BIURO SZERYFA HRABSTWA LOS ANGELES
TO NAJWIĘKSZE TAKIE BIURO W KRAJU.
OBSŁUGUJE NAJLUDNIEJSZE HRABSTWO W USA.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
16 MARCA 1988
Zadzwonił ktoś z biura taty.
I mówi: „Coś się dzieje w Bradbury.
Ale nie wiemy co”.
Wskoczyłem więc do samochodu i pojechałem tam.
Zatrzymał mnie gliniarz.
Zapytał: „Kim pan jest? Nie można tu wjeżdżać”.
Mówię: „Danny Thompson, syn Mickeya Thompsona”.
I zobaczyłem to w jego oczach. Bo oni wiedzieli.
Powiedziałem tylko: „Kurwa mać”.
Nie mogłem w to uwierzyć.
To był mój tata. On nie mógł zginąć. Był nietykalny.
Kierowca wyścigowy Mickey Thompson i jego żona zginęli
na przedmieściach Los Angeles.
Pan i pani Thompson zostali kilkakrotnie postrzeleni w tułów.
Thompson i jego żona Trudy zginęli
na podjeździe ich domu w Bradbury.
To jedno z najbardziej zagadkowych morderstw celebrytów.
Trudno uwierzyć w tak wielkie zło.
Wszyscy kochali Mickeya Thompsona. Nie miał wrogów. Z jednym wyjątkiem.
Biuro szeryfa hrabstwa Los Angeles to najlepsi z najlepszych.
Prowadzi się tu najgłośniejsze sprawy.
Trzeba angażować się na 110%.
To morderstwa. Nie ma poważniejszych przestępstw.
Sprowadza się to do pasji i poczucia obowiązku.
Sprawiedliwość wymaga odkrycia prawdy.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: LOS ANGELES
Los Angeles to wielkie miasto.
A mają dobrą komunikację miejską?
Nie! Trzeba jeździć autem.
W Los Angeles kocha się auta.
Można tam pochwalić się swoim wozem.
W latach 80. wyścigi uliczne w Los Angeles miały własną kulturę.
Od wyścigów drag, przez motocross, aż po rajdy terenowe.
Interesowałem się autami,
więc wiedziałem, że Mickey Thompson to legenda.
MICKEY THOMPSON
Thompson zawsze był znany jako innowator,
niezależny konstruktor samochodów i kierowca, który musiał wygrywać.
Najszybszy człowiek na kołach... Mickey Thompson.
Międzynarodowi królowie prędkości. Mickey Thompson.
Startował we wszystkich typach wyścigów.
W pewnym momencie mój tata miał pobitych 370 rekordów.
Ale zyskał rozgłos tym,
że jako pierwszy Amerykanin przekroczył 643 km/h.
Osiągnął prędkość 654,36 km/h.
Rekord odcinka w jedną stronę.
Mickey Thompson był nie tylko zwycięzcą,
nie tylko pasjonatem aut.
Był też promotorem.
To on wymyślił wyścigi halowe.
Prowadzimy teraz wyścigi na krótkich torach.
Na boiskach futbolowych, baseballowych,
halach. Wszędzie.
Thompson wygrywa!
Syn Mickeya Danny też postanowił
poświęcić się wyścigom samochodowym.
Startowałem w zawodach mojego taty.
Trybuny były pełne. To było niesamowite.
Syn Thompsona startował,
a jego żona Trudy była zaangażowana w promocję.
Lubię być blisko niego i robić to, co on.
I szybką jazdę.
Jeszcze długo będę jeździł samochodami wyścigowymi.
I wygram jeszcze wiele wyścigów.
16 MARCA 1988 7:00
Telefon zadzwonił wcześnie rano.
Pyta: „Kojarzysz Mickeya Thompsona?” Ja na to: „Jasne”.
„Wygląda na to, że on i jego żona zostali zastrzeleni przed domem.
Pomożesz w śledztwie”.
Królową naszego laboratorium była Liz Devine.
Jest świetna. Wszyscy chcieli jej pomocy na miejscu zbrodni.
Lubię pracę w terenie. Ubrałam się więc, złapałam sprzęt i pojechałam.
Byłam wtedy starszą kryminolog
w biurze szeryfa hrabstwa Los Angeles.
Spotkaliśmy się i pojechaliśmy razem do Bradbury Estates.
Bradbury Estates to bogata dzielnica mieszkaniowa.
To zamknięte osiedle.
Moja córka Juliana
brała lekcje jazdy konnej w Bradbury Estates.
Za każdym razem musiałem okazywać dowód tożsamości
i pozwolenie od właściciela stajni.
Nie mogłem pojąć,
jak ktoś mógł się tam dostać i zabić Mickeya Thompsona i jego żonę.
Już gdy tam jechaliśmy, było widać, że to głośna sprawa.
W życiu nie widziałam tylu kamer naraz.
To oczywiście bardzo ładny dom.
Z szerokim podjazdem.
Żona Mickeya Trudy leżała na dole tego nachylonego podjazdu.
Zastrzelono ją.
Krew spływała do rynsztoka.
CIAŁO TRUDY
A Mickey Thompson leżał na górze, przy garażu.
Strzelono mu w korpus.
I w głowę.
Jej też strzelili w głowę.
Rozejrzeliśmy się po okolicy
i porozmawialiśmy ze świadkami.
Usłyszeliśmy serię strzałów.
DR JOHNSON SĄSIAD
Nagle było jakieś 10 sekund ciszy.
Potem Mickey Thompson krzyknął: „Nie krzywdź mojej żony!”.
A potem była kolejna seria strzałów i znów cisza.
Dr Johnson mieszkał za Mickeyem i Trudy.
Gdy usłyszał strzały, wyjrzał
i zobaczył rowery jadące Woodlyn Lane.
Dr Johnson widział dwóch czarnych mężczyzn na rowerach.
To była ich droga ucieczki.
Dr Johnson powiedział też, że Mickey Thompson miał rutynę.
Codziennie o szóstej rano wyjeżdżali z domu w Bradbury
i jechali na stadion Anaheim, gdzie mieściło się ich biuro.
Jeździli vanem. Zwykle prowadziła Trudy.
Wyjeżdżała z garażu.
On opuszczał wrota, wsiadał i jechali do pracy.
Wiemy o dwóch mężczyznach na rowerach
i zakładamy, że to oni strzelali. Ale w jakim celu?
To mógł być rabunek.
Ale kiedy detektywi sprawdzili vana, którym kierowała Trudy,
był pełny kosztownej biżuterii,
a Mickey miał w portfelu kilka tysięcy dolarów.
Nawet tego nie tknęli.
Drogie rzeczy leżały na siedzeniu, a oni ich nie zabrali?
To nie ma sensu.
A sąsiad słyszał, że Mickey wołał do Trudy
i że do niej strzelili najpierw.
Podczas rabunku nie zabiliby najpierw kobiety.
Zawsze najpierw zabijają mężczyznę.
To był duży facet. To zupełnie nielogiczne.
Trudy leżała na ziemi.
Miała połamane paznokcie.
Myślę, że prowadziła.
I strzelili do niej przez okno.
Ona uciekała, nie walczyła.
A Mickey był zwrócony do niej.
To po prostu...
złamało mi serce.
To było takie okrutne.
Wszyscy mówili nam, że Mickey kochał Trudy.
Był jej całkowicie oddany
i kochał ją do szaleństwa.
Gdy mój tata ożenił się z Trudy, to była wielka sprawa.
Miała wspaniałą osobowość. Była pogodna.
Tworzyli dobraną parę.
I świetnie im się współpracowało.
Pasowali do siebie jak nuty dobrego akordu.
Bardzo się różnili,
ale niesamowicie się dopełniali.
Ciocia Trudy była ważną częścią mojego życia.
Była pełna wdzięku, dobroci i miłości.
Sprawiała, że ludzie czuli się docenieni.
Miejsce zbrodni było na zewnątrz,
ale starałam się wyłapać wszystko. Znaleźć to, co nie pasuje.
Weszliśmy do biura, które było przy garażu.
I nagle widzę kątem oka, że ktoś tam jest.
Krzyknęłam.
Przybiegli zastępcy. Rey też.
Okazało się, że to manekin Mickeya w kombinezonie wyścigowym.
Ale mi było wstyd.
Wszyscy się śmialiśmy, ale ja...
To był wesoły moment. Potrzebowaliśmy go.
Trzeba czasem rozluźnić atmosferę, bo...
Trzeba się śmiać, żeby nie płakać.
A potem pomyślałam: „To moja praca. Muszę wracać”.
Rozglądałam się uważnie.
Szukałam czegoś, czym mogę pomóc w śledztwie.
Miałam zdjęcia odcisków butów w błocie z podjazdu.
Koło Mickeya leżał paralizator.
Były też łuski.
Obok wrót garażu rosły małe drzewka pomarańczowe.
Znalazłam tam na ziemi skórki pomarańczy.
Przekrojone.
I były świeże.
Pamiętam, że pomyślałam: „Siedzieli tam
i jedli pomarańczę, czekając, by kogoś zabić”.
Zrozumiałam,
że dobrze wiedzieli, gdzie się schować i czekać.
Zaczęliśmy składać to w całość.
Czekali na nich przy garażu.
I był ten paralizator.
Użyli go na Mickeyu? Na niej? Trudno powiedzieć.
Ale był tam po to, by przejąć kontrolę.
Rowery, broń...
Zabijanie w kolejności, która zada Mickeyowi największy ból.
To było zaplanowane zabójstwo.
Egzekucja.
Głównymi podejrzanymi są dwaj czarni mężczyźni.
ZASTĘPCA SZERYFA
Mają prawdopodobnie od 20 do 30 lat.
W pobliżu Bradbury Estates przejeżdżała pewna kobieta.
Gdy tak jechała, nagle z drogi dojazdowej
wypadli dwaj czarni mężczyźni na rowerach.
Coś z nimi było nie tak. Jechali za szybko.
Widziała ich, bo prawie ich potrąciła.
I zgłosiła to władzom.
Poinformowała biuro szeryfa,
a biuro skontaktowało ją z policyjnym rysownikiem.
Poinformowaliśmy wszystkich policjantów w okolicy.
Zwiększyliśmy kontrole w okolicach głównych skrzyżowań.
