(กรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิส)
(คือกรมตํารวจระดับเขตที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐฯ)
(ซึ่งดูแลเขตที่ประชากรหนาแน่นที่สุดในประเทศ)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและซับซ้อนที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
(วันที่ 4 มีนาคม ปี 1980)
วันที่ 4 มีนาคม ปี 1980 ผมเพิ่งออกตรวจการกะกลางคืนเสร็จ
ผมกับคู่หูกําลังจะเลิกงาน
แล้วเราก็ได้รับแจ้งว่าอาจจะมีศพที่ชายหาดแรต
ที่นั่นเป็นชายหาดที่เข้าได้ทางมาลากาโคฟ
เราได้รับแจ้งว่าอาจจะมีศพที่หาด
ตอนแรกเราก็คิดว่า "คงเป็นคนเมา"
"คงเป็นคนที่เสียหลักล้มลงไป อาจจะเป็นผู้บาดเจ็บ"
ผมไม่ได้เตรียมใจกับสิ่งที่เจอ
นี่คือคดีฆาตกรรมที่ยังไขไม่ได้ จับมือใครดมไม่ได้เลย
เป็นปริศนาโดยสิ้นเชิง ไม่มีพยาน
สามสิบสามปีต่อมา ผมได้รับมอบหมายคดีนี้
เราอดคิดไม่ได้ว่าผู้ก่อเหตุไปทําอะไรมาบ้าง
ตลอด 33 ปีมานี้
เราไม่รู้เลยว่าเขารอดคดีอะไรอีกบ้าง
กรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิสคือที่สุดของยอดฝีมือ
คดีใหญ่ที่สุดบางส่วนไต่สวนในลอสแอนเจลิส
(ฮอลลีวูด)
เราต้องทุ่มเท 110 เปอร์เซ็นต์
นี่คือฆาตกรรม ไม่มีอาชญากรรมไหนร้ายแรงไปกว่านี้
มันอยู่ที่ความมุ่งมั่นกับความสํานึกในหน้าที่
ความยุติธรรมเกิดขึ้นจากการตามหาความจริง
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม ลอสแอนเจลิส)
เมื่อปี 2013 ผมไปหาผู้หมวดในหน่วย
ผมบอกว่า "ผมอยากได้คดีมาทํา"
เขามีคดีเมื่อปี 1980 วางอยู่บนโต๊ะ
ผมสนใจคดีนี้ตั้งแต่ได้อ่านรายงานคดี
ทุกครั้งที่ผู้หญิงตกเป็นเหยื่อ ผมคิดถึงลูกตัวเอง
ผมเริ่มอ่านรายงาน
แล้วก็คิดว่า "ผมต้องไปหลายที่เลย"
เพราะผมต้องตามหาทุกคนในรายงานเดิม
แล้วผมก็เจอเดวิด บายอิงตัน เจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุ
เราคุยโทรศัพท์กัน เขาจําคดีนี้ได้แม่นมาก
เขาจําคดีนี้ได้เพราะว่า
เมื่อปี 1980 เขาเป็นน้องใหม่ในกรม
(ปี 2013)
(ปี 1980)
เมื่อปี 1980 ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตํารวจ ในเมืองพาลอส เวอร์เดส เอสเตทส์
พาลอส เวอร์เดส เอสเตทส์ เป็นชานเมืองเล็กๆ ทางใต้ของลอสแอนเจลิส
หน้าผาสวย มีคฤหาสน์ คนรายได้สูงอาศัยอยู่ที่นี่
บ้านส่วนใหญ่แถวนั้นมีราคาหลายล้าน
แม้แต่ในยุค 70
สําหรับคดีฆาตกรรม ในพาลอส เวอร์เดส เอสเตทส์
มันเป็นเรื่องหายากมาก
ตอนนั้นผมอายุ 21 ปี
ผมเพิ่งเริ่มออกตรวจการคนเดียว ได้ประมาณเดือนสองเดือน
ตอนผมไปถึงที่เกิดเหตุ แล้วรู้ว่าเราอาจจะเจอคดีฆาตกรรม
ผมก็สั่นเลย
พบศพผู้หญิงบนหาดมาลากาโคฟ ที่พาลอส เวอร์เดส เอสเตทส์
ดูเหมือนเธอจะถูกล่วงละเมิดทางเพศ
แล้วก็ถูกทุบตีที่ศีรษะ
นักโต้คลื่นพบกระเป๋าของเธอ ซึ่งมีบัตรประจําตัวอยู่ในนั้น
เรารู้ได้ทันทีว่าเธอคือ เทรีซา บรูโดรซ์ จากวิลมิงตัน
ที่อยู่ห่างแค่ 12 ไมล์ เธออายุแค่ 20 ปี
เราพยายามตรวจสัญญาณชีพ ผมจําได้ว่าตอนแรกผมลองแล้ว
ศพยังอุ่นอยู่เลย
แต่ผมไม่รู้ว่าผมจับเจอชีพจรของเธอ
หรือชีพจรของผมเอง
ผมว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะแตกตื่น
ผมเห็นศพหญิงสาวเปลือยทั้งตัว
ยกเว้นถุงเท้าสูงถึงเข่า
เธออยู่ในตําแหน่งที่เท้าชี้ไปทางทะเล
เลือดไหลท่วมหน้าเยอะ
ผมของเธอถูกย้อมไปด้วยเลือด
ถ้าไม่ขยับผมออก ก็มองเห็นหน้าเธอได้ไม่ชัด
เธอมีแผลที่เหมือนแผลฉีกที่หน้าผาก
รวมถึงรอยช้ํากับบาดแผลใหม่ที่ช่องท้อง
ถึงยังไง ชายหาดก็คือที่เกิดเหตุ
ตอนนั้นน้ํากําลังขึ้นเร็ว
เราต้องยกศพเธอออก ย้ายไปที่อื่น
ระหว่างเคลื่อนย้าย ผมกับคู่หูประคองศีรษะเธอไว้
ตอนเราเดินขึ้นมาบนหาด คู่หูผมบอกว่า
"ไม่นะ มือผมหายเข้าไปในหัว"
เธอมีแผลใหญ่ที่ท้ายทอย
เรารู้เลยว่าไม่ใช่อุบัติเหตุ
นางสาวบรูโดรซ์ เป็นเหยื่อฆาตกรรมรายแรกของผม
นี่คือความผิดร้ายแรงที่สุด การพรากชีวิตมนุษย์คนอื่น
เราไม่อยากทําคดีนี้ผิดพลาด
กรมตํารวจพาลอส เวอร์เดส เอสเตทส์ เป็นหน่วยงานที่เล็กกว่า
ความร้ายแรงของคดีนี้
เป็นข้อกําหนดว่าเราต้องติดต่อหน่วยงาน
ที่มีกําลังพลเพียงพอจะสืบสวนคดีฆาตกรรมได้
กรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิสได้ชื่อว่าเก่งที่สุด
ตอนหน่วยสืบสวนฆาตกรรมลอสแอนเจลิสมาถึง
ผมก็สังเกตทุกอย่างที่พวกเขาทํา
อัยการทุกคนจะบอกว่า งานของเราไม่ใช่แค่การเอาผิดคน
แต่ต้องแน่ใจด้วยว่ากระบวนการในทุกขั้นตอน
ของการสืบสวนคดีทําได้ถูกต้อง
เราจะต้องมองหา...
