(กรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิส)
(คือกรมตํารวจระดับเขตที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐฯ)
(ซึ่งดูแลเขตที่ประชากรหนาแน่นที่สุดในประเทศ)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและซับซ้อนที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
(ปี 2003)
(วันที่ 3 กุมภาพันธ์ ปี 2003)
แกขังฉันเหมือนก้อนขี้
แกปล่อยให้ฉันดิ้นพล่าน ทั้งที่มีคนเข้ามาบ้านฉัน
แล้วก็เป่าสมองตัวเองตายเฉยเลย
แล้วพวกแกก็เข้ามา
จับกุมฉัน กระทืบฉันจนเละ
ซ้อมฉันจนน่วม
ฉันจะให้พวกแกชดใช้ นี่มันเหลวไหล
ฟิล สเปกเตอร์ถูกควบคุมตัว รออยู่ที่กรมตํารวจอัลแฮมบรา
ผมรู้จากที่ผู้หมวดโทรแจ้ง
ว่าเขาเป็นโปรดิวเซอร์เพลงที่รวยมากๆ
ส่วนตัวแล้ว ผมไม่เคยได้ยินชื่อเขา
สไตล์ของสเปกเตอร์มักถูกยกย่อง ว่าได้เปลี่ยนแปลงเพลงป๊อปที่เราฟัง
(แพทย์ชันสูตร)
คดีนี้จะเป็นคดีที่ผมเรียกว่า "คดีกระแสแรง"
เป็นคดีที่จะได้รับความสนใจมากๆ
คุณต้องรู้ไว้ตั้งแต่เริ่มงาน
ผมว่าเราทุกคนก็รู้ดี
กรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิสคือที่สุดของยอดฝีมือ
คดีใหญ่ที่สุดบางส่วนไต่สวนในลอสแอนเจลิส
เราต้องทุ่มเท 110 เปอร์เซ็นต์
นี่คือฆาตกรรม ไม่มีอาชญากรรมไหนร้ายแรงไปกว่านี้
มันอยู่ที่ความมุ่งมั่นกับความสํานึกในหน้าที่
ความยุติธรรมเกิดขึ้นจากการตามหาความจริง
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม ลอสแอนเจลิส)
คดีคนดังจะมีสิ่งที่แตกต่างและพิเศษ
แล้วก็เป็นลอสแอนเจลิสเสมอ
ที่ดูจะเป็นศูนย์กลางของคดีประเภทนี้
คนคิดถึงลอสแอนเจลิส ก็คิดถึงฮอลลีวูด
ดารา ผู้กํากับ โปรดิวเซอร์ฮอลลีวูด
แต่มันมีอะไรมากกว่านั้นอีกเยอะ
แต่นั่นก็คือใจกลางของเมืองนี้
แอลเอเป็นเมืองที่แปลก
และกรมตํารวจเขตแอลเอก็ดูแลทั้งเขต
ตั้งแต่ย่านยากจนแร้นแค้นที่สุด ที่นึกภาพออกได้ในอเมริกา
ไปจนถึงย่านคนรวยที่สุดในอเมริกา
มียันบ้านริมทะเลราคาร้อยล้าน
เราดูแลทั้งหมดนั่น
มันก็หลากหลายมากๆ
เป้าหมายสูงสุดของผมคือหน่วยสืบสวนฆาตกรรม
แล้วผมก็โชคดีที่ได้เข้าหน่วยเมื่อปี 1999
ณ ตอนนั้น ลูกผมอายุเจ็ดกับเก้าขวบ
หลายคนบอกว่าลูกผมยังเด็กเกินไป เพราะงานเลิกดึกบ่อยๆ
มีงานให้ทําตลอด แต่เราก็หาทางทํางานไปพร้อมใช้ชีวิตครอบครัว
นั่นแปลว่าหลังแยกกับครอบครัว ถ้าเราต้องกลับออฟฟิศตอนสี่ทุ่ม
เพื่อไปทํางาน เราก็จะทําตามนั้น
(วันที่ 3 กุมภาพันธ์ ปี 2003 7.00 น.)
ผมกับคู่หู พอล ฟอร์เนียร์กําลังจะออกเวร
แล้วเราก็ได้รับข้อความจากแผนก
ว่าเราได้รับมอบหมายคดีที่คฤหาสน์ในอัลแฮมบรา
ข้อมูลอย่างเดียวที่ทราบคือพบศพผู้หญิงคนหนึ่ง
โปรดิวเซอร์เพลงมีส่วนเกี่ยวข้อง
ผมแปลกใจนิดหน่อยที่ตรงนั้นมีบ้านใหญ่อย่างกับวัง
ในเมืองที่ค่อนข้างเล็ก
ที่เป็นแค่ชานเมืองลอสแอนเจลิส
(อัลแฮมบรา บ้านฟิล สเปกเตอร์)
อัลแฮมบราเป็นเขตที่เงียบสงบ
เป็นย่านชนชั้นกลาง ปลูกบ้านสําหรับครอบครัวเดียว
แต่มีบ้านประหลาดพิสดารอยู่กลางป่าเขา
พอเข้าไปใกล้ เราก็เห็นคนกลุ่มใหญ่ มุงอยู่หลังเทปเหลืองกั้นที่เกิดเหตุ
ผมจําได้ พอลมองผมแล้วบอกว่า "โอเค ทําตัวให้สมเป็นผู้ใหญ่นะ"
มีผู้หญิงถูกยิงอยู่ภายในบ้าน
ผู้ถูกยิงเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ
ตอนผมไปถึง มันวุ่นวายสุดๆ เลย
เฮลิคอปเตอร์สํานักข่าวอยู่บนฟ้า รถตู้สํานักข่าวอยู่บนถนน
(วันที่ 3 กุมภาพันธ์ ปี 2003)
(5.00 น. เกิดเหตุยิงกันตาย 7.00 น. ตํารวจมาถึงที่เกิดเหตุ)
เรามาถึงที่เกิดเหตุ
ตอนแรก เราคุยกับเจ้าหน้าที่ตํารวจอัลแฮมบรา
ผมขออธิบายวิธีทํางานก่อน
กรมตํารวจเขตเรา รับผิดชอบพื้นที่กว้างใหญ่ในเขตแอลเอ
และในเขตนั้น เราก็มีเทศบาลเล็กๆ
ที่มีกรมตํารวจของตัวเอง
แต่พวกเขาไม่มีทรัพยากรมากเท่ากรมตํารวจเขต
มีสายสืบคดีฆาตกรรม 100 นาย ในกรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิส
พวกเขาจะติดต่อมาหาเรา
แล้วเราก็จะเข้ารับผิดชอบคดีนี้แทน
เจ้าหน้าที่ตํารวจอัลแฮมบราบอกผมว่า
พวกเขาได้รับสาย 911 จากคนขับรถของฟิล สเปกเตอร์
พอไปถึง พวกเขาก็เห็นฟิล สเปกเตอร์
เดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าต่างชั้นบน
ตํารวจพยายามเรียกให้เขาลงมาข้างล่าง
แต่เขาไม่ทําตามที่สั่ง เขาไม่ยอมออกมา
ตํารวจเข้าไปในบ้าน ไปเผชิญหน้ากับฟิล สเปกเตอร์
เขาไม่ให้ความร่วมมือเลย
พวกเขาเห็นผู้หญิง นั่งก้มหน้าลงมาจากเก้าอี้ ชัดเจนว่าเป็นศพ
ฟิลก็บ่น "นี่มันสยองที่สุดที่ผมเคยเห็นเลย"
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งอัดเสียงทุกอย่างไว้
นี่มันเหลวไหลสิ้นดี
ผมไม่รู้ว่ายัยผู้หญิงคนนี้มีปัญหาอะไร
แต่เธออยู่กับยามที่เฮาส์ออฟบลูส์
ผมไม่รู้ว่าเธอมีปัญหาอะไร
แต่เธอไม่มีสิทธิ์เข้ามาในปราสาทของผม
แล้วเป่าสมองตัวเองตาย
พวกคุณเป็นบ้าอะไรกัน
ตํารวจต้องช็อตเขา
ผมเชื่อว่าต้องใช้โล่กันกระสุนอัดเขาให้ล้มด้วย
เจ้าหน้าที่ตํารวจอัลแฮมบรา ทําการสืบสวนเบื้องต้นแล้ว
จากผลการสืบสวน พวกเขาได้เข้าควบคุมตัวนายฟิล สเปกเตอร์
ผมอยู่มานานพอที่จะรู้ว่า คนเรามีวิธีรับมือความตายหลากหลายแบบ
เราต้องพิจารณาทุกอย่าง เราต้องเปิดใจ