Rozdawaliśmy portrety podejrzanych.
Detektywi z wydziału zabójstw w Los Angeles mają nadzieję,
że ktoś zobaczy informację o zabójstwie Mickeya Thompsona
i jego żony Trudy.
I przekaże informacje o sprawcach.
POSZUKIWANI NAGRODA
Doniesienia w mediach były...
Były bolesne, a pchali nam je w gardła co chwilę.
Według policji strzelano do nich kilkakrotnie...
Mężczyźni uciekli potem na rowerach.
Wciąż pozostaje pytanie: „Dlaczego?”.
To było na każdym kanale.
Nadawały to wszystkie główne stacje. A nawet niektóre mniejsze.
Media przesadzały.
Bardzo przykro było oglądać to w wiadomościach...
Ujęcia z helikopterów,
pokazujące, gdzie leżały ciała.
Nie było tu miejsca na żałobę.
MIASTO BRADBURY
Ważne jest poznanie ofiary.
Jak stali się ofiarami?
To ważne.
Polecono nam udać się do domu niedaleko miejsca zbrodni,
gdzie zebrała się rodzina.
Wszyscy bardzo cierpieli.
A my mieliśmy z nimi pogadać.
To paskudny element tej pracy.
Chyba wszyscy byliśmy w szoku.
Myśleliśmy: „To się naprawdę stało?”.
COLLENE CAMPBELL SIOSTRA MICKEYA
Powiem wam jedno, zabili najwspanialszych ludzi na świecie.
Była tam między innymi siostra, Collene,
która kochała Mickeya i Trudy na zabój.
Danny starał się nam podać jak najwięcej informacji,
ale był załamany.
Bardzo cierpiał.
Już na wstępie powiedziałem śledczym, że niełatwo było się tam dostać.
Oni musieli mieć plan.
Dopracowany w szczegółach.
Gdy rozmawialiśmy z rodziną, powtarzały się opinie:
„Jeśli ktoś mógłby to zaplanować, to Mike Goodwin”.
Mickey Thompson i Mike Goodwin działali w podobnej branży.
Mickey Thompson rozkręcił wyścigi halowe w stylu Baja.
Mike Goodwin trochę to naśladował
w kręgach motocrossowych.
Uznali, że współpracując osiągną więcej.
Mike Goodwin był niezwykle bystry, miał silną osobowość,
był charyzmatyczny i przywykł do wygrywania.
Wygrywał we wszystkim.
Mickey i Trudy skupili się na samochodach,
a Goodwin zaczął promować
wyścigi motocyklowe w podobnych warunkach.
Połączenie imprez motocyklowych
z samochodowymi
było logiczne.
Mickey był marką.
Wykorzystywał swoje nazwisko i reputację, by zapełniać stadiony.
Tata zdobył kontrakty na stadionie Anaheim
dla rajdów off-road i supercross.
Wyglądało na to, że Goodwin będzie dobrym partnerem.
Ale Goodwin po kilku imprezach narobił długów i ich nie spłacał.
Spalił dobre relacje ze stadionami,
bo nie płacił i był Goodwinem.
Gdy przyjrzeliśmy się przeszłości Goodwina,
zorientowaliśmy się,
że jeśli mógł kogoś wykorzystać, robił to.
Był oszustem.
Dla Mickeya
solidność i dbanie o wszystkich
były niezwykle ważne.
Mickey doszedł do wniosku:
„Nie będę firmował nazwiskiem czegoś takiego”.
Mickey rozwiązał partnerstwo
i to był początek długiej batalii prawnej.
Wszystkie te sprawy
wygrywał mój tata. Wyroki były na jego korzyść.
Goodwin zaczął ukrywać forsę i ogłaszać bankructwo.
Chował pieniądze raz tu, raz tam.
Gdy ostatni raz widziałem Mickeya i Trudy, ktoś zadzwonił.
Mickey przełączył na głośnomówiący.
Rozpoznałem głos Goodwina.
Powiedział:
„Zapłacisz mi za to.
Teraz ciebie czekają straty”.
I mówił to śmiertelnie poważnie.
Podczas jednej z ostatnich rozmów tata ostrzegł mnie, że Goodwinowi odbiło.
Musieliśmy więc przesłuchać Mike’a Goodwina.
Pojechaliśmy do kancelarii.
Gdy weszliśmy, Mike Goodwin stał za swoim adwokatem.
Adwokat powiedział: „Nie możecie z nim rozmawiać”.
A on tam stał...
I odgrywał całą pantomimę...
Unosił dłonie.
I pokazywał na adwokata. Myślałem, że zwymiotuję.
Goodwin powiedział prawnikowi,
że o szóstej rano tego dnia był na siłowni
i rozmawiał z różnymi ludźmi. Wiele osób mogło to potwierdzić.
Mike Goodwin był na bieżni w hrabstwie Orange,
gdy oni ginęli w dolinie San Gabriel.
Nic nie łączyło Mike’a Goodwina z miejscem zbrodni.
Nie ma bezpośrednich dowodów, nie ma dymiącej broni,
bo nikt nie ustalił, kim byli zabójcy.
A niedługo potem Michael Goodwin i jego żona
po prostu zniknęli.