กล้องวงจรปิด พยาน หรือหลักฐานทางวิทยาศาสตร์
เมื่อปี 1980 เราไม่ได้มี
หลายๆ สิ่งที่เรามีในตอนนี้
เราไม่พบเสื้อผ้าของผู้ตายในที่เกิดเหตุ
เราเจอขวดเหล้า กับแก้วสองใบ
ใบหนึ่งยังมีเหล้าอยู่ในนั้น
อยู่ใกล้กับกระเป๋าที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งไว้
มันทําให้ผมเชื่อว่าตอนนั้น
เห็นชัดเลยว่ามีอีกคนอยู่กับเธอด้วย
ได้ดื่มเหล้ากับผู้ตายก่อนเกิดเหตุฆาตกรรม
แล้วเราก็เห็นรอยยาง
ตํารวจเชื่อมั่นว่านี่คือรอยยาง จากรถของผู้ต้องสงสัย
แต่ยางมันค่อนข้างสึก
รอยยางก็เลยไม่ลึกพอ
ก็เลยทําแม่พิมพ์รอยยางไม่ได้
สายสืบจากหน่วยสืบสวนฆาตกรรมแอลเอ
เริ่มงานทันที พยายามติดต่อญาติ
คนใกล้ชิดที่สุดกับผู้ตาย
และสืบหาทุกอย่างที่อาจพาไปเจอผู้ต้องสงสัย
ที่เราจะเริ่มตามเบาะแสได้
ตํารวจพบว่าเธอแต่งงานกับผู้ชายชื่อรอนนี่ ฟีมัตต์
ตอนได้รู้จักเทรีซา เธออายุสัก 18-19 ผมก็ประมาณ 20
ผมกับเพื่อนอยู่ทางตะวันออกของวิลมิงตัน เรื่อยเปื่อยกันไปตามประสา
แล้วเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งก็พาเทรีซามา
พอได้เห็นเธอ ผมก็ "ว้าว" เลย
เธออิสระมากๆ เด็ดเดี่ยวมากๆ
ผมไม่รู้ว่าเธอเห็นอะไรในตัวผม
ผมกับเพื่อน เราเล่นยากัน ลองของนิดหน่อย
แต่พอผมกับเทอร์รี่เริ่มคบกัน เธอก็ยื่นคําขาด
ว่า "นี่เธอ เธอต้องเลิกนะ"
มันไม่ต้องคิดเลย
เราคบกันสองปีครึ่ง แล้วผมก็คิดว่า
"นี่แหละผู้หญิงที่ผมอยากแต่งงานด้วย"
ผมต้องการเธอ ผมอยากสร้างครอบครัว ผมอยากลงหลักปักฐาน
ผมก็เลยทําตามนั้น ผมแต่งงานกับเธอ
หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ท้อง
หมอบอกว่า "คุณจะได้ลูกสาว"
ผมเลยดีใจมากๆ
วิธีการที่เทรีซาถูกฆ่า มันน่าสะเทือนใจมากๆ
นี่คือการตายที่โหดร้าย เธอถูกตีหัว
และน่าจะถูกล่วงละเมิดทางเพศด้วย
แล้วมารู้ทีหลังว่าเธอท้องได้หลายเดือนแล้ว
ยังมีอีกชีวิตที่ถูกขัดขวาง ถูกยุติลง
มันน่าเศร้าสุดๆ เลย
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้นคือเธอเป็นแม่คนแล้วด้วย
เธอมีลูกสาวสี่ขวบชื่อลินดา
วันที่ 4 มีนาคม ปี 1980 เป็นวันหนึ่งที่แย่ที่สุดในชีวิตฉันเลย
ยายบอกว่าแม่จมน้ําที่ชายหาด
แล้วแม่ก็จะไปอยู่กับนางฟ้าบนสวรรค์
แม่จะไม่กลับมาแล้ว
ฉันโวยวายยกใหญ่เลย
ฉันไม่อยากไปอยู่กับป้า
ฉันไม่อยากอยู่กับยาย ไม่อยากอยู่กับพ่อ
ฉันต้องการแค่แม่
ฉันไม่เข้าใจว่าทําไมแม่ไม่กลับมา
มันรู้สึกเหมือน คนเดียวที่เคยรักและปกป้องฉันจากไปแล้ว
แล้วก็ไม่เหลือใครที่รักฉันอีก
ตอนผมได้เจอลินดา เธอน่าจะเพิ่งสองขวบ
เธอยังพูดเป็นเด็กเล็กอยู่เลย พูดไม่ค่อยชัด
น่ารักสุดๆ เลย เธอน่ารักจริงๆ นะ
ถึงไม่ใช่ลูกผม แต่ผมก็ไม่ขัดข้องเลย
เราเคยเล่นร้านกาแฟกัน เธอรับออร์เดอร์ผม
แล้วก็เข้าครัวไปทําเป็นทําอาหารมาให้
เธอเป็นเด็กดี
ฉันเคยชอบทําแบบนั้น
ฉันเคยทําเมนูกับรอนนี่ แล้วก็เอาไปให้แม่ดู
แม่บอกว่า "รับกี่ที่ดีคะ คุณลูกค้า"
ฉันก็แบบ "สองที่ค่ะ"
แล้วแม่ก็จะทําแซนด์วิชชีสย่างตรงเชิงเทียน
ฉันไม่รู้ว่าทําไมต้องมีเชิงเทียน แต่ก็นะ
รอนนี่แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ เขารักเธอ
เขาเลี้ยงลูกเธอเหมือนลูกตัวเอง
แต่ก็ไม่ได้ตัดชื่อเขาออกจากผู้ต้องสงสัย
เขาอาจจะขาดสติได้ มีช่วงเวลาแย่ๆ สัปดาห์แย่ๆ ได้ ใครจะไปรู้
รอนนี่เป็นคนแรกๆ
ที่สายสืบหน่วยสืบสวนฆาตกรรมได้สอบปากคํา
ตํารวจสอบปากคําผม แล้วผมก็ตอบทุกอย่าง
วันที่ 3 มีนาคม ผมเรียนอยู่ที่วิทยาลัยฮาร์เบอร์
ไม่ได้เรียนอะไรพิเศษ
ผมเรียนศิลปะ เพราะผมเก่งศิลปะ
ผมกลับบ้าน ผมพูดกับภรรยา
"เร็วเข้า ไปบ้านจอร์จ เพื่อนฉันกัน"
เราเคยนั่งเล่นกันในโรงรถ ดื่มเหล้าสูบบุหรี่
เราไปที่นั่น
เธอไม่ได้ดื่มด้วย
เธอท้องอยู่
เธอไม่อยากยืนในโรงรถทั้งคืน
ผมก็เข้าใจว่าเธออยากกลับบ้าน
เรากลับบ้าน
ผมบอกว่า "ฉันจะกลับไปบ้านเพื่อนนะ" เธอก็ตอบ "ฉันไม่อยากให้เธอไป
ห้ามไปนะ" ผมก็ "ฉันจะไป"
"ไม่ อย่าไปเลยดีกว่า" ผมก็ "เทอร์รี่ ฉันจะกลับไป"
แล้วผมก็เดินออกประตูไป
ผมไปทางนี้ ไปทางบ้านเพื่อน
ผมได้ยินเสียงประตูปัง แล้วหันกลับไปมอง เธอเดินไปทางตรอก
เรามีประตูออกทางตรอกที่ไปเจอถนนอีกสาย
บ้านพี่สาวเธออยู่ตรงนั้น ช่วงตึกเดียวกัน
ผมก็คิด "เธอโกรธแล้ว
เธอจะไปบ้านพี่สาว ไปบ่น ไปด่าผม
แต่ก็ไม่เป็นไร"
แต่แล้ว...
ผมก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย
มีกี่ครั้งที่ภรรยาหายตัวไป แล้วสามีบอกว่า
"เธอออกไป ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ"
เก้าในสิบครั้ง นั่นมันเหลวไหล คนร้ายคือสามี
ตํารวจบอกให้ผมถอดเสื้อ
ตํารวจมองหารอยข่วน หรือแผลป้องกันตัว แต่ผมไม่มีเลย
ตํารวจถามแต่ "คุณไม่ได้ทําใช่ไหม" "เปล่า ผมไม่ได้ทํา"
ตอนสอบปากคํารอนนี่ เขากังวล เขาประหม่า
ถ้าภรรยาถูกฆ่าตาย
ถ้าคุณไม่ใจสลาย หรือช็อก หรืออะไรแบบนั้น
ก็คือคุณกลัวว่าตํารวจจะรู้ว่าคุณเป็นคนทํา
หลังออกจากกรมตํารวจ ผมก็กลับบ้าน
มีรถตํารวจจอดอยู่แถวบ้าน
พวกเขามาดูบ้านผม
ไม่นาน เขาก็กังวลว่าเขาตกเป็นผู้ต้องสงสัย
เขาเป็นจริงๆ
ผมโทรหาลุง เฮนรี่ ซัลซิโด เขาเป็นทนายคดีอาญา
ลุงบอกผมว่า "อย่าไปคุย เลี่ยงๆ ไปก่อน"
ผมก็ทําแบบนั้น
พ่อฉันทิ้งไป พอแม่แต่งงานกับรอนนี่
แล้วฉันได้รู้ว่ากําลังจะมีน้อง
ฉันก็คิดทันทีว่าเราจะมีครอบครัวที่ครบถ้วนสมบูรณ์
กับรอนนี่ กับน้อง แม่ แล้วก็ฉัน
ฉันตื่นเต้นสุดๆ เลย
ตื่นเต้นมากๆ
แต่พอเกิดเรื่องกับแม่
ฉันก็ไม่ได้อยู่กับรอนนี่
ครอบครัวพ่อรีบมารับฉันไปอยู่ด้วย
ผมคิดถึงเธอจริงๆ ตอนพวกเขาพาเธอไป ผมใจสลายเลยนะ
(วันที่ 5 มีนาคม ปี 1980 หนึ่งวันหลังเทรีซา บรูโดรซ์ถูกฆาตกรรม)
ระหว่างการชันสูตร หลักๆ ก็มีการตรวจข่มขืน
แต่การตรวจข่มขืนเมื่อปี 1980 ไม่ได้เหมือนปัจจุบันเลย
มีเศษเล็บที่ตัดออกมาจากเล็บมือ
เพราะมันดูเหมือนใต้เล็บเธอมีวัตถุบางอย่าง
แล้วก็อาจจะนํามาเทียบกับหมู่เลือดได้
มีการตรวจเนื้อเยื่อสวอบ
ซึ่งเราไม่ได้ตรวจดีเอ็นเอ แต่ตรวจว่ามีอสุจิหรือไม่
เธอถูกพาไปห้องดับจิต
ผมไปขอดูศพเธอที่นั่น เพราะผมต้องจัดงาน
เขาดึงผ้าออก เปิดไปได้แค่ครึ่งทาง
แล้วผมก็... ผมเข่าทรุดเลย
ผมไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น
ลักษณะใบหน้าของเธอไม่เหลือเลย
มันมืดไปหมดเลย หน้าเป็นรูใหญ่
ผมบอกทีมงานศพทันทีเลย "ไม่ต้องเปิดโลงศพนะ
แล้วก็เอาผ้าห่อเด็กให้เธออุ้มไว้ในอ้อมแขน
แม่ลูกจะได้อยู่ด้วยกันไปตลอดกาล"
สายสืบได้สอบปากคําเพื่อนและญาติหลายคน
และนั่นก็คือเบาะแสทั้งหมดที่มี
ตํารวจพบว่าคนสุดท้ายที่ได้เจอเทรีซาคือพี่สาว
ตํารวจไปที่บ้านพี่สาว
พี่สาวอยากให้เธออยู่ค้างที่นั่น แต่เธอไม่อยู่
เทรีซา บรูโดรซ์ออกจากบ้านพี่สาวตอนกลางคืน
แล้วก็เดินไปตามถนน
มีญาติที่จําได้ว่าวันนั้น ก่อนพบศพเธอ
เธออยากไปชายหาด
เทรีซากับรอนนี่ไม่มีรถ
มันก็คงไม่แปลก
ที่เธอจะโบกรถคนอื่นไปชายหาด
(วิลมิงตัน)
ตํารวจต้องหวังพึ่งใครก็ตามที่เห็นอะไรก็ตาม
เหตุเกิดตอนกลางคืน เธอถูกพบศพตอนเช้า
แล้วก็ไม่มีพยานออกมาให้เบาะแสเลย
เครื่องมือการสืบสวนก็มีไม่มาก
ที่จะใช้สืบหาตัวตนของฆาตกรได้
ตํารวจมองรอนนี่ สามีของเทรีซา บรูโดรซ์
ว่าอาจเป็นผู้ต้องสงสัย
หลังจากสืบสวนโดยละเอียด ตํารวจก็สรุปได้
ว่ารอนนี่มีพยานที่อยู่
รอนนี่อยู่โรงรถบ้านเพื่อน มีประจักษ์พยานหลายคน
ในคืนที่ภรรยาเขาถูกฆ่า
มันทําให้เขาพ้นจากข้อหาฆาตกรรมภรรยา
ถึงแม้ว่าตํารวจสืบสวนอาจตัดรอนนี่ออกไปได้
แต่เราก็ล้างมลทินให้เขาไม่ได้ ในส่วนของญาติและคนรัก
ที่คิดและเชื่อไปว่าเขาเป็นคนทํา...
ให้ลูกสาว แม่ น้องสาวต้องตาย
ตอนฉันอายุแปดเก้าขวบ
ฉันกับญาติค้นกล่องของของแม่ ลิ้นชักของแม่
แล้วเราก็เจอผลชันสูตรศพแม่
ฉันแบบว่า "อะไรเนี่ย ไหนว่าแม่จมน้ําไง"
ฉันยังอยู่ในความคิดที่ว่าแม่จมน้ําตาย
ฉันแบบ "แม่ถูกทําแบบนี้เลยเหรอ"
ทุกคนในครอบครัวแม่บอกว่ารอนนี่เป็นคนฆ่าแม่
ฉันเชื่อทันทีเลย เพราะพวกเขาเคยทะเลาะกันบ่อย
แล้วฉันก็ได้อยู่เห็นทุกอย่าง
ฉันอยู่ตรงนั้น ได้ดูอยู่ทุกวัน
ตํารวจสรุปได้แล้วว่าผมไม่ใช่ผู้ต้องสงสัย
แต่ก็ยังไม่เจอคนอื่น ทุกคนก็ยังคิดว่าผมทํา
ผมบอกไม่ถูกเลยว่าผมถูกยิงกี่ครั้ง
เพราะคนอื่นคิดว่าผมทํา
ทั้งครอบครัว เพื่อนของเธอ ผมไม่รู้เลย
ผมไม่เคยถูกยิงมาก่อนเลย จนกระทั่งหลังเธอตาย
ผมเจ็บปวดมาก ผมไม่อยากมีชีวิต
ถ้าภรรยาหนีหายไประหว่างทะเลาะกัน
แล้วเราก็ไม่มีหลักฐานอื่น
ที่ชี้ตัวว่าคนอื่นเป็นคนทํา
คุณมีแค่พยานที่อยู่ที่เป็นคนสนิท
ไม่ว่าจะเป็นพยานที่อยู่ที่ถูกต้องหรือไม่
แต่ยังไงซะ เราก็ไม่มีผู้ต้องสงสัยอื่น
เราไม่มีประจักษ์พยาน
เราไม่มีหลักฐานที่ใช้ได้ในตอนนั้น
ตํารวจทําอะไรไม่ได้อีกแล้ว
สุดท้าย คดีฆาตกรรม เทรีซา บรูโดรซ์ก็ไขไม่ออก
มันถูกเก็บไปก่อน จนกลายเป็นคดีเก่าหลายสิบปี
(บรูโดรซ์ 1980)
ตอนเด็กๆ ฉันเคยร้องไห้หาแม่
ฉันเกิดคําถามมาตลอดหลายปี
ฉันมีคําถามหลายอย่างมากที่ไม่มีใครอยากตอบ
ไม่มีใครอยากพูดถึงแม่เลย
ไม่มีใครอยากพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
ไม่มีใครบอกอะไรฉันเลย
ทุกคนบอกแต่ว่า "เงียบเถอะ แม่ไม่กลับมาแล้ว"
ฉันเริ่มชินกับการไม่มีพ่อแม่
ช่องว่างที่แม่ทิ้งไว้ไม่เคยถูกเติมเต็ม
ฉันคิดว่ามันคงไม่มีวันเติมเต็ม
ผมอยู่มาหลายปีโดยที่คนกล่าวหาผม
หลบหน้าผม นินทาลับหลังผม
ผมไม่ได้แก้ต่างอะไร
ผมไม่ได้คิดถึงลูก ผมไม่ได้คิดถึงเทอร์รี่
ผมทํางานเพื่อหาเงินเสพยา
จะได้ไม่ต้องรับมือความกดดัน
จากที่คนทั่วเมืองบอกว่า "เฮ้ยๆ คนนี้ไง เขาฆ่าเมียตัวเอง"
พอโตขึ้น บางครั้ง ฉันก็เคยเจอเขาเดินอยู่ในเมือง
ฉันไม่อยากคุยกับรอนนี่ ฉันไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไง
ฉันแบบ "เขาทําจริงเหรอ"
"เขาทําได้ลงคอจริงเหรอ"
ฉันเริ่มสงสัยคนอื่น เพราะพวกเขาเป็นคนบอกฉัน
ฉันเห็นเขาทะเลาะกับแม่บ่อย แต่เขาจะฆ่าแม่ฉันได้จริงเหรอ
(ปี 1980)
(ปี 2013)
(แผนกสืบสวนฆาตกรรม กรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิส)
(33 ปีหลังเทรีซา บรูโดรซ์ถูกฆาตกรรม)
ตอนผมได้รับคดีนี้ ภูมิหลังทางวัฒนธรรม
มันมีจุดเชื่อมโยงอยู่
ในยุค 80 วัฒนธรรมในวิลมิงตันก็เหมือนกัน
กับวัฒนธรรมในแอลเอตะวันออก แถวที่ผมโตมา
ที่นั่นเป็นย่านชาวฮิสแปนิก
วัฒนธรรมรถโหลดเตี้ย แก๊ง อาชญากรรม
บางครั้งก็เห็นว่าพ่อแม่ผมกลัว
ไม่กล้าแจ้งตํารวจ
เมื่อปี 1980 ผมอายุ 13 ปี เรียนอยู่เกรดแปด
ถ้าคุณบอกตอนนั้นว่าผมจะได้มีส่วน
กับการสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่เกิดขึ้นในพาลอส เวอร์เดส เอสเตทส์
ซึ่งอยู่ห่างแอลเอตะวันออกไปไกลมาก ผมคงบอกว่าคุณเป็นบ้า
ตอนเด็กๆ ผมไม่เคยบอกว่า "ผมอยากเป็นตํารวจ"
ผมไม่คิดเลยสักนิดว่าจะมาทําอาชีพนี้
ความหลงใหลเกิดขึ้นหลังจากผมเริ่มงาน
แล้วเริ่มสังเกตเห็นความแตกต่างที่เราสร้างได้
ราล์ฟใช้วิธีการแบบนิ่งสงบมากกว่า
เขาท้าทายตัวเอง สร้างชื่อให้ตัวเอง
ราล์ฟไม่เคยอยากเลื่อนขั้น เขาอยากเป็นสายสืบที่โคตรเก่ง
คนชอบถามผมเสมอว่า "งานหน่วยสืบสวนฆาตกรรมเป็นยังไง"
มันเหมือนเล่นโยนลูกบอลในมหาสมุทร
เราไม่อยากจมน้ํา แต่ก็ไม่อยากทําบอลหลุดมือ
เวลาเปิดคดีเก่าขึ้นมาดู
มันจะมีหลายอย่างมากๆ ที่เราต้องฝ่าฟัน
การสืบสวนเปลี่ยนไปหลังจากสิบปี 15 ปี 20 ปี
เทคนิคหลายอย่างวิวัฒนาการขึ้น กระบวนการคิดหลายอย่างก็วิวัฒนาการขึ้น
สุดท้ายแล้ว เราก็ต้องทํางานนักสืบ แบบโบราณอยู่ดี จริงไหม
เราต้องออกไปตามหาคน หาพยาน
แต่เทคโนโลยีเป็นเครื่องมือ ที่ยอดเยี่ยมสําหรับเราในตอนนี้
ในการสืบคดีที่ไขไม่ออก
ในคดีนี้ เมื่อปี 1980 มันเกิดขึ้นหลายปีก่อนมีการตรวจดีเอ็นเอ
มีหลายแง่ของการสืบสวนที่เราลองสํารวจได้
เราย้อนกลับไปได้ เราเอาหลักฐานตอนนั้น
มาทําโปรไฟล์ดีเอ็นเอได้
มีหลักฐานหลายชิ้นที่เก็บมาจากที่เกิดเหตุ
เรารู้ว่ามีหลักฐานเพียงพอ
มีหลายอย่างที่เราอาจนําไปตรวจได้
กรมตํารวจเขตมีนักอาชญาวิทยาที่เก่งมากๆ
ขณะที่นักอาชญาวิทยาตรวจหลักฐาน
พยายามดูว่ามีวัตถุทางพันธุกรรมเพียงพอหรือไม่
เราก็ได้รู้ว่าหลักฐานให้ใช้ได้มีน้อยมาก
เล็บมือไม่ได้ช่วยเราได้มากอย่างที่คิด
หลักฐานอื่นๆ ในที่เกิดเหตุก็ช่วยอะไรได้ไม่มาก
ไม่มีรอยนิ้วมือหรือดีเอ็นเอบนขวดเหล้าเลย
แก้วก็มีแต่รอยนิ้วมือเทรีซา
ที่ต่างจากที่คุณได้ดูใน "ซีเอสไอ" หรือละครทีวีเรื่องอื่นๆ
มันน่าเสียดายที่คนเราไม่ได้โปรยดีเอ็นเอไปทั่ว
ในทุกที่เกิดเหตุที่ตัวเองไป
เราก็เลยต้องปรับเปลี่ยน
เราต้องคิดวิธีอื่นในการระบุตัวฆาตกร
แล้วเราก็หันไปหาหลักฐานของแพทย์ชันสูตร
สํานักงานแพทย์ชันสูตร เก็บดีเอ็นเอที่พบบนผู้ตายได้
นักอาชญาวิทยาเอาเส้นขนหัวหน่าวไป
แล้วก็เอาไปล้าง
หลังจากล้างแล้ว เธอก็เอาใส่เครื่องเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง
ที่หมุนจนได้ก้อนวัตถุกระเด็นออกมา
เธอนําก้อนวัตถุนั้นไปส่องกล้องจุลทรรศน์
เพื่อดูว่ามีวัตถุทางพันธุกรรมหรือไม่
แล้วเธอก็พบหัวอสุจิ
นั่นคือสิ่งที่เธอนําไปตรวจดีเอ็นเอได้
เป้าหมายคือพวกเขาจะสร้างโปรไฟล์ดีเอ็นเอ
เพราะบางครั้ง เวลาเจอสารคัดหลั่ง
แต่ไม่ได้แปลว่าจะมีปริมาณมากพอ ที่จะสร้างโปรไฟล์ดีเอ็นเอได้สมบูรณ์
บางครั้งก็ได้โปรไฟล์บางส่วน บางครั้งก็ไม่ได้อะไรเลย
ถ้าหลักฐานในนั้นไม่เพียงพอ เราก็เจอทางตัน
(วันที่ 9 มกราคม ปี 2014 34 ปีหลังเทรีซา บรูโดรซ์ถูกฆาตกรรม)
สายสืบราล์ฟ เฮอร์นานเดซ ได้คดีผมไป แล้วก็โทรหาผม
ผมรู้สึกสบายใจที่เขาเข้าใจผม
เขารู้วิถีชีวิตผม ว่าผมเจออะไรมา
ทั้งเรื่องติดยา เรื่องแก๊ง ทุกๆ อย่าง
ในฐานะที่มาจากแอลเอตะวันออก คุณจะคุ้นเคยกับเรื่องนั้น
ในฐานะตํารวจ คุณจะยิ่งคุ้นเคย คุณอาจจะเคยเห็นมาเยอะกว่าผมอีก
เขาปฏิบัติกับผมไม่ต่างจากคนอื่น
ไม่ใช่เพราะผมมีเชื้อสายเม็กซิกัน เขาดีกับผมเพราะผมเป็นมนุษย์
ผมคุยกับเขา ผมบอกเขาว่าผมมีข้อมูลอื่น
(กรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิส)
รอนนี่เล่าให้ฟังว่า
ผู้หญิงแถวบ้านที่รู้จักกัน
มาหาเขาคืนหนึ่งแล้วบอกว่า "นี่ ฉันรู้สึกแย่นะ
ฉันเก็บเรื่องนี้ไว้หลายปีแล้ว ฉันอยากให้คุณรู้"
ช่วงปลายยุค 90 ผมยังดําดิ่งกู่ไม่กลับ
ผมอยู่ในบาร์
เพื่อนผมเดินเข้ามา คนนี้ผมไม่ได้เจอนานแล้ว
เธอเดินมาหาผม
"รอนนี่ ฉันรู้ว่าใครฆ่าเมียคุณ"
ชีวิตคนดําเนินต่อไป
แล้วพวกเขาก็จํารายละเอียดได้ชัดเจน
ว่าเกิดอะไรขึ้นในอดีตที่เจ็บช้ําฝังใจพวกเขาบ้าง
พวกเขาคิดได้ว่า "เอางี้ดีกว่า
เรื่องนี้มันตามหลอกหลอนเรา เราต้องบอกใครสักคน"
ตอนผมได้เจอสายสืบราล์ฟ เฮอร์นานเดซ ผมเลิกเหล้าได้สักพักแล้ว
นานมากที่ผมรู้สึกแย่กับเรื่องนี้
ผมคิดว่ามันถึงเวลาแล้ว ที่ผมจะทําใจรับฟังคําตอบได้
เธอเป็นแฟนของเพื่อนผม
เธอหายไปนานมาก ผมสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
ผมไม่รู้ เพราะผมไม่ค่อยได้ติดต่อเธอ
เราคุยกัน แล้วเธอก็ร้องไห้ เธอบอกว่า "ฉันรู้ว่าใครฆ่าเทรีซา"
(บันทึกเสียงของตํารวจ - 2014)
ผมก็เลยถามว่า "หมายความว่ายังไง"
เธอบอกว่า "ฉันถูกผู้ชายสองคน ลักพาตัวไปทรมานทางเซ็กซ์"
สองคนนี้พาตัวเธอไป แล้วบอกว่า "เอานี่ป้ายลิ้นซะ"
เธอบอกว่าพอเอาน้ํายาป้ายลิ้น เธอก็ชาไปเลย
เธอบอกว่าเธอได้ยิน เธอมองเห็น แต่ขยับตัวไม่ได้
เหมือนเป็นอัมพาต
พวกเขาทรมานเธอ ล่วงละเมิดทางเพศเธอ
เธอบอกว่าได้ยินพวกเขาพูด
"เราจะทํายังไงกับศพเธอดี"
"เอาไปทิ้งตรงที่ทิ้งเทอร์รี่สิ"
แต่เธอกระโดดออกทางหน้าต่างรถระหว่างทาง
คนผ่านมาจอดช่วย แล้วพวกเขาก็หนีไป
คนที่เธอพูดถึง ผมรู้จักด้วย
รู้จักดีเลยล่ะ
ดูจากนิสัยแล้ว มันก็ไม่แปลก
นี่คือข้อมูลอีกทอดหนึ่ง ใช่ไหม
ผู้หญิงบอกรอนนี่ รอนนี่มาบอกเรา
เราต้องตามหาผู้หญิงคนนี้
ผมมีที่อยู่ในรายงานฉบับเดิม
ว่าใครอยู่ในย่านนั้นบ้าง
ผมก็เลยไปเคาะประตู
ผมทราบว่าเธอไปอยู่นอกรัฐ
ผมเจอเบอร์โทรศัพท์ แล้วเราก็คุยกัน
เธอให้ความร่วมมือดีมาก แล้วก็ยินดีมาพบเรา
ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่มาก
เราบินไปหาเธอ
ราล์ฟไปเทกซัสเพื่อไปคุยกับเธอ
ตอนนั้น วินาทีนั้นทําให้ผมรู้ว่า
"ผู้ชายคนนี้จะทําทุกอย่าง"
แล้วผมก็รู้สึกดีมากจริงๆ
ผมรู้สึกเลยว่าหลังผ่านมา 33 ปี ในที่สุดก็มีคนอยู่ข้างผมสักที
(ขอต้อนรับสู่เทกซัส)
เราเพิ่งจะบินมาถึง แล้วผมก็ได้รับสายจากห้องทดลองนิติเวช
ทางห้องทดลองบอกผม
"เราเจอดีเอ็นเอจากที่เกิดเหตุ ตรงกับในระบบโคดิส"
นี่มันยอดไปเลย
แต่ก็ยังมีข้อสับสนนิดหน่อย
เพราะนั่นไม่ใช่คนที่เราคิด
ที่เราถูกชี้นําไปทางนั้น
จากข้อมูลที่เราจะได้จากสายของเรา
เป็นคนละคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย
เพราะนักอาชญาวิทยา เราก็เลยได้ชื่อ
ผลดีเอ็นเอตรงกับคนชื่อโรเบิร์ต อินิเกซ
(กรมยานพาหนะแคลิฟอร์เนีย)
โรเบิร์ต อินิเกซเป็นใคร เขามาจากไหน
เขาทําอะไร เขาอยู่ที่ไหน เมื่อ 34 ปีก่อนเขาอยู่ที่ไหน
โรเบิร์ต อินิเกซไม่อยู่ในแฟ้มเลย
เขาไม่ได้อยู่ในคนที่ถูกสอบปากคํา
ชื่อของเขาไม่เคยถูกพูดถึงเลย
รายงานฉบับเดิมมีชื่อหลายคนมากๆ
แต่เขาไม่ได้อยู่ในนั้น
แต่มันก็น่าตื่นเต้นมากๆ
เรากลับมาจากเดินทางไปนอกรัฐ ไปสอบปากคําสายของเรา
ซึ่งก็กลายเป็นเจอทางตัน
เรารีบกลับมาเริ่ม...
ทําการสืบประวัติโรเบิร์ต อินิเกซ
แล้วผมก็ดูประวัติอาชญากรรม จากการโดนจับครั้งก่อนๆ ด้วย
เมื่อปี 1981 โรเบิร์ต อินิเกซถูกจับข้อหาข่มขืน
(มีนาคม ปี 1980 ฆาตกรรมเทรีซา บรูโดรซ์)
ผู้เสียหายในคดีนั้นเป็นคนโบกรถที่เขารับขึ้นรถมา
แล้วเขาก็ข่มขืนเธอ
ผู้เสียหายมาแจ้งความ
เขาถูกจับกุมทันทีหลังข่มขืน
เขาถูกส่งฟ้องในศาล
เขาต้องตอบรับข้อกล่าวหา ในศาลพิจารณาคดีชั้นต้น
ผู้เสียหายก็มาขึ้นให้การ
ช่วงหนึ่งก่อนเริ่มการไต่สวน
ผู้เสียหายก็เริ่มติดต่อยาก
แล้วคดีก็ถูกถอนฟ้อง เขาก็รอดตัวไป
(มิถุนายน ปี 1981 คดีข่มขืนถูกถอนฟ้อง)
ตัดมาปี 1982
เขาถูกจับกุมข้อหาข่มขืนอีกครั้ง
คราวนี้เขาถูกตัดสินโทษ แล้วติดคุก
การรับโทษในครั้งนั้น ทําให้ดีเอ็นเอของเขาเข้าระบบฐานข้อมูลโคดิส
เพราะผลดีเอ็นเอในโคดิส คือเครื่องมือสืบสวนและเบาะแสเดียว
ตามจรรยาบรรณแล้ว เราต้องไปหาสิ่งที่เรียกว่า "ตัวอย่างยืนยัน"
เราต้องเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอ จากเขามาเพื่อยืนยัน
เทียบกับหลักฐานจากการชันสูตร
ขั้นตอนต่อไปของเราก็คือการตามหานายอินิเกซ
สายสืบราล์ฟ เฮอร์นานเดซถามผม ว่ารู้จักคนชื่อโรเบิร์ต อินิเกซไหม
ผมบอกว่าไม่ แต่ผมก็มีความหวัง
ดีเอ็นเอจับคนร้ายได้เสมอ
แล้วเราก็ได้ดีเอ็นเอแล้ว
ทีนี้ก็เหลือแค่ตามหาเขา
ผู้กระทําผิดทางเพศต้องมารายงานตัวในวันเกิด
วันเกิดนายอินิเกซคืออีกประมาณสี่เดือน
จากตอนที่สายสืบเฮอร์นานเดซ ทราบว่าเขาอาจเป็นผู้ต้องสงสัย
ที่ที่จะเจอนายอินิเกซได้ง่ายที่สุด
คือตอนที่เขามารายงานตัว
(วันที่ 3 ธันวาคม ปี 2014)
อินิเกซอยู่ที่สถานีตํารวจฮาร์เบอร์ รอรายงานตัวตามบัญชีผู้กระทําผิดทางเพศ
ตอนนั้น ผมอยากรู้ข้อมูลเขาเพิ่มเติม
เราอยากยืนยันที่อยู่ของเขา
เขาไปไหนมาบ้าง ครอบครัว เพื่อนมีใครบ้าง
เพราะมันอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเทรีซา
แล้วผมก็อยากได้ตัวอย่างดีเอ็นเอของเขา
เราเลยบอกเขาว่าเราเป็นใคร มาจากไหน
เขาก็ยอมเข้าให้ปากคํา
- คุณติดคุกเมื่อปี 80 หรือว่า... - น่าจะปี 80 ครับ
ก่อนติดคุก คุณอาศัยอยู่ที่ไหน
อืม
ผมน่าจะอยู่ที่วิลมิงตันนะ อยู่ที่...
บ้านของแม่เลี้ยงกับพ่อ
ผมไม่ค่อยรู้จักคนที่วิลมิงตัน
หมายถึง...
ผมก็ไปแถวนั้น แต่...
ผมไม่ได้รู้จักใครแถวนั้นเลย
ผมไม่ได้วางแผนการใหญ่อะไรไว้
ความคิดแรกของผมคือ "เป็นตัวเอง คุยกับเขา ทําให้เขาสบายใจ"
แล้วมันก็ต่อยอดจากตรงนั้นได้เอง
- เคยไปปาร์ตี้ชายหาดไหม - ไม่
- ไม่เคยไปที่นั่นเลยเหรอ - ไม่เคย
แล้วเคยไปมาลากาโคฟ พาลอส เวอร์เดส เอสเตทส์ไหม
อืม
วิธีของราล์ฟคือ...
ไม่แสดงตัวว่าเผชิญหน้า
เขาพยายามทําให้อินิเกซสบายใจ
แล้วก็พยายามไล่เรียงข้อมูลที่เขามี
เพื่อดูว่าจะล็อกตัวในเรื่องเล่าได้ไหม
เล่าคดีที่คุณถูกจับให้ฟังหน่อย
ผมพาเธอไปรีดอนโด
- แล้วเราก็มีเซ็กซ์กัน - อืม
ใช่ เธอไม่ยอม แต่...
หลังจากนั้นเธอก็ยอม แล้ว...
- แล้วคุณก็โดนข้อหาข่มขืน - ใช่
คุณรอดคดีเพราะเธอไม่มาให้การ
- อืม - โอเค
คุ้นชื่อเทรีซาบ้างไหม
- ไม่เลย - ไม่เหรอ ไม่เคยเลยเหรอ
มีหลายครั้งที่ผมเห็นในอกเขา
ว่าเขาหายใจแรงแบบที่หลายคนบรรยายไว้
เราจะเห็นคนที่หัวใจเต้นแรงขึ้นได้เลย
หรือมองเห็นหัวใจเต้นทะลุเสื้อ
คุณจะเห็นว่าเขาหายใจลึก แล้วเขาก็ประหม่าอย่างชัดเจน
ผมจะเอารูปให้ดูนะ
โอเค
จําผู้หญิงคนนี้ได้ไหม จําได้สักนิดไหม
- ไม่เลย - ไม่นะครับ
อืม
ผู้หญิงคนนี้ถูกพบศพที่ริมหาด
แน่ใจนะว่าไม่ใช่คนที่ดูคุ้นเคย
เทรีซา บรูโดรซ์
- ไม่เลย - นี่เมื่อปี 1980 เดือนมีนาคม
ไม่ จําไม่ได้เลย
การปฏิเสธนี้สําคัญมาก เพราะเรามีหลักฐานดีเอ็นเอแน่นหนา
ถ้าเขามาบอกเราว่า "ผมแอบเป็นชู้กับเทรีซาลับหลังสามี
คืนนั้นผมมีเซ็กซ์กับเธอ"
รูปคดีของเราจะซับซ้อนขึ้นมาก
ไม่เลย
- ไม่เหรอ - อืม
นั่นคือเหตุผลที่การปฏิเสธมีผลอย่างมาก
พอมีสาเหตุอะไรไหม
ที่ดีเอ็นเอของคุณอยู่ในที่เกิดเหตุ
ก็ไม่...
ไม่นะ ไม่น่ามีครับ
- ไม่น่ามีเหรอ - ครับ
เราอยู่ตรงนี้
เรารู้ว่าคุณช่วยเราได้
เพราะดีเอ็นเอของคุณอยู่ในที่เกิดเหตุ
ผมไม่รู้นะ ผมไม่เห็นว่าจะเป็นไปได้ยังไง
ผมไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้เลย
ถ้าอยากสานสัมพันธ์อันดีกับผู้ต้องสงสัย
เราต้องมอบบางอย่างให้เขา
ผมมีข้อมูลให้เขา เขาก็อยากรู้ข้อมูลนั้น
มันอาจไปกระตุ้นให้เขาพูดอะไรบางอย่างออกมา
เพื่อช่วยให้เราได้รู้ความจริง
เพราะถ้าเขามีคําอธิบายที่ฟังขึ้นล่ะ
ถ้าเขาไม่ได้ทําล่ะ
ร้อยเปอร์เซ็นต์นะ คุณจะไม่มีปัญหากับดีเอ็นเอในนั้น
- ไม่มีครับ - ถ้างั้น
พอจะให้ตัวอย่างสวอบช่องปากได้ไหม
โอเค
ขอบคุณมากนะครับ
ผมออกจากสอบปากคําอินิเกซ
โดยปักใจเชื่อว่าเราจับคนร้ายได้แล้ว
แต่สิ่งที่สําคัญกว่าคือทํารูปคดี และสืบให้รู้แน่ชัด
"โอเค นี่แหละคนร้าย" แล้วเราค่อยไปจับกุมเขา
การได้สวอบดีเอ็นเอจากนายอินิเกซ
ทําให้กรมตํารวจตรวจยืนยันได้
(เขตลอสแอนเจลัส สํานักงานแพทย์ชันสูตร)
แล้วผลตรวจก็ตรงจริงๆ
โดยพิสูจน์จากสถิติ
ซึ่งก็คือหนึ่งใน 82.5 ล้านล้าน
โลกเรามีประชากรแค่เจ็ดพันล้านคน
การที่ผลตรงหนึ่งใน 80 กว่าล้านล้าน
เป็นผลตรวจที่สําคัญเลย
ในคดีนี้ มันชัดเจนมากว่าเขาคือฆาตกร
คําถามก็มีแค่
"เราทํายังไงได้บ้าง เพื่อให้รูปคดีแน่นหนาขึ้น"
คดีข่มขืนเมื่อปี 1981 มีความสําคัญสุดๆ
เพราะอินิเกซได้เจอผู้หญิงคนหนึ่ง
ที่อยู่ในวิลมิงตัน ที่ป้ายรถเมล์ แล้วอาสาไปส่งเธอ
เราทราบความจริงว่า เทรีซาถูกพบเห็นครั้งสุดท้ายในวิลมิงตัน
แล้วก็มีความคล้ายกันในด้านวิธีก่อเหตุ
โชคดีที่เราได้เจอและสอบปากคํา
ผู้เสียหายคดีข่มขืนเมื่อปี 1981
(บันทึกตํารวจ - 2017)
ตอนเจอผู้ชายคนนั้น ฉันไม่ได้โบกรถเลย ฉันเดินอยู่เฉยๆ
เขาขับรถมาจอด แล้วถามว่าให้ไปส่งไหม ฉันบอกว่า "ก็ดีค่ะ"
สถานการณ์ที่เธอบอก มันคล้าย
กับเรื่องที่เราเชื่อว่าเกิดกับเทรีซา
คุณแน่ใจแค่ไหนว่าผู้ชายคนนี้ขืนใจ... ข่มขืนคุณ
ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ
ฉันเลิกขัดขืน เพราะเขาขู่จะฆ่าฉัน
เธอถูกข่มขู่ ก็เลยยอม
เทเรซาถูกทําร้ายและถูกฆ่า
ผมเชื่อว่าเทรีซาสู้ขัดขืน
อินิเกซก็เลยทําจริงตามที่ขู่
เรื่องนี้ส่งผลต่อคดีอย่างสูง
มันทําให้รูปคดีของเราหนาแน่นขึ้นมาก
ทุกครั้งที่ผมดูคดีเก่า
ผมจะอยากนั่งคุยกับผู้ต้องสงสัยเสมอ ถ้าทําได้
ผมอยากประเมินผู้ต้องสงสัยด้วยตัวเอง
ผมอยากเห็นว่าผู้ต้องสงสัยตอบคําถามผมยังไง
ผมอยากรู้ว่าผู้ต้องสงสัย จะทําให้ทุกอย่างแย่ลงหรือเปล่า
เขาจะยอมรับอะไรบ้าง ปัญหาของผมจะมีอะไรบ้าง
นี่คือโอกาสเดียวที่ผมจะได้คุยกับผู้ต้องสงสัย
หลังจากส่งฟ้องไปแล้ว ผมก็สอบปากคําอีกไม่ได้
โรเบิร์ต อินิเกซบอกราล์ฟ เฮอร์นานเดซ ว่าเขาไม่เคยพบผู้ตาย
ไม่เคยมีเซ็กซ์กับเธอ
เขาไม่เคยไปพาลอส เวอร์เดส เอสเตทส์
มาลากาโคฟ และชายหาดตรงนั้น
ยิ่งเขายืนกรานปฏิเสธมากเท่าไหร่
รูปคดีในขั้นต่อไปก็จะยิ่งดีขึ้น
เพราะผมพิสูจน์ได้เลยว่ามันไม่จริง
จอห์นอยากตามผม ไปสอบปากคําโรเบิร์ต อินิเกซอีกครั้ง
เราสองคนเข้าไปคุยกับเขา
(บันทึกตํารวจ - 2017)
(ผู้ต้องสงสัย โรเบิร์ต อินิเกซ สายสืบราล์ฟ เฮอร์นานเดซและจอห์น ลูวิน)
สวัสดีครับ ผมมาคุยกับโรเบิร์ต
- ใครคะ - ผมชื่อราล์ฟ
เขารู้จักผม
นี่จอห์น
การสอบปากคําครั้งที่สองไม่ดีเท่าไหร่
ส่วนหนึ่งก็เพราะภรรยากับลูกสาวเขาอยู่ด้วย
ครอบครัวเขาอยู่ด้วย
เข้ามาเลยครับ
ขอบคุณครับ
พวกคุณดูเหมือนจะมาจับเขาเลย
- ตายจริง ไม่ครับ เราจะ... - โอเค
เดี๋ยวเราก็ไปแล้ว ผมจะขอแค่สิบนาทีเท่านั้น
แล้วก็ขอคุยกันเป็นการส่วนตัว ถ้าคุณโอเค
ทําไม เขาไม่มีอะไรปิดบังกับฉัน
- ผมไม่มีอะไรปิดบังกับเธอ - ไม่มี
เราบอกกันทุกอย่าง
เราอยากให้เกียรติเขาโดยการคุยกัน
โดยไม่มีใครอยู่ด้วย ถ้าเขาต้องการ
- แต่ถ้านี่คือ... - ไม่ เธออยู่ฟังได้
มันเป็นไปได้ยากมากที่เขาจะบอกภรรยา
ที่ไม่ได้คบกับเขาตอนเกิดเหตุฆาตกรรม
"จะว่าไป คุณรู้ไหมผมเคยข่มขืนแล้วฆ่าคน
ก่อนจะมาคบกับคุณ"
เราเลยอยากคุยเป็นการส่วนตัว แต่ไม่ว่าเราจะเสนอยังไง
เขาก็ยืนกรานว่า "ไม่ เราไม่มีความลับกัน" โน่นนี่นั่น
เราเลยต้องสอบปากคําต่อหน้าเธอ
- ฟังผมก่อนนะ - ผมไม่เกี่ยวข้องกับคดีนั้น
โรเบิร์ต ฟังผมก่อน
เขาไม่อยากยอมรับทุกอย่างต่อหน้าลูกเมีย
แล้วพอจอห์นเริ่มกดดันเขา ด้วยรายละเอียดของเหตุการณ์
เขาก็เริ่มปฏิเสธ
เขาร้อนตัวมากๆ
ผมขอยืนยันตามเดิม ผมไม่รู้จักเธอ
ผมไม่เคยเจอเธอ ไม่เคยรู้จักเธอ
ในการสอบปากคํา จอห์นได้กล่าวหาอินิเกซในข้อหาฆาตกรรม
- คุณบอกว่าไม่เคยเจอผู้หญิงคนนี้เลย - ไม่เคย
แล้วคุณคิดยังไงกับหลักฐานของคุณ
คุณคิดว่าเราเจอดีเอ็นเอแบบไหน
อาจจะเป็นสเปิร์มของผมมั้ง
ใช่ งั้นคุณบอกทีสิว่ามันเป็นไปได้ยังไง โรเบิร์ต
มันไม่น่าเป็นไปได้ เพราะผมไม่รู้จักเธอเลย
ผมไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเจอเธอ
- โรเบิร์ต - ผมไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนั้น
เราเจออสุจิของคุณที่ขนหัวหน่าวของศพผู้หญิง
ผู้ตายคนนี้ถูกรับขึ้นรถในจุดที่ใกล้กัน
ภายในเวลาห่างกันไม่ถึงปีจากที่คุณรับลอรี่ขึ้นรถ
ผู้หญิงคนนี้ถูกตีหัว
ยิ่งกดดันเขาก็ยิ่งปฏิเสธ
แต่จอห์นก็ทําให้เขายอมรับ ว่าเขาไม่เชื่อคําปฏิเสธของตัวเอง
มันก็เลยวนกลับมาที่เดิม
คุณเห็นด้วยไหมว่าถ้าอสุจิของคุณอยู่ในตัวเธอ
นั่นแปลว่าคุณต้องเคยรู้จักเธอ
และมีเซ็กซ์กับเธอ
คืนนั้นที่ริมหาด
ใช่ มันก็คงไม่แปลก
ถ้าคุณนั่งตรงที่ผมนั่งอยู่
คุณจะเชื่อที่ตัวเองพูดไหม
- ตอบที - ฉันเชื่อเขานะ
คุณนาย ผมไม่ได้ถามคุณ
ถ้าคุณนั่งอยู่ตรงที่ผมนั่งตอนนี้ คุณจะเชื่อเรื่องเล่านั้นไหม ตอบที
ไม่ ผมก็คงไม่เชื่อเรื่องนั้น
ผมคิดว่าคณะลูกขุน 12 ท่าน ก็คงไม่เชื่อเช่นกัน
เขามีสีหน้าแบบยอมรับสภาพ
ว่าเขารู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป
ผมไม่อยากกลับไปติดคุกเพราะเรื่องที่ผมไม่ได้ทํา
โอเค ฟังนะ
ดีเอ็นเอของคุณ
ผมรู้ว่าคุณพูดอะไร ดีเอ็นเอผมอยู่กับเธอ แต่ผมไม่รู้มันเกิดได้ยังไง
จบหรือยัง ผมเริ่มจะโมโหแล้วนะ
ใช่ ฉันพร้อมจะขอทนายแล้ว เราจะเรียกทนาย
- เดี๋ยว ฟังก่อน - จบหรือยัง
- เราจบแล้ว เลิกคุย - โรเบิร์ต ไม่ ฟังผมก่อน
ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
ถ้าคุณบอกว่าอยากให้เรากลับไป เราจะกลับ
- ใช่ - ใช่
คุณนาย ผมคุยกับเขาอยู่
- ผมอยากให้คุณกลับไป - โอเค
ได้เลย คุณมีสิทธิ์เลือก
ตอนนั้นเรามั่นใจแล้วว่ามีหลักฐานพอ
เรามีดีเอ็นเอ มีคําปฏิเสธของอินิเกซ
เรามีบางข้อที่เขายอมรับ เราจับเขาได้แล้ว
(กันยายน ปี 2017 37 ปีหลังเทรีซา บรูโดรซ์ถูกฆาตกรรม)
กันยายน ปี 2017 ในที่สุดเราก็ลงมือ
เรามีทีมเฝ้าระวัง ตามอินิเกซตอนเขาออกจากบ้าน
เราให้รถตํารวจไปเรียกเขาจอด
แล้วตํารวจก็จับกุมเขาข้อหาฆาตกรรม
(รวบหนุ่มใหญ่)
เขาไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ตอนนั้นมันก็ไม่สําคัญแล้ว
เรามีหลักฐานพอสมควรแล้ว แล้วก็มีข้อมูลพอสมควรที่ส่งฟ้องได้
ผมยังจําตอนเดินออกมาโทรหารอนนี่ได้
โทรศัพท์ดัง แล้วผมเห็นชื่อ "สายสืบราล์ฟ"
ผมก็คิด "ซวยแล้วไง
มันเช้าเกินไป"
ผมประหม่า แล้วผมก็กระทืบเท้ารัวๆ
ผมรับสาย
เขาเรียก "รอนนี่" ผมก็ถาม "ราล์ฟ ว่าไงครับ"
เขาถาม "คุณนั่งอยู่หรือเปล่า" ตอนนั้นใจผมตกไปอยู่ตาตุ่มเลย
ผมบอกเขา "เราจับเขาได้แล้ว
เราจะตั้งข้อหากับเขา"
ผมร้องไห้เลย
ผมนั่งร้องไห้ในรถอยู่ 45 นาที
นี่เป็นสายโทรศัพท์ที่ทําให้เราอ่อนไหวมากๆ
มีคนโทรมาบอกฉันว่า
"อีกหนึ่งชั่วโมงเราจะแถลงข่าว
ตํารวจเจอคนที่ฆ่าแม่คุณแล้ว"
ฉันร้องไห้เลย ฉันไม่อยากเชื่อ
เขาบอกว่า "เราต้องการคุณที่เมืองแอลเอเดี๋ยวนี้"
ฉันไปไม่ได้
แต่พ่อเลี้ยงฉันไป แน่นอน เขาไปทุกงาน
(แถลงข่าว กรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิส วันที่ 9 กันยายน ปี 2017)
เราจัดแถลงข่าวก็เพื่อให้รอนนี่
ได้เล่าเรื่องราวของเขากับสื่อ
ให้ทุกคนได้รู้ว่าเขาเผชิญอะไรมา
สายสืบ
ขอบคุณครับ
วันแถลงข่าว คุณจะเจอผมหลังฉาก
ผมเครียดนิดหน่อย
ผมเหงื่อแตก ผมดูเหมือนรูดี้ จูลิอานี่เลย
บัดนี้ เราขอแนะนํารอนนี่ ฟีมัตต์
ที่ ณ ตอนนั้นเป็นสามีของเทรีซา บรูโดรซ์
- รอนนี่ - ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ
ผ่านมา 37 ปีแล้ว นานกว่า 37 ปี
แล้วผมก็รอวันนี้มานานมาก
ผมอยากขอบคุณครอบครัวที่เชื่อในตัวผมมาตลอด
อยู่ข้างผมมาตลอด แล้วผมก็อยากขอบคุณทุกคนที่นี่
เพราะถ้าไม่มีพวกเขา ผมก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้วันนี้
มันนานมากที่ผมเผชิญเรื่องนี้มา
กับความไม่แน่นอนที่ไม่รู้ว่าทําไม เป็นไปได้ยังไง
และ...
ผมดีใจที่วันนี้มาถึง
ขอบคุณมากครับ
ทุกคนรู้แล้วว่าผมไม่ได้ทํา
ตํารวจปลดภาระนั้นให้ผม
ประชาชนได้รู้ความจริงแล้ว
ที่สําคัญสําหรับผมคือรอนนี่ต้องได้รับสิ่งนั้น
พอตํารวจบอกว่าไม่ใช่เขา อีกคนเป็นคนทํา
ฉันก็แบบ "พระเจ้าช่วย"
เราพยายามสานสัมพันธ์กัน
แต่...
ค่ะ มันก็ไม่ใช่จะเข้ากันได้เสมอไป
วันที่ 2 ตุลาคม ปี 2017
ฉันยื่นฟ้องโรเบิร์ต อินิเกซ
ข้อหาแรกคือฆาตกรรม ข้อหาที่สองคือข่มขืน
จากเหตุแวดล้อม กฎหมาย และหลักฐานในตอนนั้น
เราไม่สามารถส่งฟ้องข้อหาฆ่าเด็กได้
(ฟีมัตต์ - ภรรยา เทอร์รี่ แอน 1959-1980)
ก่อนที่เราจะเลือกลูกขุน ทําการไต่สวนได้
จําเลยก็แจ้งผ่านทนาย
ว่าเขาอยากจะทําข้อตกลงยอมรับผิด
เขาพร้อมยอมรับผิดข้อหาฆาตกรรมโดยเจตนา
ซึ่งมีโทษจําคุก 15 ปีถึงตลอดชีวิต
และยอมรับว่าเขาฆ่าเทรีซาจริงๆ
ผมรู้สึกว่าเขาอาจไม่อยากให้ภรรยา
กับลูกเลี้ยงได้ฟังรายละเอียดของคดี
ถ้าคุณอยู่ในจุดเดียวกับเขา ยังไงคุณก็ต้องรับโทษอยู่แล้ว
คุณก็มีทางให้เลือก
ที่ยังรักษาความบริสุทธิ์ เวลาคุยกับครอบครัวเป็นการส่วนตัวได้
(คุกหนุ่มใหญ่ 15 ปีถึงตลอดชีวิต เหตุคดีเก่า ฆ่าสาวท้อง)
อินิเกซถูกตัดสินโทษเมื่อเดือนตุลาคมปี 2019
เรารอมา 37 ปีครึ่ง
ถ้านับวันตัดสินโทษก็ 40 ปี
ผมอยู่ด้วยความทรมานทุกวัน
ถ้าจําเลยถูกตัดสินโทษในชั้นไต่สวน
โทษต่ําสุดตามกําหนดก็คือ จําคุกตลอดชีวิตโดยไม่มีสิทธิ์ปล่อยตัว
ถ้ายอมรับผิดรับโทษที่ 15 ปีถึงตลอดชีวิต เขาจะมีสิทธิ์รับพิจารณาปล่อยตัว
แต่เพราะเราไม่มีทางรู้ ว่าคณะลูกขุนจะตัดสินยังไง
มันก็เสี่ยง
(โรเบิร์ต อัลเลน อินิเกซ วัย 67 ปี)
ผมคิดว่าอายุขนาดเขา 15 ปีถึงตลอดชีวิต
(ข้อหาฆาตกรรม)
เขาคงไม่ได้ออกมา
ตอนนี้ผมได้นอนหลับ
โดยรู้ว่าเขาไม่ได้ลอยนวลไปทําร้ายใครอีก
ฉันโล่งใจมากๆ ตอนที่ทุกอย่างจบลง
มันหนักหนามากๆ สําหรับฉัน
ตอนนี้ฉันเริ่มเยียวยาได้แล้ว
ผมสั่งร้านดอกไม้ใกล้มาลากาโคฟ
ให้ทําพวงหรีดไม้กางเขนสวยๆ
(พ่อรักโซเฟีย ซีมัตต์ ไปสู่สุคตินะ มันจบแล้ว)
ผมไปรับของ แล้วก็เอารถไปรับทุกคนไปที่นั่น
เราอยู่ที่นั่นกับครอบครัว พวกเขาไปตั้งพวงหรีด
แล้วก็เขียนป้ายว่า "มันจบแล้ว"
(มันจบแล้ว)
ตอนอยู่ที่นั่นมันก็รู้สึกแปลกๆ
ผมเคยไปที่นั่นสองสามครั้ง แต่ตอนนี้ เราลงโทษอินิเกซได้แล้ว
เราได้คําตอบแล้ว
ราล์ฟ เฮอร์นานเดซทําสิ่งที่ถูกต้อง
เขาทวงความยุติธรรมให้ผม เขามอบทุกอย่างที่จําเป็นต่อการลืมเรื่องนี้ไปซะ
ผมไม่รู้จะขอบคุณเขายังไง กับผลงานที่เขาทุ่มเททํา
เขาคือชายเชื้อสายเม็กซิกันที่ทําสําเร็จ ผมบอกว่า "นั่นแหละคุณ ราล์ฟ
คุณควรภูมิใจในตัวเอง"
ผมภูมิใจมากๆ
รู้สึกดีมากที่ได้หาคําตอบให้ครอบครัว
มันน่าดีใจมากๆ
เพราะเรารู้ว่านั่นคือผลงานของเรา
หลายชั่วโมง หลายปีที่ทุ่มเท
เราได้สร้างความแตกต่าง
(ปี 2012)
คดีคนหายทุกคดีต้องผ่านแผนกสืบสวนฆาตกรรม
ถ้าคุณหายตัวไป คําถามสําคัญก็คือ
"ทําไม"
สมิธ พ่อลูกสาม สูง 198 เซนติเมตรหายตัวไป
(คนหาย)
กาวิน สมิธเป็นผู้บริหารฟ็อกซ์ เขาเป็นจุดสนใจอย่างมาก
มันแปลกมากๆ ที่คนอย่างเขา
จะหายวับไปเฉยๆ
- มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น - ชีวิตเขาวุ่นวาย
กาวินมีความสัมพันธ์ที่ร้อนแรง
มันเป็นปริศนา แต่มีใครบางคนรู้อะไรบางอย่าง
คําบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา