Serial stanowi adaptację książki pt. Flight Into Fear
kpt. D. Sharana i S. Chowdhury'ego.
Tak, Mehta.
Polubił cię, wszystko ci powie.
Pogadaj z nim.
Dowiedz się, co wie o porwaniu.
WICEDYREKTOR WYWIADU
Z każdą twoją wizytą herbata smakuje lepiej.
Co nowego, Masood?
Proszę?
Nic nie wiem, panie Mehta. Bóg mi świadkiem.
Na pewno?
Proszę pana.
Czy ja kiedyś pana okłamałem?
Tak?
Tak, wiem.
W porządku.
SEKRETARZ GABINETU, SZTAB KRYZYSOWY
Wywiad, RAW, gwardia, lotnisko potwierdzają.
Ministerstwo też.
- Minister tu jedzie. - Minister?
Niech pan…
Samolot nie może dotrzeć do Kabulu.
Musimy to zakończyć tutaj, w Indiach.
Do Kabulu nie wystarczy im paliwa. Muszą wylądować.
- Do pana Vermy. Ranjan Mishra. - Jasne.
ZARZĄD LOTNISK W INDIACH
Szefie, jestem w zarządzie lotnisk.
Sprawdzę to.
Skontaktuję się z kapitanem.
Proszę ze mną. Lot nadal widnieje jako opóźniony.
Niech tak zostanie.
- Dobry wieczór. - Gdzie są? Jak sytuacja?
Tutaj.
By wylądować w Delhi, muszą tu już schodzić.
Nawiąż kontakt.
Posłuchaj mnie uważnie, Ram.
Dowiedz się, dokąd kierowca zawiózł tę piątkę.
Zapłać mu, pobij go, odurz, cokolwiek.
Gdzie ich zawiozłeś? Gdzie są?
Gdzie? Dla kogo pracujesz?
Gdzie oni są?
Dokąd ich zabrałeś? Mów!
PORWANIE LOTU IC 814
Wywiad przeniósł Masooda Azhara do innej celi.
- Nie pisz o tym. - Napiszę.
Nandini!
To poufne, rządowe informacje.
Ludzie będą oburzeni.
Daj mi robić swoje.
Poza pracą masz też inne obowiązki.
Ty i te twoje ideały.
Kancelaria premiera zwołała zebranie sztabu kryzysowego.
- Wylądował już? - Ląduje.
Zebranie zorganizował sekretarz Kaul. Mogę o tym napisać?
Jędza.
Dla mnie to oznacza silną kobietę.
Dziękuję.
Odsłoń mu oczy.
Skąd ich zabrałeś?
Kto ci płaci?
ISI?
RAW wysłało komunikat dziesięć dni temu z Katmandu.
Nie pamiętam.
Ram ciągle coś nadawał.
Wspominał chyba
o Amjadzie, „Doktorze”.
Szefie.
Mówiłem. Amjad Farooqui.
Jest w Katmandu. Wiele źródeł to potwierdza.
Od pół roku działa w Bahawalpurze.
Pytanie brzmi,
czy leci tym lotem.
To zbyt ważna postać,
żeby porywać samolot.
Tym się zajmują pionki. Ci zbędni.
Kozły ofiarne.
Wesele jest już pojutrze?
Sandhya jedzie z dziećmi.
Nie, po zebraniu jadę na lotnisko…
Halo?
Zebranie?
Mamo, w sytuacji kryzysowej
szefowie wszystkich departamentów planują działania
i szukają rozwiązania.
Te trzy wejścia są niewidoczne z pokładu.
SZTAB KRYZYSOWY NOWE DELHI
Tu jest pierwsze.
Tu jest drugie. Z tyłu jest luk bagażowy.
Oby było już wiadomo, ile jest osób na pokładzie.
Niewiarygodne.
Nikt nie widział tego maila z Katmandu?
To wiadomości z biura wywiadu.
Uznaliśmy, że Ram je nam tylko przekazał.
Też je otrzymałeś.
Takie wiadomości się czyta.
Co z listą pasażerów?
Ile jest kobiet i dzieci?
- Jakieś VIP-y? - Załatwcie to.