Kiedy skontaktowali się z prawnikiem Michaela Goodwina, usłyszeli:
„Wiemy tylko, że kupili łódź i opuścili kraj”.
Nie było jak go przesłuchać i prowadzić śledztwa.
Każdy detektyw w historii ludzkości
ma jedną czy dwie sprawy,
w których brakuje mu tego jednego dowodu.
Są sprawy, o których się myśli:
„Boże, ale mnie to drażni”.
Mickey na to nie zasłużył. Trudy też nie.
A ten gnojek Goodwin sobie ucieka.
Myślę, że to naprawdę zabolało detektywów.
Byli wściekli, że nie mogą tego rozgryźć.
Wszyscy chcieli, żeby to rozwiązano.
Ale nie zawsze się to udaje.
Wydział spraw niewyjaśnionych biura szeryfa
składał się wtedy
z sześciu dojrzałych detektywów, zbliżających się do emerytury.
Świetny detektyw, John Yarbrough,
powiedział mi: „Mam taką dużą niewyjaśnioną sprawę.
Morderstwo Mickeya i Trudy Thompsonów.
Chciałbym, żebyś się w nią wgryzł,
bo jest tu sporo niuansów, a ja jestem już stary. Niedługo odejdę.
Ty jesteś młody. Pójdzie ci łatwo. Dla ciebie to pestka”.
Przeszedł na emeryturę około 1994 roku.
Ja i mój nowy partner
przejęliśmy tę sprawę.
Wcześniej
nie słyszałem o Mickeyu Thompsonie.
To głośna sprawa,
a ja byłem świeżym detektywem. Zajmowałem się zabójstwami od dwóch lat.
Poszedłem do Reya po radę. Szanowałem go.
I dobrze mi doradził.
„Słonia zjesz tylko w jeden sposób. Po jednym kęsie”.
Mark Lillienfeld. Zawsze mi imponował.
Jeśli ktoś mnie zabije, chcę, żeby on prowadził sprawę.
Ma odpowiednie umiejętności, upór, inteligencję i poczucie humoru.
I nie boi się autorytetów.
Czasem warto kwestionować autorytet.
Trzeba myśleć szeroko. Być otwartym na inne koncepcje,
nie odrzucać hipotez, które mogą się pojawić.
Czy ktoś był zły na kogoś z innego powodu,
niż spór między Michaelem Goodwinem i Mickeyem Thompsonem?
Warto to sprawdzić.
Zaczęliśmy więc od rozmowy z Collene Campbell,
młodszą siostrą Mickeya Thompsona.
Collene Campbell to prawdziwy żywioł.
Wspaniała kobieta.
Rozumie to każdy, komu zamordowano kogoś bliskiego.
Jest w tobie tyle złości. I to nie mija.
Przeżywasz to co noc w koszmarach.
Poznałem Collene w jej domu.
Złapaliśmy chemię. Od razu ją polubiłem.
Dobrze nam się gadało.
Po czterech minutach pobytu w jej domu
musiałem pójść do toalety.
Idąc korytarzem,
widziałem na ścianie zdjęcie młodego mężczyzny.
To był jej syn, Scott.
W 1982 roku Collene przeżyła...
największą tragedię rodzica. Straciła dziecko.
Scott zadawał się z niewłaściwymi ludźmi.
Zamordowano go, a jego ciało wyrzucono z samolotu.
Prowadziła śledztwo niemal samodzielnie. Zebrała wszystkie informacje.
Wyciągnęła na wierzch wszystko, co ważne.
I odegrała kluczową rolę w walce o sprawę sądową.
Była nieugięta. Nie poddawała się.
Pracowała nad tym non stop.
Czasem w niezwykłych okolicznościach.
Larry Cowell został skazany za zabójstwo syna Collene.
Collene ciągle powtarzała:
„Przyjrzyjcie się temu i wykluczcie Cowella”.
Bo okazało się, że podczas procesu Larry’ego Cowella
i jego wspólnika
zeznawał Mickey Thompson.
Larry Cowell tkwił głęboko w świecie narkotyków.
Był dilerem, ale interesował się też wyścigami.
Mickey zeznawał jako biegły
w sprawie części znalezionych w warsztacie Cowella.
Proces zakończył się osiem czy dziesięć miesięcy
przed śmiercią Mickeya i Trudy Thompsonów.
To dziwne, że tyle morderstw dotknęło tę rodzinę.
Szukaliśmy więc związku.
Przejrzeliśmy akta sprawy Campbella.
Rozmawialiśmy ze śledczym, który ją prowadził.
Podeszliśmy do tego poważnie.
Nie było żadnych dowodów na związek
morderstw Mickeya i Trudy Thompsonów
z morderstwem siostrzeńca Mickeya.
Poza tym, że oba uderzyły w miłą, dużą, ciepłą i kochającą rodzinę.
Wróciliśmy z partnerem do punktu wyjścia.
Wymyślaliśmy różne hipotezy.
Wszystkie upadały. Jedynym, co miało ręce i nogi,
było płatne zabójstwo,
zlecone przez Michaela Goodwina.
Gdyby Goodwin nie miał nic wspólnego
z morderstwem Thompsonów,
po prostu żyłby normalnie dalej.
Prowadził swoje sprawy i nie zmieniał za wiele.
A co on zrobił po śmierci Mickeya?
Michael Goodwin i jego żona postanowili sprzedać dom
i wszystkie swoje środki
przelać na konto banku na Karaibach.
Osiemdziesiąt osiem dni po morderstwie uciekł z kraju na łodzi,
którą nabył nielegalnie.
W 1993 roku Mike Goodwin został oskarżony o oszustwo.
Po powrocie do Stanów Zjednoczonych.
Uznano go za winnego i trafił do więzienia federalnego.
Skazano go na dwa i pół roku.
Mike Goodwin nabrał wody w usta.
Nie rozmawiał z glinami, ale go podsłuchiwaliśmy.
Poza tym
przesłuchaliśmy ponownie każdą osobę,
którą śledczy przesłuchiwali wcześniej.
Gdy rozmawialiśmy z dr Lance’em Johnsonem, który był nausznym świadkiem napaści,
powiedział: „Koleżanka córki, Allison Triarsi,
mieszkała naprzeciw Thompsonów.
Wszystko widziała”.
Nie wiedział, czy policja kontaktowała się z Allison Triarsi.
Okazało się, że nie.
Nie przeoczyli jej.
Gdy doszło do morderstw, Allison Triarsi miała 15 lat.
Rodzice ukryli ją
z powodu jej traumy.
Rozumiem to. Gdybym miał dzieci...
Nawet gdyby mój pies był świadkiem, też bym go ukrył.
Nie pozwoliłbym mu gadać z glinami.
Allison Triarsi była już dorosła.
Udało nam się ją zlokalizować.
Allison powiedziała nam,
że szykowała się do szkoły,
gdy usłyszała piskliwy krzyk.
Podbiegła do okien salonu, które wychodziły na posiadłość Thompsonów.
Allison widziała,
jak Trudy Thompson czołga się po podjeździe.
Mickey Thompson klęczał z podniesionymi rękami
i błagał: „Nie zabijajcie mojej żony”.
Nie błagał o swoje życie, błagał o jej.
Gdy Trudy dotarła do końca podjazdu,
podejrzany pociągnął za spust i strzelił jej w głowę.
Allison widziała, jak ten sam podejrzany wszedł na wzgórze i zastrzelił Mickeya.
Allison potwierdziła,
że byli to dwaj Afroamerykanie, którzy uciekli na rowerach.
Chcieli, żeby Mickey patrzył, jak żona cierpi.
Żeby zrozumiał,
że ostatnim, co zobaczy na tym świecie,
będzie egzekucja miłości jego życia.
Bardzo ją cenił.
Był takim człowiekiem.
To, że narażał własne życie, by ją chronić,
zupełnie mnie nie dziwi.
Zaplanowano to jako torturę dla taty.
To oczywiste.
I to była tortura.
Gdy usłyszeliśmy wersję Allison,
utwierdziło nas to w podejrzeniach,
które już mieliśmy.
Jest jedynym żyjącym naocznym świadkiem,
który potrafił opisać zastrzelenie obu ofiar.
Była dla nas kluczowa.
Co innego o tym słyszeć. A co innego zobaczyć.
Był tylko jeden powód, by zabić tych ludzi w ten sposób.
Czysta zemsta.
Ale potrzebowaliśmy dowodów,
by powiązać Mike’a Goodwina z tymi morderstwami.
1996 GOODWIN ZWOLNIONY WARUNKOWO
Mike Goodwin został zwolniony warunkowo.
Poleciał do hrabstwa Orange. Użył lotniska w Santa Ana.
Zorganizowałem to tak, żeby jego bagaż „trochę się zagubił”.
Udawałem, że też jestem pasażerem
i obaj czekamy na bagaże z tego lotu.
Nic nie wyczuł.
Miałem włączony dyktafon, bo chciałem nagrać jego głos.
Wiedziałem, że w pewnym momencie
będę chciał założyć mu podsłuch.
Chciałem wiedzieć, jak brzmi.
To był mój główny cel.
Poza tym chciałem go po prostu poznać.
Tu jest podobnie jak z ofiarami.
Im więcej wiem o podejrzanym, tym więcej znajduję słabych punktów,
które mogę wykorzystać.
Podczas tego 40-minutowego spotkania
Goodwin ciągle gadał o sobie. I były to same bzdury.
Miał być najmłodszym zdobywcą najwyższego wyróżnienia skautów. Bzdura.
Twierdził, że spał z każdym króliczkiem Playboya. Bzdura.
Był mistrzem amatorskiego boksu okręgu Pensacola. Bzdura.
Seria drobnych kłamstewek,
z których nic nie wynika, ale ukazują schemat zachowania.
Nie potrafi mówić prawdy. Całe jego życie było kłamstwem.
MIASTO BRADBURY
Na początku było cicho. Nic się nie działo.
Lubię Lillienfelda, ale nic mi nie powiedział.
No ale nie mógł. To nie...
Jego praca nie polega na paplaniu. Miał prowadzić śledztwo. Rozgryźć to.
Po tylu latach analizowania sprawy zabójstwa Thompsonów
trzeba było podejść do tego inaczej.
Wydział zabójstw biura szeryfa nie był blisko z mediami.
Ale korzystałem już kiedyś z pomocy programu America’s Most Wanted
w sprawie innego zabójstwa i dało to dobre rezultaty.
Chciałem zidentyfikować zabójców. Stacja nadal była zainteresowana.
Dostaliśmy kilkaset telefonów,
niektóre z nich były porąbane.
Kosmici, zrobił to John Wayne i tak dalej.
Ale niektóre coś wniosły.
Mark jest świetnym specjalistą,
bo potrafi znaleźć drobiazgi,
które pozwalają mu zdobywać informacje.
W tym przypadku znalazł dziewczynę, którą Goodwin skrzywdził.
Zadzwoniła do nas pewna kobieta.
Miała przelotny romans z Goodwinem.
Powiedziała nam, że razem z Goodwinem
oglądała program o morderstwie Mickeya Thompsona.
I Mike przyznał jej się,
że zorganizował te morderstwa.
Przechwalał się, że nigdy go nie złapią,
bo był sprytny.
Była dobrym świadkiem,
ale to był tylko element większej układanki.
Wyglądało na to, że zwierzał się kobietom w swoim otoczeniu.
Bóg jeden wie, ile z nich skrywa tę tajemnicę.
Mark poprosił mnie: „Chciałbym, żebyś się tym zajął.
Pojedź do Wirginii i obserwuj byłą żonę Goodwina”.
Mike Goodwin był żonaty, gdy zamordowano Thompsonów.
Ale potem rozwiódł się z żoną.
Goodwin został zwolniony warunkowo
niemal w tym samym czasie, gdy jego była żona, Diana Goodwin,
zamieszkała z rodzicami w Virginia Beach w stanie Wirginia.
Otrzymaliśmy zgodę na założenie podsłuchów
w telefonie domowym Diane Goodwin
i jej telefonie służbowym.
Podczas tajnych operacji
czasem zachęcamy ludzi do mówienia o przestępstwach.
Jednym z popularnych sposobów jest zadzwonienie do takiej osoby.
„Mówi detektyw Mark Lillienfeld z wydziału zabójstw.
Chciałbym z panią pomówić o byłym mężu”.
Nie obchodzi mnie, czy ze mną pogada, czy każe mi spierdalać.
A to w sumie zrobiła. Chcę, żeby utkwiło jej to w głowie.
Gdy Mark Lillienfeld zaczął do niej dzwonić,
mieliśmy już gotowy szeroki wachlarz taktyk obserwacyjnych.
Czekaliśmy, co zrobi, bo to miało prowadzić do dalszych dowodów.
Szczególnie uważnie słuchaliśmy rozmowy,
w której powiedziała w zasadzie, że Mike przyznał jej się
do odpowiedzialności za morderstwa Thompsonów.
Mieliśmy więc dwie osoby w dwóch stanach,
które potwierdziły to samo.
Że Michael Goodwin przyznał im się do winy za morderstwa Thompsonów.
To dobry szajs, jak mawiają prawnicy.
Cała ta sprawa opierała się na poszlakach.
Trudno było konkretnie powiązać Goodwina z tymi morderstwami.
To się zmieniło, gdy pojawili się nowi naoczni świadkowie.
Po programie America’s Most Wanted zadzwonił do nas pewien pan.
Księgowy. Powiedział nam:
„Mam klienta, który zauważył podejrzane zachowania
kilka dni przed morderstwem.
Dzwonił na policję kilka razy,
ale zawsze go spławiali”.
Nazywał się Ron Stevens.
Powiedział nam: „Nie znałem Mickeya Thompsona,
ale mieszkałem trzy przecznice od miejsca, w którym zginął”.
Ron powiedział: „Wróciłem wcześniej.
Żona wyszła, żeby mnie przywitać na podjeździe.
Powiedziała: »Dobrze, że jesteś.
Na ulicy stoi podejrzany samochód.
Siedzą w nim dwaj faceci z lornetkami.
Coś chyba kombinują.
Niedaleko jest szkoła. Może to pedofile albo porywacze«”.
Ron Stevens wyszedł na ulicę,
przy której stało auto. I widział kierowcę z profilu.
Był biały. Pasażer czarny.
Gdy Ron Stevens się zbliżył, samochód odjechał.
Ruszył z piskiem opon.
Ron pomyślał, że to dziwne.
Zadzwonił do biura szeryfa.
Niestety, nie wysłaliśmy tam radiowozu.
Nasza wina.
To było cztery dni przed morderstwem Mickeya i Trudy Thompsonów.
A gdy opisywał kierowcę,
opis idealnie pasował do Goodwina.
Mógł to być Mike Goodwin?
Mógł obserwować okolicę,
planując morderstwo?
Teraz trzeba było zorganizować okazanie,
żeby sprawdzić, czy świadek zidentyfikuje Goodwina.
I to był kłopot. Jak to zrobić?
Jeśli ktoś jest w areszcie, nie ma problemu.
Postanowiliśmy aresztować go na podstawie nakazu Rameya.
Nakaz Rameya to w Kalifornii uzasadnione podstawy do aresztowania,
przy których idziemy z nakazem do sędziego.
Nie angażujemy w to prokuratora.
Wnioskuję więc o nakaz aresztowania Mike’a Goodwina. Jebać go.
Panie Goodwin, jest pan tu dziś, bo odmówił pan udziału w okazaniu.
Czy z perspektywy czasu
nie łatwiej było zgodzić się dobrowolnie?
Nie, należy przeciwstawiać się nadużyciom władzy.
Ale pomyślcie, jeśli popełniłem zbrodnię doskonałą,
czy byłbym tak głupi, żeby odwiedzać miejsce zbrodni?
To absurd.
Robimy okazanie w areszcie centralnym. Dla Rona Stevensa
i jego żony.
Oboje biorą w nim udział.
I oboje wskazują Michaela Goodwina
jako siedzącego w aucie z Afroamerykaninem
trzy przecznice od domu Thompsona. Cztery dni przed morderstwem.
Umieszczenie go w pobliżu miejsca zbrodni
było naprawdę istotne.
Mieliśmy go w garści i oskarżyliśmy go o morderstwo.
To jedna wielka farsa. Ukartowano to.
Widać to po tym, jak traktowano mnie w areszcie.
- To wszystko. - To Biblia.
Dziękuję.
12 GRUDNIA 2001 13 LAT PO ZABÓJSTWIE THOMPSONÓW
Spojrzałam w niebo i mówię do Mickeya:
„Myślisz, że ty miałeś trudne wyścigi wytrzymałościowe?
Coś ci powiem.
Nasz wyścig wytrzymałościowy trwał trzynaście lat i dziewięć miesięcy.
I nie było łatwo. Ale zrobiłam tak, jak mnie uczyłeś.
Nie poddałam się”.
Pamiętam, gdy go aresztowano.
Byłem pełny nadziei.
Ale to nie był koniec.
Goodwin nazwał tę sprawę „zniesławieniem”.
Wiedzieliśmy, jaką oślizgłą gnidą był Goodwin...
Czy się z tego wykręci?
Po aresztowaniu Goodwin nienawidził mnie z całego serca.
Wtedy zaczęły się groźby.
Miał od tego ludzi.
I to trwało cały czas.
Mark Lillienfeld zaczął dostawać poważne groźby.
Groźby śmierci. Ale Mark mówił:
„Mam tu robotę. Nie zastraszą mnie”.
Mark nauczył się ignorować ciosy.
A ja byłem tym głupim irlandzkim bokserem, który przyjmował każdy cios,
by pokazać, że jest twardy.
Żeby robić to tak długo jak Mark,
trzeba nauczyć się odbijać takie rzeczy.
Widząc, do czego zdolni są ci ludzie, obawiam się wszystkiego.
Sfałszują dowody.
Prokuratura nie chciała w to brnąć, jeśli miała to być przegrana.
Jeśli nie masz wszystkich atutów, nie chcesz ryzykować.
Zwłaszcza w tak głośnej sprawie.
Poznałem Rona Bowersa. Był zastępcą prokuratora okręgowego.
Był już na emeryturze,
ale zatrudnili go do wsparcia procesowego.
Dwaj prokuratorzy, Alan Jackson i Pat Dixon,
poprosili Rona o pomoc w przygotowaniu dokumentów procesowych
i organizacji procesu. To była poważna sprawa.
Powiedziałem: „Chętnie się tym zajmę,
ale muszę mieć dostęp do akt sprawy”.
Mark powiedział: „Zajmiemy się tym”.
Następnego dnia przychodzę do pracy i ledwo mogę wejść do biura.
Jest pełne pudeł.
A w moim notesie Mark napisał:
„Ron, to są pudła, o które prosiłeś.
Przygotuj nam ten proces i zrób to szybko”.
Ron Bowers był kluczowy w przygotowaniu
prezentacji, która pozwoli doprowadzić do procesu.
Ron był w tym mistrzem.
Przygotowałem prezentację i pokazałem ją prokuratorowi okręgowemu.
Powiedział: „Dobra, skierujemy to do sądu”.
To był początek przygotowań do procesu Michaela Goodwina.
6 LISTOPADA 2006 18 LAT PO ZABÓJSTWIE THOMPSONÓW
Dosłownie od samego początku...
ALAN JACKSON MOWA WSTĘPNA
...Michael Goodwin miał złe zamiary.
Nie znam innej sprawy w historii Kalifornii,
gdzie nie zidentyfikowano zabójców.
Nie ma innego rozsądnego wniosku.
Mike Goodwin musiał ich wynająć.
Wciąż wracaliśmy do koncepcji,
że nie muszę udowadniać, że zrobił to Mike Goodwin.
Wystarczy że udowodnię,
że nie zrobił tego nikt inny. Bo nikt inny nie chciał śmierci Mickeya.
W tej sprawie motyw był niezwykle ważny.
Mike Goodwin miał mordercze tendencje. Mówił każdemu, kto chciał słuchać:
„Thompson prędzej zdechnie, niż dostanie ode mnie choć centa”.
Nie zidentyfikowano zabójców Mickeya i Trudy Thompsonów.
ADWOKAT MIKE’A GOODWINA
Nie schwytano, nie aresztowano.
Strategię obrony można podsumować tak:
Mike Goodwin był na siłowni, gdy oni zginęli.
Nie miał z tym nic wspólnego. Za dużo tu znaków zapytania.
Wezwaliśmy wielu świadków, by zeznali na temat gróźb,
na temat wcześniejszych relacji Mickeya z Goodwinem.
Opowiadałem o groźbach i o tym, że rozpoznałem głos Goodwina.
Wyglądał na zadowolonego z siebie. Jakby był pewny, że wygra.
Ale w żadnym momencie nie spojrzał mi w oczy.
To był znak, że wiedział, jaki ból nam sprawił.
SĄD NAJWYŻSZY W LOS ANGELES
Podczas mowy końcowej zwróciłem uwagę na coś, co było bardzo bolesne
i smutne, ale ważne.
Na to, w jaki sposób Mickey umierał.
Ostatnim, co widział Mickey Thompson,
była egzekucja jego żony.
Dlaczego to takie ważne?
Bo nikt inny na tym świecie
nie chciał, by Mickey tak cierpiał.
Tylko jeden człowiek.
Mike Goodwin.
Gdy Alan Jackson wygłosił mowę końcową, byłem pod wrażeniem.
Myślałem: „Tak!”.
Mnie przekonał.
Ale czy przekonał tych 12 osób?
4 STYCZNIA 2007 DWA MIESIĄCE PO ROZPOCZĘCIU PROCESU
Przysięgli obradowali przez sześć dni. Czekanie było katorgą.
Tkwisz w takiej próżni.
Nie wiadomo, co przysięgli pomyślą o twoim wystąpieniu.
Kiedy przysięgli ogłosili, że mają werdykt,
był to bardzo niepokojący moment. Pomyślałem: „Dobra, zaczynamy”.
Ława przysięgłych w tej sprawie
uznaje Michaela Goodwina za winnego.
Gdy ogłosili wyrok, Collene ściskała moją dłoń.
Pomyślałem...
„Sprawiedliwość istnieje”.
Goodwina uznano za winnego wszystkich zarzucanych czynów.
Dwóch morderstw i szczególnych okoliczności.
Został skazany na dwa dożywocia bez możliwości zwolnienia warunkowego.
Wstałem, odwróciłem się, a Collene szlochała
z radości i ulgi.
To dla Mickeya.
Wygrał ten wyścig.
Wspaniałe uczucie.
To nie wskrzesi taty, ale wygrała sprawiedliwość.
Gdy usłyszałem werdykt, powiedziałem na głos: „Nareszcie”.
Oddałem tej sprawie część siebie.
To ogromna satysfakcja,
że to, o co walczyła rodzina Thompsonów,
czemu poświęcili życia...
Za wszystko, co oddałem tej sprawie,
dostałem od nich dużo więcej.
Obiecałem Collene, Gary’emu i całej rodzinie Thompsonów,
że będę ciężko pracował i dam z siebie wszystko.
Celowo nie używam tu pewnego słowa, bo uważam, że jest okropne.
Zamknięcie.
Gdy traci się bliskie osoby w okropnym akcie przemocy,
nie ma tu zamknięcia.
Gdy ogłoszono wyrok, było to pewne zakończenie
dla mnie i dla ich rodziny.
Ale z tyłu głowy wisiała natrętna myśl:
„Sprawa nie jest zamknięta. Zabójcy są na wolności”.
POSZUKIWANI
Jednego mamy. Ale wciąż szukamy tych dwóch.
W trakcie całego tego śledztwa nie złapaliśmy tropu
bezpośrednich morderców.
Sprawa nadal jest w toku.
To wspaniałe, że wydano wyrok skazujący.
Ale ich morderstwo...
to część mojego życia.
Wciąż mam z tyłu głowy ciocię Trudy.
Mickey postanowił spełnić wreszcie swoje marzenie
i ustanowić rekord prędkości na lądzie.
Jedyne, czego mój tata nie osiągnął, to rekord świata prędkości na lądzie.
Osiągnął to w jedną stronę, ale nie zdobył tytułu.
Więc gdy zadzwonił do mnie w 1987 roku i powiedział: „Chcę, żebyś ty prowadził”,
to było dla mnie coś wyjątkowego.
Zaczęliśmy rozmawiać o szczegółach,
a potem tata został zamordowany.
Zrezygnowałem z tego na kolejne 22 lata.
A potem pomyślałem:
„Nie chcę na starość siedzieć
i zastanawiać się, czy ten wóz pojechałby 724 km/h”.
Poświęciliśmy wszystko.
Zrezygnowaliśmy z wszystkiego, co mieliśmy.
12 SIERPNIA 2018
I udało się.
Brawo!
Auto pojechało 738 km/h.
Zdjąłem kask.
I wciąż stojąc w aucie, spojrzałem w górę.
Dokończyłem jego misję...
i swoją.
To jeden z najważniejszych momentów...
w historii.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Największym wrogiem detektywa z wydziału zabójstw jest czas.
Czas to nasz wróg.
Teresę Broudreaux znaleziono na plaży nagą i martwą.
Minęły 33 lata bez odpowiedzi.
Jak nazywała się żona?
Terri. T-E-R-R-I.
I byliście małżeństwem?
- Tak. - Dobrze.
Myśleli, że to ja.
Że mi się to upiekło.
Sprawa nie jest zamknięta, póki ktoś nie zostanie ukarany.
Ktoś coś wie.
Napisy: Paweł Awdejuk