BIURO SZERYFA HRABSTWA LOS ANGELES
TO NAJWIĘKSZE TAKIE BIURO W KRAJU.
OBSŁUGUJE NAJLUDNIEJSZE HRABSTWO W USA.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
20 SIERPNIA 2001 18:00
20 sierpnia zadzwonił do mnie Bruce.
Powiedział, że od rana nie widział swojej żony Jany.
Pytał, czy wiem, gdzie jest.
Byłam jej bliską przyjaciółką, prawie siostrą.
Powiedziałam: „Nie, nie widziałam jej.
Nie mam pojęcia, gdzie może być”.
Zapytałam: „Bruce, mogę jakoś pomóc?”.
A on zaczął chlipać i powiedział:
„Możesz mi powiedzieć, gdzie jest moja żona”.
Biuro szeryfa hrabstwa Los Angeles to najlepsi z najlepszych.
Prowadzi się tu najgłośniejsze sprawy.
Trzeba angażować się na 110%.
To morderstwa. Nie ma poważniejszych przestępstw.
Sprowadza się to do pasji i poczucia obowiązku.
Sprawiedliwość wymaga odkrycia prawdy.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: LOS ANGELES
20 sierpnia 2001 roku Bruce Koklich zadzwonił do biura szeryfa w Lakewood.
Chciał zgłosić zaginięcie swojej żony Jany.
JANA I BRUCE KOKLICHOWIE
Powiedział: „Mamy biuro nieruchomości na północnym krańcu Long Beach.
Jana miała przyjść rano do biura.
Nie wiem, gdzie ona jest”.
Bruce i Jana mieli biuro nieruchomości w Bixby Knolls.
Biuro w Long Beach było niedaleko portu
i niedaleko ich domu w Lakewood.
BIXBY KNOLLS – BIURO LAKEWOOD – DOM
Następnego dnia, we wtorek 21 sierpnia, Bruce zgłosił, że Jany nadal nie ma.
Nie wróciła.
Coraz bardziej nurtowały nas więc pytania:
„Gdzie jest? Co się z nią stało?”.
Siedzieliśmy i załamywaliśmy ręce,
zastanawiając się, co się mogło stać.
Bruce siedział na kanapie
z twarzą w dłoniach i płakał jak dziecko.
Przekazał nam dużo szczegółów.
Nie było auta.
Zastanawiał się, co mógł zrobić.
Gdzie zacząć szukać? Może wynająć śmigłowiec?
Może zatrudnić grupy poszukiwawcze?
Jako specjalistka od zaginięć wiem,
że 99% zaginionych wraca w ciągu doby.
Służby przyglądają się wielu elementom
po pierwszej dobie od zaginięcia.
Bo wtedy staje się bardziej prawdopodobne, że stało się coś poważnego.
Że to nie tylko ucieczka.
Może padła ofiarą przestępstwa?
Może ktoś ją porwał? Może miała wypadek?
Sprawdziliśmy szpitale pod kątem wypadków drogowych.
Wiedzieliśmy więc, że to raczej nie to.
Miałam sprawdzić dom Koklichów.
Zwróciłam się do wydziału zabójstw,
bo wiedziałam, że przyjrzą się temu uważnie.
Jedną ze śledczych była Karen Shonka.
Gdy byłam młoda, zastanawiałam się, co chcę robić.
Pomyślałam, że chcę być policjantką.
Bo będę mogła wszędzie szybko jeździć.
Biuro szeryfa zatrudniło mnie w 1986 roku.
Bycie policjantką w połowie lat 80. było wyzwaniem.
Musiałam się wykazywać.
Robić więcej,
niż zrobiłby śledczy płci męskiej.
Chciałam po prostu prowadzić sprawy
i być w tym świetna.
Karen harowała jak wół.
I chwała jej za to.
Nikt nie mógł powstrzymać jej przed realizacją marzeń.
Bruce i Jana mieli dom w Lakewood, na północ od Long Beach.
Blisko pola golfowego.
Piękny dom.
Gdy tam dotarliśmy, porozmawialiśmy z Bruce’em.
Bruce powiedział mi, że w poniedziałek rano
pocałował Janę na pożegnanie około 6:00.
Prowadzili razem agencję nieruchomości.
Jana zwykle przyjeżdżała do biura około 9:00.
Po 10:00 Bruce zapytał
innych agentów nieruchomości,
gdzie ona jest. Oni na to, że jeszcze jej nie ma.
Bruce i Jana mieli partnera biznesowego, Chrisa Botosana, który był wtedy w biurze.
Chris pojechał z Bruce’em do domu, by sprawdzić, czy Jana tam jest.
Nie było jej auta. Jej torebki. Jej komórki.
A alarm w domu był włączony.
Zaczął się zastanawiać, gdzie ona mogła pójść.
Zaginęła dorosła. Trzeba brać pod uwagę wszystkie opcje.
Może uciekła.
Może doszło do romansu.
Trzeba to wszystko sprawdzić.
Jaki jest jej stan psychiczny? Czy bierze leki?
Takie rzeczy mogą nam powiedzieć, gdzie jest.
W tej sprawie coś było nie tak.
Była podejrzana.
Bruce powiedział mi, że w piątek wieczorem
Jana poszła na koncert ze swoją przyjaciółką Nini.
Wróciła do domu chyba po północy.
Bruce powiedział, że chcieli z Janą spędzić ten weekend spokojnie.
Tylko we dwoje.
W poniedziałek Bruce powiedział, że jego żona zaginęła.
Nikt nie był w stanie ustalić, co się z nią stało.
To do niej zupełnie niepodobne.
MATKA JANY
Jakby zniknęła z powierzchni ziemi.
Bruce zgodził się na przeszukanie domu.
Mogliśmy swobodnie szukać tropów.
Przeszukaliśmy śmietniki.
Sprawdziliśmy wszystko w domu.
Staraliśmy się ustalić, co się stało z Janą.
Sprawdziłam ich automatyczną sekretarkę.
Spisywałam dane dzwoniących.
Bruce mówił, że nie odbierali telefonów w ten weekend,
bo Jana była zaniepokojona męskim głosem,
który nagrywał się na ich sekretarce.
Bruce poprosił: „Możecie posłuchać tego nagrania?
Brzmi, jakby ktoś jej groził”.
To było adresowane do Jany.
Męski głos powiedział:
„Znasz mnie. Zadzwoń do mnie”.
Bruce powiedział, że bardzo ich to zaniepokoiło.
Nie rozpoznali tego głosu.
Słuchała tego większość naszych znajomych.
Nikt go nie rozpoznał.
Zapytaliśmy: „Kto chciałby ją skrzywdzić? Miała wrogów?”.
Bruce powiedział: „Ktoś mógł ją porwać
z powodu jej ojca”.
Jana to Jana Carpenter-Koklich.
Jej ojciec był senatorem stanowym. Znanym w Kalifornii politykiem.
Ojciec Jany, senator Carpenter,
był bardzo lubiany przez społeczność.
Ale wplątał się w jakąś przestępczą aferę
na późnym etapie swojej kariery.
Stanął przed sądem. Trafił nawet do więzienia.
Wyszedł dwa lata przed zniknięciem Jany.
Media podejrzewały,
że to musi mieć coś wspólnego z jej zniknięciem.
Czy mogła to być zemsta
za polityczne działania ojca?
Ten nieznany męski głos, który zostawiał wiadomości,
potencjalnie mógł być porywaczem.
Bruce powiedział, że mają kupione na licytacjach lokale
w strefach działania gangów.
Jana mogła tam pojechać i zostać tam porwana.
Czasem Jana musiała jeździć po czynsz.
Dlatego miała broń.
Bała się,
że ktoś może ją napaść, gdy zbierała opłaty.
To wprowadza do śledztwa kolejny wątek.
Zdarza się, że jeśli ludzie nie chcą użyć broni,
można ją im odebrać i użyć przeciwko nim.
Nie ma jej od doby. To do niej niepodobne.
MĄŻ JANY
To pracowita profesjonalistka, którą kocham nad życie
i mam nadzieję, że wróci jak najszybciej.
Bruce był bardzo otwarty.
Chciał przekazać nam potrzebne informacje.
Bruce powiedział, że byli małżeństwem od 11 lat
i bardzo się kochali.
Bruce i Jana mieli podobne cele
i zaczęli razem budować firmę nieruchomościową,
która odniosła sukces.
Skupiali się na firmie, ale cieszyli się też życiem.
Widziałam, że go kocha.
Bruce i Jana spędzali ze sobą dużo czasu.
Prawie cały czas.
Zawsze wspólnie podejmowali decyzje
i rozmawiali o tym,
dokąd zmierzają i jak tam dotrzeć.
Siedzieliśmy wczoraj do późna, próbując znaleźć powód.
PAUL CARPENTER OJCIEC JANY
Po co ktoś miałby to robić?
Czas uciekał.
Jana mogła została porwana, a my już straciliśmy sporo czasu.
Mogła być zagrożona.
Poprosiliśmy media, by opublikowały jej zdjęcie,
zdjęcia jej auta i tablicy rejestracyjnej.
Liczyliśmy na pomoc ludzi w znalezieniu Jany Koklich.
Wierzyliśmy, że jeśli znajdziemy samochód, znajdziemy też Janę.
22 SIERPNIA 2001 2 DNI OD ZAGINIĘCIA JANY
Spodziewaliśmy się listu z żądaniem okupu,
który da nam znać, że wciąż żyje.
Żyliśmy tą nadzieją.
Czas płynął.
Jana nie wracała do domu.
Nie dzwoniła.
Nic.
A policja przesłuchiwała ludzi.
Hipoteza o związku sprawy z karierą ojca nie sprawdziła się.
Przeanalizowaliśmy to dokładnie.
Ale podczas rozmowy z Bruce’em Koklichem pojawiło się nazwisko
Chris Botosan.
Bruce powiedział, że Chris wrócił z nim do domu, gdy szukał Jany.
Chris był wspólnikiem Jany i Bruce’a
w firmie informatycznej, którą rozkręcali.
Chyba coś wydarzyło się
między nim i Janą.
Bruce nigdy mi o tym nie mówił,
ale zauważyłem
podczas kilku wspólnych spotkań,
że Jana nie przepadała za tym gościem.
Nie lubiła go.
Chris, jako partner Bruce’a i Jany,
skorzystałby na zniknięciu Jany.
Jeśli Jana
zostanie wyeliminowana w takiej firmie, Chris dostanie większy kawałek tortu.
Policja powiedziała, że Chris mógł brać w tym udział.
Potem okazało się, że wyjechał.
To była lampka ostrzegawcza dla biura szeryfa.
Namierzyliśmy Chrisa Botosana
i potwierdziliśmy jego alibi.
Spotkał się wtedy z dziewczyną.
Chris Botosan przestał być podejrzanym.
Rozmawialiśmy też z Nini, przyjaciółką Jany.
Powiedziała, że na koncercie Jana była w dobrym nastroju.
Nie chciała zostawać do późna.
Wypiła tylko pół kieliszka wina na koncercie Claptona,
bo musiała rano wstać.
Miała trening na siłowni z trenerem osobistym.
Dean mówił mi, że trenował ją indywidualnie
od około pięciu lat.
Nigdy nie przegapiła treningu. Nigdy się nie spóźniła.
W każdą sobotę około 7:00
biegali wspólnie po plaży.
Śledczy zastanawiali się,
czy mógł rozwinąć się z tego romans.
Zaczęła zmieniać swój wizerunek.
Zrobiła sobie zęby.
Schudła.
Na jeden z treningów
Jana zabrała Connie, swoją przyjaciółkę.
Connie powiedziała nam, że między Deanem i Janą
nie było żadnego napięcia seksualnego.
Było bardzo profesjonalnie.
Jana po prostu bardzo angażowała się w te treningi.
Zweryfikowaliśmy jego zeznania, sprawdziliśmy jego alibi.
I przestał być podejrzanym.
Między Deanem i Janą nic nie było.
Moim zdaniem nie było szans,
że Jana uciekła z kochankiem.
To nie było w jej stylu.
Coś jej się stało.
Dean przekazał mi, że Jana nie przyszła na trening
w sobotę o siódmej rano.
Dzwonił na numer domowy. Nic.
Na numer komórkowy. Nie odbierała.
Był zaskoczony, że się nie pojawiła.
W sobotę o 14:00 miała też umówiony masaż
razem z Nini.
Nini powiedziała, że Jana nie przyszła.
Dzwoniła do niej przez cały weekend.
Nikt nie odbierał.
Nini dzwoniła też na numer Bruce’a.
Żadne z nich nie odebrało.
To był sygnał ostrzegawczy.
Zapytałam Bruce’a, dlaczego Jana nie odbierała.
Powiedział, że chcieli od wszystkiego odpocząć.
To zawodowi agenci nieruchomości.
Dziwne, że nie odbierali telefonów.
25 SIERPNIA 2001 5 DNI OD ZAGINIĘCIA JANY
Badając tego typu sprawy, zbieramy wszelkie dostępne informacje.
Gosposie bywają bardzo pomocne.
Widzą, co się dzieje. To ciche obserwatorki.
Rozmawiałam z gosposią.
Ma na imię Consuelo.
Mówiła, że co wtorek
zmieniała pościel w głównej sypialni.
Gdy ścieliła łóżko tydzień wcześniej,
była to biało-czarna pościel z napisami kursywą.
Na pościeli były napisy.
„Radość”, „miłość”. Piękne napisy.
Ale we wtorek 21 sierpnia
na łóżku była inna pościel.
WTOREK 14 SIERPNIA CONSUELO ZMIENIA POŚCIEL
PONIEDZIAŁEK 20 SIERPNIA BRUCE ZGŁASZA ZAGINIĘCIE
WTOREK 21 SIERPNIA INNA POŚCIEL NA ŁÓŻKU
Pościel, którą założyła w poprzedni wtorek, zniknęła.
