BIURO SZERYFA HRABSTWA LOS ANGELES
TO NAJWIĘKSZE TAKIE BIURO W KRAJU.
OBSŁUGUJE NAJLUDNIEJSZE HRABSTWO W USA.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
3 LUTEGO 2003
Zamknęliście mnie tu jak jakieś gówno.
GŁOS PHILA SPECTORA
Mam tu siedzieć, bo ktoś przylazł do mojego domu
i rozjebał sobie łeb.
A potem wy przychodzicie,
aresztujecie mnie i napierdalacie.
Lejecie mnie.
Zapłacicie mi za to, kurwa. To jakiś absurd.
W areszcie na posterunku w Alhambrze czekał na nas Phil Spector.
Porucznik powiedział mi przez telefon,
że to bardzo bogaty producent muzyczny.
Nigdy o nim nie słyszałem.
Styl Spectora zmienił sposób słuchania muzyki pop.
KORONER
Nazywam takie sprawy gorącymi,
bo przyciągają dużo uwagi.
Trzeba być gotowym od początku.
I byliśmy gotowi.
Biuro szeryfa hrabstwa Los Angeles to najlepsi z najlepszych.
Prowadzi się tu najgłośniejsze sprawy.
Trzeba angażować się na 110%.
To morderstwa. Nie ma poważniejszych przestępstw.
Sprowadza się to do pasji i poczucia obowiązku.
Sprawiedliwość wymaga odkrycia prawdy.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: LOS ANGELES
W sprawach celebrytów jest coś wyjątkowego.
A Los Angeles
jest chyba epicentrum takich spraw.
Każdy, kto myśli o Los Angeles, myśli o Hollywood.
O aktorach, reżyserach i producentach.
Jest tu dużo więcej.
Ale to jest serce tego miasta.
LA to dziwne miejsce.
Biuro szeryfa obsługuje całe hrabstwo.
Od najbiedniejszych mieszkańców
do największych bogaczy w USA
w rezydencjach nad oceanem za miliony dolarów.
Pilnujemy tego wszystkiego.
Jest więc różnorodnie.
Zawsze marzyłem o wydziale zabójstw.
I w 1999 roku udało mi się tam dostać.
Moje dzieci miały wtedy siedem i dziewięć lat.
Mówiono mi, że są za małe. Bo w tym wydziale dużo się pracuje
i zawsze jest coś do roboty. Ale wpletliśmy w to życie rodzinne.
Jeśli trzeba było przyjechać o dziesiątej w nocy,
to się przyjeżdżało.
3 LUTEGO 2003 7:00
Mój partner, Paul Fornier, i ja
dostaliśmy informację z posterunku,
że przydzielono nam sprawę w rezydencji w Alhambrze.
Wiedzieliśmy tylko, że znaleziono martwą kobietę
i dotyczy to producenta muzycznego.
Zaskoczyło mnie, że w tak małym miasteczku
na przedmieściach LA
stoi taki pałac.
Alhambra to senne miasteczko.
Klasa średnia mieszka tu w domach jednorodzinnych.
A pośrodku stoi ta potworność.
Na miejscu zobaczyliśmy tłum za żółtą taśmą.
Paul powiedział: „Lepiej się przygotuj”.
W domu postrzelono kobietę.
Zginęła na miejscu.
Kiedy tam dotarłem, to było istne zoo.
W powietrzu wisiały śmigłowce telewizyjne, ulicę blokowały furgonetki stacji.
3 LUTEGO 2003
5:00 – ŚMIERTELNY STRZAŁ 7:00 – PRZYJEŻDŻAJĄ ŚLEDCZY
Na początku
porozmawialiśmy z policją z Alhambry.
Wyjaśnię wam, jak to działa.
Biuru szeryfa podlega całe hrabstwo.
Na tym obszarze są mniejsze miejscowości,
które mają swoje posterunki.
Ale one nie mają zasobów, jakimi dysponuje biuro szeryfa.
W biurze szeryfa hrabstwa Los Angeles pracuje 100 detektywów.
Wzywają więc nas,
a my przejmujemy sprawę.
Policjanci z Alhambry powiedzieli mi,
że dostali zgłoszenie od szofera Phila Spectora.
Na miejscu zobaczyli w oknie na górze Spectora,
chodzącego tam i z powrotem.
Próbowali zachęcić go, żeby zszedł na dół.
Bez skutku. Nie chciał wyjść.
Weszli do domu i zaczęli z nim rozmawiać.
Nie współpracował.
Na fotelu leżała bezwładnie kobieta. Widać było, że nie żyje.
Phil krzyczał: „Nigdy nie widziałem czegoś tak okropnego”.
Jeden z policjantów wszystko nagrał.
To wszystko jest pojebane.
Nie wiem, co jej odjebało.
Była z ochroną w House of Blues.
Nie wiem, co jej odjebało,
ale nie miała prawa przychodzić do mojego zamku
i rozpierdalać sobie łba.
Pojebało was?
Musieli użyć tasera.
Chyba użyli nawet tarczy balistycznej, żeby go powalić.
Funkcjonariusze z Alhambry przeprowadzili wstępne śledztwo.
Na tej podstawie aresztowano pana Phila Spectora.
Żyję dość długo, by wiedzieć, że ludzie różnie reagują na śmierć.
Trzeba brać pod uwagę wszystko. Mieć otwarty umysł.
Nie można było wykluczyć samobójstwa.
Tylne drzwi były otwarte.
Zobaczyłem młodą kobietę.
Leżała bezwładnie na fotelu w holu.
Przy jej stopie leżał rewolwer kaliber 38.
Widać było ranę postrzałową w ustach.
Nie wiedzieliśmy, kim jest. Ani co ich łączyło.
Może coś poszło nie tak.
To przestępstwo? Samobójstwo? A może straszny wypadek?
Trzytorowe śledztwo.
Początkowo traktujemy wszystkie śledztwa związane ze śmiercią
jak morderstwo.
Nasi ludzie jadą do każdego samobójstwa w jurysdykcji szeryfa hrabstwa.
Do każdej śmierci, z wyjątkiem wypadków komunikacyjnych,
jedzie ktoś od nas.
Zacząłem przeglądać rzeczy pana Spectora
i zrozumiałem, jak ważny jest w swojej branży.
Niekiedy sława Phila Spectora
przyćmiewała artystów, z którymi pracował.
Były tam zdjęcia Tiny Turner, Righteous Brothers.
Beatles, nominacje do Grammy
i nagrody, które zdobył przez lata.
Gdy jesteś śledczym
i sprawa pójdzie dobrze, gratulacje.
Ale jeśli coś pójdzie nie tak, ty jesteś odpowiedzialny.
SZERYF
Wysłaliśmy Marka Lillienfelda,
jednego z najlepszych w wydziale, do analizy miejsca zbrodni.
Bo wiedzieliśmy, że to będzie kluczowy element
tego śledztwa.
Duże sprawy i Mark Lillienfeld idą w parze.
Głośne sprawy czasem stresują gliniarzy, a mnie to nie rusza.
W każde miejsce zbrodni
wkładamy tyle samo wysiłku i środków.
Dom był w opłakanym stanie.
Kiepsko oświetlony.
I brudny.
Były tam myszy, szczury i karaluchy.
Jak na kogoś tak bogatego, było to bardzo dziwne.
Można by oczekiwać czegoś bardziej imponującego.
W tym domu było wszystko. Dosłownie wszystko.
To był zbieracz rupieci z milionami na koncie.
Myślałem: „Muszę wszystko uważnie sprawdzić”.
Ale jednocześnie:
„W tym pokoju Spector nie był chyba od sześciu lat”.
To było najdziwniejsze badanie miejsca zbrodni,
w jakim brałem udział.
I nie chcę tego powtarzać.
To było okropne.
Strasznie zagmatwane.
Mieliśmy tam ciało ofiary.
Mieliśmy ślady krwi i ranę postrzałową.
Strzał padł w ustach.
Były tam więc zęby i ich odłamki.
Leżały na dywanie, na schodach po drugiej stronie pomieszczenia.
Zebraliśmy je, sfotografowaliśmy, i wysłaliśmy na badania DNA.
Trzeba wyjść poza obrzydzenie i emocje.
Skupić się na pytaniu: „Co one mi mówią?”.
Mamy mówić w imieniu zmarłych,
a oni zostawiają nam wskazówki w postaci dowodów.
Wszyscy wiemy, że zajęcie się taką sprawą
to wielka odpowiedzialność i trzeba ją traktować poważnie.
Trzeba podejść do tego duchowo.
Mogę patrzeć na martwe ciało,
bo to tylko powłoka. Dusza człowieka już odeszła.
Przebywanie z zabitymi zostawia ślad.
Ta praca daje w kość.
Teraz trzeba było to rozgryźć.
Więc metodycznie sprawdziliśmy wszystko, nim przekazaliśmy miejsce policji.
Zwykle, jeśli jest dużo dowodów, pracujemy na miejscu zbrodni
jakieś osiem godzin.
Tu pracowaliśmy ponad dobę.
Na podłodze leżał naładowany rewolwer kaliber 38
firmy Colt.
W bębenku była jedna zużyta łuska.
Leżała tam też gałka
od zamka tylnych drzwi.
Większość ludzi ma zamek z ryglem, który wchodzi do futryny,
co zwiększa bezpieczeństwo.
Żeby wsunąć ten rygiel, trzeba obrócić gałkę.
A tu gałka odpadła od zamka i leżała na podłodze.
To bardzo dziwne. Jak to się stało?
Ktoś może powiedzieć: „Broń położono koło stopy”.
Sęk w tym, że nie da się odtworzyć tego, jak wyląduje broń.
Broń upada...
i różnie się odbija.
W szufladzie biurka leżała skórzana kabura
i było jasne, że ta kabura
pasowała do rewolweru Colt kaliber 38 ze stali oksydowanej.
Broń wyjęto z tej kabury.
Około 17:00, prawie 12 godzin później,
biuro koronera potwierdziło
tożsamość ofiary.
To była Lana Clarkson.
Na tej podstawie ustaliliśmy dane matki.
I pojechaliśmy do Donny.
Zadzwoniła do mnie siostra Lany, Fawn.
I mówi: „Coś mogło się stać Lanie.
Nie wiem. Coś jest nie tak”. Ja na to: „Co masz na myśli?”.
Ktoś zadzwonił do Fawn, ale nie wiedziała za wiele.
Powiedziała, że może to mieć związek z wiadomościami
o możliwym morderstwie w Alhambrze.
Lana miała zadzwonić, ale się nie odzywała.
Myślałam, że była impreza
i czekała z innymi na przesłuchanie.
Zadzwoniłam do biura szeryfa.
Gdy jechaliśmy do Donny,
zadzwoniła do mojego partnera, Paula.
Myślałam, że oddzwania. A on pyta: „Gdzie możemy się spotkać?”.
Zaskoczył mnie. Chce się spotkać?
I...
Przepraszam.
Podał mi adres Lany.
Spytał: „Możemy spotkać się tam?”.
Zaczęłam się martwić.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
Wjechałam na parking i starałam się zachować rozsądek.
Nie denerwować się, póki nie wiem, o co chodzi.
Sprzątałam samochód
i wyciągnęłam parę butów.
Trzymałam te buty i powiedziałam...
„To nie może być Lana. To jej buty”.
Przepraszam.
Nagle przyjechali śledczy.
I jej brat i siostra.
W milczeniu przeszliśmy przed dom
i weszliśmy.
Detektyw Fornier spuścił głowę i powiedział, że to Lana.
Przepraszam.
Nieważne, ile lat ma twoje dziecko.
Nie ma nic gorszego,
niż gdy dziecko umiera przed tobą.
To prawdziwa męka.
Powiadamianie o śmierci ukochanej osoby...
to bez dwóch zdań, absolutnie najgorsza część pracy gliniarza.
A ta praca ma dużo kiepskich części.
Trzeba jak najszybciej ustalić wszystko,
co ważne.
Ma to wpływ na to, jak zbieramy dowody.
Ja, mój partner i ośmiu innych śledczych nadal badaliśmy miejsce zbrodni.
Im więcej wiemy o ofierze,
tym szybciej ustalimy, jak zginęła.
Ci ludzie muszą przetrawić to, co im powiedziałem,
a ja mam teraz spytać: „A przy okazji
była w domu Phila Spectora. Znacie go?
Czy ona go zna? Wiecie, dlaczego tam była?”.
Donna powiedziała, że Lana go nie znała.
W branży rozrywkowej wszyscy spotykają się po godzinach.
Nie dziwiło mnie to. Lana zawsze nawiązywała kontakty.
Dużo się działo. Lana była aktorką.
Muszę złapać autobus.
Wiesz dokąd?
Tak, gdziekolwiek.
Lana grała w wielu serialach w latach 80. Występowała też w Królowej barbarzyńców.
Lana złamała oba nadgarstki, co źle wpłynęło na jej karierę.
Przewróciła się.
Amortyzowała upadek dłońmi i złamała oba nadgarstki.
Musieli wstawić jej druty.
To był początek całego roku rehabilitacji.
Szybko wyszliśmy.
Pozwoliliśmy im opłakiwać stratę w spokoju.
Phila Spectora aresztowano krótko po zgłoszeniu.
Powiedział funkcjonariuszom z Alhambry, że chce adwokata.
Gdy tylko wypowiedział te słowa,
musieliśmy zostawić go w spokoju. Wpłacił milion dolarów kaucji.
Prokuratura postanowiła: „Nie będziemy składać pozwu.
Poczekamy, aż śledztwo dobiegnie końca”.
Funkcjonariusze z Alhambry powiedzieli,
że mają jednego świadka, szofera.
To on zadzwonił po policję. Adriano De Souza.
Musieliśmy z nim porozmawiać.
- Detektyw Paul Fornier. - Detektyw Richard Tomlin.
Jest z nami...
Adriano De Souza.
Adriano De Souza powiedział,
że pracował dla Phila 10 do 15 razy.
Zeznał, że Spector wyszedł punktualnie o siódmej,
jak zwykle.
Pojechał do West Hollywood na kolację i coś wypić.
Kwadrans po 1:00 rano
chciał jechać do House of Blues.
HOUSE OF BLUES
Gdy zamykano House of Blues,
trochę po 2:00, Lana pomogła pijanemu Philowi Spectorowi.
Powiedział: „Był pijany”.
Posadziła go na tylnym siedzeniu.
Potem sama też wsiadła i pojechali do domu Spectora.
Adriano zaparkował na tyłach rezydencji.
Słuchał muzyki. Zdrzemnął się.
A około 5:00 rano usłyszał huk.
Przestraszyło go to. Wysiadł z auta.
Nagle otworzyły się tylne drzwi.
Zobaczył Spectora w białej marynarce.
Zobaczyłem jego twarz.
Z przodu trzymał broń.
Adriano widział krew na jego dłoni.
Wychyliłem się tak i zobaczyłem nogi.
- Widziałem panią w fotelu... - Jasne.
Miała krew na twarzy.
Spector powiedział Adriano...
Powiedział: „Chyba kogoś zabiłem”.
Adriano uznał, że jest zagrożony i zaczął uciekać.
Zadzwonił do menadżerki Phila. Nagrała to sekretarka.
Michelle.
Michelle, musisz przyjechać do pana Phillipa.
Chyba zabił kobietę.
Zadzwonię na policję.
Powiedział: „Pan Phil chyba kogoś zabił”.
Rozłączył się i zadzwonił po policję.
Dyżurnemu powiedział to samo.
W hrabstwie Los Angeles
na sekcję czeka się czasem nawet półtora tygodnia.
Mamy traktować wszystkich równo,
ale nie zawsze tak jest.
Ta sprawa trafiła aż do szeryfa. Chcieli wiedzieć, co się dzieje.
Sekcję zwłok wykonano już następnego dnia, co jest niespotykane.
Głównym wnioskiem z sekcji było to,
że w jej ustach była jedna rana postrzałowa.
Charakter tego strzału świadczy o tym,
że zginęła na miejscu.
Tor lotu pocisku skierowany był w dół.
Jeśli popełniasz samobójstwo, wycelujesz broń w dół?
Tor będzie raczej poziomy, a może nawet skierowany do góry.
Przyczynę śmierci orzeka lekarz.
Ma tylko pięć opcji.
Zabójstwo, samobójstwo, wypadek, przyczyny naturalne, nieznana.
Decyduje o tym koroner. Nie sędzia, nie ława przysięgłych.
To koroner, lekarz sądowy, podejmuje prawomocną decyzję.
Dr Pena orzeka bardzo skrupulatnie.
To trochę doświadczenie, trochę zdrowy rozsądek,
trochę nauka.
W tym przypadku dr Pena wstrzymał się z orzeczeniem.
Chciał poczekać z decyzją
na komplet raportów.
Uważałem, że to morderstwo albo wypadek.
Ale musieliśmy zbadać, czy to nie było samobójstwo.
Miała depresję? Kłopoty finansowe?
Pytaliśmy właścicieli jej domu. Była wzorową lokatorką.
Czyli to, że nie dawała rady związać końca z końcem, odpada.
Rozmawialiśmy z każdym, kto miał z nią jakiś związek.
Służbowy lub osobisty.
Każdy ma słabsze chwile.
Ale zawsze stawała na nogi i wychodziła na prostą.
A w razie czego zawsze mogła do mnie zadzwonić.
Nie próbowała się zabić.
Nawet nie mówiła o samobójstwie.
To była pozytywna osoba. Nie pomyślałaby o zrobieniu sobie krzywdy.
W idealnym świecie Lana wróciłaby do aktorstwa.
Ale ponieważ zniknęła na rok,
nie była na szczytach list castingowych.
Musiała znaleźć sposób na przetrwanie.
Nadarzyła się okazja w House of Blues.
Clarkson była hostessą w House of Blues.
Cieszyła się, że może pracować.
Że doszła do siebie i jest zdrowa.
To był zaszczyt, zostać hostessą w Foundation Room.
Foundation Room w House of Blues była bardzo prestiżową lożą.
Zbierała się tam śmietanka.
Jako gość Lany spotkałam tam kiedyś George’a Clooneya.
Jeśli byłeś sławny w Hollywood, odwiedzałeś Foundation Room.
Odwiedziliśmy House of Blues.
Pomówiliśmy z kierownikiem, szefem ochrony
i kelnerką, która obsługiwała Spectora.
Przyszedł Spector.
Lana pracowała tego wieczoru jako hostessa.
Mówi: „Nie znasz mnie? Jestem Phil Spector”.
Nie znała go i powiedziała: „Pani Spector, nie może pani wejść”.
Wzięła go za kobietę.
Nie przyjął tego dobrze.
Szef ochrony podbiegł do niej i powiedział: „Nie.
Tego pana traktujemy jak złoto”.
Wtedy Lana zaprowadziła go do specjalnego stolika
i gorąco przeprosiła.
Gdy lokal zamknięto,
widziano, jak wychodzili razem. Zapytaliśmy, czy mają nagranie wideo.
Obejrzeliśmy je.
Wyglądało na to, że Lana pomogła Spectorowi wsiąść do auta.
Według Adriana Spector był pijany.
Uparcie zapraszał ją:
„Chodź do zamku. Musisz go zobaczyć”.
Zgodziła się.
I tak zaczęła się ta podróż.
Upiornie się to ogląda wiedząc,
że ta kobieta straci życie w ciągu dwóch godzin.
Podczas przesłuchań poruszaliśmy to,
że była atrakcyjna. Faceci to świnie.
To Hollywood. Ojczyzna pojęcia „kanapa castingowa”.
Jak zareagowała, gdy ktoś powiedział coś niestosownego
albo próbował coś zrobić?
Lana umiała delikatnie odmawiać.
Ludzie chętnie snują domysły
na temat kobiety idącej do domu faceta w środku nocy.
Ale ja znałam Lanę.
I wiem, dlaczego do niego poszła.
Nie była nim zainteresowana na gruncie romantycznym.
Pójście na drinka z Philem
nie wydawało się niebezpieczne.
Miał niecałe 170 cm wzrostu. Ona ponad 180. Umiała o siebie zadbać.
Rozumiem,
dlaczego Lana byłaby zaintrygowana kimś takim jak Phil Spector.
To jest Hollywood.
Nawiązywanie kontaktów jest bardzo cenne.
Tylko ja znałem i Phila Spectora, i Lanę Clarkson.
Dość wątpliwe wyróżnienie.
Phila Spectora poznałem koło roku 1966.
I zobaczyłem, jak pracuje.
Gdy miałem 15 lat, Gold Star Studios było dużą marką.
Zakradałem się tam.
Inżynier dźwięku zaprosił mnie do studia.
W końcu trafiłem na sesje Phila Spectora.
Spector stosował „ścianę dźwięku”.
Chodziło o to, że grało czterech gitarzystów naraz.
Albo trzy pianina. Nikt tak nie robił.
Dwóch perkusistów. Obłęd.
Pierwszy raz widziałem kogoś takiego.
To, jak zachowywał się na tych sesjach
Był małym dyktatorem,
ale wiedział, czego chce, i to osiągał.
Lana była moją bliską przyjaciółką,
ale nigdy nie rozmawialiśmy o Philu Spectorze.
Ostatni raz widziałem go w 1978 roku.
Lanę poznałem w 1984 roku, przed wyjazdem do Nowego Jorku.
Lana nie znała reputacji Phila.
Phil Spector był niebezpieczny.
Niestabilny i nieprzewidywalny.
Gdybym tam był tej nocy,
nie doszłoby do tego.
Nie pozwoliłbym jej z nim pojechać, ale...
Każdy miał poczucie,
że to będzie uważnie obserwowana sprawa.
I że potrzebujemy jak najwięcej informacji.
Nasze laboratorium miało wyniki badań DNA
z próbek zebranych na miejscu zbrodni.
W głównej sypialni
znaleźliśmy białą marynarkę, którą pan Spector miał na sobie
w House of Blues.
Na rękawie były rozpryski krwi.
A w łazience dla gości była bawełniana pielucha.
To była dla mnie nowość.
Gdy ludzie mają broń, owijają ją w pieluchy.
Na pielusze była krew i była wilgotna.
Ustaliliśmy, że krew Lany Clarkson była na pielusze i w tej łazience.
A także na marynarce Phila Spectora.
Gdy pocisk uderzył w panią Clarkson i trysnęła krew,
trafiła na broń pana Spectora, jego rękaw i jego dłoń.
A podczas badania pieluchy i broni
dr Lynne Herold stwierdziła,
że pieluchy użyto do wytarcia broni.
W ten sposób wilgoć
i krew zostały przeniesione z broni na pieluchę.
Ślady krwi staną się dowodami poszlakowymi.
Jak wypaliła broń? Gdzie wtedy była?
Jaki efekt wywołał wystrzał?
To było bardzo trudne, bo mieliśmy
ślady krwi na ciemnoczerwonym dywanie.
Teraz nie było już mowy o samobójstwie.
Uznaliśmy to za morderstwo?
A może jednak mógł to być wypadek? Tak.
Problem w tym, że on tak nie twierdził.
Nie wiem, co jej odjebało.
Rozjebała sobie łeb w moim domu.
Koroner w końcu orzekł, że to było zabójstwo.
Lekarze sądowi ustalili, że Lana została zamordowana,
ale prokuratura okręgowa odmówiła wniesienia oskarżenia o zabójstwo.
Ogłosiło to biuro koronera.
Stwierdzili, że to zabójstwo i wskazali Phila Spectora.
Kiedy wypowie się prokuratura?
Spector jest ważny.
To poważny temat dla prokuratury, która przegrała wiele głośnych spraw.
Pamiętam sprawę Phila Spectora.
Wiedziałem, kim jest.
„Who’s Lost That Loving Feeling”.
Moja wnuczka uwielbia muzykę z Top Gun.
Panowała... Nie chcę użyć słowa „paranoja”.
Ale prokuratura źle wyglądała po sprawie OJ Simpsona.
Potrzebowaliśmy więcej czasu na wniesienie oskarżenia.
Ale była duża presja ze strony mediów i musieliśmy działać.
Dlaczego tak wyszło z Simpsonem? Bo nie byliśmy gotowi.
Chcemy mieć pewność, że sprawiedliwość zostanie wymierzona.
Skupialiśmy się na tym,
jak wzmocnić dowody na to, że to morderstwo.
Żeby nie było wątpliwości.
I co może nam przeszkodzić w uzyskaniu wyroku skazującego.
Wszyscy chcieli zwrócić uwagę mediów.
To smutne, ale taka jest natura mediów.
Będą śledzić sprawy, które budzą zainteresowanie.
Phil Spector lubił gadać. Udzielał wywiadów na prawo i lewo.
W wywiadzie twierdził, że Clarkson „pocałowała broń”.
Zmyślał i był wrogo nastawiony do Lany.
Ciągle ją oczerniał.
Maszynka PR-owa Phila Spectora chciała zrobić z Lany głupią cizię.
Ludzie kpili z tego, że grała w filmach klasy B.
Ją rozpierała duma.
Szczyciła się tym, że jest wielką, barbarzyńską królową.
Rodzina prosiła, by nikt
z kręgu najbliższych znajomych z nikim nie rozmawiał.
Ktoś coś powiedział, przekręcali to
i publikowali w magazynie lub gazecie.
Uznałam, że lepiej się nie odzywać.
Tkwiliśmy więc w cieniu,
w milczeniu wściekając się na bzdury, którymi rzygali
Phil Spector i jego zespół.
To było okropne.
Było widać, o co mu chodziło.
Oczywistym było,
że stara się coś ukryć i popełnił morderstwo.
To była niewątpliwie wyjątkowo medialna sprawa.
Moi bliscy mówili tylko o tym.
„Zajmujesz się tym?” Każdy miał swoją teorię.
Trzeba zachować równowagę.
Rzadko mówię o tym,
czym się zajmuję.
Nie jestem wyjątkowy. Po prostu wybrałem taką pracę i ją lubię.
Tu byłem szczególnie dyskretny.
„Tak, pracuję nad tym. Tak, będzie w telewizji”.
Moje dzieci miały wtedy 13 i 11 lat.
Rozumiały więc, co się dzieje.
Ale chyba wzięły przykład ze mnie i nigdy...
Żartuję czasem, że nigdy im nie imponowałem.
Spectora opisywano w gazecie
jako w 90% uroczego, w 10% niebezpiecznego.
Tak.
Miał pan do czynienia z tymi 10%?
Ja nie, ale krążyło wiele historii.
Skupialiśmy się na podejrzeniu o morderstwo.
Musieliśmy poznać życie Spectora.
Co najmniej raz został aresztowany z bronią.
Miał broń. Nosił ją.
Dowiedziałem się też od ludzi, że miał długą, paskudną historię
wymachiwania bronią.
Powtarzały się opowieści o tym, jak wymachiwał bronią
podczas nagrywania piosenki Ramones.
Wkurzył się na Lennona i strzelił w sufit.
Musieliśmy to zbadać.
Phil Spector groził ludziom bronią, bo chciał utrzymać kontrolę.
Jeśli masz władzę, nie potrzebujesz broni.
Był zasranym tchórzem.
Nosił nabitą broń, bo mógł nią straszyć ludzi.
Od Lennona po Cohena.
Kończyli sesję nagraniową.
Phil Spector mówi do Leonarda Cohena: „Nagraj wokal”.
Leonard na to: „Wiesz co? Jestem zmęczony.
Zrobię to jutro”. Wtedy Phil wyciąga broń.
Celuje do Leonarda i mówi: „Zaśpiewasz teraz”.
To nie zniechęciło Leonarda Cohena. To był ich pierwszy dzień.
Leonard mi to opowiadał.
Nadal pociągały go
możliwości wynikające ze współpracy z Philem.
Ale Leonard wiedział, że ta broń cały czas tam była.
Miał duże wpływy.
Więc ludzie mieli obawy.
Zwłaszcza w świecie muzycznym.
Uważali, że ma dość władzy, by zrujnować im karierę.
Rozmawialiśmy z wieloma osobami, które nie chciały zeznawać oficjalnie,
ale opowiadały o tym, że więził gości w swoim domu.
Mężczyzn i kobiety.
Dobrze się bawiłeś, chciałeś wyjść,
a Phil mówił: „Poczekaj tutaj”.
Zawsze w tym holu.
I znikał czasem na kilka godzin.
Aż był gotowy cię wypuścić.
Jak ich zatrzymywał?
Pamiętacie tę gałkę od zamka na podłodze?
Zabierał gałkę i nie mogli wyjść.
To był kolejny sposób na kontrolowanie innych.
I to go wyróżniało.
Był maniakiem kontroli.
Pani Clarkson została uwięziona.
Nie mogła wyjść, kiedy chciała, bo nie mogła otworzyć drzwi.
Bo pan Spector zabrał gałkę
od zamka w drzwiach.
Słyszeliśmy plotki, ale plotki nie przekonają przysięgłych.
Potrzebowaliśmy dowodów.
Rich Tomlin i jego zespół namierzyli wszystkie tropy
i zamienili te plotki w fakty.
Znaleźliśmy wielu świadków.
ZEZNANIA ŚWIADKÓW
Czasem to była jedna randka,
czasem kobiety, które znał od lat.
Ale wszystkie te kobiety łączyło to,
że były zakładniczkami.
Pozbawił je wolności Phil Spector.
Kobiety mówiły, że był czarujący,
świadomy ich potrzeb, bardzo pociągający.
Świetnie się z nim rozmawiało. I nagle się zmieniał.
Phil Spector miał zwyczaj sprowadzać kobiety do swojego domu,
żądać od nich seksu,
a gdy się nie zgadzały albo go nie zaspokajały, wyciągał broń.
To sposób działania.
Oznacza to, że tak postępuje. Tak robił wielokrotnie.
Jest to ważne,
bo jeśli nie mielibyśmy osób, które potwierdzą, że już tak robił,
byłby to argument dla obrony.
„To absurd! Mój klient tak nie robił!”
Te kobiety były gotowe zeznawać, że bały się o życie,
że myślały, że je zabije.
To ważny dowód
i silny argument za tym, że działał z premedytacją.
To nie było samobójstwo, ale nie był to też wypadek.
Miał skłonności do agresji,
więc musiało do tego dojść.
Wnioskując z rozmów z ludźmi, którzy przez to przeszli,
myślę, że nie chciał, by sobie poszła.
Zostawił ją w holu na godzinę lub dłużej.
Zdrzemnęła się, a on z nieznanego powodu
wyjął broń i wetknął jej lufę w usta.
Spanikowała i ją zabił.
Gdy zrozumiał, co zrobił, Phil Spector miał dość czasu,
by zaaranżować miejsce zbrodni.
Byliśmy w stałym kontakcie z prokuraturą okręgową.
To był wspólny wysiłek.
W listopadzie 2003 roku
podjęto decyzję i postawiono Philowi Spectorowi zarzut morderstwa.
20 LISTOPADA 2003 9 MIESIĘCY PO ŚMIERCI LANY CLARKSON
Na początku miał u boku adwokata O.J. Simpsona, Roberta Shapiro.
Teraz zatrudnia już trzecią grupę prestiżowych prawników.
Phil Spector nie chciał spędzić ani jednego dnia w więzieniu.
Gdy pojawiał się nowy obrońca, sprawa była odraczana.
Sędzia musiał dać im czas na rozpoznanie sprawy.
Phil Spector wyszedł za kaucją.
Zdążył nawet wziąć ślub.
Dopóki jest w stanie przeciągać tę sprawę, pozostaje wolny.
Panie Spector?
25 KWIETNIA 2007 4 LATA PO ŚMIERCI LANY CLARKSON
Atmosfera była jak w cyrku.
Phil Spector przychodził na rozprawy w różnych perukach.
Miał ze sobą ochroniarzy.
Momentami obrona
zachowywała się skandalicznie.
Jeden z obrońców
był skrajnie nieetyczną gnidą.
Bronił nowojorską mafię.
Zaczepiał mnie na korytarzu, poszedł za mną do toalety.
„Czekam tylko, aż będziesz zeznawał.
Skopię ci dupę”.
Serio? Jestem niskim gościem.
Myślisz, że nikt dotąd nie skopał mi dupy?
Spójrz na tę twarz. Zbudowałem karierę na dostawaniu po dupie.
Nie jestem mistrzem zeznań,
ale umiem mówić prawdę. To cholernie łatwe.
Może wyglądałem na zastraszalnego. Jeśli jest takie słowo.
Mam nadzieję, że nie.
Stawką w tym procesie była sprawiedliwość dla Lany Clarkson i jej rodziny.
Ten proces miał też jednak drugie dno.
Prokuratura w Los Angeles nie wygrała głośnej sprawy od 40 lat.
Choć istniały dowody na to,
że celebryci popełnili przestępstwa.
Mój pierwszy rok w prokuraturze
to był proces O.J. Simpsona.
Byłem młodym prokuratorem okręgowym.
Wiele się nauczyliśmy z tego procesu.
Przysięgli inaczej patrzą na celebrytów.
Trochę się z nimi utożsamiają.
Mają dla nich więcej współczucia
i są pod większą presją.
Wiedzą, że znajomi będą ich krytykować,
jeśli uznają za winnego celebrytę.
Nie chcieliśmy stawiać przed sądem producenta.
Chcieliśmy osądzić człowieka.
Fakt, że był wielkim producentem,
który tworzył fantastyczną muzykę,
fenomenalną,
i zmienił losy muzyki i rock and rolla...
nie miał znaczenia.
Znaczenie miało to, co stało się w tym domu
tego konkretnego dnia.
Zamierzałem ujawnić prawdziwego Phila Spectora.
Kropka.
Mieliśmy blisko 20 incydentów, które chcieliśmy wykorzystać.
Sędzia ograniczył je do pięciu. W porządku.
Przystawił mi lufę do skroni.
Wziął rewolwer i uderzył mnie w głowę.
- „Spróbuj wyjść, a zabiję”. - „Wyjdź, a rozwalę ci łeb”.
Nie spodziewałam się.
Chyba miał marynarkę w kratę.
Bo myślałam, że wygląda jak Elmer Fudd.
Broń była większa od niego.
Poszliśmy schodami do jego sypialni. Nie musiał tego robić.
Mógł być romantyczny, a wolał grozić mi bronią.
Chciał zgwałcić.
Uważaj, co do mnie mówisz.
Bo nic, co mi powiesz, nie jest warte twojego życia.
TELEFON SPECTORA DO OFIARY
Żegnaj, Dorothy.
Przykro było tego słuchać.
Te kobiety obnażały dusze.
Byłam im za to wdzięczna,
bo nie było łatwo stanąć przed kamerami
i tymi wszystkimi ludźmi i opowiedzieć te okropne historie.
Media powiedziały, że chcą mieć pełną relację.
Pamiętaliśmy, jak katastrofalna była sprawa O.J. Simpsona.
Ludzie zachowują się inaczej.
Rusza proces pokazowy.
Zamiast dowodów mamy występy.
Staraliśmy się więc
wytłumaczyć przynajmniej naszym świadkom,
że są tam, by po prostu mówić prawdę.
Wszystko inne odwraca uwagę. Mają to ignorować.
Denerwuję się występując publicznie.
Nie lubię zeznawać. Nawet przy was się stresuję.
Spector miał nieograniczone środki.
Miał bardzo drogich, sprawnych i agresywnych prawników.
Byłem w niekorzystnej sytuacji.
Gdy zeznaję, przestrzegam kilku prostych zasad.
Wysłuchaj pytania, odpowiedz na nie i zamknij się.
Zacząłem zeznawać. I już byłem zdenerwowany.
Mark Lillienfeld zaczął zeznawać.
Podczas przesłuchania
poproszono go, by opisał coś na temat Lany.
Przejęzyczył się i powiedział „jej łapę”, zamiast „jej rękę”.
Gdy tylko to powiedziałem, zrozumiałem, że nazwałem jej dłoń łapą.
Przez nerwy i bo jestem głupkiem.
Patrzę na widownię i widzę, że jej mama na mnie patrzy.
Ma w oczach szok i niedowierzanie.
„Nazwałeś dłoń mojej zmarłej córki łapą”.
Siedziałem tam i skrzywiłem się.
Tak. To nie był jego najlepszy moment.
Szybko się poprawił.
Mark był zdruzgotany.
Pierwszy raz musiałem go uspokajać.
Czuł się fatalnie.
Jest miłośnikiem psów, miał psy przez całe życie.
Miałem psią ksywkę. Śnię o psach.
Mam problem z psami.
Liczyła się dla mnie tylko mama Lany Clarkson.
Przeprosiłem ją.
Podszedł do mnie i był uroczy.
Byłam bardzo wdzięczna.
Powiedziałem jej,
że to zaszczyt brać udział w śledztwie w sprawie zabójstwa
osoby o tak wspaniałym charakterze.
Miło było poznawać jej życie i to,
jak wpłynęła na życia innych ludzi.
Proces trwał wiele miesięcy.
Było dużo świadków.
Obrona sprowadziła wielu ekspertów z całych Stanów Zjednoczonych.
Wydano setki tysięcy dolarów.
To byli eksperci znani na całym świecie.
I żywy dowód na to, że jeśli dać im dużo kasy,
powiedzą, że są Kaczorem Donaldem, a niebo jest brązowe.
VINCENT DI MAIO PATOLOG SĄDOWY
Jeśli pozostaniemy przy obiektywnych dowodach naukowych,
to samobójstwo.
Nie prowadziliśmy już tylko sprawy.
Broniliśmy prawdy.
Jedynym wyjaśnieniem, jakie obrona mogła przedstawić,
było stwierdzenie, że to ona to zrobiła.
Wiedzieliśmy, że obrona zaatakuje Lanę. Musieli.
Musieli stworzyć wizerunek osoby w głębokiej depresji,
jedną nogą w grobie, a drugą na skórce od banana,
która nie miała po co żyć.
Wyświetlili to nagranie.
Nie będę niczyją niewolnicą i niczyją dziwką.
Żona Phila Spectora siedziała za obrońcami
i zaczęła chichotać i śmiać się z Lany.
Policjanci są tacy zaradni.
Śmiała się z niej.
Obrona zrobiła to celowo, by z niej drwić.
By zasugerować, że była słabą osobą,
słabą aktorką, która nie miała po co żyć
i nie miała żadnych aspiracji.
Wiedziałem, że to zraniło Donnę i rodzinę.
Gdy przyjaciółka zostaje zamordowana
i obsmarowują ją w sądzie.
Gdy trzeba słuchać,
co opowiadają o niej na procesie,
to boli. Bo wiesz, że to nieprawda.
Byłem sfrustrowany, bo nie mogłem ochronić jej
i jej reputacji w sposób, na jaki zasługiwała.
WRZESIEŃ 2007 5 MIESIĄC PROCESU
W Kalifornii obrońcy Phila Spectora zakończyli postępowanie.
Widzisz te 12 osób pierwszy raz w życiu. Oni siebie też nie znają.
Ludziom trudno się zgodzić nawet co do koloru nieba.
Nigdy więc nie zakładam, że coś jest pewniakiem.
Ale zebraliśmy solidne dowody.
Mieliśmy właściwą strategię.
Nasi świadkowie, te wszystkie kobiety,
Adriano De Souza,
wszyscy zrobili to, co mieli zrobić.
Pomyślałem: „To nie powinno być takie trudne”.
Przysięgli mieli wszystko, czego potrzebowali.
To było pierwszy dzień.
Drugiego dnia zacząłem tracić pewność siebie.
Trzeciego tym bardziej.
Zwykle trwa to kilka dni,
bo muszą przejrzeć wszystkie dowody.
Ale potem...
Piąty dzień, siódmy, ósmy, dziewiąty.
Byłem psychicznym wrakiem.
Zastanawiałem się, co zrobiłem nie tak. Czemu to tyle trwa?
Pierwszy sondaż wśród przysięgłych
był przygnębiający.
Rozstrzał był straszny.
Czworo za winnym, pięcioro za niewinnym, czworo nie wie.
Podczas obrad mieliśmy praktycznie drugi proces.
Niektórym przysięgłym trzeba było odświeżyć proces,
bo albo nie zrozumieli,
albo uwierzyli w fałszywe informacje
ekspertów obrony.
Kłamstwo powtarzane często i na różne sposoby
staje się niemal faktem.
To było najdłuższe i najbardziej bolesne doświadczenie w moim życiu.
Mieliśmy wykonać pracę na bazie przedstawionych dowodów.
To był dla nas moment oświecenia.
Wiedziałem, że to poważne.
Mówiłem szczerze, dlaczego chciałem go skazać.
Pod koniec spory były tak ostre, że musieliśmy stamtąd wyjść.
Naradzaliśmy się 14 dni. To trwało zbyt długo.
Wcisnąłem brzęczyk. I tyle.
Ława przysięgłych nie jest w stanie wydać wyroku.
Unieważniam proces.
Myślałem, że pójdzie to szybko.
PRZYSIĘGŁY NR 9
Nie poszło.
Zachowanie obrony uważam za obraźliwe.
Chyba dość już powiedziałem.
Gdy młotek uderzył w klocek,
poczułem ucisk w żołądku.
Pomyślałem: „Zawiodłem”.
Wszyscy zrobili to, co mieli zrobić.
Ale uważałem, że ja nie.
Nie dałem rady.
Wyraźnie czułem ciężar klęski.
Poszedłem na górę. Zacząłem pakować aktówkę.
Chciałem, żeby reporterzy się rozeszli.
Czekała już tylko jedna reporterka z mikrofonem i kamerą.
Gdy szedłem do auta, zapytała:
„Panie Jackson, zamierza pan powtórzyć proces?”.
Zatrzymałem się, spojrzałem na nią i powiedziałem:
„Będę go powtarzał tak długo, aż osiągnę sprawiedliwość”.
I poszedłem.
Nie chcieliśmy rezygnować przez niejednomyślną ławę.
Nie ma mowy.
Zebraliśmy myśli, ponownie przygotowaliśmy sprawę
Półtora roku później powtórzyliśmy proces.
GOTOWI NA KOLEJNY PROCES
W pierwszym procesie na 12 przysięgłych dziesięciu głosowało za winą.
Doszedłem więc do wniosku, że nie zrobiliśmy nic źle.
Wybierzmy nowych przysięgłych i poprowadźmy proces
według tej samej strategii. I tak zrobiliśmy.
Nie wiedziałam, czego oczekiwać po drugim procesie.
Ten nie był aż takim widowiskiem,
ale oba były dla mnie ciężkie.
Ława przysięgłych obradowała.
Byłem wtedy na meczu baseballowym syna.
Gdy ta sprawa wyszła na jaw, miał 11 lat.
Teraz miał 16 lat.
Nagle zadzwonił telefon.
„Hej, mają już werdykt”.
A ja siedziałem.
Przemyślałem to.
Zawsze będą kolejne procesy i werdykty.
A nie zawsze będę miał okazję zobaczyć,
jak mój syn gra.
Stwierdziłem, że obejrzę to w telewizji.
Syn był po jednej stronie, córka po drugiej.
Wstrzymywaliśmy oddech.
My, ława przysięgłych, uznajemy oskarżonego Philipa Spectora
za winnego morderstwa drugiego stopnia Lany Clarkson.
Gdy uznali, że jest winny, znów mogłam oddychać.
Nie mogłam uwierzyć. Wreszcie mieliśmy uczciwy werdykt.
Rodzina cieszy się, że ława przysięgłych odrzuciła fałsz
i oczernianie życia Lany Clarkson
na tym procesie,
na poprzednim i przez ostatnie sześć lat.
Bez względu na sławę, bogactwo i prestiż
każdy stanie przed sądem
i odpowie za swoje czyny.
To był pierwszy wyrok skazujący celebrytę od 40 lat.
To było wielkie osiągnięcie dla wszystkich zaangażowanych.
Miło było wiedzieć,
że można wytoczyć proces w Los Angeles
bogatemu, potężnemu celebrycie
i mieć satysfakcję, że prawda wyjdzie na jaw.
Dostał dożywocie z prawem do warunkowego po 19 latach.
Jest...
nie resocjalizacyjna, a karząca część prawa.
Siedź w celi i pomyśl o tym, co zrobiłeś.
Do końca życia,
aż cię nie wyniosą w trumnie.
Dostał to, na co zasłużył.
Nie było mnie już przed pierwszym procesem.
Odszedłem z PTSD.
Ta robota była zbyt stresująca.
Danny wcześnie odszedł.
Chyba Mark powiedział kiedyś:
„Każdy ma swoją liczbę ciał”.
Dla każdego jest inna, ale w pewnym momencie
masz po prostu dość.
Ta praca jest wspaniała
i służyła mnie i mojej rodzinie.
Ale jest bardzo wyniszczająca.
Niebezpieczna emocjonalnie.
Miałem kolegów, którzy się zabili.
I takich, którzy zapili się na śmierć.
Nie nazwano tego samobójstwem, ale nim było.
Co roku więcej mundurowych się zabija,
niż ginie na służbie.
To istotne.
Żeby robić to tak długo jak Mark, trzeba być jak on.
Umieć odbijać takie rzeczy.
W 1994 roku byłem świeżym detektywem z wydziału zabójstw.
Robiłem to od dwóch lat.
Przejęliśmy z partnerem
sprawę morderstw Mickeya i Trudy Thompsonów.
To głośna sprawa.
Interesowałem się autami, więc wiedziałem, że Mickey Thompson to legenda.
Jego żona Trudy była zaangażowana w promocję.
Thompson i jego żona Trudy zginęli
na podjeździe ich domu w Bradbury.
Najpierw zabili ją.
Zaplanowano to jako torturę dla taty.
Napisy: Paweł Awdejuk