จากคําพูดของสเปกเตอร์ มันก็เป็นไปได้ว่าเธอฆ่าตัวตาย
ประตูหลังเปิดอยู่
ตอนเราเข้าไป เราก็เห็นหญิงสาว
เธอนั่งกองอยู่ที่เก้าอี้ในห้องโถง
มีปืนพก .38 อยู่ที่เท้าเธอ
เราจะเห็นว่าเธอมีแผลถูกยิงในปาก
เราไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร เราไม่รู้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันหรือไม่
อาจจะทะเลาะกันแล้วเลยเถิด
นี่คืออาชญากรรม หรือฆ่าตัวตาย หรืออาจจะเป็นอุบัติเหตุร้ายแรง
การสืบสวนไปได้สามทาง
เราสืบสวนการตายทุกคดี โดยผิวเผิน มองแวบแรก
ในฐานะคดีฆาตกรรม
เราส่งสายสืบฆาตกรรมไปดูทุกศพฆ่าตัวตาย
ที่เกิดขึ้นในเขตของกรมตํารวจเขตลอสแอนเจลิส
ทุกการตายโดยอุบัติเหตุ ยกเว้นรถชน
เราส่งสายสืบฆาตกรรมไปดู
ผมเริ่มมองดูของต่างๆ ในบ้านนายสเปกเตอร์
แล้วผมก็เริ่มเห็นความสําคัญ ของชายคนนี้ในวงการ
ชื่อเสียงในฐานะโปรดิวเซอร์ของฟิล สเปกเตอร์
บางครั้งเด่นกว่าศิลปินที่เขาร่วมงานด้วยเสียอีก
เราเห็นทีน่า เทอร์เนอร์ เราเห็นภาพไรเชียสบราเธอร์ส
เราเห็นเดอะบีตเทิลส์ เห็นการเข้าชิงรางวัลแกรมมี่
กับทุกรางวัลที่เขาเคยได้ในช่วงหลายปี
ในฐานะหัวหน้าทีมสืบสวน
ถ้าคดีนี้ไปได้สวย เราก็ได้ความดีความชอบ
แต่ถ้าเกิดผิดพลาด เราก็ต้องรับผิดชอบ
(ตํารวจ)
เรามอบหมายมาร์ก ลิเลียนเฟลด์
หนึ่งในสายสืบประสบการณ์สูงสุด ในแผนกสืบสวนฆาตกรรม
ให้ไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ
เพราะเรารู้ว่านั่นจะเป็นส่วนสําคัญ
ในการสืบสวนทั้งหมด
คดีใหญ่กับมาร์ก ลิเลียนเฟลด์ แทบจะเป็นของคู่กัน
คดีระดับสูงทําให้ตํารวจเครียดได้ แต่ผมไม่แคร์เลย
เราให้ความทุ่มเทเท่ากัน
รวมถึงทรัพยากร และความขยันในทุกที่เกิดเหตุฆาตกรรม
ตัวบ้านอยู่ในสภาพย่ําแย่
ไฟก็ไม่ค่อยติด
มันสกปรกมาก
มีทั้งหนูและแมลงสาบ
สําหรับคนที่รวยสุดๆ ขนาดนั้น มันค่อนข้างผิดวิสัย
เราคงคิดว่าเขามีไลฟ์สไตล์หรูหรา
ในบ้านหลังนั้นมีทุกอย่างเลยจริงๆ
เหมือนเขาเป็นนักตุนของรวยหลายล้าน
เราคิดแบบว่า "เราต้องแน่ใจว่าตรวจทุกอย่างไม่มีพลาด"
แต่ก็คิดอีกแง่ว่า
"สเปกเตอร์อาจไม่ได้เข้าห้องนี้มาหกปีแล้ว"
นี่เป็นการตรวจสอบที่เกิดเหตุที่แปลกที่สุด
ที่ผมเคยมีส่วนร่วม
บอกตามตรง ผมไม่อยากต้องเจอแบบนั้นอีก
มันห่วยแตก มันแย่มาก
เพราะทุกอย่างมันซับซ้อนมาก
เรารู้ว่ามีศพผู้เสียชีวิต
เรามีหลักฐานกายภาพเป็นเลือด แผลถูกยิงก็เห็นได้ชัด
เธอถูกยิงกรอกปาก
มีฟันกับเศษฟันกระจายอยู่ในซากศพ
ตกอยู่ที่พรม กระเด็นไปที่บันไดอีกฟากของห้อง
เราเก็บมันมา ถ่ายภาพไว้ ลงแผนภาพ แล้วก็เก็บไว้ตรวจดีเอ็นเอ
เราต้องเอาชนะความขยะแขยง กับความสะเทือนใจให้ได้
เราต้องเอาชนะมันให้ได้ สิ่งเหล่านี้บอกอะไรผมบ้าง
เรามีหน้าที่พูดแทนคนตาย
คนตายทิ้งเบาะแสไว้ผ่านหลักฐานกายภาพ
เราทุกคนรู้ว่าทุกครั้งที่ยืนอยู่เหนือศพคนตาย
นั่นคือความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ แล้วเราก็ต้องจริงจังกับมัน
เราต้องใช้อุดมการณ์ทางวิญญาณ
ผมมองศพได้โดยไม่รู้สึกอะไร
มันเป็นแค่เปลือก วิญญาณของคนจากไปแล้ว
ผมคิดว่ามันเป็นประสบการณ์สะสมนะ เวลาอยู่กับคนตาย
งานมันก็ส่งผลกับเราได้
ตอนนี้เราโฟกัสที่การไขคดี
เราก็ใช้เวลาจัดการอย่างรอบคอบ ก่อนจะหยุดปิดล้อมที่เกิดเหตุ
ถ้ามีหลักฐานเยอะ ปกติเราจะปิดล้อมที่เกิดเหตุ
ประมาณเจ็ดแปดชั่วโมง
แต่คดีนี้ เราปิดไว้ข้ามวัน
บนพื้นที่ปืนลูกโม่ .38 มีกระสุน
ผลิตโดยบริษัทอาวุธปืนโคลต์
แล้วก็มีกระสุนถูกยิงออกไปหนึ่งนัด ที่กระบอกสูบของอาวุธปืน
ในหลักฐานมีกลอนประตูแบบหมุนเปิด
ของประตูหลังของบ้าน
คนส่วนใหญ่จะใช้กุญแจลิ้นตาย มันจะล็อกจากประตูเข้าไปในวงกบ
เพิ่มความปลอดภัยขึ้นอีกชั้น
การจะเปิดกุญแจลิ้นตาย เราต้องบิดที่กลอนแบบหมุนเปิด
แต่ตัวกลอนมันไม่อยู่ในล็อก มันมากองอยู่ที่พื้น
มันแปลกมาก แบบ "มันเกิดขึ้นได้ยังไง"
บางคนอาจจะบอกว่า "ดูเหมือนปืนจะถูกวางไว้ข้างเท้าเธอ"
ปัญหาคือเราไม่สามารถจําลองได้ ว่าปืนจะไปตกตรงไหน
เวลาปืนตก
มันก็กลิ้งไปเรื่อย
ซองหนังใส่ปืนอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทํางาน
เห็นชัดเลยว่าซองหนังใบนั้น
ใส่ลูกโม่เหล็กเคลือบโคลต์ .38 ได้พอดี
อาวุธปืนมาจากซองนั้น
ประมาณห้าโมงเย็น เกือบ 12 ชั่วโมงต่อมา...
สํานักงานแพทย์ชันสูตรก็ยืนยัน
ตัวตนของผู้ตายได้สําเร็จ
เธอคือลานา คลาร์กสัน
(ลานา คลาร์กสัน)
ณ ตอนนั้น เราได้ข้อมูลของแม่เธอมา
เรามุ่งหน้าไปหาดอนนา
ฉันได้รับสายจากฟอว์น น้องสาวของลานา
เธอบอกว่า "อาจจะเกิดเรื่องขึ้นกับลานา
หนูไม่รู้ มีบางอย่างผิดปกติ" ฉันก็ถาม "หมายความว่าไง มีอะไร"
ฟอว์นได้รับโทรศัพท์ แต่เธอก็ไม่รู้อะไรมาก
เธอบอกว่าอาจจะเกี่ยวกับข่าวในทีวี
เรื่องคดีที่อาจเป็นฆาตกรรมในอัลแฮมบรา
ลานาบอกว่าจะโทรหาฉัน แต่ก็ไม่ได้ติดต่อมา
ฉันนึกว่าอาจจะมีปาร์ตี้
แล้วเธอก็ถูกคุมตัวไว้กับคนอื่นเพื่อการสืบสวน
สุดท้ายฉันก็โทรไปที่กรมตํารวจ
ระหว่างที่เราจะไปหาดอนนา
เธอก็ติดต่อมาหาพอล คู่หูผมทางโทรศัพท์
ฉันนึกว่าเขาจะขอโทรกลับ แต่เขาถามว่า "เราจะไปพบคุณได้ที่ไหน"
ฉันก็ตกใจไปเลย "มาพบฉันเหรอคะ"
แล้ว...