Na łóżku było tylko prześcieradło w rozmiarze full,
a to było łóżko queen size.
Pracowałam dla Koklichów przez dziewięć lat.
Nigdy nie zmieniali pościeli.
Zawsze robiłam to ja. W każdy wtorek.
Nigdy tego nie robili.
Dodała, że nie mogła znaleźć poprzedniej pościeli.
Nie było jej w pralce ani w innych pomieszczeniach.
Zaniepokoiło ją to.
Z łazienki zniknął też ręcznik.
I brakowało jednej poduszki.
To było bardzo dziwne.
Rozważaliśmy hipotezę, że Janę porwał z łóżka
ten anonimowy mężczyzna, który do niej dzwonił.
Ale Bruce powiedział nam, że nie było śladów włamania.
Drzwi były zamknięte. Alarm był włączony.
Dom wyglądał normalnie.
To musi być ktoś, kto zna Janę,
bo znał jej nawyki.
I wiedział, że Bruce’a nie ma w domu.
27 SIERPNIA 2001 7 DNI OD ZAGINIĘCIA JANY
Nie mieliśmy żadnych tropów.
Ale 27 sierpnia
ktoś zadzwonił i powiedział, że pathfindera Jany widziano
przy California Street w Signal Hill.
To była dla nas bardzo ważna informacja.
Podczas wstępnego przeszukania auta
nie znaleźliśmy jej torebki, broni ani telefonu.
Sprawdziliśmy jednak bagażnik
i znaleźliśmy z tyłu pióro.
Pióro w bagażniku było bardzo ważne,
bo zaginęła jej poduszka.
Znaleźliśmy też coś, co wyglądało na dużą plamę krwi.
Jeśli szukając zaginionego
trafiasz gdzieś na dużą ilość krwi,
to nie jest dobry znak.
To bardzo miła, przyjazna dziewczyna.
Nikt nie miał powodu, żeby to zrobić.
Jest mała szansa, że znajdą ją żywą.
Jestem gotowa na wszystko.
Potrzebuję rozstrzygnięcia.
Poszerzyliśmy zakres poszukiwań.
Gdzie ona jest? Gdzie jest jej ciało? Musimy ją znaleźć.
31 SIERPNIA 2001 11 DNI OD ZAGINIĘCIA JANY
Grupa poszukiwawcza, złożona ze 140 osób,
miała przeszukać pola naftowe.
Jeśli coś znajdziecie,
zostawcie to. Niczego nie dotykajcie.
Auto Jany znaleziono tuż obok szybów naftowych w Signal Hill.
Na całym tym obszarze jest wiele ogromnych, głębokich dziur,
które wykopano w poszukiwaniu ropy.
Spędziliśmy tam sporo czasu, ale nic nie znaleźliśmy.
Byliśmy rozczarowani, bo chcieliśmy dać rodzinie jakieś rozstrzygnięcie.
Musieliśmy zaczynać od zera.
Wciąż nie mieliśmy ciała,
a jesteśmy śledczymi z wydziału zabójstw.
Sprawy bez ciała
bardzo trudno udowodnić w stanie Kalifornia.
5 WRZEŚNIA 2001 16 DNI OD ZAGINIĘCIA JANY
Udało nam się zdobyć kolejny nakaz przeszukania domu.
Przeprowadziliśmy badania z luminolem.
W sypialni, na dywanie obok łóżka,
była kropla krwi.
Pobraliśmy próbki DNA Jany z jej szczotki do włosów.
Plamki krwi znalezione w sypialni
i krew z bagażnika auta pasowały do DNA Jany.
Wciąż gromadziliśmy dowody,
ale taka ilość krwi w bagażniku
wskazywała na to, że ją zamordowano.
I umieszczono tam jej ciało.
Kwalifikację sprawy można było zmienić z zaginięcia na zabójstwo.
Na tym etapie śledztwa stwierdziliśmy, że tylko jej mąż Bruce
miał do niej dostęp.
Bruce widział ją jako ostatni.
I nie ma innego alibi
niż wspólny pobyt w domu.
Zaczęliśmy więc skupiać się na Brusie.
Bruce twierdził,
że Jana spędziła z nim cały weekend.
Sobotę, niedzielę i poniedziałek rano.
Później śledczy zapytali Bruce’a: „Zgodzisz się na badanie wariografem?
Chcemy tylko zweryfikować twoją wersję”.
Bruce się zgodził.
Zapytał śledczych, czy może przejrzeć pytania przed badaniem.
Nie możemy udostępniać tych pytań.
Doradzało mu wielu znajomych,
również z kręgów prawnych i z organów ścigania.
Słyszał wiele niepokojących historii
o podchwytliwych pytaniach.
Miał adwokata,
który odradził mu badanie wariografem.
Bruce bardzo chciał coś zrobić.
Nie mógł siedzieć z założonymi rękami.
Robię, co mogę, by odzyskać żonę.
Wiem, że dzwonił do stacji telewizyjnych i wystosował apel.
Nazywam się Bruce Koklich.
Szukam mojej żony. Jesteśmy w związku od 11 lat.
Oferuję nagrodę w wysokości 100 000 $.
Nagroda jest nadal aktualna.
Chcę odzyskać żonę.
Zrobię wszystko, by ją odzyskać.
Bruce zaczął udzielać wywiadów.
Z czasem kilka kobiet
zobaczyło te wywiady. Skontaktowały się z biurem szeryfa.
Mówiły, że Bruce proponował im randki.
Jedna z nich pracowała w banku.
Bruce podszedł do niej i spytał:
„Umówi się pani ze mną na kolację?”.
Nie myślała o tym,
póki nie zobaczyła go w telewizji i nie usłyszała o zaginionej żonie.
Inna kobieta pracowała w biurze powierniczym.
Nie zgodziła się.
Była też sąsiadka.
Znalazła kartkę za wycieraczką.
Napisał: „Od Bruce’a Koklicha.
Czy pani wnuczka zechce się ze mną umówić?”.
Pomyślała: „To dziwne.
Czemu zostawił wiadomość, że chce umówić się z moją wnuczką?”.
Tuż przed i tuż po zniknięciu Jany
podrywał kobiety.
Wszystkie odmówiły, bo był niepokojący.
Bruce próbuje umawiać się z innymi kobietami,
a jednocześnie mówi w wywiadach, że tęskni za żoną
i zrobi wszystko, by ją odzyskać.
Co tu jest grane?
To nie jest mąż pogrążony w żałobie.
To podejrzane.
I zaczyna być niepokojące.
Gdy śledczy zagłębiali się w tę sprawę,
dowiedzieli się od przyjaciół i krewnych,
że Jana nie była zadowolona ze swego życia.
Jana powiedziała mi, że zamierzają adoptować dziecko.
Bardzo chciała założyć rodzinę.
Wypełnili już dokumenty
i obie bardzo się cieszyłyśmy.
Pewnego dnia przyszła do mnie na kolację.
Może miesiąc przed zaginięciem.
Zapytałam: „Jak tam adopcja?”.
Odpowiedziała: „Nie będzie adopcji”.
Zastanawiam się, czy nie chodziło o coś innego między nią i Bruce’em.
Adopcja nie pasowała mi do Bruce’a.
Bo gdyby Jana została mamą,
odsunęłoby to ją od firmy.
Czy Jana była zmęczona dominacją Bruce’a,
który ciągle powtarzał jej:
„Musimy więcej zarabiać, ciężej pracować”?
Bruce musiał mieć kontrolę.
Kontrolę nad firmą.
Kontrolę nad relacjami osobistymi.
Tak był zbudowany.
Dowiedzieliśmy się, że Bruce Koklich
wielokrotnie zapraszał kobiety na randki, wygłaszał niegrzeczne komentarze,
obłapiał kobiety i tak dalej.
W małżeństwie to oczywiście problem.
Podrywał kobiety po ślubie.
Jana o tym wiedziała.
Nie wiemy, co działo się w głowie Jany,
ale wiemy, że próbowała się rozwijać.
Być bardziej niezależna.
Móc wyjść gdzieś sama, jeśli zechce.
Szukała nowego życia, czegoś innego.
Myślę, że groziła mu rozwodem.
Gdyby powiedziała mu: „To koniec. Nie po drodze nam ze sobą”,
raczej nie zniósłby tego za dobrze.
Był bardzo ambitny. Zorientowany na pieniądze i cele.
Gdyby się rozwiedli, musiałby oddać połowę majątku.
Uważam, że zabił ją dla pieniędzy.
Nie chciał ich oddawać.
Ustaliliśmy, że Bruce i Jana mieli polisy na życie na milion dolarów.
Prawdopodobnie została zabita dla zysku.
Rozmawialiśmy wtedy z sąsiadami,
którzy w sobotę rano słyszeli coś, co brzmiało jak kłótnia
mężczyzny z kobietą.
Jeden słyszał też dźwięk przesuwania mebli.
Obraz tej sprawy stawał się coraz wyraźniejszy.
PAŹDZIERNIK 2001 2 MIESIĄCE OD ZAGINIĘCIA JANY
Pewien świadek
widział białego pathfindera
przed domem przy California Street w Signal Hill.
Ale nie było pewności, że to auto Jany.
Ktoś widział tam to auto
w niedzielę przed zgłoszeniem jej zaginięcia.
Był w nim biały mężczyzna w białej koszuli.
Po prostu tam siedział.
Wyglądało to podejrzanie.
Biuro szeryfa zastanawiało się, czy to był Bruce.
Przygotowaliśmy trzy sześciopaki. Pakiety zdjęć podejrzanych.
W jednym był Bruce, w drugim Dean, trener personalny,
a w trzecim Chris Botosan, wspólnik.
Świadek przejrzał wszystkie trzy pakiety
i wybrał ten,
w którym był Bruce.
To oznacza, że Bruce był tam w niedzielę.
A podobno siedział z żoną w domu.
Bruce chciał, by winą za zniknięcie żony obciążono kogoś innego.
Wygląda na to, że celowo zostawił jej samochód
w bardzo biednej dzielnicy,
z kluczykami w stacyjce, z opuszczonymi szybami...
Modlił się, żeby ktoś go wziął.
Żeby wyglądało na to, że ktoś inny porwał Janę.
Signal Hill jest na północ od Long Beach.
Koklichowie mieli tu swoje bloki.
Udało nam się uzyskać informacje od mieszkańców Signal Hill.
Widzieli dzieciaki z sąsiedztwa
jeżdżące autem Jany po okolicy.
Było też w czyimś garażu.
Sprawa stawała się jasna nie tylko dla nas,
ale także dla członków rodziny i przyjaciół Jany.
Zaczęli mieć wątpliwości co do Bruce’a.
Ufałem Bruce’owi. Nie miałem powodu,
żeby mu nie wierzyć
Teraz zacząłęm się zastanawiać:
„Nadużył mojego zaufania?
Czy działy się rzeczy, o których Bruce mi nie mówił?
Czy ma inną twarz, o której istnieniu nie wiedziałem?
Której nawet nie podejrzewałem?”.
Odtworzyliśmy chronologię wydarzeń z 18 i 19 sierpnia.
Według Bruce’a Jana wróciła z koncertu około 00:30.
W sobotę rano sąsiedzi po drugiej stronie ulicy
słyszeli kłótnię mężczyzny z kobietą.
Śledczy zadawali Bruce’owi dodatkowe pytania:
„Co robiliście przez cały weekend?”.
Bruce powiedział:
„W sobotę trochę czytaliśmy, oglądaliśmy telewizję.
W niedzielę spacerowaliśmy po okolicy i rozmawialiśmy z sąsiadami”.
Śledczy pytali o to sąsiadów, a ci powiedzieli:
„Nie widzieliśmy ich”.
Bruce przychodził do nich i pytał:
„Pamiętacie? Rozmawialiśmy w niedzielę. Pamiętacie?”.
Odpowiadali: „Nie, nie rozmawialiśmy”.
Nie byliśmy w stanie potwierdzić zeznań Bruce’a.
Nie pamiętał nawet, co mieli na sobie.
Bruce budował tę narrację,
że ktoś miał złe zamiary wobec Jany.
Od początku sterował śledztwem.
Mówił, że to porwanie.
Że to ten ktoś z automatycznej sekretarki.
Musieliśmy to wszystko sprawdzić.
I wszystko zostało wykluczone.
Bruce miał motyw. I tylko on.
Bruce mógł wiele zyskać na śmierci Jany.
Milion dolarów z polisy na życie,
nieruchomości
i ten piękny dom przy polu golfowym.
Jeśli zdołałby uniknąć rozwodu, zdobyłby to wszystko.
Policja uważa pana za podejrzanego?
Nic o tym nie wiem.
Robię, co mogę, by odzyskać żonę.
Bruce nie zachowywał się, jakby był w żałobie.
Jego żona zaginęła, a on podrywa inne kobiety
i namawia je na seks.
Wyglądało na to, że Bruce chciał być singlem.
Chciał być potentatem nieruchomości, gościem z pieniędzmi i lokalami.
A Jana mu w tym przeszkadzała.
Wymyślił więc plan pozbycia się i zamordowania żony.
Myślę, że Bruce zabił żonę w sobotę rano.
Bruce owinął jej ciało w pościel, razem z poszewką i ręcznikiem.
Potem przeniósł je do bagażnika pathfindera,
który stał wtedy w garażu.
Płyn w bagażniku sugeruje,
że zaczął się rozkład.
Ciało zaczęło się rozkładać.
Zastanawiałam się,
czy trzymał ją w garażu w sobotę i niedzielę.
LAKEWOOD DOM KOKLICHÓW
A potem wywiózł ciało,
i wyrzucił je gdzieś między ich domem i Signal Hill.
Bo w niedzielę wieczorem widziano pathfindera w Signal Hill.
On siedział za kierownicą.
A potem wracał piechotą do Lakewood ponad 6 km.
LAKEWOOD DOM KOKLICHÓW
Cała ekipa świetnie się spisała,
eliminując inne możliwości.
Wszystkie drogi prowadzą do Bruce’a.
Suma wszystkich tych obciążających dowodów
wystarczyła prokuratorowi do wystawienia nakazu aresztowania.
ARESZTOWANY ZA ZABÓJSTWO ZAGINIONEJ ŻONY
30 STYCZNIA 2002 4 MIESIĄCE PO ZAGINIĘCIU JANY
Gdy dowiedzieliśmy się o aresztowaniu Bruce’a,
kawałki układanki w końcu zaczęły pasować.
Przykro nam było myśleć,
że Bruce miał z tym coś wspólnego.
Wiele poszlak wskazywało na to, że Bruce jest winny.
Pomyślałam: „Świetnie.
Będzie siedział w areszcie do procesu”.
Byłam w błędzie.
Wpłacił milion dolarów kaucji i wyszedł.
Kocham moją żonę. Mam nadzieję, że się znajdzie.
I zdecydowanie jestem niewinny.
18 LUTEGO 2003 ROZPOCZĘCIE PROCESU
Po blisko roku rozpoczął się proces.
Żeby dostał wyrok, musieliśmy udowodnić,
że to on odpowiada za jej zaginięcie, bo ją zabił.
Problem w tym, że nie mamy najlepszego dowodu. Ciała.
Poszukiwania ciała nadal trwają.
Ta sprawa otworzyła nam oczy,
bo nikt z nas nie miał jeszcze sprawy bez ciała.
Niewiele takich spraw kończyło się wyrokiem skazującym.
Mieliśmy tylko dowody poszlakowe.
To duże wyzwanie dla prokuratora, przekonać wszystkich przysięgłych,
że nie ma wątpliwości.
Bo w procesach bez ciała zawsze są wątpliwości.
Jana miała polisę na życie na milion dolarów.
Bruce mógł zgarnąć te pieniądze.
Oskarżenie musiało udowodnić, że był tu motyw finansowy.
Oskarżenie miało wielu dobrych świadków,
którzy chcieli zeznawać na rzecz Jany.
To był mój obowiązek.
Była najmilszą kobietą na świecie.
Nie zasłużyła na to.
A Bruce wcale się nie denerwował.
Bruce chciał zeznawać, co było niespodzianką.
Zwykle gdy oskarżony zeznaje,
raczej pogarsza swoją sytuację.
Ale obrona dobrze to rozegrała.
Nie ma żadnego motywu...
HENRY SALCIDO OBROŃCA
...ani osobistego, ani finansowego.
Bruce Koklich zeznał, że miał z żoną dobre relacje.
Jego prawnicy zaprezentowali zdjęcia z wakacji tej pary.
Pokazali też kartki urodzinowe i rocznicowe,
które para sobie wręczała.
Przedstawił zupełnie inny obraz tego, co się działo.
Pytanie brzmiało, czy ława przysięgłych to kupi.
Jako śledcza zawsze myślę:
„Złożyłam tę mozaikę, a oni ją osądzą.
I wystarczy, że nie spodoba się jednej osobie”.
I po sprawie.
Gdy przedstawiono dowody,
sędzia poinstruował przysięgłych
i poszli na naradę.
Minął dzień i nie było werdyktu.
Potem następny, i następny, i następny.
Jeśli trwało to ponad dwa dni, zaczynałam się martwić.
Nad tą sprawą przysięgli obradowali sześć dni.
Siedmioro uważało, że jest winny, a pięcioro – że niewinny.
Nie mogli dojść do jednomyślnego werdyktu.
Sędzia unieważnił proces. Przysięgli byli niejednomyślni.
Trudno to przełknąć.
Zwłaszcza, że siedem osób uwierzyło w to, co przedstawiliśmy.
Nie mogłam uwierzyć, że mu się upiekło.
Zabił Janę i był wolny.
Prokuratura uważnie przyjrzała się sprawie
i uznano, że możemy spróbować jeszcze raz.
Ale z innym podejściem.
PAŹDZIERNIK 2003 8 MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Poproszono mnie, żebym stworzył tak zwany „proces wizualny”,
w którym zaprezentujemy wszystkie poszlaki w formie pokazu slajdów.
Z wykresami.
CONSUELO ZGŁASZA BRAK:
Nie akcentowaliśmy już zabicia Jany dla pieniędzy z polisy.
Skupiliśmy się na chronologii.
Pościel, pozbycie się auta.
Wszystko to wskazywało na winę Bruce’a.
DRUGI PROCES MĘŻA W SPRAWIE MORDERSTWA
Po procesie, gdy przysięgli wyszli się naradzić,
czułam się pewnie.
Przysięgli naradzali się tylko kilka godzin. Niecałe pół dnia.
I odezwał się brzęczyk. Wydali wyrok.
Przysięgli wyszli i odczytano werdykt.
Bruce’a Koklicha uznano za winnego.
KOKLICH WINNY ZABICIA ŻONY
Siedziałam tam i płakałam.
To była kulminacja wszystkiego.
Teraz możemy zająć się pogrzebem Jany.
MATKA JANY
Żałuję tylko, że nie powiedział, co z nią zrobił.
Sprawca też ma rodzinę.
Są rozczarowani. Jest im wstyd.
Jana nie powinna była umrzeć.
Szczególnie przykre jest to, że nie wiemy, gdzie jest ciało
i nie możemy się z nią pożegnać.
MACOCHA JANY
Bruce, odebrałeś żonę, która cię kochała.
Odebrałeś wszystko, czym Jana była i mogła być.
Odebrałeś córkę. Odebrałeś bratanicę i kuzynkę.
Odebrałeś jej ojcu wolę życia i jedyne, co dawało mu pociechę.
Trafi pan do więzienia stanowego
na okres dożywocia z prawem do zwolnienia po 15 latach.
Kiedy sędzia ogłosił wyrok,
Bruce odwrócił się do mnie i powiedział: „Nie martw się, będzie dobrze”.
Potem skuli go i wyprowadzili.
To egoistyczny manipulator.
Myślał chyba, że wykręci się dzięki urokowi osobistemu.
Nie udało się.
Bruce nie zdołał przechytrzyć śledczych z wydziału zabójstw.
Ludzie z wydziału zabójstw są dumni.
Gdy dostajesz sprawę, pracujesz nad nią i nie odpuszczasz.
Nadal rozmawiam z Bruce’em,
ale nie współczuję mu sytuacji, w jakiej się znalazł.
Nie mogę jednak karać go jeszcze bardziej.
Współczuję Janie, a także jej matce i ojcu.
Nie wiedzą, co się stało z córką.
To bardzo smutne. Łamie mi to serce.
Tęsknię za Janą każdego dnia.
To nadal boli.
Była wspaniałą osobą.
Tak, bardzo za nią tęsknię.
Przepraszam.
Rozgryzienie tej zagadki,
przedstawienie jej w sądzie dwunastu przysięgłym
i sprawienie, że jednomyślnie godzą się z tym,
do czego ich przekonujemy,
daje wielką satysfakcję.
Gdy spoglądam wstecz i rozważam,
teraz, gdy nie jestem już śledczym...
Co prawda na emeryturze jestem dopiero od 32 dni i...
Po 42 latach jeszcze się oswajam z nową sytuacją.
Miałam doła po odejściu z wydziału.
To jak opuszczenie rodziny.
Brakowało mi ekscytacji podczas rozwiązywania sprawy.
Pomyślałam o tym przez rok i wróciłam.
Nie mogłam znieść emerytury.
Płakałam.
Naprawdę. Ja po prostu...
Odejście było dla mnie okropne. Zupełnie tego nie czułam.
Karen Shonka przeszła na emeryturę, ale postanowiła wrócić.
To pracoholiczka.
Ta wariatka wróciła.
Bardzo mały procent ludzi przychodzi do wydziału zabójstw
i zostaje tam dłużej niż 10 lat.
Trzeba być wyjątkowym,
by radzić sobie z całą tą traumą.
Nie ma innej takiej pracy.
Nawet wśród innych stróżów prawa.
Dlatego czujemy się rodziną.
W tym biurze są różne ideologie,
różne religie, różne rasy,
różne poglądy polityczne.
Ale wszyscy jednoczą się...
BYŁY DETEKTYW Z WYDZIAŁU ZABÓJSTW
...przy pracy.
Byliśmy częścią czegoś większego.
To olbrzymia odpowiedzialność.
- Ale to zajebiste, nie? - Tak.
Przychodzisz i jesteś ważną szychą.
Najbardziej brakuje mi ludzi, z którymi pracowałem
i tego, jak dobrze się bawiliśmy.
Był czas na powagę i czas na zabawę.
W głębi duszy zawsze będziemy gliniarzami i śledczymi.
Gdybym znów miał 25 lat i miał robić to znowu,
wiedząc, co przeżyję przez następne 35 lat,
nie zmieniłbym ni cholery.
Absolutnie nic. Najlepsze doświadczenie w moim życiu.
Napisy: Paweł Awdejuk