
Biznes klasa jest dla nich i dla nas.
Lewa toaleta jest ich, prawa nasza.
Dyktują zasady w naszym samolocie?
Ostatnia kawa.
Kto wie, kiedy znowu będzie okazja.
Miał biało-żółtą koszulkę i okulary.
Zabrali go na przód.
Siadaj.
Panie Burger, gdzie jest mój mąż?
Wysiadł w Dubaju.
Jak to?
Beze mnie?
Niechcący go wypuściliśmy.
Mówiłam, że chcę do niego dołączyć.
Nie wyszedłby beze mnie.
Zapanuj nad nią.
Nie wysiadłby.
Rupesh!
On kłamie.
Muszę sprawdzić.
Obiecuję, że wrócę.
Zatrzymaj tego z tyłu.
Proszę zaczekać w samolocie.
Pudełka z jedzeniem.
Daj je tu.
Które są wegetariańskie?
Żadne. Jak to? No tak.
Wyjmiemy mięso.
Zobaczymy, czy będą chcieli zjeść.
Jak?
Ponad połowa to wegetarianie.
Ponad połowa pasażerów nie je mięsa.
Wiem.
Przywiozą też wegetariańskie.
Weź to.
Minęły 24 godziny od uprowadzenia lotu IC 814.
Samolot stoi na afgańskim lotnisku w Kandaharze.
Premier udziela właśnie pierwszego wywiadu od rozpoczęcia kryzysu.
Ci porywacze… czego chcą?
Nie podali żądań.
Jakikolwiek mają cel, wybrali do niego złą drogę.
Co teraz?
Indie?
Nie ulegną presji.
Nie zastraszą nas.
Na posiedzeniu rządu zapadła decyzja, że premier potępi sprawców uprowadzenia.
Nie będziemy negocjować.
Zgadza się.
Mamy rząd koalicyjny.
Partie powinny współpracować.
Premier zajął stanowisko.
Nie nawiążemy nawet dialogu?
Będzie trzeba, ale musimy osiągnąć konsensus.
Jeśli partie zgodzą się na negocjacje, premier nawiąże dialog.
A do tego czasu?
Przygotujcie się do negocjacji.
Wyjęłyśmy mięso.
To wyjątkowa sytuacja.
Premier Indii odmówił negocjacji.
Powtarzam, premier Indii odmówił negocjacji.
Nie chcą negocjować?
Nie ma problemu.
Zatankujemy i odlatujemy.
Rozbijemy samolot na budynku Parlamentu w Delhi.
Doktorze, zabierajmy się stąd.
Pokażmy, do czego jesteśmy zdolni.
Muttawakil jutro rano da im paliwo.
Mamy czas do rana, by rozwiązać problem.
Porywacze nie wysunęli żądań.
Rząd nie podjął kroków, by uwolnić pasażerów.
Zeszłej nocy w Dubaju porywacze wypuścili 27 kobiet, dzieci,
jednego rannego oraz zwłoki Rupesha Singhvi.
Ja i moja rodzina się cieszymy, ale tam są nasi rodacy.
Wśród nich mój zięć.
Jestem tu dla męża, aby zaprzeczyć waszym doniesieniom.
Jestem tu też dla tych, którzy wrócili.
Pozostali też wrócą.
Także mój mąż, ale najpierw sprowadzi wszystkich do domu.
Wszystko dobre, co się dobrze kończy, na pewno wrócą.
Do kogo porywacze najpierw celują?
Do kapitana.
Podczas operacji kogo trafia pierwszy strzał?
Kapitana.
Samolot wielokrotnie lądował.
Kto nim sterował?
Stali w Amritsar 45 minut.
Dlaczego komandości czekali?
W kogo uderzy brak negocjacji?
W ludzi.
Co ty byś zrobiła?
Zapytałabym, dlaczego to robią?
Po co więzić 200 osób, a potem jak to rozwiązać?
Podtrzymamy dialog.
Ze wszystkimi ambasadami i z rządem Afganistanu.
To dyplomacja.
Może gdyby ONZ i Czerwony Krzyż pojechały tam z kamerami,
talibowie zrezygnowaliby z przekazania paliwa.
Dobry pomysł, Kumar.
Połącz mnie z Erickiem de Mulem.
To człowiek czynu.
TRZECI DZIEŃ PORWANIA 26 GRUDNIA 1999 ROKU
Herbaty?
Może herbaty?
Może pani nalać dzieciom?
Owoce?
Herbaty?
Napij się.
Nie.
Proszę się napić.
Najpierw panie.
Czekałem dwie godziny, za dwie minuty wyjdę.
Odpowiadasz za ich zachowanie.
Niech korzystają wcześnie rano, to nie będzie kolejki.
Toalety są brudne, możemy skorzystać z tych z przodu?
Na przód nie wolno.
Zakaz.
Moja żona jest w szpitalu.
Oddam im wszystkie pieniądze.
Nie może pan tu wysiąść.
Jakoś stąd dojadę.
Proszę pana, jesteśmy w Afganistanie.
Nie wypuszczą pana.
Smród jest nie do wytrzymania, prosimy.
Już ich pytałem.
Przeniesiemy was dalej od smrodu.
Z wyjątkiem jednego.
Ja wybiorę.
Nasze dzieci tkwią tam od wielu godzin.
Mój brat jest w tym samolocie.
Na przodzie nadal śmierdzi.
Nie można tam sprzątnąć?
Coś wymyślę.
Cisza.
Coś wymyślę.
Na miejsca.
Bhola?
Zawołaj Doktora. Już idę.
Jeść nie mogą. Srać nie mogą.
Co jest?
Może otworzę drzwi.
Dobrze. Otwórz.
Kto powiedział, że ty masz otworzyć?
Cicho.
Zamknij się.
Bez zgody nie robicie nic.
Wy dwie też.
Macie pytać.
Zrozumiano?
W porządku?
Dość drzemki, kapitanie.
Lecimy do Delhi.
Jest paliwo.
Samolot leciał ponad 16 godzin.
Nie było serwisu.
Może się rozbić?
I dobrze, o to chodzi.
Idziemy.
No już.
Idziemy.
Tankuj.
Trzymaj porządnie, bo nie poleci.
Może zrobimy wyrzut paliwa podczas tankowania?
Jak to?
Gdy tylko ciśnienie wzrośnie.
Nie, zabiją nas.
I tak zginiemy.
Chcą wlecieć samolotem w budynek parlamentu.
Możemy temu zapobiec.
Podderzną ludziom gardła.
Nie róbmy tego.
Zróbmy to.
Nie.
To rozkaz.
Przykro mi, ale nie.
Nie jestem żołnierzem.
Mam rodzinę.
Nie mogę.
Przykro mi.
W porządku?
Co się dzieje?
Coś się stało?
Włącz silnik!
Dźwignia w dół!
Tankują.
Co się dzieje?
25%.
Niedługo startujemy.
Staramy się was nie krzywdzić, ale wasz rząd odmówił negocjacji.
WSKAŹNIK PALIWA 163
50%.
Siedemdziesiąt.
Wysokie ciśnienie
Wszystko gra?
Nic nie gra.
Tankują pod takim ciśnieniem, że silnik może wybuchnąć.
Jeśli popełnisz błąd, będzie to twój ostatni.
Bak prawie pełen.
WSKAŹNIK PALIWA 330
Teraz.
Wyłącz.
Co zrobiliście?
Ruchy.
Coście kurwa zrobili? Kapitanie.
To on?
Jebany.
Jeszcze raz przyłapię was na rozmowach, to wyrzucę z samolotu.
Wiecie, co oni wam zrobią.
Wynocha już!
Przepraszam.
Bardzo mi przykro.
Jednak będą negocjować.
Nie musicie rozbijać samolotu.
To samolot ONZ.
Wasz rząd go przysłał.
Nasłali na nas media.
Dlaczego je wpuścili?
Nie zgadzamy się na zdjęcia.
Dlaczego nadal nie podjęto decyzji?
Delegacja ONZ dotarła do Kandaharu.
Mamy nadzieję, że nawiąże dialog.
Rozmawialiśmy z obiema stronami, z indyjskim rządem i z terrorystami.
Z porywaczami.
Na naszej ziemi nie dojdzie do rozlewu krwi.
Mamy prawo wiedzieć, jak możecie nam odmawiać.
Pozwól im wejść.
Minister spraw zagranicznych Talibanu zapowiedział interwencję,
jeśli z samolotu dobiegną krzyki lub strzały.
Mój syn tam jest.
Proszę o spokój.
Rząd z opozycją pracują nad rozwiązaniem.
Nic nie robicie.
Błądzimy po omacku.
Podobno służby są świetne, a jednak środki bezpieczeństwa
były niewystarczające.
Musicie coś zrobić.
To lekarka, ja jestem chirurgiem, klasa średnia jest fundamentem tego kraju.
Nasz bunt wywoła rewolucję.
Mimo, że wszystko wskazuje, że sprawcami są pakistańczycy,
nadal nie ma dokładnych informacji.
Rodziny pasażerów wywierają presję na rząd. Wszyscy liczą na porozumienie.
Dziękuję za przybycie.
Jako minister spraw zagranicznych Afganistanu pragnę poinformować,
że robimy co w naszej mocy.
Zaopatrujemy samolot w pożywienie, wodę i wszystko, czego potrzeba.
Dlaczego Kandahar?
Wybrali to miejsce.
Jak zdołaliście przygotować tyle jedzenia w tak krótkim czasie?
Podano je w ciągu kilku godzin od lądowania.
Nasze służby są niekompetentne.
Cierpią na tym ludzie.
Nepal czy Indie, ktoś ponosi winę.
Nie chcę za dużo mówić.
Ależ długo debatują.
Źle to wygląda.
Przepraszam.
Zapadła decyzja o podjęciu negocjacji z porywaczami.
Jednak musimy poznać ich żądania.
3 DNI I 12 GODZIN LOS IC 814 NADAL NIEZNANY
Niepokojące.
Co?
Trzy dni i dwanaście godzin?
To jak tykająca bomba.
No i?
Ludzie spanikują. A nie powinni?
Panikować?
Pytać. O co?
Co robi rząd?
Robi, co może.
Ludzie powinni wiedzieć. Co?
Że tylko na tyle ich stać.
Jeśli lot zostanie porwany, na działania rządu będziesz czekać 10 dni.
Lepiej pakować więcej rzeczy.
Możesz zmienić nagłówek, ale obie wiemy, że ten jest właściwy.
RZĄD INDII ZESPÓŁ ZARZĄDZANIA KRYZYSOWEGO
Wybraliśmy grupę negocjatorów, która nawiąże dialog z porywaczami.
Musimy poznać ich żądania.
Ranjan Mishra z RAW będzie liderem grupy.
Dołączą do niego DRS i Kumar z MSZ oraz Mohan z IB.
Kto będzie negocjował?
Ranjan jest ekspertem od Afganistanu i Pakistanu.
Zgadza się.
Jednak Mohan jest lepszym negocjatorem.
Dobrze.
Będę negocjował.
Mishra na pewno będzie nad nami czuwał.
Oczywiście.
Będziemy tam razem.
Potrzebujecie czegoś?
Zespołu technicznego.
Będę zdalnie koordynował.
Co jeszcze?
Zespół medyczny, jedzenie?
Powinniśmy wziąć kilku komandosów.
Przemycimy ich jako lekarzy.
Na to już za późno.
Talibowie by się nie zgodzili.
A jeśli się zgodzą?
Co pan na to?
Pytasz wojskowego.
Dwudziestu?
CZWARTY DZIEŃ PORWANIA 27 GRUDNIA 1999 ROKU
Doktorze, mam prośbę.
Telefon.
Możesz sam zadzwonić.
Jeśli ktoś odbierze, to znaczy, że mojemu tacie nic nie jest.
Proszę.
Samolot ONZ wylądował w Kandaharze,
jednak porywacze chcą rozmawiać tylko z rządem Indii.
Co było w torbie?
Co jest w tej torbie?
Czerwona torba.
Co było w torbie?
Gadaj, skurwysynu!
Siedemnaście kilo.
Czego?
Siedemnaście kilo czego?
Siedemnaście kilo heksogenu.
Skurwysyn.
Nie wiem, czy to bezpieczna linia, ale mam złe wieści.
W luku bagażowym jest siedemnaście kilo materiałów wybuchowych.
Nagpal?
Tak?
Mishra wylądował? Chwilę.
Dzwoń do niego!