SERIAL STANOWI ADAPTACJĘ KSIĄŻKI PT. FLIGHT INTO FEAR
KPT. D. SHARANA I S. CHOWDHURY'EGO.
Uwaga, startujemy.
- Startujemy? - Nie wiem.
Zamknij wszystko.
- IC 814, zaniechaj. - Niech czekają.
- Czekajcie. - Co z cysterną?
Nie macie zgody.
Niech wszyscy usiądą, znów startujemy.
Chhaya!
On nie przeżyje.
Wytrzymaj. Oddychaj.
IC 814, przerwij start!
Przerwij start!
Pełna moc.
Cysterna!
- Startują. - Szlag.
- Dajcie ich. - Proszę pana.
Samolot wystartował.
GODZ. 19.50 24 GRUDNIA 1999
PORWANIE LOTU IC 814
Pan wybaczy.
Stołówki nie poinformowano…
Rajesh, za mną!
Tak nie może być, Vinay.
Ktoś musi podjąć decyzję.
Rząd, którego jest pan częścią.
Przepraszam,
ale dla premiera to też trudne.
Czekał na pańską opinię. Inni też wyrazili swoje zdanie.
Rządzi koalicja.
Należy powiadomić wszystkie partie.
Musimy ocenić sytuację i sprawdzić,
jakie rozwiązania dopuszcza konstytucja.
Tu się kończy biurokracja.
Konstytucja jest dla obywateli.
Co z nimi?
Mamy nie tylko zadanie,
ale i powinność wobec ludu.
Szkoda, że pilot nie zaczekał.
Cysterna prawie dotarła.
Byliśmy gotowi, zabrakło nam czasu.
Powinien tu być.
Wyszedł, bo się z nim nie zgodziłem.
Dobrze. Zaczekam, aż to wyprostujemy.
To świetnie, ale…
Ale co?
Jeśli się nie uda…
No to się nie uda.
Wezmę to na siebie.
W samolocie są nasi obywatele.
To oni nas wybrali.
Nie rozumiem. Dlaczego lecimy tak nisko?
Tak, Jindal. Ile mogą mieć paliwa?
Prabhjot zawiódł.
To premier stanu odmówił pomocy.
Czasem można nagiąć zasady.
- Szefie. - Tu…
Mają paliwa na góra dziesięć minut.
Weź też te trzy teczki. Chodź.
Administracja się tam nie zmieniła.
Tylko kieruje nią generał Musharraf.
Nie posłuchają, nawet nie ma co prosić.
Maj 1999 roku.
Armia Pakistanu zaatakowała armię indyjską w Kargilu.
Pakistański generał Musharraf ogłosił,
że za atakiem stoją lokalne plemiona, a nie armia.
Zginęło wielu Hindusów.
Dwa miesiące później wywiad indyjski nagrał generała w Chinach.
- Co nowego? - Mają rakiety…
Stało się jasne,
że za atakiem w Kargilu stała armia.
Premier Pakistanu Nawaz Sharif stwierdził, że Musharraf i jego armia
zaatakowali bez jego wiedzy.
Musharrafowi nakazano wycofać żołnierzy.
Dla generała była to potwarz.
Trzy miesiące później, 12 października 1999 r.,
Musharraf obalił rząd Sharifa
i ogłosił zamach stanu.
Wkroczenie armii to ostateczność…
Porwanie samolotu miało miejsce dwa miesiące później, 24 grudnia.
I tak zadzwonię do Sattara.
Wiedzą, że 200-tonowy samolot nie poleci bez paliwa.
Pozwolą im lądować.
Lądowanie to nie wszystko. Muszą nam pomóc.
Nie zaszkodzi spróbować.
Spróbuję się z nim skontaktować.
Nie powinniśmy robić z kapitana kozła ofiarnego.
- A kto robi? - My.
Ktoś musi nim zostać.
Jesteśmy nad Pakistanem.
Oby wystarczyło nam paliwa.
Dzień dobry.
Rozumiem, że to pilne,
ale nasz rząd ma teraz własne problemy.
Panie Sattar, papierologię załatwi się później.
Byłem żołnierzem, a oferuję pomocną dłoń.
Mamy bardzo złe relacje,
ale dziś możemy je polepszyć.
Pozwólcie im wylądować i pomóżcie nam.
Świat doceni gest pakistańskiego rządu.
Tak.
Tak, widzę samolot.
Wieża w Lahaurze, tu IC 814, podchodzę do awaryjnego lądowania.
Powtarzam.
Wieża w Lahaurze.
Tu IC 814, podchodzę do awaryjnego lądowania.
Wyłączyć oświetlenie pasa.
Wyłączyli światła na pasie.
Nie znajdziemy pasa.
IC 814, opuść naszą przestrzeń powietrzną.
Brak paliwa.
Wieża, nie mamy paliwa.
Powtarzam. Skończyło nam się paliwo.
Mayday!
Jeśli to prawda, rozbiją się.
IC 814, opuść naszą przestrzeń powietrzną.
- Potrzebujesz pomocy? - Nie.
Nogami!
Próbuję zablokować.
Zaprzyj się nogami.
Dobra.
Burger, powiedz mu,
że niech strzela albo zabiera tego gnata.
Nawet ty wiesz, że teraz to jazda po wybojach.
Na pokładzie są obcokrajowcy.
Generał będzie zawiedziony.
Z panem Mehmoodem proszę.
Niski pułap.
Sunil.
Lądujemy.
Kapitanie?
- Gdzie? - Nie wiem.
Zastanawiam się.
Personel, lądujemy awaryjnie.
Będzie uderzenie.
Powtarzam, lądujemy awaryjnie.
Będzie uderzenie.
Zbyt niski pułap. Podwozie.
Widzisz ten ciemny obszar?
Tak jest.
Spróbuję tam wylądować.
Może nikogo tam nie ma.
Przy odrobinie szczęścia ktoś przeżyje.
Tyle mogę zrobić.
Dobry wieczór.
Brak paliwa w jedynce.
O Boże.
IC 814, możesz lądować w Lahaurze.
Jest oświetlenie.
Jedynka padła.
Uwaga, lądujemy.
Jesteś cała?
Głowy nisko.
Trzymać łby nisko!
GODZ. 20.10 24 GRUDNIA 1999
Możemy zatamować krwotok bandażem?
- Nie, rana jest zbyt głęboka. - Weź to.
- A środek antyseptyczny? - Potrzebuje lekarza.
- Na 9G siedzi lekarz. Mogę? - To prawda.
Czego wy chcecie?
A wy?
Chcemy wrócić do domu.
My też, Chhaya.
Rozumiesz?
Miejsce 1B.
Proszę się pospieszyć.
Źle z nimi.
Proszę pana.
Wszystko będzie dobrze. Proszę oddychać.
Jestem dermatologiem.
Czyli lekarzem, prawda?
Na pewno może pan jakoś pomóc.
- Jasne. - No.
Proszę oddychać.
Arun, tlen się kończy.
- Mamy drugą butlę? - Sprawdzę.
Wszystko będzie dobrze.
Bez obaw.
Indrani.
Szefie.
Stracił mnóstwo krwi. Musi jechać do szpitala.
I to już.
Ktoś musi nam jakoś pomóc.
- Ile czasu potrzebujecie? - Dziesięć, może 15 minut.
Potem startujcie.
Tak jest, bracie.
To Amjad, na pewno.
Dla kogo pracuje?
Wiedząc to, znalibyśmy żądania.
Mówię wam, to ich wywiad. Generał się mści.
Prasa to kupi, ale…
Powiedzmy prasie, że to ISI. A nieoficjalnie?
Mamy przejebane.
Zaraz będą nowe żądania.
IC 814, tankowanie zakończone. Możecie startować.
Ruszamy.
Szefie, błagam.
Zostawmy tych dwóch pasażerów.
Potrzebują lekarza.
Nie.
Nie otworzymy drzwi.
Wielu jeszcze zginie, kapitanie.
Ilu ocalisz? Ruszajmy.
Personel, za chwilę startujemy.
Startujemy?
Przepraszam.
Wezmę to.
Co się dzieje?
GODZ. 21.30 24 GRUDNIA 1999
PORT LOTNICZY INDIRA GANDHI NOWE DELHI
Co pani o tym sądzi?
Kapitan nie mógł opóźnić startu?
Ponoć pani mąż mógł zaczekać.
Opuścili Amritsar?
Zaraz wyjaśnię. Za mną.
Przejście.
Prosimy o komentarz.
Dubaj, tu wieża w Delhi.
Lot IC 814 Indian Airlines został porwany
i może kierować się do was.
Nic mi nie jest, dziewczynkom też nie.
Dokąd lecą?
Tak.
Nie, proszę pana.
Wiem, że mój mąż jest odważny.
Postąpi słusznie. Jak dobry żołnierz.
Tak.
Oczywiście.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Wieża w Kabulu, tu IC 814.
Słychać mnie?
Mów, IC 814.
Lot IC 814 został porwany.
Prosimy o zgodę na lądowanie w Kabulu.
IC 814, nie macie zgody.
Nie dysponujemy oświetleniem pasa.
Możecie lądować o 3.00 czasu UTC.
Każą nam czekać siedem godzin.
Na tyle nie wystarczy nam paliwa.
Dlaczego? Dopiero zatankowaliśmy.
Pełen zbiornik wystarczy na cztery godziny.
Musimy gdzieś wylądować.
- Potrzebujesz lekarza? - Nie.
- Kupię ci coś na ból. - Dobra.
Rozwal gnoja. Widzimy się za 20 minut.
Poproszę opatrunek i mocne środki przeciwbólowe.
- Co się stało? - Postrzał.
Ledwo go drasnęło.
- I 15 tabletek Xanaxu. - Aż 15?
- Dwie mogą zabić. - I co z tego?
Tak, Ram?
Co jest w torbie?
To się dowiedz.
Pan Kaul na linii.
Informuj na bieżąco.
Tak?
Mam złe wieści.
W luku jest druga torba.
Ram podejrzewa, że Amjad sam ją tam umieścił.
Próbuje się dowiedzieć.
Tak jest.
- Muszę siku. - Nie, Aryan.
- Nie wytrzymam. - Nie, mówię.
Dłużej nie mogę. Puść.
- Zaraz wrócę. - Nie!
- Dwie minuty. - Nie.
Nikogo nie ma.
- Aryan, nie. - Nikogo.
Uspokójcie się.
- Muszę do toalety. - Później.
Spytam.
Przepraszam, muszę do łazienki.
Siedź. Zawołam cię.
Siedzę od wielu godzin.
No i?
Wszyscy siedzą. Siedź.
Idę.
Siedź!
Jak możesz bić dziecko?
Naucz go manier.
I szacunku do starszych.
Siedzieć na dupie!
Ktoś jeszcze chce do kibla?
Łby na dół.
- Odpuść. - Aryan, nie.
Dlaczego Dubaj? Co ich łączy z Dubajem?
Muszą gdzieś wylądować, a w Kabulu nie ma oświetlenia.
Standardowe procedury.
Najpierw robią aferę, żeby wywrzeć presję na rządzie.
Zabijają kilka osób,
żeby pokazać, że nie żartują.
A potem stawiają żądania.
Proszę pana.
Komandosi mogą wylądować tutaj,
nie naruszając przestrzeni innych krajów.
Zatoka Omańska leży 200 mil morskich na wschód od Dubaju.
I 20 minut drogi stąd.
Emiraty nam pomogą?
Proszę pana.
Najpierw spytają USA.
Vijaybhan rozmawia z Waszyngtonem.
Są święta, ale stare rany wciąż bolą.
13 MAJA 1998
Półtora roku przed porwaniem w radżastańskim Pokhranie
odbyła się próba jądrowa potępiona przez USA i inne kraje.
ŚWIAT POTĘPIA WYBUCH
USA nałożyły na Indie sankcje jako pierwsze.
Wiele krajów poszło w ślad za nimi.
Postanowiłem nałożyć sankcje gospodarcze na Indie.
Ze względu na potencjał nuklearny świat zepchnął Indie na boczny tor.
Czasy były trudne, a inne kraje nie stanęły po stronie Indii.
Steve, wiem, że są święta.
Gdyby to nie było takie ważne, nie siedzielibyśmy tu wszyscy.
Rozumiem
rozczarowanie próbą jądrową.
Nie spodziewam się interwencji.
Ale proszę o przysługę.
Niech szejkowie zażądają
wypuszczenia kobiet i dzieci.
Proszę.
Na to nie potrzebujesz zgody.
Chodźcie.
Diksha, zdejmij Aashnie buty i nalej jej wody.
Za dwie minuty kolacja.
Wieża w Dubaju.
Tu lot IC 814.
Proszę o zgodę na lądowanie.
IC 814.
Kieruj się na pas 2-7. Masz zgodę na lądowanie.
Wiatr 270 stopni.
Personel, za chwilę lądujemy.
Opuszczam podwozie.
Podwozie w dół.
GODZ. 1.20 25 GRUDNIA 1999
IC 814.
Zostań tam, gdzie jesteś.
Powtarzam. Zostań tam, gdzie jesteś.
BAZA LOTNICTWA WOJSKOWEGO AL MINHAD DUBAJ
Nie.
O nie.
To nie jest lotnisko w Dubaju. Wiem, jak wygląda.
Jest.
Nie to międzynarodowe, ale jest.
Niech Doktor to sprawdzi.
Kapitanie,
przypominam. Żadnych sztuczek,
bo wylecisz z samolotu z poderżniętym gardłem.
Naprawdę jesteśmy w Dubaju.
Wieża pozwoliła nam tu lądować.
Szef wszystko słyszał.
Potwierdzone?
Tak.
Allah z tobą.
Doktorze, pora lecieć do Kabulu.
Musimy tu zatankować.
To nie Dubaj. Znam tamto lotnisko ze zdjęć.
Dubaj, Dubaj.
Kapitan Sharan musiał lądować w Amritsarze pod przymusem.
W takich chwilach łatwo rozpoznać bohatera.
Widać, czy dba o siebie, czy o innych.
To nie zawsze wina służb bezpieczeństwa.
Mamo.
Gwardia dotarła na lotnisko na czas.
Kapitan popełnił błąd.
Powinien był opóźnić start.
Panie Mittal, zgadza się pan z komendantem Khanną?
Kiedyś piloci lotów komercyjnych mieli za sobą szkolenie wojskowe.
Ja też wcześniej służyłem w lotnictwie.
Kiedy tata wróci,
wszystkich ich ochrzani.
Sytuacja jest jasna.
Gdyby samolot został tam chwilę dłużej, wszystko potoczyłoby się inaczej.
Śpij.
…jak komputery zareagują na rok 2000.
Co się stanie, jeśli przestaną działać?
Kapitanie, proszę wyłączyć silnik na czas tankowania.
Spytaj, ilu ludzi jest w cysternie.
Ile osób liczy personel cysterny?
Trzy plus kierowca.
- Czworo. - Niech jedzie dwóch.
- Mam pewne instrukcje. - Słucham.
Z-G…
O-N jeden.
ZGON 1
Gotowe?
- Gdzie Nandini? - Na dole.
Co to ma być?
Jutrzejsza pierwsza strona.
„Kapitan nie mógł dłużej czekać”?
Zgadza się.
Oglądasz telewizję? Albo choć nasz kanał?
Wszyscy mówią, że powinien był zaczekać.
Na miejscu byli komandosi.
Telewizja zawsze się spieszy.
Nie mają czasu czytać.
Oto wytyczne dla pilotów.
„Wykonywać polecenia porywaczy, aby ratować pasażerów”.
Dzięki kapitanowi nadzieja nie umarła.
O tym powinniśmy pisać.
To musi pójść do druku.
Jutro rano.
Mów, co było w torbie, którą zostawiłeś w samolocie.
Będziesz dostawał zastrzyk co dwie godziny, aż zdechniesz.
Nie daj chujowi zasnąć.
I ogarnij tę ranę!
Najpierw wypuśćcie rannych, kobiety i dzieci.
Wtedy dostaniecie cysternę.
Mówią, że jeśli nie uwolnimy kobiet i dzieci,
nie dostaniemy cysterny.
Nie ma mowy.
Nikt stąd nie wyjdzie.
Napisy: Konrad Szabowicz