ขอโทษนะคะ
เขาบอกที่อยู่บ้านลานาตรงริมคลอง
(ลอสแอนเจลิส)
เขาถามว่า "เจอกันที่นั่นได้ไหมครับ"
แล้วฉันก็กังวลมากๆ
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดี
ฉันขับเข้าไปจอดในโรงรถ แล้วก็พยายามตั้งสติ
ไม่ให้แตกตื่นเกินไปโดยที่ยังไม่รู้อะไร
ฉันเช็ดรถให้สะอาด
แล้วฉันก็หยิบรองเท้า
ฉันจําตอนจับรองเท้าได้ ฉันบอกว่า
"ไม่ใช่ลานาหรอก รองเท้าเธออยู่นี่"
ขอโทษค่ะ
แล้วทันใดนั้น ตํารวจสายสืบก็ขับเข้ามา
น้องสาวกับน้องชายก็ขับเข้ามา
เราทุกคนเดินเงียบๆ ไปที่หน้าบ้าน
แล้วก็เข้าไปในบ้าน
สายสืบฟอร์เนียร์ก้มมองพื้น แล้วก็บอกว่าผู้ตายคือลานา
ขอโทษค่ะ
ไม่สําคัญว่าลูกจะเป็นผู้ใหญ่หรือเด็กเล็ก
มันไม่มีอะไรเลวร้ายและผิดธรรมชาติ
มากไปกว่าการที่ลูกตายก่อนเรา
มันทําใจลําบาก
การแจ้งคนตายกับญาติสนิท
คืองานที่เลวร้ายที่สุด ของการเป็นตํารวจอย่างแน่นอน ไม่ต้องสงสัย
แล้วงานที่เลวร้ายของตํารวจก็มีเยอะมาก
เราต้องสืบให้รู้ทุกอย่างที่มีความสําคัญสูง
โดยเร็วที่สุด
เพราะมันอาจส่งผลกับการเก็บหลักฐานกายภาพ
ผมกับคู่หู และสายสืบอีกแปดนาย
ยังตรวจที่เกิดเหตุอยู่
ยิ่งเรารู้จักผู้ตาย
เราก็ยิ่งมีแนวโน้มที่จะเข้าใจสาเหตุการตาย
ญาติๆ ต้องทําใจกับสิ่งที่เราบอก
แถมเราต้องถามซ้ําด้วยว่า "อีกอย่างนะ
เธอไปบ้านฟิล สเปกเตอร์ คุณรู้จักฟิล สเปกเตอร์ไหม
เธอรู้จักฟิล สเปกเตอร์ไหม รู้ไหมว่าทําไมเธอถึงไปที่นั่น"
แล้วดอนนาก็บอกว่า "ไม่ค่ะ ฉันไม่รู้จักชายคนนี้"
ในวงการบันเทิง ทุกคนไปเข้าสังคมหลังเลิกงาน
ฉันไม่แปลกใจ
ลานาก็ไปทําความรู้จักกับคนอื่นเสมอ
เธอมีงานหลายอย่าง ลานาทํางานเป็นนักแสดง
ฉันต้องไปขึ้นรถบัส
รู้เหรอจะไปไหน
ค่ะ ไปทุกที่ที่มันพาไป
ลานาเล่นละครทีวีหลายเรื่องในยุค 80 เธอแสดงหนัง "บาร์บาเรียนควีน"
ลานาข้อมือแตกทั้งสองข้าง มันเป็นอุปสรรคครั้งใหญ่สําหรับเธอมากๆ
เธอประสบอุบัติเหตุตกจากที่สูง
เพื่อหยุดยั้งแรงกระแทก เธอก็เลยทําข้อมือแตกทั้งสองข้าง
เธอต้องปักหมุดไว้ในข้อมือ
นั่นคือจุดเริ่มต้นการพักฟื้นตลอดทั้งปีของเธอ
เราอยู่ที่นั่นไม่นาน
ปล่อยให้พวกเขาไว้อาลัยกันอย่างเป็นส่วนตัว
ทันทีที่เกิดเหตุ ฟิล สเปกเตอร์ก็ถูกจับกุม
เขาบอกตํารวจอัลแฮมบราว่าเขาขอทนาย
ทันทีที่เขาพูดคํานั้น
เราก็แตะไม่ได้ แล้วเขาก็วางเงินประกันตัวล้านดอลลาร์ทันที
ท่าทีสํานักงานอัยการเขตคือ "เราจะไม่ส่งฟ้องคดีนี้
เราจะรอจนกว่าจะสืบรู้ทุกอย่าง"
ระหว่างการประชุมงานเบื้องต้น กับเจ้าหน้าที่ตํารวจอัลแฮมบรา
พวกเขาบอกว่ามีพยานหนึ่งคน คนขับรถ
คนที่แจ้ง 911 แต่แรก เอเดรียโน เดอ ซูซา
เราต้องไปหาคนขับรถคนนั้น
- สายสืบพอล ฟอร์เนียร์ - สายสืบริชาร์ด ทอมลิน
เรามากับ...
เอเดรียโน เดอ ซูซา
ตอนเราไปสอบปากคําเอเดรียโน เดอ ซูซา
เขาบอกว่าเขาทํางาน ให้ฟิล สเปกเตอร์ได้ 10-15 ครั้งแล้ว
เอเดรียโนบอกว่าฟิล สเปกเตอร์ ออกจากบ้านตอนหนึ่งทุ่มตรง
ตามปกติของเขา
แล้วก็ไปดินเนอร์กับดื่มเหล้าในเวสต์ฮอลลีวูด
(โรงแรมชาโต มาร์มอนต์)
ประมาณ 1.15-1.20 น.
เขาก็ถูกสั่งให้ไปที่เฮาส์ออฟบลูส์
(เฮาส์ออฟบลูส์)
หลังจากนั้น เฮาส์ออฟบลูส์ก็ปิดร้าน
ตอนประมาณตีสองเศษๆ ลานาช่วยฟิล สเปกเตอร์ที่กําลังเมา
เขาบอกว่า "ผมเชื่อว่าเขาเมา"
เธอพาเขามา แล้วจับเขานั่งเบาะหลัง
แล้วเธอก็ขึ้นตามมา พวกเขาขับไปที่บ้านฟิล สเปกเตอร์
เอเดรียโนบอกว่าเขาจอดรถที่หลังบ้าน
เขาเปิดเพลงนิดหน่อย เขากําลังง่วง
ประมาณตีห้า เอเดรียโนบอกว่า เขาได้ยินเสียงปังดังลั่น
มันดังพอให้เขาตกใจจนลงมาจากรถ
ทันใดนั้น ประตูก็เปิด
เขาเห็นฟิล สเปกเตอร์ใส่แจ็กเก็ตสีขาว
ผมเห็นหน้าเขา
ตอนผมเห็นเขา เขามีปืนอยู่ด้านหน้า
เอเดรียโนเห็นว่ามือเขาเปื้อนเลือด
ผมขยับไปแบบนี้ แล้วก็เห็นขา
- ผมเห็นผู้หญิงอยู่บนเก้าอี้ - โอเค
เลือดเต็มหน้าเลย
สเปกเตอร์มองเอเดรียโนแล้วบอกว่า
เขาบอกผมว่า "ผมคิดว่าผมฆ่าคนตาย"
เอเดรียโนรู้สึกเป็นอันตรายถึงชีวิต แล้วก็วิ่งหนีไปเลย
เขาโทรหาผู้จัดการของฟิล แล้วก็ถูกตัดเข้าฝากข้อความทันที
มิเชล คุณต้องมาบ้านคุณฟิลิป
ผมคิดว่าเขาฆ่าผู้หญิงตาย
ผมจะแจ้งตํารวจตอนนี้เลย
เอเดรียโนบอกว่า "ผมคิดว่าคุณฟิลฆ่าคนตาย"
เขาวางสาย แล้วก็โทรแจ้ง 911
เขาพูดเหมือนกันกับพนักงานรับแจ้งเหตุ
ในเขตลอสแอนเจลิส
กว่าจะได้ชันสูตร อาจต้องรอถึงสัปดาห์ครึ่ง
เราต้องปฏิบัติกับทุกคดีเหมือนกัน
แต่ความจริงก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป
คดีนี้ไปถึงกรมตํารวจเขตแล้ว ทางกรมอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
หมอเลยชันสูตรให้แทบจะวันถัดไปเลย ซึ่งไม่เคยมีมาก่อน
ข้อค้นพบหลักๆ ของการชันสูตรก็คือ
มีแผลถูกยิงหนึ่งแผลภายในปาก
จากจุดที่ถูกยิงและการฝังกระสุน
ลานาเสียชีวิตทันที
กระสุนอยู่ในมุมทิ่มลง
ถ้าคุณฆ่าตัวตาย คุณจะจ่อปืนลงเหรอ
มันน่าจะอยู่ในแนวตรงมากกว่า หรืออาจจะชี้ขึ้นด้วยซ้ํา
วิธีการตายเป็นข้อสรุปตามกฎหมาย ที่เป็นหน้าที่ของแพทย์
ตัวเลือกมีแค่ห้าข้อ
ฆาตกรรม ฆ่าตัวตาย อุบัติเหตุ สาเหตุธรรมชาติ และไม่ทราบสาเหตุ
แพทย์ชันสูตรคือผู้สรุปเรื่องนี้ ไม่ใช่ผู้พิพากษาหรือคณะลูกขุน
แพทย์ชันสูตรคือผู้ที่สรุปเรื่องนั้นตามกฎหมาย
หมอเปนญาทําข้อสรุปได้ละเอียดมากๆ
ส่วนหนึ่งเพราะประสบการณ์ ส่วนหนึ่งก็เพราะสามัญสํานึก
ส่วนหนึ่งก็เพราะวิทยาศาสตร์
ในคดีนี้ หมอเปนญาขอเลื่อนแจ้งผล
เขาอยากรอรายงานผลตรวจทุกอย่าง
ก่อนที่จะลงข้อสรุปสุดท้าย
ผมเชื่อว่าเป็นฆาตกรรมหรืออุบัติเหตุมากกว่า
แต่เราก็ยังต้องพิสูจน์ว่า เป็นการฆ่าตัวตายได้หรือไม่
เธอมีอาการซึมเศร้าไหม มีปัญหาการเงินไหม
เราคุยกับเจ้าของบ้าน เขาบอกว่าเธอเป็นผู้เช่าตัวอย่าง
มันตัดความเป็นไปได้ว่า "เธอเดือดร้อน แล้วเธอก็ไม่มีเงินหมุนเดือนชนเดือน"
ใครก็ตามทุกคนที่เราคิดว่า มีความสัมพันธ์บางอย่างกับเธอ
ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว ที่เราไปสอบปากคํา
ทุกคนมีช่วงขาลงกันทั้งนั้น
แต่เธอก็ฉุดตัวเองขึ้นมา รอดพ้นมาได้เสมอ
ถ้าเธอขาดเหลืออะไรจริงๆ ก็โทรหาฉันได้เสมอ
ไม่มีใครพูดว่าเธอเคยทําร้ายตัวเอง
ไม่มีใครพูดว่าเธอพูดเรื่องฆ่าตัวตาย
เธอเป็นคนมองโลกในแง่ดี ที่ไม่มีทางคิดทําร้ายตัวเอง
ตามอุดมคติแล้ว ลานาจะกลับไปรับงานแสดง
แต่เพราะเธอร้างวงการไปหนึ่งปี
เธอไม่ได้อยู่ในความคิดแรกๆ ของฝ่ายคัดตัวนักแสดง
เธอต้องหาวิธีเอาตัวรอด
แล้วโอกาสก็มาถึงที่เฮาส์ออฟบลูส์
(เรนโบว์)
(วิสกี้ อะโกโก้)
(ซันเซ็ตบูเลอวาร์ด)
(เดอะคอเมดี้สโตร์)
(เฮาส์ออฟบลูส์)
คลาร์กสันทํางานเป็นโฮสเตสที่เฮาส์ออฟบลูส์
เธอตื่นเต้นที่ได้ทํางาน
เธอตื่นเต้นที่หายดี กลับมาแข็งแรง
ถือเป็นอภิสิทธิ์ที่ได้รับเชิญ เป็นโฮสเตสของเฟาน์เดชันรูม
เฟาน์เดชันรูมที่เฮาส์ออฟบลูส์ เป็นสถานที่ที่ทรงเกียรติมากๆ
นั่นคือแหล่งคนใหญ่คนโตในฮอลลีวูด
ในฐานะแขกของลานา ฉันได้เจอจอร์จ คลูนีย์ที่นั่นครั้งหนึ่ง
ถ้าคุณเป็นคนดังอยู่ในฮอลลีวูด คุณต้องได้ไปเฟาน์เดชันรูม
ผมกับพอลไปที่เฮาส์ออฟบลูส์
เราคุยกับผู้จัดการ หัวหน้ารปภ.
แล้วก็บริกรหญิงที่เสิร์ฟเหล้าให้สเปกเตอร์
สเปกเตอร์เข้ามาที่ร้าน
ลานาทํางานเป็นโฮสเตสในคืนนั้น
เขาบอกว่า "ไม่รู้เหรอว่าผมเป็นใคร ผมฟิล สเปกเตอร์นะ"
เธอไม่รู้ เลยบอกว่า "คุณสเปกเตอร์ คุณเข้ามาไม่ได้"
เธอคิดว่าเขาเป็นผู้หญิง
เขาก็ไม่พอใจเท่าไหร่
หัวหน้ารปภ.รีบมาหาเธอ บอกว่า "นี่ ไม่ได้นะ"
เขาเรียกเธอไปคุย แล้วบอกว่า "รับแขกคนนี้ให้เหมือนทองเลย"
ณ ตอนนั้น ลานาก็พาเขาไปที่โต๊ะพิเศษ
แล้วก็ขอโทษขอโพย
ช่วงเช้ามืด ร้านก็ปิดแล้ว
คนเห็นพวกเขาออกจากร้านด้วยกัน เราถามว่า "ภาพวิดีโออยู่ไหน"
เราดูภาพวิดีโอ
(ฟิล - ลานา)
ดูเหมือนลานาจะช่วยประคองสเปกเตอร์ขึ้นรถ
เอเดรียโนบอกว่าสเปกเตอร์เมา
เขาชวนเธอไปด้วยซ้ําๆ
"มาปราสาทของผมสิ คุณต้องไปดูปราสาทของผม"
แล้วเธอก็ตอบว่า "โอเค"
แล้วการเดินทางก็เริ่มต้นขึ้น
มันน่าขนลุกที่ได้ดูภาพ
โดยที่รู้ว่าหญิงสาวคนนี้ จะเสียชีวิตในอีกไม่ถึงสองชั่วโมง
คําถามหลายๆ ข้อไปตามแนวทางว่า
"ผู้หญิงสวยๆ" ผู้ชายมันโสโครก
เธออยู่ในฮอลลีวูด แหล่งกําเนิดคําว่า "โซฟาคัดตัว"
เธอตอบโต้ยังไงเวลามีคนพูดจาไม่เหมาะสม
หรือมีใครทํามิดีมิร้ายกับเธอ
ลานารู้วิธีปฏิเสธความสนใจ เธอทําได้เนียนมาก
มันง่ายที่คนจะคิดไปไกล สันนิษฐานไปเอง
จากการที่ผู้หญิงไปบ้านผู้ชายกลางดึก
แต่ฉันรู้จักลานา
ฉันรู้ดีว่าเธอไปบ้านเขาทําไม
เธอไม่ได้ไปเพราะสนใจเขาในทางชู้สาว
มันไม่มีอะไรน่ากลัว
จากการไปดื่มเหล้ากับฟิล สเปกเตอร์
เขาสูง 168 เธอสูง 183 เซนติเมตร เธอดูแลตัวเองได้
ฉันมองเห็นได้ชัดเลย
ว่าลานาจะสนใจคนอย่างฟิล สเปกเตอร์ตรงไหน
ที่นี่ฮอลลีวูด
ฉันขอบอกเลยว่าการสร้างเครือข่ายมีคุณค่ามากๆ
ผมเป็นคนเดียวที่รู้จัก ทั้งฟิล สเปกเตอร์และลานา คลาร์กสัน
ทั้งคู่แตกต่างกันอย่างน่าแปลกและน่าสงสัย
ประมาณปี 1966 ผมได้เจอฟิล สเปกเตอร์ครั้งแรก
แล้วก็ได้เห็นเขาทํางาน
ตอนผมอายุ 15 โกลด์สตาร์สตูดิโอส์คือรายใหญ่
ผมจะแอบไปนั่งที่โซฟา
ซาวด์เอ็นจิเนียร์คนหนึ่งชวนผมเข้าไปในสตูดิโอ
สุดท้าย ผมก็ได้ไปดูฟิล สเปกเตอร์อัดเสียง
ฟิล สเปกเตอร์มีวอลล์ออฟซาวด์
วอลล์ออฟซาวด์คือการเล่นกีตาร์สี่ตัวพร้อมกัน
กับเปียโนอีกสามตัว แต่ไม่มีใครทําอะไรแบบนั้น
มือกลองอีกสองคนด้วย มันเหลือเชื่อสุดๆ
ผมไม่เคยเจอคนแบบเขา
ท่าทีของเขาในการอัดเสียง พฤติกรรมของเขา
เขาเป็นเหมือนจอมเผด็จการเลยก็ว่าได้
แต่เขารู้ดีว่า ตัวเองต้องการอะไร แล้วเขาก็ทําได้
(ลานากับร็อบ)
ลานาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดคนหนึ่งของผม
แต่เราไม่เคยมีโอกาสคุยกันเรื่องฟิล สเปกเตอร์
ผมเจอเขาครั้งสุดท้ายน่าจะปี 1978
แล้วผมก็ได้เจอลานาเมื่อปี 1984 ก่อนย้ายไปนิวยอร์ก
ลานาไม่รู้จักกิตติศัพท์ของฟิล
ฟิล สเปกเตอร์เป็นคนอันตรายมากๆ
คุ้มดีคุ้มร้าย คาดเดายากมาก
ถ้าผมอยู่ที่นั่น ตอนปิดร้านเฮาส์ออฟบลูส์คืนนั้น
เรื่องนี้ก็คงไม่มีทางเกิดขึ้น
ผมไม่มีทางยอมให้เธอไปกับฟิล แต่...
