SERIAL STANOWI ADAPTACJĘ KSIĄŻKI PT. FLIGHT INTO FEAR
KPT. D. SHARANA I S. CHOWDHURY'EGO.
Stoi obok mnie dubajski szejk.
On dotrzymuje słowa.
Jesteśmy porządnymi muzułmanami.
Chcecie nas uczyć o islamie?
Jesteś Hindusem?
Allah głosi w świętym Koranie:
„Zabij niewinnego,
a zabijesz całą ludzkość.
Ocal jednego niewinnego,
a ocalisz całą ludzkość”.
Jestem z Pakistanu.
Tylko kobiety i dzieci.
3.00 25 GRUDNIA 1999
Tylko kobiety i dzieci.
Dalej.
Idziemy.
- Ostrożnie. - Ty też.
Dokąd ich prowadzisz?
- Nie powiem. - Mój mąż też idzie?
Wychodzą tylko kobiety i dzieci.
Bez męża nie odejdę.
- Siadaj. - Mój mąż…
Pójdziesz później. Siedź.
Dalej.
Szybko!
Ruchy.
Pojedynczo.
Mój syn!
- Jest na pokładzie. - Idź. Zaraz przyjdzie.
Żwawo.
Puśćcie go. Tlen mu się kończy.
Możesz iść z nimi.
Jedź do szpitala.
Dopuszczasz wymianę?
Weź kogoś zamiast mnie.
Gdzie twoja mama?
Lakshmi, chodź.
Usiądź z nim. Sprawdzę, gdzie jest jego mama.
Zrobiliście mu krzywdę.
- On nie żyje. - Skąd wiesz?
Nie żyje.
Wiesz co?
Masz prawo uważać śmierć za tragedię.
Proszę pana.
Pański syn został.
Usiądź.
GODZ. 16.05 25 GRUDNIA 1999
PORWANIE LOTU IC 814
Dziękuję.
Proszę mi wierzyć,
nie wiedziałem, że chodzi o mnie.
Przetrzymują 200 niewinnych.
A nasz kraj?
Cały Afganistan jest zakładnikiem. I Palestyna.
A wy
bronicie 200 osób.
Poderżnęli gardła dwóm osobom.
Jedna nie żyje.
Proszę wziąć urlop i ze mną wyjechać.
Pokażę panu, co to poderżnięte gardła.
Sprawców należy ukarać, prawda?
Dlatego tu jesteś.
Uczyłeś zabijać niewinnych.
Trwa wojna, panie Mehta.
- Ludzie giną. - Nie!
To nie jest wojna.
Cokolwiek to jest,
przerwiemy to.
Przerwiecie?
Na Boga, śmiało.
Dość krwi przelano.
Gwardia zdążyła na lotnisko.
Pilot popełnił błąd. Powinien był zaczekać.
MOŻLIWE CZTERY OFIARY
Poinformowano, że konieczne śledztwo w sprawie kapitana…
Biedny pilot.
I biedni my.
PORAŻKA GWARDII NARODOWEJ
Kawy, herbaty?
- Herbaty. - Tak jest.
Dla mnie też.
Brzuch mnie boli.
Nie wolicie kawy na Południu?
Jeśli mam kiepską kawę i kiepską herbatę,
to wolę herbatę.
Kawa jest jak religia.
Nie dopuszcza błędów.
A herbata jest jak ślepa wiara.
Dobra, zła. Herbata jak herbata.
Dlaczego talibowie chcą ich przyjąć?
Mułła Omar, założyciel ruchu,
przejął władzę w Afganistanie w 1996 roku.
Ogłoszono go przywódcą.
Nadał sobie tytuł Amir al-Mu'minin,
„przywódca wiernych”.
Pragnął ustanowić islamski emirat
we współpracy z innymi krajami,
który świat uzna.
Stało się dokładnie odwrotnie.
Inne kraje zerwały relacje,
świadome brutalności talibów.
Indie także zamknęły ambasadę w Kabulu
i zerwały wszelkie relacje z Afganistanem.
Talibowie, ISI. Jeden pies.
Jaki pies?
Tak się mówi.
To pies i to pies. To samo.
Rozumiem.
Jeden pies.
2. DOBA PORWANIA 25 GRUDNIA 1999
Jesteś wykształcony.
Znasz angielski.
Ukończyłeś dobrą szkołę?
Nigdy nie chodziłem do szkoły, Chhaya.
Byłem taki,
gdy Amerykanie zaczęli rozstawiać się w kraju.
Handlowałem z nimi herbatą, naśladowałem ich.
Tak poznałem ich język.
To nie oznacza jeszcze wykształcenia.
Musimy lądować.
Lecimy do Kandaharu.
Telefon dzwoni. Odbierz!
Pewnie opuścili Dubaj.
- Halo? - Dzień dobry.
Opuścili Dubaj i lecą do Kandaharu.
Szlag.
Szef wie?
Nie, powiem mu.
IC 814, rozpocznij podejście
z pułapu 1200 metrów.
Potwierdź wysunięcie podwozia.
Tak jest.
Orzeł 456, natychmiast udaj się na lotnisko.
Zebrał się tłum.
Opanuj sytuację.
- Kirpal. - Tak?
Idź tam i sprawdź, co się dzieje.
Minęła doba i nadal nie wiecie, gdzie jest samolot?
Całą noc tu sterczymy.
Tam są nasi krewni.
Dokąd polecieli z Dubaju? Rozpłynęli się?
Wy odpowiadacie za pasażerów!
GODZ. 8.05 25 GRUDNIA 1999
Jedź za nim.
Proszę o pozostanie na miejscach.
Możecie usiąść prosto.
Nazywam się Burger.
Z tyłu są moi ludzie, Shankar i Bhola.
Prośby kierujcie do nich.
Nic do was nie mamy.
Dajcie nam robić swoje, a wyjdziecie z tego cało.
Ale jeśli ktoś…
Powtarzam.
Jeśli ktoś nam przeszkodzi,
nie zawahamy się. Skrzywdzimy go.
W każdy możliwy sposób.
Trwa ramadan.
To dla nas okres postu.
Całą noc nie jedliście, dlatego mamy dla was jedzenie.
Możecie korzystać z toalety.
Pojedynczo.
Nie tłoczcie się. Za chwilę podamy jedzenie.
Odpowiadasz za ich zachowanie.
Jeśli będą niegrzeczni,
my także będziemy.
Prasa wałkuje temat Afganistanu.
Wybuchnie panika.
Opozycja narobi wrzawy.
Tym większa presja na rząd.
Za dużo tej demokracji.
Trzymajmy się wersji z ISI.
- A prasa? - Co z prasą?
Jeśli powiemy, że to Pakistan,
prasa też tak uzna.
To się sprzedaje. Umyj.
- Róbmy swoje. - Dzwoń do działu PR.
Zwołajmy spotkanie z agencjami.
Tak jest.
Indyjska prasa uwzięła się na pilota.
A światowa?
Dziękuję.
Piszą o świętach i pluskwie milenijnej.
Al-Kaida planuje atak na USA 31 grudnia.
Prezydentowi to na rękę.
Nic o samolocie?
Coś tam piszą.
Krótka wzmianka.
Zachód nie chce się mieszać,
a Bliski Wschód nie chce pomóc.
Naciskamy na ONZ.
Talibowie.
Ich też powinniśmy przycisnąć.
- Z kim tam rozmawiać? - Już się odezwałem.
- Tak? - Tak.
Rozmawiałem z Muttawakilem,
ministrem spraw zagranicznych.
Ma 32 lata, zna angielski. Niedoświadczony.
Ale stanowi pomost między mułłą Omarem a światem.
Ruchy.
Zajmujcie puste miejsca.
Kapitanie, proszę odpocząć.
Wiem, że to niełatwe, ale chociaż kilka godzin.
W porządku?
Klasa biznes będzie dla nich i dla nas.
Toaleta z prawej jest nasza, z lewej - ich.
Będą sobie dzielić nasz samolot?
Ostatnia kawa.
Nie wiadomo, kiedy będzie więcej.
Miał żółto-białą koszulkę i okulary.
- Nie wiem. - Poszedł do przodu.
Siadaj.
Burger!
Gdzie mój mąż?
Wysiadł w Dubaju.
Jak to? A ja zostałam?
Nie było czasu.
Błagałam, żebyście mnie do niego puścili.
To kłamstwo. Nigdy by mnie nie zostawił.
Nie ma go. Ogarnij ją.
To kłamstwo. Nigdy by mnie nie zostawił.
Rupesh.
On kłamie.
Rupesh!
Kłamie.
Poszukam go i zaraz wrócę.
- Nie. - Rupesh.
Zatrzymać tego z tyłu.
Zaczekaj na pokładzie.
INDIAN AIRLINES
- Które to wegetariańskie? - Żadne.
To znaczy?
Wyjmiemy mięso i rozdamy.
Kto chce, zje. A reszta zaczeka.
Większość to wegetarianie.
Burger, większość pasażerów to wegetarianie.
Wiem.
Zamówiliśmy wege, zaraz będzie.
- Proszę. Ostrożnie. - Jasne.
Dobę po porwaniu lotu IC 814
przez nieznanych terrorystów
samolot pozostaje w Kandaharze, gdzie rządzą talibowie.
Rząd nie zdecydował jeszcze,
czy będzie negocjował z porywaczami.
Przenosimy się do Delhi,
gdzie premier po raz pierwszy mówi publicznie
o kryzysie.
Czego chcą porywacze?
Nie powiedzieli.
Czegokolwiek chcą,
tymi metodami niczego nie uzyskają.
Indie nie ugną się
przed barbarzyńskimi metodami. Nie wystraszymy się.
Premier potępił uprowadzenie samolotu.
Gabinet postanowił,
że nie będzie żadnych negocjacji z porywaczami.
Żadnych negocjacji. Ma rację.
Rządzi koalicja.
Inne partie też się wypowiedzą.
Premier musi być zdecydowany.
Co w takim razie zrobimy?
Musimy negocjować, choć zgoda w polityce też musi być.
Jeśli wszystkie partie doradzą negocjacje,
premier się zgodzi.
To co mamy robić?
Przygotowujcie się.
- Wyjęłam mięso. - Ale jak mam…
Zrozum, że to trudna sytuacja. Muszą wiedzieć.
Premier Indii nie chce negocjować.
Powtarzam.
Premier Indii nie chce negocjować.
Jeśli nie chcą z nami negocjować, ich wybór.
Zatankujemy i w drogę.
Polecimy do Delhi i uderzymy w gmach parlamentu.
Nie chcę z nimi rozmawiać. Lećmy.
Chcą zwlekać w nieskończoność.
Pokażmy, na co nas stać.
Muttawakil da im paliwo.
Mamy czas do rana. Coś wymyślimy.
Porywacze lotu IC 814 dotąd nie przedstawili żądań.
Nasz rząd również nie podjął kroków w celu uwolnienia pasażerów.
Niemniej wczoraj w Dubaju porywacze wypuścili 27 kobiet i dzieci
oraz rannego Balrama Singha.
Przekazano też zwłoki Rupesha Singhviego.
Wraz z rodziną jesteśmy szczęśliwi, choć nie w pełni.
Są tam nasi rodacy,
w tym mój zięć.
Będę bronić reputacji pilota.
Nie podoba mi się, co mówicie o moim mężu.
Mówię też w imieniu uwolnionych
oraz pozostałych zakładników.
Mój mąż wróci,
gdy zapewni wszystkim bezpieczny powrót.
Wrócą. Pytanie tylko…
Wszystko dobre, co się dobrze kończy. Na pewno wrócą.
Kogo porywacze zastrzelą pierwszego?
Pilota.
Kto oberwie pierwszy, gdy wkroczą komandosi?
Pilot.
Wylądował już kilka razy. Komu się to udało?
Byli w Amritsarze 45 minut.
Nikt nie pomógł.
Kto ucierpi, jeśli nie będą negocjować? Nasi rodacy.
Co ty byś zrobiła?
Zastanów się, dlaczego tak jest.
Dlaczego 200 osób cierpi?
I co teraz?
Oczywiście, że będziemy negocjować.
Z ambasadami, z afgańskim rządem.
Na tym polega dyplomacja.
ONZ i Czerwony Krzyż.
Niech polecą do Kandaharu z mediami.
Może to przekona talibów.
Dobry pomysł, Kumar.
Dzwońcie do Ericka de Mula.
Nie odmówi działań. Chcę z nim pomówić.
3. DOBA PORWANIA 26 GRUDNIA 1999
Herbaty?
Napije się pani?
- Proszę nalać dzieciom. - Oczywiście.
Owoców?
Zje pan owoce?
Herbaty?
- Musisz się napić. Odrobinę. - Nie.
Proszę cię. Napij się.
Kobiety pierwsze.
Czekam od czterech godzin. Pospieszę się.
W kiblu cuchnie.
To wasi ludzie. Pilnujcie ich.
Niech przyjdą rano i się nie tłoczą.
Odpowiadasz za nich.
Toalety są brudne. Możemy iść do przednich?
Nikt nie może.
To rozkaz.
To samolot czy pociąg?
Moja żona jest w szpitalu.
Zrozum. Oddam im wszystko, co mam.
- Co do grosza. - Proszę pana.
Musi pan tu zostać.
Proszę. Pojadę autobusem albo pociągiem.
Proszę pana,
jesteśmy w Afganistanie. W Kandaharze.
Nie może pan wysiąść.
Błagam, tam cuchnie.
Cicho! Spytałem.
Doktor pozwolił wam korzystać z przedniej toalety.
Bez tego smrodu. Cierpliwości.
Poza jedną osobą.
Jedną.
Powiem wam kim.
Dzieci nie jadły i nie piły od 72 godzin.
Puśćcie mnie. Mój brat tam jest.
Burger, tu też cuchnie.
Sprzątnijcie to.
- Cuchnie jak cholera. - Spróbuję.
Morda!
Mówię, że spróbuję. Na miejsca.
Bhola, wołaj Doktora.
Jasne.
Nie mogą jeść ani srać.
Co się stało?
Otworzyć drzwi?
Otwórz.
Co ty odwalasz?
- Co pan robi? - Kto ci pozwolił?
- Bez takich. - Milcz!
Stul dziób!
Nie będę powtarzać!
Słuchajcie uważnie.
Nie róbcie nic bez mojej zgody.
Nic.
Wy też.
Macie o wszystko pytać.
Jasne?
W porządku?
Kapitanie, wystarczy.
Wracamy do Delhi, mamy paliwo.
Lecieliśmy 16 godzin.
Co z przeglądem, serwisem?
- Jak mam lecieć… - Rozbijemy się?
Niech tak będzie.
O to nam chodzi. Chodźmy.
Idziemy.
Chodź.
Zrzucimy paliwo?
Co takiego?
Pod ciśnieniem.
Przecież nas zabiją.
I tak zginiemy. Gdy wystartujemy…
Chcą uderzyć w gmach parlamentu.
- Tylko tak unikniemy startu. - Nie, kapitanie.
Sam pan widział. Zabijają bez wahania.
- Zróbmy to. - Nie. Przepraszam…
To rozkaz, Sunil.
Przepraszam, nie dam rady.
Proszę mi wybaczyć. Nie jestem żołnierzem.
Czeka na mnie rodzina.
Przepraszam.
W porządku?
Proszę pana.
Co się stało?
Wszystko dobrze?
Rozpoczęto tankowanie.
Wszystko gra?
Mamy 25%.
Przyjaciele.
Za chwilę startujemy.
Robiliśmy wszystko, by was nie krzywdzić.
Wiedzcie,
że wasz rząd odmówił negocjacji.
Mamy 50%.
Już 70%.
Szczytowe ciśnienie.
Wszystko dobrze?
Ani trochę.
Nie potrafią tankować.
Ciśnienie jest za wysokie. To wybuchnie.
Jeśli to podstęp, to twój ostatni.
Zbiornik niemal pełny.
Teraz.
- Nie! - Co wyście narobili?
Szybko!
Coście odjebali?
To kapitan?
Nie.
Ty fiucie.
Jeśli znów będziecie coś knuć,
wyrzucę was.
Wiecie, co wam zrobią.
Won!
Precz mi z oczu!
Przepraszam.
Bardzo mi przykro.
Przepraszam.
To nasi. Chcą negocjować.
Nie musimy się rozbijać.
To samolot ONZ
wysłany przez Indie.
Jest i prasa. Chcą nas pilnować.
Kto ich tu wpuścił?
Żadnych zdjęć! Nie zbliżać się.
Dlaczego nie podjęto decyzji?
Delegacja ONZ dotarła do Kandaharu.
Mam nadzieję…
Mamy nadzieję, że rozpoczniemy owocne rozmowy.
Rozmawialiśmy z obiema stronami.
Z rządem Indii i z…
Z terrorystami.
Z porywaczami.
Nie przeleją krwi na naszej ziemi.
Nie splamią islamu.
Na pokładzie są nasi krewni! Wpuśćcie nas!
RZĄDOWE BIURO INFORMACJI PRASOWEJ
Wpuśćcie ich.
Proszę.
Afgański minister spraw zagranicznych mówi,
że wkroczą, jeśli usłyszą krzyki,
hałasy czy odgłosy wystrzałów.
Tam jest mój jedyny syn.
Proszę o spokój.
Zarówno rząd, jak i opozycja robią, co w ich mocy.
Nic nie robicie!
Brniemy w to na oślep.
Rzucacie tylko pustymi frazesami.
Fakty są takie, że służby zawiodły.
- Zróbcie coś. - To lekarka.
Ja jestem chirurgiem.
Stanowimy fundament tego kraju. Klasę średnią.
Chcecie zobaczyć, czym jest rewolucja?
Choć incydent wiązany jest z Pakistanem,
tożsamość porywaczy jest nieznana
mimo upłynięcia trzech dni.
Krewni pasażerów zaczynają protestować.
Rząd stoi w obliczu wielkiej presji.
Wszyscy liczą na jak najszybsze podjęcie decyzji.
Dziękuję, że się zjawiliście.
Jako minister spraw zagranicznych Afganistanu
pragnę poinformować prasę,
że robimy, co w naszej mocy.
Dostarczyliśmy pasażerom żywność i wodę,
wszystko, czego potrzebują.
Dlaczego Kandahar?
To wybór porywaczy.
Jakim cudem tak szybko przygotowaliście żywność?
Była gotowa kilka godzin po lądowaniu.
Nasi rodacy płacą za nieudolność służb.
Czy to Nepal, czy Indie, ktoś zawinił.
Nie chcę nic mówić,
dopóki moi bliscy nie wrócą do domu.
Te rozmowy trwają za długo.
Podejmijcie decyzję. Wychodzimy na durni.
Przepraszam.
Partie wspólnie uznały,
że rozpoczniemy negocjacje z porywaczami.
Dotąd jednak nie poznaliśmy ich żądań.
ZA NAMI 84 GODZINY LOS PASAŻERÓW LOTU IC 814 NIEZNANY
- To zbyt panikarskie. - Co?
„Za nami 84 godziny”. Co to, odliczanie do wybuchu?
A nie?
To wywoła panikę.
- I dobrze. - Panika?
- Spytaj. - O co?
Dlaczego nie wiedzieli? Co zamierzają?
- Robią, co mogą. - I to napiszemy.
Co?
Że nic więcej nie mogą.
Jak ktoś będzie gdzieś leciał,
to świadomy, że na ratunek może czekać tydzień.
Przynajmniej się spakuje.
Nagłówek to twoja decyzja. Możesz go zmienić.
Obie jednak wiemy,
że tak powinien brzmieć.
Proszę.
Wraz z panem Vijaybhanem wyznaczyliśmy zespół
odpowiedzialny za negocjacje.
Poznamy żądania i pomyślimy.
Ranjan Mishra
z RAW stanie na czele zespołu.
DRS i Abhijeet Kumar z Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Mukul Mohan z wywiadu.
Kto będzie negocjował?
Pan Ranjan to ekspert od Afganistanu i Pakistanu.
Jestem gotów.
Ale Mohan lepiej negocjuje.
Zajmę się tym.
Mamy błogosławieństwo pana Mishry.
Oczywiście. Jesteśmy gotowi.
Zatem ustalone.
Coś jeszcze?
Technicy od komunikacji. Będę koordynował ich pracę.
A poza lekarzami, pielęgniarkami, żywnością i lekami?
Przydaliby się komandosi.
Przebrani za lekarzy.
Na to już za późno.
Talibowie się nie zgodzą.
A jeśli się zgodzą?
Proszę pana.
Panie Vijaybhan.
Nie wypada pytać o to żołnierza.
Dwudziestu?
4. DOBA PORWANIA 27 GRUDNIA 1999
Doktorze.
Mam prośbę.
Ma pan telefon.
Nie chcę dzwonić. Pana o to proszę.
Jeśli ktoś odbierze,
to mój ojciec żyje.
Błagam pana.
Samolot ONZ wylądował właśnie w Kandaharze.
Porywacze chcą rozmawiać jedynie z negocjatorami z Indii.
Halo?
Co było w torbie, skurwielu?
Co zaniosłeś do samolotu?
Czerwoną torbę.
Co było w tej czerwonej torbie?
Co tam było? Gadaj!
Mów, chuju!
Siedemnaście kilo.
Siedemnaście kilo czego?
Czego?
Heksogenu.
Siedemnaście kilo heksogenu?
Ja pierdolę.
Jai Hind, panie Agarwal.
Nie wiem, czy to bezpieczna linia, ale mam złe wieści.
W samolocie jest 17 kilo materiałów wybuchowych.
Doktor je zorganizował.
Nagpal.
Tak?
- Mishra wylądował? - Moment.
Zadzwoń do niego.
Napisy: Konrad Szabowicz