Wszystko wysłano z Katmandu.
Lepiej tego nie udostępniać.
Wiem, że pan Kaul się wścieka,
ale wyjdzie na to, że tylko my zauważyliśmy.
- Ale to fakt. - Było za późno.
- Zauważyliśmy to. - Tak, ale…
Kaul.
GODZ. 17.47 24 GRUDNIA 1999
Vinod.
JP, jestem zawiedziony.
Musimy poinformować premiera. Kolejna katastrofa.
Wywiad o niczym nie wiedział.
O ataku w Kargilu nie wiedzieliśmy.
O porwaniu nie wiedzieliśmy.
Wszyscy uznają,
że RAW zwodzi wywiad, a wywiad zwodzi RAW.
Nie obniżają pułapu.
- Nie wylądują w Delhi. - Chwileczkę.
Tak?
Już idę.
Premier wylądował.
Minister już jest.
Minister też przybył.
Co mu powiemy?
Raportuj, Vinay.
Słyszałem, że premier zaraz będzie.
Zamierzałem tylko zebrać sztab.
A minister spraw wewnętrznych?
Wie o zebraniu, zadzwonię do niego po drodze.
Rozmawiałem z nim.
Zatem wszystko załatwione.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Od pół godziny ma wnuczkę.
Gratuluję.
- Gratulacje. - Panowie.
RAW rozmawiało z kapitanem.
Terrorystów jest pięciu.
Mają noże, broń palną i być może granat.
To nie wszystko. Zaraz wracam.
Magnetofon.
Nie udało nam się skontaktować z szefem placówki, Chauhanem.
Rozmawialiśmy z agentem Ramem Chandrą Yadavem.
Ja nie idę, wy też nie.
To nie jest zwykła misja.
Trzeba się trzymać planu.
Nie ma czasu na emocje.
Mówisz tak, bo nie chodzi o twoich bliskich.
Ja nie proszę, tylko informuję.
Bracie, nie rozumiesz.
Nie masz szkolenia.
Schrzanisz to.
Amjad, nie ma dyskusji.
Nie po imieniu, Szefie.
Mój brat tam utknął, a ty mi o imionach.
Jeśli mam zginąć, to zginę. Zabiorę ze sobą 150 osób.
Mogę o coś spytać?
Czego chcecie?
Ty nam tego nie dasz, więc rób swoje.
Ten Amjad z nagrania to Amjad Farooqui.
Pseudonim „Doktor”.
Brutalny wojskowy. Uczył się w madrasie,
pracował dla ISI.
Teraz działa z mułłą Omarem. Osama też go ceni.
Zasłynął zmasakrowaniem 400 osób w Herat w Afganistanie.
Amerykanie nazywają go Rzeźnikiem.
Uważam, że leci tym samolotem.
Gdy talibowie obalali rząd Afganistanu,
Amjad Farooqui stał po ich stronie.
Był dla nich bardzo ważny.
Jeśli chodziło o uwolnienie Masooda,
kto chciał go uwolnić?
ISI brało udział w planowaniu porwania.
Amjad i pakistański wywiad?
Niemożliwe.
Wierzę wywiadowi i RAW, że ISI może być zamieszane,
ale Amjad by z nimi nie współpracował.
- Nie dotrą do Kabulu. - Co?
Przepraszam.
Nie wystarczy im paliwa.
Przy tym tempie obniżania lotu?
- Nie dotrą do Kabulu. - Nie.
Do Amritsaru, może do Lahauru.
Kontrola lotów, tu IC 814. Proszę o połączenie z Lahaurem.
Chcą dolecieć do Lahauru.
IC 814 prosi o połączenie z LHE.
Nie łącz ich.
Taki mają plan. Będziemy mieli problem.
Właśnie.
Mamy 7620 metrów.
IC 814, nie masz zgody na lądowanie w Lahaurze.
Kłamią.
Zażądaj połączenia, ale już.
Tu IC 814, proszę o połączenie.
To jak?
Co możemy zrobić?
Zostaje Amritsar.
Niech tam wylądują, to gwardia się nimi zajmie.
I tyle. Prawda, Ravi?
Oczywiście.
Jeśli wylądują w Amritsarze, wchodzimy.
Przygotuję ludzi.
Proszę pana.
Niech porozmawiają z Lahaurem.
Pakistan się nie zgodzi.
- Wylądują w Amritsarze. - A jeśli się zgodzi?
Nie można im ufać.
Właśnie.
Ja porozmawiam z Pakistanem.
Łatwo nie będzie, ale nawiążę dialog.
To będzie ich problem, jeśli samolot tam wyląduje.
- Tak im powiem. - Proszę pana.
Nie mamy czasu.
Tylko jedna osoba w Pakistanie ma taką władzę.
Przepraszam.
Lista pasażerów.
Druga strona.
- Chauhan. - Chauhan tam jest.
Cholera jasna.
Ale wstyd.
Co?
To szef placówki w Nepalu.
Na razie to utajnimy.
To nasza decyzja.
Później coś wymyślimy.
Wykreślcie go.
Przepraszam.
Wczoraj o czwartej pojechaliśmy do czyjegoś domu.
Zaczekaj tu.
Dostał torbę.
Nie wiem, co w niej było.
Dalej.
Mamy 2100 metrów.
IC 814, nie macie zgody na Lahaur.
Skontaktuj się z nimi.
Musimy tam lądować. Już!
Wieża w Lahaurze, odbiór.
Tu lot IC 814. Mamy sytuację awaryjną.
Proszę o zgodę na lądowanie.
IC 814, nie macie zgody.
Nie możecie tu lądować. Bez odbioru.
Co powiedzieli?
Nie mamy zgody.
Nici z Lahauru.
PORT LOTNICZY INDIRA GANDHI
To już trzy godziny. Na pewno coś wiecie.
- Kontrola… - Bzdura!
Kłamią. Włączcie sobie TV.
LOT IC 814 Z KATMANDU OPÓŹNIONY
Nic nam nie mówią.
Do tej pory wciąż nie podali żadnych informacji.
Wszystkiego dowiadujemy się z zewnątrz.
Policjant przed lotniskiem spytał mnie,
czy czekam na samolot z Katmandu.
Odparłem, że tak. Powiedział, że samolot porwano.
To było koło 18.
Lecimy do Amritsaru?
- To niebezpieczne. - Trudno.
- A jeśli nas otoczą? - Niech otoczą.
Otworzymy ogień i rzucimy im parę trupów.
Ich rząd nic nie zrobi, jeśli lud się nie wystraszy.
Jak myślisz?
Myślałem, że wiesz, dokąd lecimy.
Może i wiem.
Ale ci nie powiem.
GODZ. 19.00 24 GRUDNIA 1999
Lądują w Amritsarze.
Będą lądować w Amritsarze.
DRS miał rację. Pakistan odmówił.
Brawo.
- Ravi. - Tak?
- Gwardia się tym zajmie. - Tak jest.
- Jadę do premiera. - Dobrze.
Długo tam nie zabawią.
Ma na nich czekać cysterna.
- Niech wylądują. Ravi się tym zajmie. - Tak jest.
Ravi, sprzątnij ich.
Oczywiście.
Chłopcy, do dzieła.
Za ile lądują?
- Niecały kwadrans. - Kwadrans?
Wysyłam komandosów z Manesaru.
Potrzebujemy dwóch godzin.
To za daleko. Nie mamy ludzi w Amritsarze?
- Nie z gwardii. - A lokalna policja?
Dzwoń do komendanta.
- To Prabhjot, mój znajomy. - Dobrze.
- Wyślę ludzi. - Natychmiast.
Powiadom po cichu zainteresowane ambasady.
- Pakistan, Nepal. - Bangladesz.
Stany i Wielką Brytanię też.
Są święta, ale to nic.
Afganistan?
Też. Nawiążemy dialog.
- Na wszelki. - Jasne.
DRS.
Daj zapalić.
To wciąż nasza sprawa. Możemy przynajmniej zajarać.
Rajesh! Przynieś kawę albo herbatę.
I już.
Vinod? Jestem w Chandigarh.
KOMENDANT POLICJI W PENDŻABIE
Mam ludzi w Amritsarze, mogą być na lotnisku za dziesięć minut.
Prabhjot to świetny glina.
Poradzi sobie.
No i niezły szachista.
Potrafi wygrać w ostatniej chwili.
- Bedi, do mnie! - Tak jest.
Niech Pal zabierze komandosów na lotnisko.
- Tak jest. - Odezwę się.
Tak, Vinod?
Daj mi pięć minut.
Powiadomię premiera stanu.
Pojechał do domu, daj mi chwilę.
Pospiesz się.
Pogada z premierem stanu.
Potrzebujemy jego zgody.
Oczywiście. Słusznie.
Silniejszych pasażerów daj na przód.
Resztę wezmę do tyłu.
Podnieść łby!
Przeniesiemy część z was do klasy biznes.
Kogo wskażę, ma podnieść ręce.
- Do góry. - Ręce!
- W górę. - Ręce!
Ci z rękami w górze przejdą tam.
Wstawaj!
- Proszę, nie. - Ruchy!
Wstawaj!
- Zostaw! - Spokojnie.
- Dopiero się pobraliśmy! - Pójdę.
- Nie krzywdź jej. - Dopiero.
- Morda! - Nie zabierajcie mi go.
- Nie rób jej krzywdy. - Siadaj!
- Bracie, proszę! - Już idę.
Rupesh.
Bracie, proszę.
Morda!
Proszę!
Głowy nisko!
Ruchy!
- Zostaw torbę! - Przepraszam.
- Zapłaciliśmy za klasę biznes. - Pomówię z nimi.
Wszyscy do tyłu.
Wyłaź.
Powiedz coś, tato.
- Czekasz na zaproszenie? - Chcemy tu zostać.
Nie krzywdźcie go.
Róbcie, co mówi.
Za mną.
- A dzieci? - Też idą.
Bez wygłupów. Ręce w górze.
Ręce do góry i patrzeć na podłogę.
Ty zostajesz. Siedź.
Ręce do góry.
Ruchy!
Spokojnie.
Wszystko będzie dobrze.
- Spokojnie. - Proszę się napić.
Woda.
Proszę.
Spokojnie.
Proszę oddychać.
Siadajcie na wolnych miejscach.
Ruchy!
- Nie opuszczać rąk. - Szybko!
Siadać.
Nie chcę tutaj siedzieć.
Chcę gdzie indziej.
Leciałem klasą biznes.
Zaraz ci pokażę biznes.
Proszę, nie. Usiądę sobie z tyłu.
Proszę.
Szybko!
- Tutaj. - Siadać i cicho być.
Głowy nisko!
Dalej.
Siadać!
Ruchy.
Co się stało?
Zabrali tam mojego męża.
Nie martw się, mojego też.
- Skrzywdzą go? - Wszystko będzie dobrze.
Nie martw się.
Siadać. Ty tutaj. Już.
Głowa nisko.
Ręce do góry.
Głowy nisko i ręce wysoko!
Głowy nisko.
Głowy nisko i ręce wysoko.
Nie gadać!
Trzymać ręce w górze.
Żeby mi nikt łba nie podnosił.
Czy to jasne?
Który to dom?
Wniosłeś torbę do samolotu.
Co w niej było?
Otwieraj!
Stój, śmieciu!
Stój.
Co było w torbie? Gadaj!
Mów!
Pięć minut to pięć minut.
Tankowanie trwa pół godziny.
Cysterna ma czekać za pięć minut albo startujemy.
Wycieraczki.
Pięćdziesiąt.
Czterdzieści.
Trzydzieści.
Dwadzieścia. Dziesięć.
GODZ. 19.15 24 GRUDNIA 1999
- Co się dzieje? - To Delhi?
Głowy nisko!
- Chcę do męża. - Głowy nisko!
Jesteśmy w Delhi?
Na to wygląda.
Siedź cicho.
- Mgła, nic nie widać. - Łeb na dół!
Jeśli za pięć minut nie będzie cysterny,
startujemy.
Proszę o wskazanie miejsca.
Nie zatrzymujemy się. Masz krążyć.
Jedź dalej.
Nie wolno nam się zatrzymać.
Będę krążył w pobliżu pasa.
Przyjąłem.
Gdzie cysterny?
Tam.
Tata musi wziąć leki.
Indrani.
Nic mu nie będzie.
Proszę użyć inhalatora.
Jest pusty.
- Ma pan drugi w torbie? - Nie.
Córka kazała mi wziąć drugi,
ale lot miał trwać tylko godzinkę.
Trzeba było jej posłuchać.
- Ma pani rację. - Nic mu nie jest?
Spytaj, czy ktoś ma inhalator.
Proszę się napić.
To woda.
Odbieram coś w pobliżu samolotu, ale niewyraźnie.
Spróbuj przez Pendżab.
Daj na głośnik.
Daliśmy im pięć minut, a oni nic.
Bez paru trupów nie załapią.
Zastrzel kilku pasażerów.
Jasne.
Proszę oddychać.
Tak.
Co z cysterną?
Zaraz wyjeżdża.
- Pójdę do niego. - Nie, zostań.
Sunita.
Musimy go wszędzie ciągać?
Mówiłem, żeby został z ciotką.
Nie zostawię go.
I wszędzie pojedzie z nami.
Sama się nim zajmę, jeśli trzeba.
- Tato, chcę czekoladę. - Cicho bądź.
Gdzie ta pieprzona cysterna? Minęło już 20 minut.
Powiedzieli, że jedzie.
Pospieszcie się.
To trochę potrwa. Będziemy informować.
Nie słuchają nas. Już ja ich przekonam.
- Pan pójdzie ze mną. - Co ty robisz?
Powiedz kontroli lotów,
co się stanie, jeśli będziemy czekać.
Głowy nisko.
Łby na dół.
Dalej, powiedz im.
Poleje się krew.
Głowy nisko.
Premier stanu nie chce rozlewu krwi.
Czeka na rozkaz z Delhi.
Od kogo?
Z Delhi.
Amritsar to nasza ostatnia szansa.
Nie możemy pytać wszystkich o zdanie.
Musimy wkroczyć natychmiast.
Powiem wprost. Teraz albo nigdy.
Jeśli samolot wystartuje, cena będzie wysoka.
Musimy go zatrzymać za wszelką cenę.
Ravi?
Jakie mogą być straty wśród cywilów?
Nie wiadomo.
Wiem tylko, że moi ludzie dadzą z siebie wszystko.
Działajmy.
Poderżnęli gardła dwóm pasażerom.
IC 814, cysterna już jedzie.
Gdzie, kurwa?
Gdzie ta cysterna?
PORT LOTNICZY HAJDARABAD-BEGUMPET
Proszę.
Chodźcie.
Ktoś przyniesie bagaż.
Chłopcy.
Pani mąż wylądował w Amritsarze.
Wszystko się ułoży.
Dobrze.
Jutro jest lot z Amritsaru do Hajdarabadu.
Polecimy tam.
Musimy przestrzegać protokołu.
Natychmiast wróci pani do Delhi.
Chodźcie.
Cysterna jedzie.
Nie krzywdźcie nikogo. Już jest.
Niech jedzie szybciej. Zaczęli zabijać pasażerów.
IC 814, nie możemy tankować na pasie.
Jedź na płytę postojową.
IC 814, wyłącz silniki na czas tankowania.
Niczego nie wyłączaj.
W cysternie są komandosi.
Silniki muszą być wyłączone.
Łącz z premierem.
- IC 814, odbiór. - Doktorze.
Startuj. Zwijamy się.
Startuj.
IC 814, cysterna dotarła. Wyłącz silniki.
Przekaż im, że mamy góra 15 sekund.
Przywieźli paliwo.
- To potrwa chwilę. - Koniec sztuczek. Startuj!
- Ale paliwo… - Liczę do pięciu.
Prabhjot, musisz coś zrobić.
Moi ludzie stoją za cysterną,
ale muszę dostać rozkaz.
Pięć.
- Posłuchaj. - Cztery.
Jeśli to podpucha, zastrzelcie mnie.
- Trzy. - Posłuchajcie.
Dwa.
Napisy: Konrad Szabowicz