ทุกคนรู้สึกได้ชัดเจนมากว่า
"นี่จะเป็นคดีที่ต้องวิเคราะห์อย่างหนัก
แล้วเราก็ต้องการข้อมูลให้มากที่สุด"
แล็บของเราได้ผลตรวจสวอบดีเอ็นเอ
ที่เราได้มาจากการตรวจสอบที่เกิดเหตุ
ในห้องนอนใหญ่
เราเจอแจ็กเก็ตมื้อค่ําสีขาว ที่นายสเปกเตอร์สวมใส่
ในคืนนั้นที่เฮาส์ออฟบลูส์
มันมีรอยเลือดอยู่ที่แขนเสื้อ
แล้วในห้องน้ําแขกก็มีผ้าอ้อมสําลี
สิ่งหนึ่งที่ผมได้รู้
คนเราเวลามีปืน มักจะห่อด้วยผ้าอ้อม
ผ้าอ้อมนั้นมีเลือดอยู่ แล้วมันก็ยังไม่แห้ง
เราได้รู้ว่าเลือดของลานา คลาร์กสัน อยู่ที่ผ้าอ้อมกับในห้องน้ํา
เลือดของเธออยู่ที่เสื้อของฟิล สเปกเตอร์
ตอนที่กระสุน โดนนางสาวคลาร์กสัน แล้วเลือดออก
มันไปเปื้อนอาวุธของนายสเปกเตอร์ เปื้อนแขนเสื้อ เปื้อนมือเขา
ระหว่างตรวจสอบผ้าอ้อมและอาวุธ
ดร.ลินน์ เฮรอลด์สรุปได้ว่า
ผ้าอ้อมถูกใช้เช็ดปืน
นั่นคือสาเหตุที่ความชื้น
และหลักฐานเลือดย้ายจากอาวุธปืนมาที่ผ้าอ้อม
หลักฐานรอยเลือด เป็นหลักฐานแวดล้อมของอาชญากรรม
ปืนลั่นได้ยังไง ปืนอยู่ตรงไหนตอนที่ลั่น
การที่ปืนลั่นส่งผลอะไรบ้าง
มันตอบยากมาก เพราะเราตรวจจาก
หลักฐานรอยเลือดบนพรมสีแดงเข้ม
เมื่อผลตรวจทุกอย่างออกมา การฆ่าตัวตายก็ถูกตัดทิ้ง
เราเชื่อว่าเป็นฆาตกรรมหรือไม่
คิดสักนิดไหมว่าเป็นอุบัติเหตุ ก็คิด
แต่ปัญหาคือเขาไม่ได้ให้การอย่างนั้น
ผมไม่รู้ว่ายัยผู้หญิงคนนี้มีปัญหาอะไร
แล้วก็เป่าสมองตัวเองตายในบ้านผม
(วันที่ 22 กันยายน ปี 2003)
ในที่สุด สํานักงานแพทย์ชันสูตร ก็ติดต่อกลับมาบอกว่า "ไม่ นี่คือฆาตกรรม"
แพทย์ชันสูตรสรุปได้ว่า ลานา คลาร์กสันถูกฆาตกรรม
แต่สํานักงานอัยการเขตลอสแอนเจลิส ปฏิเสธการส่งฟ้องข้อหาฆาตกรรม
สํานักงานแพทย์ชันสูตรแอลเอได้ประกาศ
ไม่ใช่แค่ระบุว่าเป็นฆาตกรรม แต่ยังชี้ตัวฟิล สเปกเตอร์
เมื่อไหร่เราจะได้ข่าว จากสํานักงานอัยการเขตแอลเอ
สเปกเตอร์เป็นคนดัง
นี่เป็นคดีใหญ่สําหรับสํานักงานอัยการ ที่แพ้คดีใหญ่มามากมาย
ผมจําได้ ตอนที่คดีสเปกเตอร์เข้ามา
ผมรู้ว่าฟิล สเปกเตอร์เป็นใคร
"ฮูส์ลอสต์แดตเลิฟวิงฟีลลิง"
หลานสาวผมชอบเพลงนั้น จากเรื่อง "ท็อปกัน" มากๆ
มีความ... ผมไม่อยากพูดว่าหวาดระแวง
แต่สํานักงานอัยการ เสียหายหนักมากจากคดีโอเจ ซิมป์สัน
เราต้องการเวลามากกว่านั้น ก่อนส่งฟ้องอาญากับซิมป์สัน
แต่แรงกดดันจากสื่อมันหนักมาก เราเลยต้องส่งฟ้อง
เกิดอะไรขึ้นในคดีโอเจ ซิมป์สัน เราไม่พร้อม
เราอยากแน่ใจว่าความยุติธรรมบังเกิด แล้วจําเลยก็จะต้องติดคุก
ตอนนี้เราโฟกัสที่
"เราจะทํายังไงให้หลักฐานหนาแน่นขึ้น ว่านี่เป็นการฆาตกรรม
โดยพิสูจน์จนสิ้นสงสัย"
และ "จะมีอะไรมาสะดุด ขัดขวางเราจากการเอาผิดได้บ้าง"
ทุกคนอยากได้ความสนใจจากสื่อ
มันน่าเศร้า แต่ก็เป็นธรรมชาติของสื่อ
พวกเขาจะติดตามคดีที่มีกระแสและความสนใจสูง
ฟิล สเปกเตอร์ชอบพูด เขาให้สัมภาษณ์ไปทั่ว
ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสาร เขาอ้างว่าคลาร์กสัน "จูบกับปืน"
เขาปั้นน้ําเป็นตัว แล้วเขาก็ค่อนข้างร้ายกับลานา
เขาใส่ร้ายเธอตลอดเวลา
ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของฟิล สเปกเตอร์ ต้องการให้ลานาดูเหมือนผู้หญิงไร้สมอง
คนด้อยค่าเธอเพราะเป็นดาราหนังเกรดบี
แต่เธอภูมิใจกับเรื่องนั้น
เธอรู้ว่าเธอดังในบทราชินีคนเถื่อน แล้วเธอก็ภูมิใจกับมัน
ทางครอบครัวขอร้องว่าพวกเรา
คนวงใน อย่าไปคุยกับใครทั้งนั้น
ใครพูดอะไรบางอย่าง สื่อก็เอาไปบิดเบือน
แล้วก็เผยแพร่ลงนิตยสารหรือหนังสือพิมพ์
ฉันเลยบอกว่าทางที่ดีที่สุดคืออย่าพูด
(ฝันเกรดเอ หนังเกรดบี)
เราก็เลยอยู่เฉยๆ ในฉากหลัง
นั่งโมโหอยู่เงียบๆ กับข้อมูลที่ออกมา
จากฟิล สเปกเตอร์กับทีมงาน
มันเลวร้ายมาก
มันแสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนยังไง
เราอดพูดไม่ได้ว่า
"ไม่ คุณปกปิดบางอย่างอยู่ คุณก่อคดีฆาตกรรม"
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่คือคดีที่สื่อมีส่วนขับเคลื่อนมากที่สุด
เพื่อนกับญาติผมคุยกันแต่เรื่องนี้
"ได้ทําคดีนี้หรือเปล่า" ทุกคนมีทฤษฎีของตัวเอง
แต่เราก็ต้องหาสมดุล
สิ่งหนึ่งที่ผมทํา
คือผมแทบไม่คุยเรื่องงานเลย
ผมไม่ได้รู้สึกพิเศษ
นี่เป็นแค่สิ่งที่ผมเลือกทํา แล้วผมก็สนุกที่ได้ทํา
ส่วนคดีนี้ ผมเก็บตัวเงียบ
พูดแค่ "อ้อ ใช่ ทําคดีนี้อยู่ ใช่ เดี๋ยวมันก็ออกทีวี"
ตอนนั้นลูกผมอายุ 13 กับ 11 ขวบ
ลูกผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ผมคิดว่าลูกสัมผัสจากผมได้ แล้วก็ไม่เคย...
ลูกไม่เคยประทับใจผมเลย ผมขําเรื่องนี้เสมอ
ผมได้ยินสเปกเตอร์บรรยาย อ่านคําบรรยายของเขามา
ในหนังสือพิมพ์เมื่อเช้าว่า เขานิสัยดี 90 เปอร์เซ็นต์ อีกสิบคือตัวปัญหา
ครับ
คุณเคยพบเจอด้านสิบเปอร์เซ็นต์ของเขาไหม
ผมไม่เคยเจอนะ แน่นอน แต่ก็มีเรื่องเล่าหลายเรื่อง
เราโฟกัสที่ "ทําไมถึงเชื่อว่าเป็นฆาตกรรม"
เราต้องศึกษาชีวิตของฟิล สเปกเตอร์
เราเห็นว่ามีอย่างน้อยหนึ่งครั้ง ที่เขาถูกจับกุมเรื่องปืน
เขาครอบครองปืน เป็นเจ้าของปืน
ผมได้ยินมาจากคนอื่นๆ ว่าเขามีประวัติเลวทรามยาวเหยียด
เรื่องชอบชักปืนไปทั่ว
มีเรื่องเล่าซ้ําๆ ว่าเขาชักปืนใส่
ระหว่างการอัดเพลงของวงราโมนส์
เขาโมโหจอห์น เลนนอน แล้วเขาก็ยิงปืนขึ้นเพดาน
เราต้องไปตามสืบเรื่องนั้น
การชักปืนใส่คนอื่นของฟิล สเปกเตอร์ คือการแสดงออกว่าใครเป็นฝ่ายควบคุมมากกว่า
ถ้าคุณมีอํานาจจริงๆ คุณไม่ต้องใช้ปืนโน้มน้าวคนอื่นหรอก
เขามันกระจอก
เขาพกปืนใส่กระสุนเพราะมีเหตุผล เพราะเขาใช้รังแกคนอื่นได้
ตั้งแต่จอห์น เลนนอนถึงเลนเนิร์ด โคเฮน
(เลินเนิร์ด โคเฮน "เดธออฟอะเลดี้ส์แมน")
ที่สตูดิโอกําลังจะจบการอัดเสียง
ฟิล สเปกเตอร์บอกเลนเนิร์ด โคเฮนว่า "ไปอัดเสียงร้องใส่เพลงนี้ที"
แล้วเลนเนิร์ดก็ตอบฟิลว่า "นี่ ผมเหนื่อยแล้วนะ"
เขาบอกว่า "ไว้อัดพรุ่งนี้ก็ได้" แล้วฟิลก็ชักปืนออกมา
(วันที่ฟิล สเปกเตอร์)
จ่อมาที่เลนเนิร์ด แล้วบอกว่า "คุณต้องร้องเพลงนี้เดี๋ยวนี้"
เลนเนิร์ด โคเฮนไม่สะทกสะท้านเลย นี่วันแรกเลยนะ
เลนเนิร์ดเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง
เขายังสนใจมากๆ
กับความเป็นไปได้ที่จะเกิดขึ้น จากการร่วมงานกับฟิล
แต่เลนเนิร์ดก็รู้ว่าเขาพกปืนตลอดเวลา
เขามีอํานาจมากๆ
หลายคนก็เลยลังเลมากๆ
โดยเฉพาะคนในวงการดนตรี
พวกเขารู้สึกว่าฟิลมีอํานาจมากพอ ที่จะหยุดอาชีพของพวกเขาได้
ระหว่างคดีนี้ มีหลายคนที่เราไปสอบปากคํา
ที่ไม่ให้การอย่างเป็นทางการ
แต่ก็บอกว่าเขาชอบขังคนไว้ในบ้าน
มีทั้งผู้ชายและผู้หญิง
คุณไปสนุกกับฟิล แล้วอยากกลับบ้าน
เขาจะบอกว่า "รอตรงนี้ก่อน"
แล้วก็จะเป็นที่ห้องโถงนั้นเสมอ
เขาจะหายตัวไป บางทีก็หลายชั่วโมง
จนเขาพร้อมจะปล่อยคุณไป
วิธีที่เขาขังคนไว้ในบ้าน
จํากุญแจลิ้นตายที่เจอบนพื้นได้ไหม
เขาจะเอาตัวล็อกออก คนก็ติดอยู่ในนั้น
นี่เป็นโอกาสอีกอย่างที่เขาจะควบคุมคนอื่น
นั่นคือสิ่งที่ทําให้เขาแตกต่าง
จะบอกว่าเขาคลั่งไคล้การควบคุมก็ไม่ผิด
นางสาวคลาร์กสันเหมือนถูกขังไว้
เธอไม่มีอิสระจะกลับได้ด้วยตัวเอง เพราะเธอเปิดประตูไม่ได้
เพราะนายสเปกเตอร์ถอดที่หมุน
ตัวหมุนกลอนออกจากกุญแจลิ้นตายที่ประตู
เราได้ยินข่าวลือ แต่ข่าวลือใช้ไม่ได้ในศาล
เราต้องหาหลักฐานแน่นหนา
ริช ทอมลินกับทีมงานตามทุกเบาะแส
พวกเขาเปลี่ยนข่าวลือเป็นความจริง
เราเจอพยานตัวจริง หลายคนด้วย
(คําให้การของพยาน)
บางคนก็เป็นความสัมพันธ์แบบเดตครั้งเดียว
บางคนก็เป็นผู้หญิงที่รู้จักกันมาหลายปี
แต่ผู้หญิงเหล่านี้มีลักษณะร่วมกันทุกคน
ที่เคยถูกจับเป็นตัวประกัน
เคยถูกนายสเปกเตอร์ลิดรอนอิสรภาพ
มีผู้หญิงเหล่านี้บอกว่าเขานิสัยดีมากๆ
ใส่ใจความต้องการของพวกเธอ น่าคบหามากๆ
ชวนคุยเก่ง แต่ก็สับสวิตช์เปลี่ยนไป
ฟิล สเปกเตอร์มีนิสัยพาผู้หญิงมาบ้าน
โดยต้องการกิจกรรมทางเพศ
พอผู้หญิงไม่ทําให้ หรือเขาไม่พอใจ เขาก็จะชักปืน
นั่นคือวิธีก่อเหตุ
มันแปลว่านี่คือสิ่งที่เขาทําประจํา เคยทํามาแล้ว
เหตุผลที่มันสําคัญก็เพราะว่า
ถ้าเราไม่เจอใครที่บอกว่า เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน
นั่นก็อาจจะเป็นข้อแก้ต่างที่ดีมากๆ
"เหลวไหลชัดๆ ที่คิดว่าลูกความของผมจะทําแบบนั้น"
ผู้หญิงเหล่านี้ยินดีขึ้นให้การ ว่าตัวเองกลัวอันตรายถึงชีวิต
ว่าพวกเธอคิดว่าเขาจะฆ่า
นี่คือหลักฐานชิ้นสําคัญ
เป็นส่วนสําคัญในการแสดงเจตนา
แน่นอนว่าไม่ใช่ฆ่าตัวตาย แต่มันก็ไม่ใช่อุบัติเหตุด้วย
เขามีแนวโน้มแสดงความก้าวร้าว
ไม่ช้าก็เร็ว ผลลัพธ์นี้จะต้องเกิดขึ้น
ถ้าอิงจากการสอบปากคํา คนที่เคยมีประวัติเจอเรื่องนี้
ผมว่าเขาไม่อยากให้เธอกลับบ้าน
เขาทิ้งเธอไว้ที่ห้องโถงนั่น อีกชั่วโมงหรือนานกว่านั้น
เธอง่วงจนใกล้หลับ และเพราะเหตุผลที่เราไม่มีทางรู้
เขาหยิบปืนกระบอกนั้น แล้วตัดสินใจยัดใส่ปากเธอ
เธอโวยวาย แล้วเขาก็ฆ่าเธอ
(คอบรา ...38 สเปเชียล)
หลังจากรู้ตัวว่าทําอะไรลงไป ฟิล สเปกเตอร์ก็มีเวลาเกินพอ
ที่จะพยายามจัดฉากที่เกิดเหตุ
เราติดต่อกับสํานักงานอัยการเขตอย่างต่อเนื่อง
นี่เป็นความพยายามร่วมกัน
เดือนพฤศจิกายน ปี 2003
เราก็ตัดสินใจได้ แล้วส่งฟ้องคดีฆาตกรรมกับฟิล สเปกเตอร์
(วันที่ 20 พฤศจิกายน ปี 2003 เก้าเดือนหลังการตายของลานา คลาร์กสัน)
ในช่วงแรกๆ ของการขึ้นศาล เขาอยู่กับทนายดังจากคดีโอเจ โรเบิร์ต ชาพิโร
แต่ตอนนี้ เขาเปลี่ยน ทีมทนายระดับสูงเป็นทีมที่สามแล้ว
ฟิล สเปกเตอร์ตั้งแง่ไว้อย่างหนึ่ง คือเขาจะไม่ยอมติดคุกแม้แต่วันเดียว
ทุกครั้งที่มีทนายคนใหม่ ก็ต้องมีการเลื่อนพิจารณาคดี
แล้วผู้พิพากษาก็จะให้เวลาทนาย ในการติดตามงาน
ฟิล สเปกเตอร์ประกันตัวอยู่ แปลว่าเขาอยู่นอกคุก
เขาไปแต่งงาน
ตราบใดที่เขาเลื่อนคดีออกไปได้ เขาก็เป็นอิสระ
คุณสเปกเตอร์
(วันที่ 25 เมษายน ปี 2007 สี่ปีหลังการตายของลานา คลาร์กสัน)
บรรยากาศมันเหมือนละครสัตว์เลย
ฟิล สเปกเตอร์สวมวิกไปขึ้นศาลไม่ซ้ําทรง
เขามีบอดี้การ์ดร่างยักษ์
ฝ่ายจําเลยในคดีนี้
พฤติกรรมบางอย่างของพวกเขาร้ายแรงมากๆ
มีทนายจําเลยคนหนึ่ง
ที่เป็นสวะไร้จรรยาบรรณโดยสิ้นเชิง
ทนายมาเฟียนิวยอร์ก
เขามาคุยกับผมในทางเดิน แล้วก็ในห้องน้ํา ตามผมเข้าไปในนั้น
แบบ "ผมรอคุณขึ้นคอกพยานไม่ไหวแล้ว
ผมจะขยี้คุณให้แหลก"
ถามจริง ผมเป็นผู้ชายตัวเล็กๆ
คิดว่าผมไม่เคยเจ็บหนักเหรอ ตาบอดหรือไง
ดูหน้าผมสิ ดูผมนี่ ผมสร้างอาชีพจากการถูกกระทืบ
ผมไม่ได้ขึ้นให้การเก่งอะไรเลยด้วย
แต่ผมพูดความจริงได้ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ง่ายมากๆ
ผมอาจดูเหมือนโดนข่มขู่แล้วจะกลัว ถ้าจะว่าอย่างนั้นได้นะ
ผมชอบคิดว่าผมไม่กลัว
เดิมพันในคดีนี้คือความยุติธรรม สําหรับลานา คลาร์กสันและครอบครัว
แต่มันก็มีนัยแฝงในการไต่สวนคดีนี้
สํานักงานอัยการเขตแอลเอ ไม่ได้ชนะคดีใหญ่มานาน 40 ปีแล้ว
ถึงแม้จะมีหลักฐานชิ้นสําคัญ
ว่าคนดังมีเอี่ยวกับการก่ออาชญากรรม
ปีแรกของผมในสํานักงานอัยการเขต
ก็มีการไต่สวนโอเจ ซิมป์สัน
ผมเป็นอัยการเขตคนใหม่ถอดด้าม
ผมได้บทเรียนครั้งใหญ่ มาจากการไต่สวนครั้งนั้น
คณะลูกขุนมองคนดังต่างไป
พวกเขาจะมองอัตลักษณ์ในตัวคนดัง
มันจะมีความเห็นใจอยู่ระดับหนึ่ง
แล้วคณะลูกขุนก็เจอแรงกดดันหนักมาก
พวกเขารู้ว่าหลังจบคดี ตัวเองจะถูกเพื่อนจําเลยวิจารณ์
ถ้าไปตัดสินว่าคนดังมีความผิด
เราไม่อยากไต่สวนฟิล สเปกเตอร์ ในฐานะโปรดิวเซอร์ดนตรี
เราอยากไต่สวนฟิล สเปกเตอร์ ในฐานะผู้ชายที่เขาเป็น
การที่เขาเป็นโปรดิวเซอร์ดนตรีชื่อดัง
ที่เคยผลิตผลงานดนตรียอดเยี่ยม ในมาตรฐานของใครก็ได้
ดนตรีชั้นเลิศเลย
ถึงขั้นเปลี่ยนแนวทางวงการดนตรี กับร็อกแอนด์โรลที่เรารู้จัก
มันไม่สําคัญเลย
สิ่งที่สําคัญคือเรื่องที่เกิดขึ้นภายในคฤหาสน์
เจาะจงในวันนั้น
กลยุทธ์ของผมคือ การเปิดเผยตัวจริงของฟิล สเปกเตอร์
สั้นๆ แค่นั้น
เรามีเหตุการณ์เกือบ 20 ครั้ง ที่อยากใช้เอาผิดเขา
ผู้พิพากษาสั่งให้คัดมาห้า ซึ่งก็ไม่เป็นไร
เขาใช้ปืนจ่อที่ขมับฉัน
เขาใช้ปืนลูกโม่ทุบเข้าที่ข้างหัวฉัน
- เขาบอกว่า "ถ้าจะหนี ผมจะฆ่าคุณ" - เขาว่า "ถ้าหนี ผมจะเป่าหัวให้กระจุย"
เขาหยิบปืนมาจากไหนไม่รู้
ฉันคิดว่าเขาใส่เสื้อลายสก็อตนะ
ฉันจําได้ว่าเขาดูเหมือนเอลเมอร์ ฟัดด์เลย
ปืนมันใหญ่กว่าเขาอีก
เราขึ้นบันไดไปห้องนอนเขา เขาไม่จําเป็นต้องทําแบบนั้นเลย
เขาจะโรแมนติกก็ได้ แต่เขาใช้ปืนจี้
เขาอยากข่มขืนฉัน
พูดอะไรกับผม ระวังให้ดีนะ
เพราะสิ่งที่คุณพูดกับผมน่ะ มันไม่คุ้มค่ากับชีวิตคุณหรอก
(ข้อความเสียงจากฟิล สเปกเตอร์ถึงผู้เสียหาย)
ลาก่อน โดโรธี
มันลําบากใจที่ได้ฟัง
มีผู้หญิงออกมาเปิดเผยตัวเอง
ฉันขอบคุณพวกเธอที่ทําแบบนั้นได้
เพราะมันไม่ง่ายเลย ที่พวกเธอจะมาขึ้นศาลหน้ากล้อง ออกทีวี
ต่อหน้าทุกคน แล้วมาเล่าเรื่องที่สะเทือนใจ
สื่อบอกว่า "เราอยากทําข่าวตลอดการไต่สวน"
เรารู้ว่าคดีโอเจ ซิมป์สันมันหายนะ
หลายคนเริ่มทําตัวเปลี่ยนไป
คดีนี้กลายเป็นการไต่สวนโชว์
แทนที่จะนําเสนอหลักฐาน เรามานําเสนอการแสดง
สิ่งหนึ่งที่เราพยายามทํา
คือทําให้พยานเข้าใจ อย่างน้อยก็ฝ่ายเรา
ว่าคุณไปที่นั่น แค่เพื่อไปพูดความจริง
เรื่องอื่นๆ เป็นแค่สิ่งล่อใจ อย่าไปสนใจ
ผมประหม่าเวลาพูดต่อหน้าคนเยอะๆ
ผมไม่ชอบขึ้นให้การ แค่มาคุยกับคุณก็ลําบากใจแล้ว
ผมรู้ว่านายสเปกเตอร์มีทรัพยากรไร้ขีดจํากัด
เขามีทนายที่ค่าตัวแพงมาก ฝีมือดีมาก และดุดันมากๆ
ผมก็เป็นฝ่ายเสียเปรียบ
ผมยึดถือกฎง่ายๆ ไม่กี่ข้อในการขึ้นให้การ
ฟังคําถาม ตอบให้ตรงคําถาม แล้วหุบปากซะ
ผมขึ้นให้การ ผมก็ประหม่าอยู่ดี
มาร์ก ลิเลียนเฟลด์ ไปขึ้นคอกพยาน ขอพระเจ้าคุ้มครองเขาเลย
ระหว่างการซักพยาน
เขาถูกสั่งให้บรรยายเรื่องเกี่ยวกับลานา
แล้วเขาก็หลุดปากพูดว่า "ขาหน้า" แทนที่จะเป็น "มือ"
พอพูดออกไป ผมก็รู้ตัวว่า ผมเรียกมือผู้หญิงว่าขาหน้า เหมือนน้องหมา
ส่วนหนึ่งเพราะผมประหม่า อีกส่วนก็เพราะผมโง่
ผมมองไปหาคนดู ผมเห็นแม่ของเธอจ้องผม
หน้าแม่เธอแบบช็อก ไม่อยากเชื่อ
"คุณเรียกมือของลูกฉันที่ตายไปว่าขาหน้าเหรอ"
ผมนั่งเซ็งอยู่ตรงนั้นเลย
ครับ นั่นไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีของเขาเลย
เขารีบพูดแก้
มาร์กรู้สึกแย่มาก
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมบอกได้เลยว่า ผมต้องกล่อมให้เขาอย่าคิดสั้น
เขารู้สึกผิดมาก
เขาแค่เป็นคนรักหมา เขาเลี้ยงหมามาทั้งชีวิต
ผมได้ฉายาตามหมา ผมฝันถึงหมา
ผมมีปัญหาเรื่องหมา
แม่ของลานา คลาร์กสัน คือคนเดียวที่สําคัญสําหรับผม
ผมไปขอโทษเธอ
ฉันจําได้ว่าเขามาหา จําได้ว่าเขาพูดจาดีแค่ไหน
ฉันซาบซึ้งมากๆ
ผมไปคุยกับเธอว่า
ผมรู้สึกเป็นเกียรติ ที่ได้มีส่วนกับการสืบสวนฆาตกรรม
ที่ผู้ตายเป็นคนดีขนาดนี้
ผมรู้สึกดีใจจริงๆ ที่ได้รู้เรื่องชีวิตเธอ
กับการที่เธอมีอิทธิพลกับชีวิตคนอื่นๆ
มันใช้เวลานาน การไต่สวนกินเวลาหลายเดือน
พยานมีเยอะมาก
จําเลยพาผู้เชี่ยวชาญมาจากทั่วสหรัฐฯ
ผลาญเงินไปหลายแสนดอลลาร์
มีคนดังระดับโลกในสาขาที่ตัวเองเชี่ยวชาญ
พวกเขาคือหลักฐานที่มีชีวิตว่า "ถ้าคุณจ่ายผมมากพอ
ผมจะยอมพูดว่าผมคือโดนัลด์ดั๊ก
ถ้าเรายึดติดกับหลักฐาน ทางวิทยาศาสตร์อย่างเป็นกลาง
นี่คือการฆ่าตัวตาย
เราไม่ได้แค่ส่งฟ้องคดี
เราปกป้องความจริงด้วย
ข้อแก้ต่างเดียวที่จําเลยนําเสนอได้
ว่าปืนลั่นใส่ปากเธอได้ยังไง คือบอกว่าเธอยิงเอง
เรารู้ว่าจําเลยจะเล่นงานลานา พวกเขาต้องทํา
พวกเขาต้องสร้างตัวตน ของคนที่มีภาวะซึมเศร้าร้ายแรง
ก้าวเท้าลงหลุมไปข้างหนึ่งแล้ว แล้วอีกข้างก็ลื่นเปลือกกล้วย
เธอไม่มีเหตุให้อยู่ต่อ
พวกเขานําเสนอภาพวิดีโอ
ฉันจะไม่ยอมเป็นทาสใคร ไม่ยอมเป็นโสเภณีให้ใคร
ภรรยาของฟิล สเปกเตอร์ตอนนั้น นั่งอยู่หลังทีมทนายจําเลย
แล้วเธอก็ขําลั่นออกมา หัวเราะเยาะลานา
พวกคุณเจ้าหน้าที่น่ะ บางทีก็ไหวพริบดีนะ
ไม่ได้ขําไปกับลานา แต่เยาะเย้ยเธอ
ฝ่ายจําเลยจงใจทําเพื่อล้อเลียนเธอ
และเพื่อบ่งชี้ว่าเธอเป็นคนที่ด้อยกว่า
เป็นนักแสดงชั้นต่ําที่ไม่มีเหตุผลให้อยู่ต่อ
ไม่มีเป้าหมายทางอาชีพ ไม่มีโอกาส
ผมรู้ว่ามันทําให้ดอนนากับครอบครัวเจ็บปวด
เวลาเพื่อนที่ดีถูกฆ่า
แถมยังถูกป้ายสีอีก
แล้วเราต้องไปฟังเรื่องพวกนั้นในศาล
ที่จําเลยนําเสนอเรื่องเกี่ยวกับเธอ
มันเจ็บปวด เพราะเรารู้ว่ามันไม่จริง
ผมหงุดหงิดมาก เพราะผมรู้สึกว่าผมปกป้องเธอไม่ได้
ไม่ได้ปกป้องชื่อเสียงของเธอ ในแบบที่เธอควรได้รับการปกป้อง
(เดือนกันยายน ปี 2007 ห้าเดือนหลังเริ่มการไต่สวน)
ในแคลิฟอร์เนีย ทนายจําเลย ของฟิล สเปกเตอร์จบการว่าความแล้ว
(ศาลสหรัฐฯ 312 ถนนนอร์ทสปริง)
เราเจอ 12 คนที่ไม่เคยรู้จัก พวกเขาก็ไม่เคยรู้จักกัน
มันยากที่จะทําให้ทุกคน เห็นตรงกันว่าท้องฟ้าเป็นสีอะไร
ผมก็เลยไม่เคยชะล่าใจ ว่างานไหนจะชนะได้ง่ายๆ
แต่ผมรู้ว่าเราได้รวบรวมหลักฐานที่ถูกต้อง
ผมรู้ว่าเรามีแบบแผนที่ถูกต้องสําหรับการไต่สวน
ผมรู้ว่าพยาน ทั้งผู้หญิงทุกคนที่ขึ้นให้การ
ทั้งเอเดรียโน เดอ ซูซา
ทุกคนทําสิ่งที่ตัวเองควรทํา
ผมคิดว่า "มันไม่น่ายากขนาดนั้น"
คณะลูกขุนมีเครื่องมือทุกอย่างที่จําเป็น
(คณะลูกขุน)
นั่นคือความรู้สึกในวันแรก
ความมั่นใจของผมเริ่มสั่นคลอนในวันที่สอง
ลามไปถึงวันที่สาม
ตอนแรก มันก็ต้องใช้เวลาหลายวัน
เพราะคณะลูกขุนต้องตรวจหลักฐานทุกชิ้น
แต่หลังจากนั้น
ผ่านไปห้าวัน เจ็ดวัน แปดวัน เก้าวัน
ถึงตอนนั้น ผมก็สติแตกแล้ว
คิดว่า "ผมทําอะไรผิดตรงไหน พิจารณานานขนาดนี้ได้ยังไง"
ตอนที่หัวหน้าคณะลูกขุนลงมติเบื้องต้น
มันก็น่าหวั่นใจ
มติยังห่างอีกเยอะ
มีความผิดสี่ ไม่มีความผิดห้า ยังตัดสินใจไม่ได้อีกสี่
มันแทบจะเหมือน มีการไต่สวนรอบสองระหว่างการพิจารณา
บางคนในห้องคณะลูกขุนต้องอธิบายแย้งขึ้นมาใหม่
เพื่อลูกขุนบางคนที่ไม่เข้าใจ
หรือไม่ก็หลงเชื่อข้อมูลหลอก
ที่ผู้เชี่ยวชาญฝั่งจําเลยเสนอให้
ผมว่าถ้าโกหกเรื่องเดิมหลายๆ วิธี บ่อยมากพอ
มันก็แทบจะกลายเป็นความจริง
นี่คือประสบการณ์ที่ยาวนาน และเจ็บปวดที่สุดที่ผมเคยเจอ
เราทุกคนต้องทําหน้าที่ กับหลักฐานที่นําเสนอมาให้เรา
นี่คือวินาทีตรัสรู้ของเราทุกคน
ผมรู้ว่ามันร้ายแรงแค่ไหน
ผมพูดตามความจริงว่าทําไมต้องเอาผิด
ตอนท้ายเราเถียงกันหนักมาก ถึงขั้นที่เราต้องออกไปได้แล้ว
เราพิจารณาอยู่ 14 วัน นี่มันนานเกินไปแล้ว
ผมเข้าไปกดปุ่ม จบกันที
ครั้งนี้ ศาลขอประกาศว่า คณะลูกขุนไม่สามารถบรรลุคําตัดสินได้
ศาลตัดสินให้เป็นการไต่สวนผิดพลาด
ผมนึกว่ามันจะจบเร็ว ปิดดีล เข้าไปแล้วออกมา
แต่มันไม่ใช่
ผมรู้สึกถูกฝ่ายจําเลยดูถูก ด้วยสิ่งที่พวกเขานําเสนอ
ผมคิดว่าผมพูดพอแล้ว
ตอนผู้พิพากษาตีค้อน
ผมใจหล่นวูบเลย
ผมคิดว่า "ผมล้มเหลว"
ทุกคนทําตามที่ควรทํา
ผมรู้สึกว่าผมคือคนเดียวที่ไม่ได้ทํา
ผมไม่สามารถจบคดีนี้ได้
มันเป็นวินาทีพ่ายแพ้อย่างหนักในอาชีพของผม
ผมขึ้นไปข้างบน เก็บกระเป๋าเลิกงานคืนนั้น
ผมอยากให้สื่อหลีกทางสักหน่อย
ตอนนั้นมีนักข่าวคนเดียว ที่รออยู่พร้อมไมโครโฟนกับกล้อง
ตอนผมเดินไปที่รถ เธอถามว่า
"คุณแจ็คสัน คุณคิดจะส่งฟ้องใหม่ไหมคะ"
ผมหยุดตรงนั้นเลย ผมมองไปหาเธอ แล้วบอกว่า
"ผมจะส่งฟ้องคดีนี้ใหม่ จนกว่าจะได้รับความยุติธรรม"
แล้วผมก็เดินต่อ
เราจะไม่หยุด แค่เพราะลูกขุนไม่บรรลุคําตัดสิน
มันไม่มีทางเกิดขึ้น
เรากลับไปตั้งสติ ทํารูปคดีขึ้นมาใหม่
ผ่านไปปีครึ่ง เราก็ส่งฟ้องอีกครั้ง
(พร้อมไต่สวนอีกครั้ง)
ในการไต่สวนรอบแรก จากลูกขุน 12 คน มีสิบคนที่ลงมติว่าผิดจริง
สุดท้ายแล้ว ผมก็ได้ข้อสรุป ว่าฝ่ายเราไม่ได้ทําอะไรผิด
เรามาเลือกคณะลูกขุนใหม่ แล้วส่งฟ้องคดีนี้เลย
ใช้แบบแผนเดิมในครั้งที่สอง เราทําแบบนั้น
ฉันไม่รู้จะคาดหวังอะไรในการไต่สวนรอบสอง
มันไม่ได้เป็นงานใหญ่เหมือนครั้งแรก
แต่การไต่สวนทั้งสองครั้งก็สะเทือนใจฉันไม่แพ้กัน
(วันที่ 13 เมษายน ปี 2009)
คณะลูกขุนไปพิจารณา
ผมจําได้ว่าผมไปดูลูก แข่งเบสบอลที่โรงเรียนมัธยมปลาย
ตอนเริ่มคดีนี้ ลูกผมอายุ 11
ตอนนี้เขาอายุ 16 แล้ว
โทรศัพท์ผมดังรัวๆ
"นี่ ลูกขุนบรรลุคําตัดสินแล้ว"
ผมแค่นั่งอยู่เฉยๆ
ผมลองคิดดูแล้ว
ผมมีการไต่สวนคดีอื่น คําตัดสินคดีอื่นได้อีกเสมอ
ในแง่เห็นแก่ตัว ผมจะไม่ได้มีโอกาสมาดูลูกแข่งเบสบอลเสมอไป
ผมเลยบอกว่า "ผมไม่ไป ผมจะดูทางทีวี"
ลูกชายฉันอยู่ข้างหนึ่ง ลูกสาวอยู่อีกข้าง
เรารออย่างจดจ่อ
เราคณะลูกขุนในคดีนี้ พบว่าจําเลยฟิลิป สเปกเตอร์
มีความผิดฐานฆาตกรรม ลานา คลาร์กสันโดยเจตนา
ตอนประกาศว่ามีความผิด ฉันรู้สึกว่าหายใจโล่งเลย
ฉันไม่อยากเชื่อ ในที่สุดเราก็ได้คําตัดสินที่เป็นความจริง
ทางครอบครัวพอใจ ที่คณะลูกขุนปฏิเสธการบิดเบือน
และการเยาะเย้ยชีวิตของลานา คลาร์กสัน
ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการไต่สวนครั้งนี้
และครั้งก่อน ซึ่งดําเนินมานานถึงหกปีแล้ว
ไม่ว่าจะดังแค่ไหน รวยแค่ไหน หรือจะเป็นดาราดัง
คุณต้องขึ้นศาล
และคุณต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทํา
นี่คือการเอาผิดคนดังครั้งแรกในรอบ 40 ปี
ชัดเจนว่านั่นเป็นเรื่องใหญ่มากๆ สําหรับทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง
มันก็ดีที่ได้รู้
ว่าเราทําคดีในลอสแอนเจลิส
สู้กับคนดังที่มีทุนทรัพย์และอํานาจสูงมากๆ ได้
และได้รับความพึงพอใจ ว่าความจริงจะต้องปรากฏ
นายสเปกเตอร์ถูกจําคุก 19 ปีถึงตลอดชีวิต
มันมี...
ไม่ใช่การกลับตัวกลับใจด้วยกฎหมาย แต่เป็นการลงโทษตามกฎหมาย
ไปนั่งในห้องขัง คิดถึงเรื่องที่ตัวเองทํา
ไปตลอดชีวิตที่เหลือของคุณจนวันตาย
จนได้ออกจากคุกในโลงศพนั่นแหละ
เขาได้รับโทษตามที่สมควรแล้ว
ผมออกมาตั้งแต่ก่อนที่คดีนี้จะไต่สวนครั้งแรก
ผมลาออกเพราะพีทีเอสดี
ผมเครียดเกินไปกับงานนี้ บอกตรงๆ
แดนนี่เกษียณไปตอนอายุค่อนข้างน้อย
ผมคิดว่ามาร์กคือคนที่เคยบอกว่า
"ทุกคนมีขีดจํากัดเรื่องจํานวนศพที่ได้เจอ"
จํานวนสําหรับแต่ละคนต่างกันไป แต่ถึงจุดหนึ่ง
คุณจะถึงขีดจํากัด แล้วคุณก็จะเลิก
งานนี้เป็นงานที่ยิ่งใหญ่และมหัศจรรย์
มันดีต่อผมและครอบครัว
แต่มันก็เป็นงานที่ทําให้เราอ่อนแอได้มาก
มันอันตรายต่อความรู้สึก
ผมมีเพื่อนที่ฆ่าตัวตาย
มีเพื่อนที่กินเหล้าจนตาย
ไม่ใช่การฆ่าตัวตาย แต่มันก็ไม่ต่างกัน
ในทุกปี มีตํารวจตายเพราะฆ่าตัวตาย
มากกว่าตํารวจที่ตายในหน้าที่
นี่เป็นเรื่องสําคัญ
ถ้าจะทํางานให้นานเท่ามาร์ก คุณก็ต้องเป็นเหมือนมาร์ก
ที่ปล่อยให้ทุกอย่างเลยผ่านตัวเองไปได้
(ปี 2003)
เมื่อปี 1994 ผมยังหนุ่ม เป็นสายสืบฆาตกรรมระดับล่าง
ผมเพิ่งเป็นตํารวจสืบฆาตกรรมได้สองปี
ผมกับคู่หูได้เข้าไปคุมการสืบ
คดีฆาตกรรมิกกี้และทรูดี้ ทอมป์สัน
นี่เป็นคดีใหญ่
ด้วยความชอบรถสมัยนั้น ผมรู้ว่ามิกกี้ ทอมป์สันเป็นตํานาน
ทรูดี้ ภรรยาเขาก็มีส่วนในการโปรโมตงาน
คดีบุกฆาตกรรมทอมป์สันกับภรรยา ทรูดี้
เกิดขึ้นบนถนนหน้าบ้านในแบรดเบอรีของพวกเขา
คนร้ายไปหาเธอก่อน
คนร้ายวางแผนทรมานพ่อผม แล้วแผนก็สําเร็จ
คําบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา