Ang Los Angeles County Sheriff's Department
ang pinakamalaking sheriff's department sa buong bansa,
na nagsisilbi sa county na may pinakamaraming tao.
Iniimbestigahan nila 'yong pinakabrutal at pinakamahirap na pagpatay.
Ito ang mga kuwento nila.
August 20, nakatanggap ako ng tawag mula kay Bruce,
at sabi niya, nawawala 'yong asawa niyang si Jana mula pa no'ng umaga.
At alam ko daw ba kung nasaan siya?
Malapit na kaibigan ako, parang kapatid na ako ni Jana,
at sabi ko, "Di ko pa siya nakikita."
"Wala akong ideya kung nasaan siya."
Sabi ko, "Bruce, may maitutulong ba ako?"
At humagulgol siya at sinabing,
"Pwede mong sabihin kung nasaan 'yong asawa ko."
'Yong LA County Sheriff's Department ang pinakamahusay sa lahat.
Nilitis sa Los Angeles 'yong ilang high-profile case.
Kailangan buong-buo 'yong dedikasyon mo.
Murder 'to. Wala nang mas malalang krimen pa dito.
Pinakamahalaga 'yong passion at 'yong sense of duty.
Nagmumula ang hustisya sa paghanap ng katotohanan.
August 20, 2001, tumawag si Bruce Koklich sa Lakewood Sheriff's Station
para i-report na nawawala 'yong asawa niyang si Jana.
Sabi ni Bruce, "May real estate office kami sa dulong hilaga ng Long Beach,
at dapat, si Jana, alam mo na, papasok sa opisina,
at di ko alam kung nasaan siya."
May real estate business sina Bruce at Jana sa Bixby Knolls.
Malapit sa port 'yong opisina sa city ng Long Beach
at di kalayuan sa bahay nila sa Lakewood.
Kinabukasan, Martes, August 21, sinabi ni Bruce na wala si Jana.
Di pa siya bumabalik.
Maraming nagkaka-interes sa kung,
"Nasaan siya? Ano'ng nangyari sa kanya?
Balisa kaming nakaupo
habang sinusubukang alamin 'yong pwedeng nangyari.
Wasak si Bruce. Nakaupo siya sa sofa
hawak 'yong ulo niya, humahagulgol na parang bata,
at nagbigay ng mga detalye hangga't kaya niya.
Na nawawala 'yong kotse,
at sinusubukan niyang mag-isip ng mga bagay na pwede niyang gawin,
kung saan siya pwedeng maghanap, kumuha ng mga helicopter,
kumuha ng isang team ng mga maghahanap.
Alam ko, bilang imbestigador ng mga nawawala,
99.9 porsiyento sa kanila bumabalik sa loob ng 24 na oras.
May ilang bagay na tinitingnan ang mga alagad ng batas
pagkatapos ng unang 24 na oras,
pag mas malamang na may nangyari sa kanila
bukod sa paglayas.
Di kaya sila naging biktima ng krimen?
Na-carjack kaya siya? Di kaya siya naaksidente?
Tiningnan namin 'yong mga ospital at mga aksidente sa trapiko.
Kaya alam namin na malamang di 'yon.
Inatasan akong pumunta sa bahay ng mga Koklich.
Kaya nagpasya akong tumawag ng homicide team,
kasi matatagalan pa 'yong pag-iimbestiga,
at isa sa mga imbestigador si Karen Shonka.
Noong bata pa ako, iniisip ko kung ano'ng gusto kong gawin,
naisip ko, "Gusto kong maging pulis
para makapagmaneho ako nang mabilis kahit saan."
Kinuha ako ng LA County Sheriff's Department noong 1986.
Medyo mahirap maging babae sa law enforcement noong mid-'80s.
Minsan kailangan kong patunayan 'yong sarili ko.
Hihigitan ko 'yong ginagawa ng isang lalaking pulis o detective.
Gusto ko lang lutasin 'yong mga kaso ko
at siguraduhing mahusay 'yong trabaho ko.
Sobrang sipag ni Karen.
Pagpalain siya ng Diyos.
Di niya hahayaang pigilan siya sa pag-abot ng mga pangarap niya.
May bahay sina Bruce at Jana sa Lakewood, sa may hilaga ng Long Beach,
na nasa isang golf course.
Napakagandang tahanan.
Pagdating namin sa bahay ng mga Koklich, kinausap namin si Bruce.
Sabi sa akin ni Bruce na noong Lunes ng umaga,
hinalikan niya si Jana bago siya umalis ng mga bandang 6:00 a.m.
Magkasosyo sila sa isang real estate agency.
At karaniwang darating si Jana sa opisina ng mga bandang 9:00 o 9:30 a.m.
Sabi ni Bruce, 10:00, o baka 10:30,
"Tinanong ko 'yong ibang real estate agents,
'Nasaan 'yong asawa ko?' Sabi nila, 'Di pa siya dumarating.'"
May kasosyo sina Bruce at Jana, si Chris Botosan, na nasa opisina,
at sumama si Chris kay Bruce sa bahay para tingnan kung nandoon si Jana.
Wala 'yong kotse niya. Wala 'yong bag at cell phone niya.
Naka-on pa nga 'yong alarm ng bahay.
Kaya naghinala siya. "Saan siya nagpunta?"
Missing adult 'to. Kailangan mong tingnan lahat ng posibilidad.
Baka lumayas siya.
Baka may karelasyon siya.
Kailangan mong imbestigahan 'yon.
Ano 'yong estado ng pag-iisip niya? Naggagamot ba sila?
'Yong mga bagay na 'yon ang makakapagsabi kung nasaan siya.
Sa kasong 'to, parang may mali,
parang kahina-hinala.
Sabi sa akin ni Bruce, noong Biyernes ng gabi,
pumunta si Jana sa concert kasama 'yong kaibigan niyang si Nini.
At nakauwi yata si Jana mga lagpas na ng hatinggabi.
Sabi ni Bruce, gusto nila ni Jana ng "tahimik at relax lang na weekend,"
na silang dalawa lang.
Noong Lunes, sinabi ni Bruce na nawala 'yong asawa niya.
At wala pang nakakaalam kung ano'ng nangyari sa kanya.
Di niya ginagawa 'yong gano'n.
Parang bigla na lang siyang naglaho sa mundo.
Pinayagan kami ni Bruce na halughugin 'yong bahay
at maghanap ng mga clue.
Tiningnan namin 'yong basurahan.
Tiningnan namin lahat sa bahay na 'yon
para alamin kung ano'ng nangyari kay Jana.
Naaalala kong tiningnan ko 'yong answering machine nila sa bahay.
Sinusulat ko 'yong caller ID.
Sabi ni Bruce, ayaw nilang sagutin 'yong mga tawag no'ng weekend
kasi di pa rin mapalagay si Jana sa di kilalang boses ng lalaki
na nag-iiwan ng mga message sa answering machine nila.
Tanong ni Bruce, "Pwede n'yong pakinggan 'tong tape recording?"
"Parang may nagbabanta."
At para 'to kay Jana.
Boses 'to ng lalaki, at sabi,
"Kilala mo ako. Kailangan mo akong tawagan."
Sabi ni Bruce na di sila mapalagay ni Jana,
na di nila kilala 'yong boses.
Alam mo, pinarinig namin sa karamihan ng mga kakilala namin,
at walang makakilala nito.
Tanong pa namin, "Sino'ng gustong manakit sa kanya? May kaaway ba siya?"
Sabi ni Bruce, "Dahil sa tatay ni Jana,
pwedeng may dumukot kay Jana."
Si Jana ay si Jana Carpenter-Koklich.
State senator 'yong tatay niya,
isang kilalang politiko sa estado ng California.
Kilala sa komunidad 'yong tatay ni Jana, si State Senator Carpenter.
Pero, nasangkot siya sa ilang ilegal na gawain
sa political career niya.
At kinasuhan siya dahil do'n. Nakulong pa nga siya.
Dalawang taon bago mawala si Jana, nakalaya siya.
Kaya maraming nagsasabi sa media
na baka may kinalaman 'to sa pagkawala niya.
Di kaya may naghihiganti
para sa lahat ng ginawa niya no'ng nasa politika pa siya?
'Yong di kilalang boses ng lalaki na nag-iiwan ng mga mensahe
ang posibleng kidnaper.
Ipinaalam sa 'min ni Bruce na may mga na-repossess silang property
sa mga gang area sa buong LA County.
Pwedeng pumunta si Jana do'n at do'n siya dinukot.
Minsan 'yon ang trabaho ni Jana, 'yong mangolekta ng upa.
Kaya may baril siya.
Takot siya
na baka nakawan siya habang naniningil.
Dagdag na level 'yon sa imbestigasyon.
Kadalasan, pag atubiling gumamit ng baril ang isang tao,
madali itong maagaw sa kanya at magamit laban sa kanya.
Isang araw na siyang nawawala, di pangkaraniwan 'yon.
Professional siyang babae na laging nasa oras na mahal na mahal ko
at sana makabalik na siya sa lalong madaling panahon.
Handang makipagtulungan si Bruce.
Gusto niyang ibigay 'yong impormasyong kailangan namin.
Sinabi ni Bruce, 11 taon na silang kasal,
at talagang nagmamahalan sila.
Magkapareho 'yong layunin sa buhay nina Bruce at Jana
at sinimulan nilang itayo ang isang real estate business
na talagang matagumpay.
May dedikasyon sila sa negosyo nila, pero masaya sila sa buhay nila.
Masasabi kong mahal siya ni Jana.
Madalas magkasama sina Bruce at Jana,
halos sa lahat ng oras.
Di sila nagdedesisyon nang di nag-uusap,
at lagi nilang pinag-uusapan
kung saan sila pupunta at paano sila makakarating do'n.
Iniisip namin kagabi kung ano 'yong pakay.
Bakit may gagawa nito?
Nauubos na talaga 'yong oras.
Pwedeng dinukot si Jana, at marami nang nasayang na oras.
Baka nahihirapan siya kung saan.
Gusto naming ilabas ng media 'yong litrato niya,
litrato ng kotse niya, ng plaka.
Kailangan namin 'yong tulong ng publiko para mahanap si Jana Koklich.
Naisip naming pag nahanap 'yong kotse, malamang mahahanap namin si Jana.
Umasa talaga kami na may ransom note,
o anumang magpapaalam sa amin na buhay pa siya,
at patuloy naming pinanghawakan 'yong pag-asang 'yon.
Lumipas ang oras.
Di umuwi si Jana.
Di tumawag si Jana.
Wala.
At may mga kinausap 'yong mga pulis.
Di lumabas 'yong political theory ng tatay ni Jana.
Tiningnan 'to at na-clear.
Pero 'yong pangalang lumabas habang kinakausap namin si Bruce Koklich
ay si Chris Botosan.
Sabi ni Bruce umuwi siya kasama si Chris habang hinahanap si Jana.
Kasosyo nina Jana at Bruce si Chris
sa isang software company na itinatayo nila.
Sa tingin ko,
may nangyari sa kanila ni Jana.
Walang sinabi sa akin si Bruce tungkol do'n,
pero naging malinaw 'yon
sa ilang beses na nakita ko silang magkakasama
na di talaga gusto ni Jana 'tong lalaking 'to.
Di talaga siya natutuwa sa kanya.
Si Chris, bilang partner nina Bruce at Jana,
makikinabang siya sa pagkawala ni Jana.
Sa negosyong 'to,
kung mawala si Jana, mas malaki ang makukuha ni Chris.
Sabi ng mga pulis baka may kinalaman si Chris.
Tapos nabalitaan naming umalis siya.
Kaya biglang parang red flag 'yon sa sheriff's department.
Nahanap namin si Chris Botosan
at nakumpirma 'yong alibi niya sa weekend na 'yon,
na kasama niya 'yong girlfriend niya.
Di nagtagal, na-clear si Chris Botosan bilang suspek.
Nakausap namin 'yong kaibigan ni Jana na si Nini.
Sabi niya, masaya si Jana noong Biyernes ng gabi,
na ayaw magpuyat ni Jana no'n.
Kalahating baso lang ng alak ang ininom niya sa concert ni Eric Clapton
kasi gigising siya nang maaga kinabukasan
para sa gym appointment niya kay Dean, ang personal trainer niya.
Sinabi ni Dean na tini-train niya siya nang one-on-one
sa huling apat, limang taon.
Di siya lumiliban sa appointment, at di siya nale-late kahit kailan.
Tuwing Sabado ng umaga, bandang alas-siyete,
nagja-jogging sila sa may beach.
Iniisip ng mga detective,
"May romantikong relasyon ba sila?"
Binabago niya talaga 'yong panlabas niyang itsura.
Pinaayos niya 'yong ngipin niya.
Pumayat siya.
Ibinahagi ni Jana 'yong isa sa mga personal training days niya
sa kaibigan niyang si Connie.
At sinabi ni Connie na walang sexual tension
o kung anuman sa pagitan nina Dean at Jana.
Professional ang lahat.
Obsessed lang si Jana sa mga workout niya.
Sinuri namin 'yong kuwento niya, at tiningnan 'yong alibi niya,
at na-clear siya bilang suspek.
Walang namamagitan kina Dean at Jana.
Sa pagkakakilala ko kay Jana, imposible
na sumama siya sa isang kalaguyo.
Imposibleng siya ang gumawa nito.
Siguradong may nangyari sa kanya.
Sinabi ni Dean na lumiban si Jana sa appointment
noong Sabado ng alas-siyete ng umaga.
Tumawag siya sa phone sa bahay, walang sumagot.
Tumawag siya sa cell phone niya, walang sumagot.
Nagulat siya na di siya sumipot.
May naka-schedule din siyang massage appointment,
noong Sabado ng 2:00 p.m. kasama si Nini.
Sabi ni Nini, "Di sumipot si Jana."
Sinubukan niya siyang tawagan kahit noong weekend,
pero walang sumasagot.
Tumawag si Nini sa voicemail ni Bruce.
Walang sagot mula kay Jana o kay Bruce.
Red flag talaga 'yon.
Tinanong ko si Bruce, "Ba't di sasagutin ni Jana 'yong mga tawag na 'yon?"
Sabi lang niya, "Gusto lang naming takasan lahat para sa weekend."
Mga professional real estate agent sila,
at nakakapagtaka na di sila sasagot sa mga tawag.
Sa pag-iimbestiga sa mga ganitong kaso,
gusto mo lahat ng pwedeng makuhang impormasyon.
Maraming makukuhang impormasyon sa mga kasambahay.
Nakikita nila 'yong nangyayari. Sila 'yong mga mata sa paligid ng bahay.
Kinausap ko 'yong kasambahay.
Consuelo ang pangalan niya.
Sabi niya, ang routine niya, tuwing Martes,
nagpapalit siya ng beddings sa master bedroom.
Sabi niya noong inayos niya 'yong kama noong nakaraang linggo,
puti at itim na sapin 'yon na may cursive na nakasulat.
May mga mensahe sa sapin.
"Kaligayahan," "pag-ibig," magagandang mensahe.
Pero noong Martes, August 21,
nang makita ko 'yong kama, iba 'yong sapin.
Wala 'yong sapin na nilagay niya noong nakaraang Martes.
Ngayon, may full-size flat sheet na lang sa kama,
at queen size 'yong kama.
Sa siyam na taon kong nagtatrabaho para sa mga Koklich,
di sila nagpalit ng sapin.
Ako ang gumagawa no'n tuwing Martes.
Di nila ginagawa 'yon.
Dagdag pa niya na di mahanap sa buong bahay 'yong mga sapin.
Wala sa washer, wala sa ibang kuwarto,
kaya nag-aalala siya do'n.
Sinabi rin niyang may nawawalang tuwalya sa banyo.
Nawawala rin 'yong isa sa mga unan.
Di ito pangkaraniwan.
May teorya na dinukot si Jana mula sa kama niya
ng di kilalang lalaki na tumatawag kay Jana sa bahay.
Pero sabi ni Bruce walang senyales ng sapilitang pagpasok.
Sarado lahat ng mga pinto. Naka-activate 'yong alarm.
Mukhang secure lahat sa bahay.
Baka kilala niya si Jana, o nakilala niya, sa palagay ko,
kasi dapat alam nila 'yong galaw niya
at wala si Bruce sa bahay.
Wala kaming lead sa pagkawala niya.
Tapos noong August 27,
nakatanggap kami ng tawag na nahanap 'yong Pathfinder ni Jana
sa California Street sa Signal Hill,
at malaking impormasyon 'to para sa amin sa kasong 'to.
'Yong unang tingin sa Pathfinder ni Jana,
di namin nakita 'yong bag, baril, o cell phone niya do'n.
Pero tiningnan namin 'yong cargo area ng Pathfinder niya,
at may nakita kaming balahibo sa likod.
Mahalaga 'yong balahibo sa cargo area
base sa pagkawala ng unan sa kama niya.
Tapos may nakita kaming parang malaking mantsa ng dugo.
Sa paglutas ng kaso ng missing person,
pag nakakita ka ng maraming dugo sa kung saan,
do'n mo masasabing, "Okay, di ito maganda."
Napakalambing at palakaibigan niyang babae.
Walang may dahilan para gawin 'to.
Napakaliit ng pag-asang mahanap nila siya nang buhay,
pero handa ako sa anumang mangyayari.
Kailangan kong malaman, para sa closure.
Ngayon, nasa recovery mode ka na.
Nasaan siya? Nasaan 'yong katawan niya? Kailangan natin siyang mahanap.
Bumuo ng search team na may 140 katao
para maghanap sa petroleum field.
Kung may mahanap kayo,
kailangan lumayo kayo, at wag kayong hahawak ng kahit ano.
Natagpuan 'yong kotse ni Jana sa tabi ng mga oil well ng Signal Hill.
At 'yong buong lugar na 'yon, maraming napakalaki at napakalalim na butas
na hinukay noong sinusubukan nilang maghanap ng langis.
Matagal na kaming nando'n at walang nakita.
Nakakadismaya kasi gusto naming magkaro'n ng closure 'yong pamilya.
Ngayon, kailangan naming magsimula ulit.
Wala pa rin kaming nakuhang katawan,
at kung iisipin mo, mga homicide detective kami.
At 'yong mga kasong "walang bangkay,"
napakahirap nilang patunayan sa estado ng California.
Nakakuha kami ulit ng search warrant sa bahay
at nagsagawa ng luminol examination.
May patak ng dugo na natagpuan sa master bedroom
sa carpet na malapit sa kama.
Kumuha kami ng sample ng DNA para kay Jana mula sa hairbrush niya.
'Yong mga patak ng dugo na nakita sa kuwarto
at 'yong dugo sa likod ng Pathfinder, tumugma ang mga 'yon sa DNA ni Jana.
Inihahanda pa rin 'yong ebidensiya,
pero sa dami ng dugo sa likod ng Pathfinder niya,
maniniwala ang sinuman na pinatay siya,
at inilagay 'yong katawan niya doon sa isang punto.
Tingin ko, pwede na natin 'tong i-classify na homicide mula sa critical missing.
Sa puntong 'to ng imbestigasyon namin, 'yong asawa niyang si Bruce,
ang tanging may access sa kanya.
Si Bruce ang huling nakakita sa kanya nang buhay
at wala talaga siyang ibang alibi
maliban sa magkasama silang dalawa noong weekend.
Kaya ngayon nagsisimula na kaming mag-focus kay Bruce, 'yong asawa niya.
Mula sa pananaw ng mga detective,
sinasabi ni Bruce na buhay si Jana at kasama niya buong weekend,
Sabado, Linggo, at Lunes ng umaga.
Tapos kinausap nila si Bruce at sinabing, "Payag ka bang sumailalim sa polygraph?"
"Gusto lang naming patunayan 'yong kuwento mo."
At sabi ni Bruce, "Ayos lang."
Tinanong niya 'yong mga imbestigador kung pwedeng makita 'yong mga tanong.
Wala sa patakaran namin na ibigay 'yong mga tanong na 'yon.
Pinayuhan siya ng maraming kaibigan,
sa larangan ng batas at maging sa law enforcement,
at narinig na niya lahat ng klase ng nakakatakot na kuwento
tungkol sa paggamit nila ng mga tricky question.
May abogado siya,
at pinayuhan siya ng abogado, "Di ka dapat sumailalim sa polygraph."
Nagagalit si Bruce kasi gusto niyang may gawin siya.
Di pwedeng maupo lang siya at walang gawin.
Ginagawa ko lahat para maibalik 'yong asawa ko.
Alam kong tumawag siya sa mga TV station at umapela.
Ako si Bruce Koklich,
at kasalukuyang hinahanap ko 'yong 11 taon ko nang asawa,
at may alok akong $100,000 na pabuya sa makakapagbalik sa kanya.
May $100,000 pabuya pa rin.
Gusto kong bumalik 'yong asawa ko.
Anuman ang kailangan para maibalik siya, handa akong gawin 'yon.
Lumabas si Bruce at nagpa-interview.
At sa paglipas ng panahon, may ilang babae
na napanood 'yong mga interview at tumawag sa sheriff's department.
Sinabi nila na kinontak sila ni Bruce tungkol sa isang date.
May babaeng taga-bangko.
Lumapit si Bruce at sinabing,
"Payag ka bang mag-dinner kasama ako?"
Di niya pinansin 'yon
hanggang sa makita niya 'yong interview sa TV na nawawala 'yong asawa niya.
May isa pang babae na nagtatrabaho sa isang escrow office.
Tumanggi siya.
Tapos may isa sa mga kapitbahay.
May note sa windshield niya.
Sabi, "Mula kay Bruce Koklich."
"Payag ka bang lumabas 'yong apo mo kasama ako?"
Naisip niya, "Kakaiba 'yon."
"Bakit siya maglalagay ng note na gusto niyang makilala 'yong apo ko?"
Bago at pagkatapos mawala si Jana,
niyaya niya 'yong mga babae,
at tinanggihan siya ng lahat dahil sa creep factor niya.
Interesado si Bruce na lumabas kasama ang ibang babae
habang nagpapa-interview siya sa TV kung gaano niya nami-miss ang asawa niya,
at gagawin niya lahat para bumalik 'yong pinakamamahal niyang asawa.
Ano'ng nangyayari dito?
Di ito nagluluksang asawa.
Kahina-hinala 'to.
Medyo nakakabahala na.
Habang patuloy na iniimbestigahan 'to,
nalaman mula sa mga kaibigan, mga kamag-anak na
di masaya si Jana sa buhay niya.
Sinabi sa 'kin ni Jana na mag-aampon sila.
Gustong-gusto niyang magkaro'n ng pamilya.
Nag-fill out na sila ng mga papeles,
at pareho kaming excited.
Isang araw, dumating siya para mag-dinner,
mga isang buwan bago siya mawala.
At may nasabi ako tungkol sa, "Kumusta na 'yong pag-ampon?"
At sabi niya sa 'kin, "Wala nang mag-aampon."
Iniisip ko na baka may nangyari sa kanila ni Bruce.
Di ko makitang mag-aampon ng anak si Bruce,
dahil siguradong mawawala si Jana sa negosyo
kung naging nanay siya.
Napagod na ba si Jana sa pagkontrol ni Bruce
na laging nando'n at sinasabi sa kanya,
"Kailangan nating kumita nang kumita, magsumikap pa"?
Napakahalaga ng kontrol kay Bruce.
Kailangan niyang kontrolin 'yong sitwasyon ng negosyo.
Kailangan niyang kontrolin 'yong mga personal na relasyon.
Gano'n 'yong ugali niya.
Nalaman namin na may mahabang history si Bruce Koklich
ng pagyaya sa mga babae, mga bastos na komento sa mga babae,
panghihipo, paggawa ng mga bagay.
Siyempre, problema 'yon sa mag-asawa.
Nambababae siya habang may asawa siya. May konting alam si Jana tungkol do'n.
Di namin alam kung ano'ng tumatakbo sa isip ni Jana,
pero alam naming sinusubukan niyang mapabuti 'yong sarili niya,
maging mas independent,
kung saan pwede siyang mag-isa kung gusto niya.
Naghahanap siya ng bagong buhay, 'yong naiiba.
Ang alam ko nagbanta siya na makikipag-divorce siya.
Kung sinabi ni Jana, "Tapos na tayo. Di tayo pareho ng gusto."
Nakikita kong di 'yon matatanggap ni Bruce.
Ambisyoso siya at money-driven at goal-driven.
Kung maghihiwalay sila, kailangan nilang maghati sa lahat.
Naniniwala akong pinatay siya ni Bruce dahil sa pera.
Ayaw niyang malayo dito.
Nalaman naming parehong may tig-$1,000,000 na life policy sina Bruce at Jana.
Malamang pinatay siya para sa pera.
No'ng panahong 'yon, nakausap namin 'yong ilang kapitbahay na nagsabing
noong Sabado ng umaga, may narinig silang parang nagtatalo
na lalaki at babae,
at inilarawan 'to ng isa na naglilipat ng mabigat na furniture.
Ibig kong sabihin, lumilinaw 'yong larawan habang tumatagal.
May tumawag na witness na nakakita
ng pinaniniwalaan nilang puting Pathfinder
na nakaparada sa harap ng isang bahay sa California Street sa Signal Hill,
pero di sila sigurado kung kotse ni Jana 'yon.
May nagsabing nakita nilang nakaparada 'yong kotse doon
no'ng Linggo bago siya na-report na nawawala.
Tiningnan nila, at may maputing tao na nakasuot ng puting damit,
at nakaupo lang siya sa eskinita,
at mukhang kahina-hinala siya sa taong 'to.
Naisip ng sheriff's department, "Si Bruce kaya 'yon?"
Gumawa kami ng tatlong six-packs o mga mug show-up folder.
'Yong isa nando'n si Bruce, nasa isa si Dean, 'yong personal trainer,
at nasa isa 'yong kasosyo sa negosyo, si Chris Botosan.
Tiningnan ng witness 'yong tatlong magkakaibang folder
at pinili 'yong folder
kung saan si Bruce 'yong taong nasa kotse.
Nailagay si Bruce sa lugar na 'yon sa araw ng Linggo
na sinabi niyang nasa bahay silang mag-asawa.
Gusto ni Bruce na iba ang sisihin sa pagkawala ng asawa niya,
at mukhang sinadya niyang kunin 'yong kotse niya,
at ilagay ito sa isang mahirap na neighborhood
na may susi sa ignition, nakababa 'yong mga bintana...
umaasa at nagdarasal na sana may kumuha nito,
pagmukhaing may ibang dumukot o nag-carjack kay Jana.
Nasa hilaga ng Long Beach 'yong Signal Hill.
May ilang apartment complex ang mga Koklich sa lugar na 'yon.
Nakakuha kami ng impormasyon mula sa ilang residente sa Signal Hill
na nakita 'yong mga batang taga-roon na sumakay sa kotse ni Jana,
ginamit 'yong kotse para lumibot sa neighborhood,
at ipinarada sa isang garahe.
Nagiging malinaw, di lang sa amin,
kundi pati sa pamilya at mga kaibigan ni Jana
na nagsisimula nang magduda kay Bruce.
May tiwala ako kay Bruce at walang rason para di ako maniwala
sa lahat ng sinabi niya sa amin hanggang ngayon.
Ngayon kailangan kong tingnan lahat, at kailangan kong isipin,
"Mali ba ako ng pinagkatiwalaan?"
"Marami pa bang nangyayari na di sinasabi ni Bruce sa 'kin?"
"May iba pa ba siyang ugaling di ko alam,
na di ko inisip na posible?"
Gumawa kami ng timeline ng August 18 at 19.
Ayon kay Bruce, mga 12:30, bumalik si Jana mula sa concert.
Sabado ng umaga, narinig ng mga kapitbahay sa tapat
'yong pagtatalo ng lalaki at babae.
Noong nagtatanong 'yong mga detective kay Bruce,
"Nasaan kayo buong weekend?"
Sabi ni Bruce sa kanila,
"Sabado, nagbasa kami ng mga libro, nanood ng TV."
"Tapos no'ng Linggo, naglibot kami at nakipag-usap sa mga tao."
Noong kinausap 'yong mga kapitbahay, sinabi nila,
"Di namin sila nakita."
Pero daan nang daan si Bruce at nagtatanong,
"Naaalala mo, kinausap kita noong Linggo? Natatandaan mo?"
At sabi nila, "Hindi."
Di namin napatunayan alinman sa mga sinabi ni Bruce.
Ni hindi niya maalala 'yong suot nila.
Nagtatanim si Bruce Koklich ng ideya
na may nag-iisip ng masama kay Jana.
Nililigaw niya 'yong imbestigasyon sa simula pa lang.
Akala niya carjacking, kidnapping,
o 'yong taong nasa voicemail.
Kailangang tingnan lahat nang 'yon, at tiningnan nga,
pero lahat walang kinalaman.
May motibo si Bruce. Si Bruce lang.
Maraming makukuha si Bruce sa pagkamatay ni Jana,
'yong million-dollar na life insurance policy,
lahat ng ari-arian,
at 'yong magandang bahay nila sa golf course.
Pag naiwasan niya 'yong divorce, makukuha niya 'yon lahat.
Itinuturing ka bang suspek sa kasong 'to?
Sa pagkakaalam ko, hindi.
Ginagawa ko lahat para maibalik 'yong asawa ko.
Walang katangian si Bruce ng pagdadalamhati.
Nawawala 'yong asawa niya, at nakikipagkita siya sa mga babae
at sinusubukang magkarelasyon sa kanila.
Parang gusto ni Bruce na maging single.
Gusto niyang maging real estate mogul, 'yong lalaking may pera at ari-arian,
at sagabal do'n si Jana.
Kaya nag-isip siya ng plano para patayin 'yong asawa niya.
Naniniwala akong pinatay ni Bruce 'yong asawa niya noong Sabado ng umaga.
Ibinalot ni Bruce 'yong katawan niya sa kumot kasama 'yong punda o tuwalya
at inilagay 'yong katawan niya sa likod ng Pathfinder,
na nasa garahe noon.
Para sa dami ng dugo na nasa likod ng Pathfinder niya,
baka nagpu-purge na 'to.
Nagsisimulang mag-purge 'yong katawan pag nagsimula na 'tong maagnas.
Kaya iniisip ko,
"Tinago ba niya sa garahe si Jana noong Sabado at Linggo?"
Tapos inilipat 'yong katawan niya,
itinapon sa pagitan ng bahay nila at ng Signal Hill,
kasi, Linggo ng gabi, nakita 'yong Pathfinder sa Signal Hill
na nasa driver's seat siya.
Tapos nilakad niya 'yong higit 6 km papuntang Lakewood.
Mahusay 'yong ginawa ng buong team
na alisin 'yong iba pang posibilidad.
Lahat nakaturo kay Bruce Koklich.
Kung susumahin mo lahat ng mahahalagang bagay,
sapat na ebidensiya na 'yon
para sa DA's office para maghain ng arrest warrant.
Nang malaman naming naaresto si Bruce sa pagpatay kay Jana,
naunawaan namin ng asawa ko lahat ng maliliit na bagay na 'yon,
at nalungkot kaming isipin
na may kinalaman si Bruce.
Maraming circumstantial evidence na nagsasabing di inosente si Bruce.
Naisip ko, "Ayos 'to."
"Nakakulong siya hanggang sa paglilitis niya."
Pero, mali pala ako.
Nakalaya siya matapos magpiyansa ng $1,000,000.
Mahal ko 'yong asawa ko. Sana mahanap na siya.
At di ako nagkasala.
Matapos ang maraming buwan, halos isang taon, nagkaro'n ng paglilitis.
Para mahatulan, kailangan nating patunayan
na siya 'yong dahilan ng pagkawala niya sa pamamagitan ng pagpatay sa kanya.
Pero ang problema, wala tayo
no'ng pinakamatibay na ebidensiya, ang bangkay.
Patuloy pa rin 'yong paghahanap sa bangkay.
Natuto kaming lahat sa kasong 'to
kasi wala pang nagkaro'n ng kasong "walang bangkay."
Konti lang 'yong nahahatulan sa gano'n.
Puro circumstantial evidence lang ang meron kami.
Malaking tungkulin ng prosecutor na kumbinsihin 'yong 12 juror
na wala itong duda.
'Yong panganib sa mga kasong "walang bangkay," laging may duda.
May $1,000,000 life insurance policy si Jana.
Pwedeng makuha ni Bruce 'yong life insurance.
Kailangang patunayan ng prosecution na may motibong pinansyal.
Maraming magagandang witness 'yong prosecution
na gustong tumestigo sa ngalan ni Jana.
Responsibilidad kong gawin 'yon.
Siya 'yong pinakamalambing na babae sa mundo.
Di ito nararapat sa kanya.
At nang makita ko si Bruce, di siya kinakabahan.
Gustong tumestigo ni Bruce, na medyo nakakagulat.
Kadalasan, pag tumestigo 'yong defendant,
mas nasisira nila 'yong kaso nila kaysa sa makatulong.
Pero malakas 'yong kaso ng depensa.
Wala talagang motibo...
personal man o pinansiyal sa kanilang dalawa, gaya ng iminumungkahi.
Tumestigo si Bruce Koklich na maganda 'yong relasyon nilang mag-asawa.
Ipinakita ng legal team niya 'yong mga litrato ng bakasyon nila.
Ipinakita rin nila 'yong mga birthday at anniversary card
na ibinigay nila sa isa't isa sa pagsasama nila.
Gumawa siya ng ibang larawan ng tunay na nangyayari.
Ang tanong, "Maniwala kaya 'yong jury?"
Bilang detective, pakiramdam mo,
"Bubuuin ko 'tong larawang 'to, at huhusgahan nila 'to,
at kailangan lang ng isang tao na di ito magustuhan."
Talo na ka.
Matapos ipakita lahat ng ebidensiya,
binasa ng judge 'yong instruction sa jury,
at pumasok sila sa jury room para mag-deliberate.
Lumipas ang isang araw at walang nangyari.
Isa pang araw, at isa pa, at isa pa. Nagpatuloy 'to.
Pag lumagpas na sa isa o dalawang araw, magsisimula na akong mag-alala.
Sa kasong 'to, anim na araw na nag-deliberate 'yong jury.
May pitong para sa guilty lima para sa not guilty.
Di sila nagkaisa sa hatol.
Nagdeklara 'yong judge ng mistrial. Idineklara itong hung jury.
Mahirap tanggapin.
Lalo na't alam naming may pito na naniniwala sa ipinakita namin.
Di ako makapaniwalang nakalusot si Bruce.
Pinatay niya si Jana at malaya siya.
Sinuri ito nang husto ng opisina ng DA,
napagpasyahan naming gawin ulit,
pero kailangan namin ng ibang diskarte.
Inatasan akong gumawa ng tinatawag na "visual trial"
kung saan ipapakita namin lahat ng circumstantial evidence
sa isang slideshow.
May mga chart kami.
Di natin ididiin na pinatay si Jana para sa life insurance.
Magco-concentrate kami sa timeline.
'Yong mga sapin, 'yong pag-aayos ng kotse,
lahat ng 'yon nakaturo sa pagkakasala ni Bruce.
Sa pagtatapos ng paglilitis no'ng magde-deliberate na 'yong jury,
masaya ako.
Ilang oras lang nawala 'yong jury. Wala pang kalahating araw,
at pinatunog na nila a'yong buzzer, ibig sabihin may hatol na sila.
Lumabas 'yong jury at binasa 'yong hatol ng jury.
Napatunayang guilty si Bruce Koklich.
Naaalala kong nakaupo ako at umiiyak.
Ito 'yong rurok ng lahat.
Pwede na tayong magplano ng memorial para kay Jana.
At sana lang naipakuwento natin sa kanya 'yong ginawa niya kay Jana.
May pamilya rin 'yong salarin, at...
alam mo na, 'yong pagkadismaya at kahihiyan.
Wala talagang dahilan para mamatay si Jana.
Lalong nakakalungkot na di alam kung nasaan 'yong katawan niya
para magkaroon tayo ng huling paalam sa kanya.
Bruce, kinuha mo 'yong asawa mong nagmamahal sa 'yo.
Kinuha mo lahat ng kung ano si Jana at pwedeng maging.
Kinuha mo ang isang anak. Kinuha mo ang isang pamangkin at pinsan.
Inalis mo 'yong kagustuhang mabuhay ng kanyang ama
at 'yong tanging nagpapasaya sa kanya.
Makukulong ka sa state prison system
sa terminong itinakda ng batas, na 15 taon hanggang habambuhay.
Nang sabihin ng judge 'yong hatol kay Bruce,
lumingon siya, tumingin sa akin, at sinabing,
"Wag mo akong alalahanin. Ayos lang ako."
At pinosasan siya at inilayo.
Isa siyang mayabang na manipulator
na inakalang malulusutan niya 'to,
pero di umubra.
Di malalamangan ni Bruce 'yong matatapang na homicide detective.
Ipinagmamalaki ng lahat 'yong pagtatrabaho sa homicide.
May kaso ka, at lulutasin mo 'yon. Di mo 'yon bibitawan.
Kahit na kinakausap ko pa rin si Bruce,
wala akong simpatiya sa kanya at sa sitwasyon niya,
pero di ko na kayang dagdagan 'yong parusa niya.
Nalulungkot talaga ako para kay Jana, sa nanay niya, at sa tatay niya,
na di alam kung ano'ng nangyari sa anak nila.
Nakakalungkot 'yon at nakakadurog ng puso.
Araw-araw kong nami-miss si Jana.
Masakit pa rin.
Napakabuti niyang tao.
Oo, miss na miss ko na siya.
Sorry.
'Yong mabuo 'tong puzzle na 'to,
tapos dalhin 'to sa korte para tingnan ng 12 tao,
at sumang-ayon silang lahat
sa pinagsama-sama namin ng grupo ko,
nakakatuwang magawa 'yon.
Habang inaalala ko at iniisip ko
ngayong di na ako homicide detective...
32 araw pa lang akong retirado, kaya medyo...
Matapos ang 42 taon, pinipilit ko pa rin 'tong paniwalaan.
Oo, na-depress ako no'ng umalis ako sa Sheriff's Homicide.
Para kong iiwan 'yong pamilya ko.
Na-miss ko 'yong excitement, 'yong challenge ng paglutas ng kaso,
kaya pinag-isipan ko ng isang taon, tapos bumalik ako.
Di ko kayang magretiro.
Umiyak ako.
Oo. Ibig kong sabihin, kasi...
di ako desididong umalis, at di ko naramdaman sa puso ko.
Nagretiro si Karen Shonka pero nagdesisyong bumalik sa trabaho.
Workaholic siya.
Bumalik 'yong babaeng baliw.
May napakaliit na porsiyento ng mga tao na pumupunta sa Sheriff's Homicide Bureau
at nananatili doon nang, sabihin nating, higit sa isang dekada.
Tingin ko kailangang espesyal na tao ka
para makita at harapin 'yong trauma na hinaharap natin.
Walang ibang trabaho tulad ng sa 'min,
kahit law enforcement, na nasa homicide.
Tingin ko doon 'to nagiging pamilya.
Tandaan mong sa silid na 'yon, may iba-ibang paniniwala.
May iba-ibang relihiyon, iba-ibang lahi,
iba-ibang political parties, kung mamarapatin,
pero nagsasama-sama kayo...
...para sa trabaho.
Maliit na bahagi ka ng isang bagay na mas malaki.
Napakalaking responsibilidad na nasa balikat mo.
- Pero cool, di ba? - Tama.
Naroon ka at ikaw 'yong nagdedesisyon, may kapangyarihan.
Masasabi kong kung may mami-miss ako, 'yong mga taong nakatrabaho ko,
at 'yong saya namin,
at 'yong oras para magseryoso, at 'yong oras para maglaro.
Sa loob mo, pulis ka pa rin, at detective ka pa rin.
Kung babalik ako at uulitin ko lahat, at 25 o 30 taong gulang ako ulit,
at alam kong, "Ito'ng mangyayari sa susunod na 35 taon,"
wala akong babaguhin, kahit isa.
Wala akong babaguhin. Pinakamagandang bahagi 'to ng buhay ko.
Nagsalin ng Subtitle: Ivy Grace Quinto