(บนเกาะแมนแฮตทัน)
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
ในยุค 90 ฮาร์เลมตะวันออก
มีคดีฆาตกรรมและข่มขืน เกิดขึ้นในย่านนั้นอย่างต่อเนื่อง
เหยื่อทุกคนเป็นเด็กสาวบริสุทธิ์
ถูกรัดคอและถูกแทง
"ฆาตกรต่อเนื่อง" คำนี้ถูกใช้บ่อยมาก
เขาเป็นหนึ่งในนั้น
เราตั้งหน่วยเฉพาะกิจขึ้นมา
ด้วยนักสืบมือดีที่สุดที่ผมเคยร่วมงานด้วย
เราเจอคนเลวมากๆ ในฮาร์เลมตะวันออกที่ต้องกำจัดไปให้พ้น
ทั้งชีวิตนี้ ผมน่าจะไม่เคยอยากได้อะไร
มากไปกว่าทวงความยุติธรรมให้คนเหล่านั้น
ทุกคดีทำลายจิตวิญญาณของเราทีละน้อย
คุณทำงานนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ได้ใส่ใจจริงๆ
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
นั่นคืองานของฉัน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
ฉันทำงานในย่านสแปนิชฮาร์เลม
ฉันได้บรรจุที่นั่นเมื่อปี 1983 ในฐานะตำรวจสายตรวจใหม่
ฮาร์เลมตะวันออก เป็นชุมชนใหญ่ของชาวฮิสแปนิก
ฉันเป็นตำรวจหญิงฮิสแปนิก คนเดียวในโรงพักตอนบรรจุที่นั่น
ผมใช้เวลาส่วนใหญ่ของอาชีพ อยู่ในฮาร์เลมตะวันออก
บรรยากาศที่นั่นสุดยอด
ที่นั่นมีเพลงเปิดประกอบฉากตลอด 24 ชั่วโมง
ผมเป็นตำรวจในเครื่องแบบในย่านนั้น แล้วทำงานนอกเครื่องแบบอีกหกปี
ก่อนจะได้เข้ากรมการสืบสวน
ผมชอบที่ได้ทำงานในย่านนั้น
ตอนผมเป็นตำรวจในเครื่องแบบ
ผมเป็นสายตรวจเดินเท้าในย่านสแปนิชฮาร์เลม
ที่นั่นบรรยากาศสดใสมากๆ มีคนทำอะไรบางอย่างเสมอ
ส่วนใหญ่ก็เรื่องดีๆ
(ปี 1998)
วันที่ 2 มิถุนายน โทรศัพท์ผมดังตอน 6.30 น.
เราพบเหตุฆาตกรรม
อาคารโครงการเคหะในฮาร์เลมตะวันออก
ตอนผมไปถึงที่เกิดเหตุ ผู้ตายอยู่ที่บันได
อายุน่าจะประมาณ 19-20 เป็นผู้หญิงดำที่สีผิวไม่เข้ม
ที่นั่นเป็นแหล่งรวมงานเลยล่ะ
มีทั้งตำรวจในเครื่องแบบที่เข้าควบคุมที่เกิดเหตุ
มีทั้งหน่วยพิสูจน์หลักฐาน ที่เข้าไปเก็บหลักฐานกายภาพ
ศพไม่มีร่องรอยถูกทุบตี ไม่มีแผลถูกแทง ไม่มีแผลถูกยิง
เราสันนิษฐานว่าเธอต้องตายเพราะขาดอากาศ
เธอไม่มีเอกสารระบุตัว
ไม่มีบัตรนักเรียน ใบขับขี่ หรืออะไรเลย
สายสืบก็เลยสืบค้นที่ตึกนั้น
เราใช้กล้องโพลารอยด์ถ่ายหน้าเธอ
เพื่อให้ทุกคนในตึกที่เราไปเคาะประตูได้เห็น
"คุณรู้จักหญิงสาวคนนี้ไหม"
เราติดต่อกับคนในอะพาร์ตเมนต์ทุกห้อง
นี่เป็นตึก 20 ชั้น อาจจะมีชั้นละสิบห้องได้
เราไม่เจอเบาะแสอะไรเลย
เห็นชัดเลยว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นั่น เธอไม่ได้คบกับใครที่อยู่ที่นั่น
(กรมตำรวจ สถานีตำรวจเขต 23)
ตอนเราตรวจสอบที่โรงพัก ว่ามีใครแจ้งคนหายหรือไม่
ในช่วง 36 ชั่วโมงก่อนหน้า
เราเจอคำร้องหนึ่ง ที่ตรงกับรูปพรรณสัณฐานของผู้ตาย
หญิงสาวที่ครอบครัว มาแจ้งความคนหายเมื่อคืนก่อน
คือราชีดา วอชิงตัน
ผมจำได้ว่าทีมสืบสวนไปหาครอบครัวเธอ
พร้อมภาพโพลารอยด์
มันไม่ง่ายเลย
มันไม่เคยง่าย
เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
เธอถูกพรากไปจากเรา
มันยากที่จะใช้ชีวิต เพราะเราจำไม่ได้เลย
เพราะมันเหมือนเราเดินอยู่ในความฝัน
ฉันกรีดร้องและร้องไห้ไม่หยุด
"มันฆ่าลูกฉัน"
ราชีดาเป็นพี่สาวฝาแฝดของผม
เป็นฝาแฝดก็เหมือนมีสายสัมพันธ์พิเศษ
ตั้งแต่นาทีที่เกิดมาในโลก
เพราะเราเกิดมาพร้อมกัน เราก็เลยคิดว่าจะได้ตายด้วยกัน
ครอบครัวให้ประวัติลูกสาวกับเราได้ครบถ้วน
ราชีดากับน้องชายเกิดและโตในนิวยอร์ก
ตอนราชีดาจบมัธยมปลาย
เธอสอบเข้าสถาบันเทคโนโลยีแฟชั่นได้
วิทยาลัยแฟชั่นชั้นนำแห่งหนึ่ง
เราเรียนจบวันที่ 15 มิถุนายน ปี 1997
เธอตื่นเต้นสุดๆ
เธอเป็นแค่เด็กอายุ 18 ธรรมดา ที่กำลังเรียนวิทยาลัย มีงานทำ
เธอมีแผนของตัวเอง วางแผนชีวิตไว้
แล้วเธอก็กำลังทำตามนั้น
ตอนอายุ 18 เราไม่…
เราไม่คิดว่าจะเสีย คนใกล้ตัวไปอย่างน่าเศร้าแบบนั้น
เธอเป็นคนที่ร่าเริง แล้วก็น่าทึ่ง
แล้วเธอก็จากไป
สิ่งที่เราสืบทราบคือเธอเป็นนักศึกษาที่ดี
เป็นลูกสาวที่ดี พี่สาวที่ดี ครอบครัวแน่นแฟ้น
นี่คือการฆาตกรรม
ผลชันสูตรเปิดเผยว่าเธอตายเพราะขาดอากาศ
ถูกกดที่อกและที่คอ
เราได้รู้จากการชันสูตร ว่าเธอถูกล่วงละเมิดทางเพศ
พบสารคัดหลั่งกับดีเอ็นเอที่ศพผู้ตาย
เราทำโปรไฟล์ดีเอ็นเอมาเทียบกับฐานข้อมูล
แต่ก็ไม่ตรงกับใครในฐานข้อมูลแห่งชาติ
หรือผู้ต้องสงสัยคนไหนในตอนนั้นเลย
ตอนฉันอยู่หน่วยสืบสวนคดีอุกฉกรรจ์พิเศษ
ฉันเจอหลายคดีที่การข่มขืน ไม่ได้ทำเพื่อสนองความต้องการทางเพศ
หลายครั้งจะทำเพราะ ความเกลียดชังและความโกรธต่อผู้หญิง
หรือผู้ชาย หรือเด็ก หรือคนที่คนร้ายข่มขืน
การล่วงละเมิดทางเพศและรัดคอ เป็นการสื่อถึงอำนาจและการควบคุม
มันบอกได้หลายเรื่องเกี่ยวกับฆาตกร
เขาอ่อนแอ และนี่คือวิธีที่เขาจะรู้สึกแข็งแกร่ง
ปี 1998 ผมเพิ่งจบคดีฆาตกรรมเซ็นทรัลพาร์ก
ช่วงแรกๆ ก็มีความร่วมมืออย่างดี
ระหว่างตำรวจกับผู้ช่วยอัยการเขต
เพราะเรารู้ดีว่าเราต้องการกันและกัน
อัยการเขตอยู่ในทุกขั้นตอน
อัยการได้ฟังทุกแง่มุมของคดี ในทุกรายละเอียดสยดสยอง
ผมถูกมอบหมายให้ทำคดีราชีดา วอชิงตัน
ทุกคนอยากไขคดีนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด
(บ้านราชีดา)
ราชีดา วอชิงตัน อาศัยอยู่ที่เฟิร์สต์อเวนิวกับครอบครัว
ในโครงการที่ชื่อว่า 1199 พลาซา
เธอถูกพบห่างจากบ้านแปดช่วงตึก
เราก็เลยพยายามทำไทม์ไลน์ เพื่อจำกัดวงให้แคบลง
ครั้งสุดท้ายที่พบเห็นราชีดา ตอนยังมีชีวิตคือประมาณ 21.30 น.
- เธอทำงานที่ดิเอ็กซ์เพรส - ตรงถนน 34
- ใช่
- เธอเคยกลับบ้านประมาณสี่ทุ่ม - ใช่ค่ะ ประมาณสี่ทุ่ม
เธอเลิกงานวันนั้น บอกลาเพื่อนร่วมงาน
ทุกคนเชื่อว่าเธอไปรถไฟใต้ดิน ซึ่งเธอขึ้นทุกคืน
ปกติเธอลงจากรถไฟใต้ดิน ที่แยกถนน 110 ตะวันออกตัดเล็กซิงตันอเวนิว
แล้วก็เดินจากเล็กซิงตัน ไปเฟิร์สต์อเวนิว ตรงอะพาร์ตเมนต์ของเธอ
เรารู้ว่าเธออยู่ที่เฟิร์สต์อะเวนิว แถวๆ ถนน 109
เราพบยามที่ทำงานกะนั้น
ยามจำได้ว่าเจอเธอทุกคืน แต่คืนนี้ไม่เจอ
เรารู้ว่าศพเธอถูกพบ ประมาณตีห้าถึงหกโมงวันรุ่งขึ้น
ห่างจากบ้านไปแปดช่วงตึก
เธอไปอยู่ตรงบันไดชั้น 15 ตึกเลขที่ 1345 ฟิฟท์อเวนิวได้ยังไง
(พบราชีดา)
ไม่มีใครรู้เลย
เธอค่อนข้างเป็นคนติดบ้าน
เธอไปเรียน ไปทำงาน เธอไม่เคยเที่ยวกลางคืนไม่กลับบ้าน สักครั้ง
เราไม่เข้าใจเลย
ว่าเธอไปอยู่ตรงจุดที่พบศพได้ยังไง
ฉันจำได้ว่าถูกถามเจาะจง
"มีใครที่อาจจะ…
น่าสงสัยบ้างไหม ตอนที่เราไปเที่ยวเล่นกันแถวนั้น"
ฉันนึกอะไรไม่ออกเลย
ราชีดามีแฟน
ตอนเธอไม่กลับบ้านคืนนั้น ฉันก็คิด
"เธอตัดสินใจไปค้างที่อื่น หรือทำอะไรผิดจากปกติหรือเปล่า"
สายสืบถามฉันว่ารู้จักแฟนเธอไหม ฉันตอบว่า
"รู้จักค่ะ ฉันเห็นสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน ฉันเคยใช้เวลากับเขา"
ฉันไม่คิดเลยว่าเขาจะทำอะไรแบบนั้นได้
หรือทำร้ายราชีดาได้สักนิด
ผมถามว่า "เขาชื่ออะไร บ้านอยู่ที่ไหน"
เราไปสอบปากคำเขา
แต่ก็ไม่มีอะไรจากการสอบปากคำแฟน
ที่ทำให้เราเชื่อว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องเลย
เขาสะเทือนใจมาก
(แฟชั่นอเวนิว เซเวนท์อเวนิว - ถนนตะวันตก 27)
เราสอบปากคำทุกคนที่เธอรู้จัก
เธอมีคนรู้จัก เพื่อนที่โรงเรียน หรือเพื่อนร่วมงานที่น่าสงสัยบ้างไหม
ที่อาจจะพาเธอไปเกี่ยวข้อง กับเรื่องที่ทำให้เธอต้องตาย
แต่เด็กๆ ที่เธอคบด้วย ก็เป็นพวกที่มีเป้าหมายในชีวิต
แล้วก็กำลังทำตามฝันเหมือนเธอ
มันก็ดีใจที่ได้ยิน แต่ก็น่าหงุดหงิด
เพราะความจริงที่เราไม่ได้เบาะแสเลย
ทุกธุรกิจในย่านนั้น
มีใบปลิวติดหน้าต่าง เพื่อลองหาคนโทรเข้ามาแจ้งเบาะแส
เราไม่รู้ว่าเธอถูกลักพาตัวไปตอนไหนหรือไม่
หรือเธอสมัครใจตามใครไป
เราต้องมองหาสิ่งที่ผิดแปลก
เราต้องมองหาสิ่งที่เด่นชัดสะดุดตา
เพื่อช่วยสืบสวน
เราไม่เจออะไรเลย
หลักๆ คือเราติดหล่ม เราไม่มีเบาะแส
หลายเดือนหลังเกิดเหตุ ฆาตกรรมราชีดา วอชิงตัน
ก็มีเด็กสาวอายุ 15 ที่กำลังกลับบ้านไปหาครอบครัว
ที่พาลาดิโนเฮาส์
เธอไปที่ลิฟต์ แล้วก็กดปุ่มเรียกลิฟต์
มีผู้ชายเข้ามาข้างหลังเธอ
เขาใช้มีดข่มขู่เธอ
เขาบังคับให้เธอไปที่บันได แล้วข่มขืนเธอ
เขาขโมยเครื่องเพชรเธอไป แล้วทิ้งเธอไว้
ตำรวจได้รับแจ้งเหตุ
ที่บันไดนั้น ตำรวจพบสองสิ่ง
เสื้อกันหนาวฟูบูกับหมวกเบสบอล
และเด็กสาวอายุ 15 ที่ให้ปากคำได้ทันที
"ผู้ชายคนนั้นใส่เสื้อผ้าพวกนี้"
"เขาใส่เสื้อกันหนาวตัวนั้น ใส่หมวกเบสบอลใบนั้น"
เจ้าหน้าที่เลยส่งเสื้อกันหนาวฟูบู หมวกเบสบอล กับชุดตรวจข่มขืน
ไปยังสำนักงานแพทย์ชันสูตร เพื่อตรวจวิเคราะห์ทางนิติเวช
(วันที่ 6 มกราคม ปี 1999 สี่เดือนหลังเกิดเหตุข่มขืนที่พาลาดิโน)
วันที่ 6 มกราคม ปี 1999
เราได้รับแจ้งจากสำนักงานแพทย์ชันสูตร
ผลตรวจเปลี่ยนทุกอย่างไป
ไม่มีหลักฐานทางกายภาพ ที่เสื้อกันหนาวหรือหมวกเบสบอลเลย
แต่ดีเอ็นเอจากอสุจิที่พบในศพราชีดา วอชิงตัน
ตรงกับอสุจิที่ได้จากผู้เสียหาย ในคดีข่มขืนที่พาลาดิโน
คนเดียวกันเป็นผู้ก่อเหตุทั้งสองคดี
(ฆาตกรรมราชีดา วอชิงตัน เหยื่อข่มขืนพาลาดิโนเฮาส์ 1)
นี่เป็นช่วงเวลาที่น่ายินดี
เพราะเราโยงสองคดีเข้าด้วยกันได้แล้ว
แต่มันก็ยังน่าหงุดหงิดตรงที่ว่า
เรายังไม่รู้ว่าบุคคลนี้เป็นใคร
สองสัปดาห์ต่อมา เราได้รับสายจากสำนักงานแพทย์ชันสูตร บอกว่า
หญิงสาวในพื้นที่เดียวกันถูกข่มขืนอีกคน
เธออายุ 13 ปี
หวาดกลัว ถูกข่มขู่ด้วยมีด
ถูกเสื้อผ้าของตัวเองปิดตา
ถูกล่วงละเมิดทางเพศ แล้วปล้นทรัพย์ในบันไดที่มืดมากๆ
เธอถูกตรวจการข่มขืน แล้วหลักฐานในชุดตรวจข่มขืน
ก็ตรงกับคดีข่มขืนพาลาดิโน กับคดีฆาตกรรมราชีดา วอชิงตัน
เหยื่อทุกคนใกล้เคียงกันเรื่องรูปร่าง อายุ
เป็นเด็กสาวตัวเล็ก อายุน้อย เชื้อสายฮิสแปนิกหรือคนดำที่สีผิวไม่เข้ม
แล้วทุกคดีก็เกิดในบริเวณใกล้เคียง
เราเจอแบบแผนแล้ว
นี่คือโจรข่มขืนต่อเนื่องและฆาตกรที่ยังลอยนวล
การสืบสวนมีผลคืบหน้าอย่างมาก
เราเร่งสืบมากขึ้น
เด็กอายุ 15 ที่โดนข่มขืนในพาลาดิโนเฮาส์
คดีนั้นกลายเป็นชื่อหน่วยเฉพาะกิจ
หน่วยเฉพาะกิจพาลาดิโน ออกจะเป็นหน่วยรวมคนแปลก
เรามีคนจากสำนักงานอัยการเขต
มีจอห์น เออร์วิน มีผม
มีคนหลากหลายรูปแบบ ที่บังเอิญเป็นนักสืบชั้นยอด
มีสกอตต์ วากเนอร์
สายสืบที่ทุ่มเทที่สุดคนหนึ่งที่ผมเคยร่วมงานด้วย
เรามีร็อบ มูนีย์ เขามีความเข้าใจดีมากๆ
เขาคุยกับผู้เสียหายเก่งมากๆ
ฉันเจอบ็อบ มูนีย์ที่บาร์
ฉันเคยไปเที่ยวบาร์ชื่อฟีบี้ ถนนบาวเวอรี
เธอคุยกับอีกคน อยู่อีกฝั่งของเธอ
คุยกันด้วยภาษาสเปน
ผ่านไปสักพัก เธอก็รู้ตัว เพราะเออร์มาช่างสังเกตสุดๆ
เธอเห็นว่าผมทำท่าเหมือนกำลังฟัง
ผมมองเห็นเลย ผมมองเธอ แล้วบอกว่า…
"ใจเย็นๆ นะ สาวน้อย
มันอันตรายมาก ถ้าไม่รู้จักคนที่คุยด้วย"
เธอก็แบบ "อะไรวะเนี่ย"
ฉันแบบ "คุณพูดภาษาสเปนได้เหรอ"
ถ้ามองหน้าบ็อบ มูนีย์ คุณคงไม่คิดหรอกว่าเขาพูดสเปนได้
เพราะเขาสูง 191 เป็นผู้ชายผิวขาว เชื้อสายไอริช
เขาทำงานในย่านที่คนส่วนใหญ่ เป็นฮิสแปนิก เป็นชาวโดมินิกัน
เขาเคยเจอคนร้ายสองคนนั่งเบาะหลัง
แล้วคนร้ายก็คุยกันเอง
ว่าซ่อนปืนไว้ที่ไหน ซ่อนยาไว้ที่ไหน
บ็อบ มูนีย์ฟังรู้เรื่องทุกอย่างที่คนร้ายพูด
ผมเคยเป็นตำรวจสืบสวนในโรงพัก แต่พอก่อตั้งหน่วยเฉพาะกิจ
ทุกคนก็ถูกดึงตัวมาจากงานปกติในระดับโรงพัก
แล้วเราก็ทำแต่คดีชุดนี้
เหยื่อข่มขืนที่รอดมาบอกรูปพรรณสัณฐาน กับช่างสเกตช์ภาพกรมตำรวจนิวยอร์ก
แล้วภาพสเกตช์จากคำบรรยาย
ก็ถูกวาดขึ้นมา เอาไปทำใบปลิว
(ประกาศจับ ข้อหาฆ่า-ข่มขืน)
ภาพนี้ติดหน้าต่างทุกร้าน เสาโทรศัพท์ทุกต้น
เราถ่ายสำเนาไปแปะทั่วฮาร์เลมตะวันออก
มีเบอร์แจ้งแบะแสติดไว้ด้วย
น่าเสียดายที่สื่อไม่ได้เข้ามาช่วยจุดนี้
สื่อเพิ่งเข้ามาช่วยตอนที่เราโทรหา
เพื่อให้ช่วยลงรูปประกาศจับ
บางทีอาจมีใครที่ไหนสักแห่ง ได้อ่านหนังสือพิมพ์ที่มีรูปของเรา
ผมรู้สึกว่าถ้าเหยื่อ
ไม่ใช่เด็กสาวผิวดำและฮิสแปนิก สื่ออาจจะสนใจมากกว่านี้
มันน่าหงุดหงิดนะ
เราไม่สนว่าเหยื่อผิวสีดำหรือน้ำตาล
หรือคนร้ายผิวสีดำหรือน้ำตาล หรือแม้กระทั่งขาว
เราเจอคนเลวมากๆ ในฮาร์เลมตะวันออกที่ต้องกำจัดไปให้พ้น
ผมจะทำเต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่าบุคคลนี้ได้รับโทษ
แปดเดือนหลังฆาตกรรมราชีดา วอชิงตัน
ก็มีสายแจ้งเบาะแสเข้ามา
มาจากผู้หญิง
สายนิรนามบอกว่ามีข่าวลือแพร่ออกไป
ว่าเอซคือคนร้ายในคดีฆ่าและข่มขืน
ที่เกิดขึ้นในละแวกนั้น
ฉายา "เอซ" ฟังดูคุ้นๆ สำหรับผมมาก
สกอตต์จำคดีเก่าจากโรงพักเขต 23 ได้
เขารีบกลับไปโรงพัก ไปหยิบแฟ้มมา
กลับมาหน่วยสืบสวนฆาตกรรม แล้วบอกว่า "ผมว่านี่แหละคนร้าย"
(ปี 1999)
(ปี 1997)
วันที่ 10 กันยายน ปี 97 ผมได้รับแจ้งคดีฆาตกรรม
เด็กสาวฮิสแปนิก
อายุประมาณ 19 พบศพบนดาดฟ้า ตึกเลขที่ 218 ถนนตะวันออก 104
(เหยื่อฆาตกรรม ปี 1997)
เธอมีแผลไหม้ 90 เปอร์เซ็นต์ทั่วร่าง
ผมสอบปากคำแอรอห์น มาลิก คี
หลายคนรู้จักเขาในชื่อ "เอซ" นั่นคือฉายาของเขา
เบอร์โทรศัพท์ของเขา อยู่ในประวัติการโทรของผู้ตาย
ผมอยากสอบปากคำเขา
เขาบอกว่าเขากับแฟนเป็นเพื่อนผู้ตาย
พวกเขาจะไปกินข้าวด้วยกัน
เขาบอกว่าเธอไม่มาตามนัด
เขาโทรหาเธอแล้ว เขานัดกับเธอไว้ แต่เธอไม่มา
เขาตอบคำถามทุกอย่างที่ผมถามได้
เขาไม่แสดงออกถึงวี่แววภายนอก ตามที่เราเรียนเรื่องภาษากายมา
ตามที่เราเคยสังเกต จากการสอบปากคำทุกวันตลอดหลายปี
สัญญาณที่บอกได้ว่าเขาโกหก
ไม่มีอะไรที่ผมชี้ชัดได้เลย
แต่พอจบการสอบปากคำ ผมก็ถามเขา
"เราขอถ่ายรูปคุณด้วยกล้องโพลารอยด์ได้ไหม"
เขาบอกว่า "ได้ครับ ไม่มีปัญหา"
(ปี 1997)
(ปี 1999)
ผมกลับไปดูเอกสาร และในรูปถ่ายนั้น
เขาก็ใส่เสื้อกันหนาวสีเทา มีตรายี่ห้อฟูบู
เสื้อกันหนาวตัวเดียวกัน ที่เขาทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุข่มขืน
ภาพสเกตช์ก็เหมือนวาด จากภาพโพลารอยด์ที่ผมถ่ายไว้
ภาพสเกตช์ที่เราเตรียมมา
มันเหมือนแอรอห์น คีสุดๆ เหมือนถอดแบบกันมา
ถึงจะใช้ระบุตัวหรือเป็นเหตุอันควรไม่ได้
แต่แน่นอน มันก็เป็นแนวทางให้เราสืบต่อ
แอรอห์น คีคือผู้ต้องสงสัยคนเดียว ณ ตอนนั้น
ตำรวจตรวจประวัติชื่อแอรอห์น คี
แล้วก็เจอว่าเขามีประวัติปล้นชิงทรัพย์
สายสืบคนหนึ่งจากโรงพักเขต 23
เห็นการสะกดชื่อจริงของเขา
เอ-อาร์-โอ-เอช-เอ็น เป็นการสะกดที่แปลก
เขาถามว่า "แล้วคดีนี้ล่ะ"
แล้วเขาก็ไปหยิบแฟ้มคดีของเปาลา อิลเลรา
เขาบอกว่า "ผมว่านี่เป็นแบบแผนส่วนหนึ่ง"
แล้วเขาก็อธิบายให้เราฟัง
(ปี 1999)
(ปี 1997)
(วันที่ 24 มกราคม ปี 1991 แปดปีก่อนราชีดา วอชิงตันถูกฆาตกรรม)
เดือนมกราคม ปี 1991
เด็กอายุ 13 ตัวเล็กๆ ชื่อเปาลา อิลเลรา
กำลังเดินกลับบ้าน จากโรงเรียนในช่วงบ่ายๆ เย็นๆ
ครอบครัวเธออยู่ตึกเลขที่ 420 ถนน 111 ตะวันออก ชั้น 30
เธอกดออดจะเข้าล็อบบี้
ผ่านไปไม่กี่นาที ทุกคนก็สังเกต "เปาลาหายไปไหน"
เธอหายไประหว่างทางจากล็อบบี้ไปชั้น 30
ประมาณ 16.30 น. แม่ฉันโทรมาบอกว่า "เปาลายังไม่กลับบ้าน"
พี่เขยฉันก็คิดว่ามันแปลก เขาเลยแจ้งตำรวจ
(โอลกา ออสปินา อิลเลรา แม่เปาลา)
พอฉันไปถึง ที่นั่นวุ่นวายไปหมด ฉันตามหาเธอจนทั่ว
ขณะที่แม่ของเปาลา ตามหาเธออย่างกระวนกระวาย
สงสัยว่าลูกหายไปไหน
ก็มีผู้ชายเดินจูงสุนัข ตามแนวแม่น้ำอีสต์ริเวอร์ ใกล้ๆ สะพานลอย
เขาพบศพเด็กสาวตัวเล็กๆ ถูกแทง
ถูกรัดคอ ถูกทำร้าย ถูกข่มขืน
เด็กสาวคนนั้นคือเปาลา อิลเลรา
พบศพห่างจากบ้านไปสิบช่วงตึก
(พบศพเปาลา)
ฉันหวังไว้ว่าเธอจะยังไม่ตาย
แล้วพี่เขยก็บอกว่า "โอลกา เปาลาตายแล้ว"
ฉันกรีดร้องบอกว่า "โกหก
โกหกฉันทำไม ทำแบบนี้กับฉันทำไม"
แล้วพี่ชายก็เข้ามาบอกว่า "เรื่องจริง
เธอเสียไปแล้ว"
หลังจากพบศพเปาลา
สายสืบก็สอบปากคำพยาน ทั้งตึกเลขที่ 420 ถนนตะวันออก 111
ซึ่งเป็นที่อยู่ของเปาลา เคาะทุกห้องเลยจริงๆ
หนึ่งในห้องที่เคาะเรียก คืออะพาร์ตเมนต์ห้อง 1910
คนหนึ่งที่ตำรวจได้คุยด้วย เป็นผู้ชายชื่อแอรอห์น วอร์ฟอร์ด
ตอนตำรวจให้เขาดูรูปเปาลา
เขาบอกว่า "ครับ ผมเจอเธอ ผมขึ้นลิฟต์มากับเธอ"
เขาออกจากลิฟต์ที่ชั้นของตัวเอง
แล้วเธอก็ขึ้นลิฟต์ต่อไป เขาให้การว่าอย่างนั้น
ตอนนั้น เขามีประวัติปล้นชิงทรัพย์
แต่ไม่ใช่อาชญากรรมรุนแรง
ตำรวจพบว่าเขาเปิดเผย เชื่อว่าเขาพูดจริง
พร้อมให้ข้อมูล คุยดีด้วย
เลยไม่คิดว่าคนแบบนั้น จะก่อเหตุฆาตกรรมครั้งนั้นได้
เธออยู่ตึกเดียวกับแอรอห์น
แต่ก็ไม่มีหลักฐานที่จะโยงไปมากกว่านั้น
สายสืบพยายามเก็บหลักฐานทางนิติเวช
แล้วก็เจอเส้นขนจำนวนหนึ่ง ที่กางเกงใน ใต้กางเกงยีนส์
ขนปริศนาที่พบถูกส่งไปที่แล็บนิติเวช
ณ ตอนนั้น
ผลตรวจได้แค่ประเภทของเส้นขน
ว่ามาจากชายผิวดำ
ผลตรวจบอกได้แค่นั้น
สายสืบ อย่างน้อยก็ ณ ตอนนั้น
ไม่ได้มีข้อมูลอะไรมาก ไม่มีเบาะแสเลย
คดีก็เลยไขไม่ได้
(ปี 1991)
(ปี 1999)
(เราต้องการความยุติธรรม)
หลังจากที่เราย้อนดูคดีเปาลา
เราก็ได้รู้ว่าคนสุดท้าย ที่ได้พบเห็นเปาลาตอนมีชีวิต
ย้อนไปปี 1991 ตอนสอบพยาน
เป็นผู้ชายชื่อแอรอห์น วอร์ฟอร์ด
สายสืบอีกคนในหน่วยเฉพาะกิจบอกว่า
"สกอตตี้ แอรอห์น คี อยู่อะพาร์ตเมนต์ไหน" ผมก็ตอบไป
เขาก็สังเกต "นั่นมันตึกเดียวกันกับแอรอห์น วอร์ฟอร์ด"
เราค้นชื่อแอรอห์น วอร์ฟอร์ด ในฐานข้อมูลกรมตำรวจนิวยอร์ก
เราหาความเชื่อมโยงกับคีได้
ซินเธีย คีเป็นแม่ของแอรอห์น คี
กลายเป็นว่าวอร์ฟอร์ด คือนามสกุลพ่อของแอรอห์น คี
การค้นพบนี้…
"พระเจ้า แอรอห์น วอร์ฟอร์ด
คนเดียวกับแอรอห์น คี เป็นคนสุดท้ายที่ได้เจอเปาลาเป็นๆ"
"พระเจ้า แอรอห์น คีคือคนสุดท้าย
ที่ได้คุยกับผู้ตายในคดีปี 1997 ก่อนที่เธอจะหายตัวไป"
เราสับสนไปหมดเลย
เรารู้ว่าคดีนี้ร้ายแรง แต่หลังจากที่มีฆาตกรรมสองศพเข้ามาในแบบแผน
มันก็อาจจะร้ายแรงยิ่งกว่าที่เราคิด
ผมบอกได้อย่างมั่นใจ ในฐานะผู้ส่งฟ้องคดีอาญาในแมนแฮตทัน
ว่ามีคดีทางเพศมากมาย
ไม่ใช่แค่ในฮาร์เลมตะวันออก แต่ทั่วเมือง
แต่ฆาตกรต่อเนื่อง โชคยังดีที่หายากมากๆ
แต่ ณ วินาทีนั้น มันก็ชัดเจนว่าเขาคือหนึ่งในนั้น
ทุกคนความดันขึ้นกันหมด ทุกคนอยากไปลุย
"ไปจับหมอนี่กัน"
แต่เราก็ต้องหักห้ามใจ เพราะยังมีช่องโหว่
เราต้องอุดมันให้หมด ก่อนที่จะไปใส่กุญแจมือเขา
เราต้องการตัวอย่างดีเอ็นเอจากเขา สิ่งที่เรารู้ว่าเป็นของเขา
ที่เราจะเทียบกับตัวอย่างในที่เกิดเหตุได้
คำถามก็คือ "เราจะเอามายังไง"
วิธีเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอที่ถูกกฎหมาย วิธีหนึ่งคือเก็บจากสิ่งของที่ถูกทิ้ง เราเลยคิดว่า
"ถ้าเราคอยเฝ้าระวังคี แล้วสะกดรอยตามเขา
รอให้เขาถ่มน้ำลายลงพื้นทางเท้าล่ะ
หรือรอให้เขาซื้อกาแฟ แล้วโยนทิ้งถังขยะ"
เราอาจจะโยงวัตถุบางชิ้นที่เคยสัมผัสตัวเขา
กับตัวอย่างดีเอ็นเอจากวัตถุนั้นได้
แล้วนำไปเทียบกับตัวอย่างในที่เกิดเหตุ
เราให้หน่วยชำนาญการพิเศษ จากกรมตำรวจนิวยอร์ก
ติดกล้องนอกประตูห้องเขา เราจะได้เห็นเขาเข้าออก
เราไม่มีวันรู้แน่ชัด แต่…
ข้อสงสัยของเราคือ เขารู้ว่าตัวเองถูกสะกดรอยตาม
ช่วงเวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์
แอรอห์น คีไม่ได้ทิ้งอะไรบนทางเท้าเลย
แต่วันที่ 8 กุมภาพันธ์ เขาก็ไปก่อคดีอีกครั้ง
ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง
จากคดีที่เราสืบสวนเขาอยู่
แอรอห์นเป็นโจรลักขโมยต่อเนื่องด้วย
เขาสนใจอิเล็กทรอนิกส์ เขาสนใจคอมพิวเตอร์
เขาไปร้านขายส่งอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
เขาซื้อคอมพิวเตอร์ใหม่
เขาเอาคอมพิวเตอร์เครื่องเก่า ใส่กล่องบรรจุเครื่องใหม่
แล้วเนียนเอาไปคืนว่าเป็นเครื่องใหม่
เขาจะบอกว่า "คุณขายของพังให้ผม ผมขอเงินคืน"
แล้วมันก็หลอกใครไม่ได้เลย
ร้านแจ้งตำรวจจากโรงพักมิดทาวน์เหนือ
ตำรวจก็มารับตัว จับกุมเขา
พอเราตั้งหลักได้ จากความเซอร์ไพรส์ที่เรื่องนี้เกิดขึ้น
เราก็คิดได้ว่านี่คือโอกาสดีมากๆ ที่จะได้ตัวอย่างดีเอ็นเอจากคี
(ฮาร์เลมตะวันออก)
ผมกับโจล พอตเตอร์ ขับรถไปมิดทาวน์เหนือ เขาอยู่ที่นั่น
น่าเสียดายที่เขาถูกปล่อยตัวไปแล้ว
เขาถูกแจ้งข้อหา แล้วส่งกลับบ้าน ตำรวจคุมตัวไว้ไม่ได้
พอตเตอร์คุยกับตำรวจ ที่เฝ้าเวรห้องขังคืนนั้น เขาถามว่า
"คุณได้ให้อาหารผู้ต้องขังคืนนี้ไหม" เขาก็ตอบว่า "ใช่ครับ"
"มีแก้วกาแฟหรืออะไรพวกนี้ไหม" "มีครับ"
เขาก็เลยเก็บแก้วกาแฟทุกใบ
ที่อยู่ในห้องขัง แล้วเอามาด้วย
เรารีบไปทำหลักฐานที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร
ทางนั้นทิ้งทุกงาน แล้วเริ่มตรวจให้เลย
สมัยนี้มันใช้เวลาไม่กี่นาที
แต่เมื่อก่อนต้อง 72 ชั่วโมง
แต่เราก็สบายใจเพราะคิดว่า
"เรามีกล้องนอกประตู เราเฝ้าสังเกตการณ์เขาอยู่"
(วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ปี 1999 สี่วันหลังคีถูกจับกุมข้อหาลักทรัพย์)
วันที่ 12 กุมภาพันธ์ ผลตรวจออกแล้ว
ข่าวดีคือเจอดีเอ็นเอตรงกัน
แก้วหนึ่งในนั้นมีโปรไฟล์ดีเอ็นเอ
ที่ตรงกับตัวอย่างจากที่เกิดเหตุ
ข่าวร้ายคือห้องขังที่แอรอห์น คีอยู่คนเดียว
แก้วนั้นไม่ตรงกับตัวอย่างในที่เกิดเหตุ
เราสับสนสุดๆ เลย
เราคิดไม่ออกว่าทำไม
เราเจอคนที่อยู่ห้องขังข้างคี
เราสอบปากคำเขา
เราถามเขาเรื่องคนห้องข้างๆ
เขาบอกว่า "หมอนั่นน่ารำคาญสิ้นดี
เขาทุบห้องขังผมตลอด ผมก็เลยถามว่า
'นายจะเอาอะไร' เขาก็ตอบว่า 'แลกแก้วกับฉัน'"
แล้วเขาก็แลก
สุภาพบุรุษท่านนั้นยินยอมให้เรา เก็บตัวอย่างดีเอ็นเอโดยการสวอบช่องปาก
แล้วดีเอ็นเอก็ตรงกับแก้วในห้องขังแอรอห์น คี
เขาพูดความจริง 100 เปอร์เซ็นต์
ทุกคนดีใจกันมาก เพราะว่า
"โอเค ปริศนาชิ้นสุดท้าย
มันไม่ใช่ปริศนาอีกต่อไปแล้ว"
เราตัดสินใจ โดยดูรวมกับหลักฐานชิ้นอื่นๆ
ที่เราใช้โยงคีกับคดีเหล่านั้นได้ ว่า "ถึงเวลาไปจับกุมเขาแล้ว"
แต่เราก็ช้าเกินไป
เขาฉลาดมากๆ
เขารู้เรื่องกล้องนอกบ้าน เขาแกะทิ้ง ทำลายทิ้ง
หลบกล้องวงจรปิด หนีหายตัวไป
เรารู้ว่ารับมือกับคนอันตราย
เขาอาจจะมีปืน มีอาวุธ เราไม่รู้
เราทุกคนทำงานตลอดคืน จนถึงวันรุ่งขึ้นเพื่อตามหาตัวเขา
เราสืบทราบว่าเขามีแฟนอยู่ในบรุกลิน
เธอชื่อแอนเจลิค
(บรุกลิน)
เธออายุ 16
เราก็เลยติดต่อไปหาแม่ของแอนเจลิค
แอรอห์น คีมารับลูกสาวเธอไป แล้วเธอก็ตามไปโดยสมัครใจ
แม่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปไหนกัน
แอรอห์น คีตอนนั้นอายุ 28-29 แต่เขาหน้าเด็กกว่านั้นมาก
เราเห็นได้เลยว่าทำไมพ่อแม่ถึงสบายใจกับเขา
เขายิ้มสวย เขาสุภาพ เขามาพาลูกสาวคุณไปเดต
พ่อแม่ไม่มีเหตุผลอะไรเลย
ที่ควรสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แต่เขาเป็นฆาตกรและโจรข่มขืนต่อเนื่อง
เด็กสาวอายุ 16 สำหรับแอรอห์น คี นั่นคือสเปกเหยื่อของเขาเป๊ะเลย
เรากังวลมากๆ ว่าเธอจะเป็นเหยื่อรายต่อไป
(คนหาย แอนเจลิค สตอลลิงส์)
ตำรวจทุ่มเทอย่างมากในการตามจับแอรอห์น คี
ตอนนี้เรื่องกลายเป็นข่าวไปทั่ว
ตำรวจนิวยอร์กกล่าวว่าผลตรวจดีเอ็นเอโยงเขา
กับคดีฆาตกรรมราชีดา วอชิงตัน วัย 17 ปี และคดีข่มขืนอีกสองคดี
เขายังเป็นผู้ต้องสงสัยในฆาตกรรมอีกสองคดี
และกลัวว่าเขาจะได้ลักพาตัว แอนเจลิค สตอลลิงส์ วัย 16 ปี จากบรุกลิน
เราสืบเจอว่าคีมีแฟนหลายคน
วันต่อมา แม่ของแฟนเขาคนหนึ่ง
ที่พักอาศัยอยู่ตึกเดียวกันกับคี
เธอเห็นข่าวแล้วแสดงตัว
เธอติดต่อมาช่วยเรา
เธอบอกเราว่าเขามองเธอเป็นเหมือนแม่
จริงๆ เขาเรียกเธอว่า "แม่" ด้วย
เธอติดต่อกับคีได้
เขาโทรหาเธอ
ผมไปที่บ้านเธอ
เธอให้เบอร์โทรศัพท์ที่บันทึกเอาไว้
ผมก็เลยให้ฝ่ายเทคนิคตามหาสัญญาณการโทรทันที
แล้วก็ไปเจอตู้โทรศัพท์
อยู่หน้าตึกที่ชื่อว่า โรงแรมไมแอมีซัน กลางเมืองไมแอมี
เที่ยวบินแรกเช้าวันต่อมา เราก็ขึ้นเครื่องบินไปไมแอมี
เราแจ้งกรมตำรวจไมแอมีให้ล่วงหน้าไปก่อนแล้ว
เราไปที่โรงแรมไมแอมีซัน
แล้วเราก็ตั้งหน่วยสังเกตการณ์หน้าตึก
ด้วยหวังว่าเขาจะออกมา
ไม่ถึงห้านาทีต่อมา เขาก็เดินลงมาตามถนน
โชคดีที่แอนเจลิคอยู่กับเขาด้วย
เราก็เลยบุกเข้าไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม
แต่เขาหนีขึ้นข้างบนไปแล้ว
ผมก็เริ่มขึ้นบันได
จ่าของหน่วยสืบสวนฆาตกรรมไมแอมี มองผมแล้วถามว่า "คุณจะไปไหน"
ผมบอกว่า "เราจะไปจับเขา" เขาบอก "ไม่ต้องๆ
เราจะเรียกหน่วยสวาทเข้ามา"
ผ่านไปไม่กี่นาที
ก็มีมือซุ่มยิงอยู่บนดาดฟ้าอีกสองตึกข้างๆ
กับเฮลิคอปเตอร์บินวนอยู่เหนือตึก
แล้วหน่วยสวาทไมแอมีก็ถือไรเฟิลยาวเข้ามา
ในวิทยุ ผมได้ยินเขาคุยกัน
"เอาล่ะ ชั้นสองไม่เจอ เอาล่ะ ชั้นสามไม่เจอ"
ไม่กี่นาทีต่อมา ผู้หมวดก็ลงบันไดมา
เขาได้ตัวแอรอห์น ใส่กุญแจมือ
สวัสดีค่ะ
โรงแรมรังหนูในไมแอมี คือสุดทางของผู้ต้องสงสัยหนีคดีฆ่าข่มขืน
ตำรวจแจ้งว่าโยงเขากับคดีฆาตกรรม ได้อย่างน้อยหนึ่งคดี ข่มขืนอีกสอง…
ผมมองแอรอห์น คี
เขาร้องไห้ออกมาจริงๆ
เขาบอกว่า "ผมขอโทษ"
(จับผู้ต้องสงสัยหนีคดี นิวยอร์ก - ไมแอมี)
ผมอยากเป็นคนที่จับตัวเขาเข้ามาเอง
โดยเฉพาะหลังจากที่เขาเคยรอดจากผมไปได้
เมื่อเดือนกันยายน ปี 97 ในคดีฆ่าเผาศพเด็กสาวบนดาดฟ้า
ไม่ใช่ทุกคนหรอกที่จะได้เป็นเจ้าหน้าที่ผู้จับกุม
แต่ก็ไม่ได้แปลว่าคุณไม่อยู่ในทีม
เราอยู่ในทีม แล้วผมก็โล่งอกมากๆ
เราดีใจที่เขาถูกควบคุมตัวได้
ที่ดีใจยิ่งกว่าคือแฟนเขายังไม่ตาย
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงผมกับจอห์นก็รีบจองตั๋ว
ตามไปหาร็อบ มูนีย์ในไมแอมี
ตอนนี้เราต้องพยายามสอบปากคำแอรอห์น
ผมกับสายสืบอีกคนเข้าไปในห้อง
เราเริ่มคุยกับเขา เขาไม่ตอบสนองอะไรเลย
ไม่ส่งเสียงใดๆ ไม่ว่าผมจะพูดอะไรกับเขา
เขาเงียบไปเฉยๆ
ผมกดดันเขาเรื่องราชีดา กับอีกคดีที่สกอตต์ทำ
แล้วผมก็กดดันเขาเรื่องคดีข่มขืน
เขาก็ตอบแค่ "ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร ผมไม่ได้ทำ"
ผมบอกว่า "ฟังนะ เราได้ดีเอ็นเอของนาย
เราได้มาวิธีนี้ มันอยู่ตรงนี้
นี่ไม่ใช่การเดา นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"
เขาขอทนาย แล้วก็หมอบลงฟุบกับโต๊ะ
จบแค่นั้นเลย
เขาไม่พูดอีกเลยสักคำตลอดคืนนั้น
(กรมตำรวจไมแอมี)
ดึกแล้ว น่าจะประมาณห้าทุ่มเที่ยงคืน
แอนเจลิค สตอลลิงส์ แฟนที่เขาพามาไมแอมี
ก็อยู่ที่โรงพักกับเรา
คู่หูมาหาผมแล้วบอกว่า "ฟังนะ
แอนเจลิคอยากเข้าไปลาเขา"
ผมก็บอกว่า "เธอเป็นเด็กอายุ 16 เขาเป็นนักฆ่าข่มขืน"
ผมคิดว่าไม่ใช่ความคิดที่ดี
"ผมขอไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้"
แต่จอห์นกับริชก็คุยอยู่ด้วยกัน
พวกเขาบอกว่า "ไม่หรอก ให้เธอเข้าไปเถอะ"
แอนเจลิคก็เลยเข้าไปในห้องกับเขา
พอเขาเห็นเธอ เธอก็ถามเขาว่า
"ที่รัก คุณทำอะไร"
แล้วเขาก็พูดทุกอย่างเลย
เขาสารภาพทุกคดีกับเธอ
เขาบอกแฟนว่าเขาเสียใจ
บอกว่าเขามีแรงกระตุ้น
เขาคุมแรงกระตุ้นนั้นไม่ได้ มันทำให้เขาทำอะไรต่างๆ
เธอก็สับสนอย่างที่เข้าใจได้
แล้วก็สะเทือนใจมากๆ ด้วย
จากเรื่องที่เกิดขึ้นกับคี
แต่เธอเป็นเด็กฉลาดมากๆ
ใจนิ่งมากสำหรับเด็กอายุเท่านี้
ที่มาเจอสถานการณ์แบบนี้
ซึ่งโชคดีที่มีมนุษย์น้อยมากที่เคยเจอ
โชคดีที่เขาคายทุกอย่าง บอกเธอหมดเปลือก
ทุกคนดีใจกันมากๆ
ความสำคัญของสิ่งที่เขาพูด ก็เห็นกันชัดเจน
ผมคิดว่านี่คือหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เขาพูดความจริง
เรารู้ว่าแอนเจลิค สตอลลิงส์ จะมีความสำคัญอย่างมากในชั้นไต่สวน
คดีนี้เหมือนเริ่มต้นใหม่หลังเขาถูกจับ
เพราะตอนนี้มีเรื่องส่งตัวกลับนิวยอร์ก
เราต้องเตรียมรูปคดีส่งศาล
นี่คือคดีใหญ่มากๆ
ขณะที่เราทำรูปคดี เตรียมการไต่สวน
ผู้หญิงคนที่แม่เธอช่วยเรา
ตามตัวคีระหว่างทางไปไมแอมี
ก็บอกเราว่า เขาเคยเล่าเรื่องข่มขืนผู้หญิงเมื่อปี 1998
กับหญิงสาวอีกคนเมื่อปี 1994
ในโครงการเคหะละแวกเดียวกับคดีอื่นๆ
ผลตรวจดีเอ็นเอที่เจอ ในคดีเหล่านั้นก็ตรงกับแอรอห์น
ขณะที่ดีเอ็นเอของแอรอห์น คี ตรงกับคดีฆาตกรรมราชีดา วอชิงตัน
กับคดีข่มขืนอีกสี่คดี
แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานกายภาพ ที่โยงเขากับคดีเปาลาได้
เราไปขอคำสั่งศาล
ขอเก็บตัวอย่างเส้นขนกับคี
นายคีถูกพาตัวมาหาฉันที่สำนักงานแพทย์ชันสูตร
ฉันก็อธิบายว่าฉันจะทำอะไร
เขาก็มองฉัน
แบบนั้นเลย เหมือนเจ้าหญิงไดอานา
เขาบอกว่า "ไม่เป็นไร คุณ ทำตามที่ต้องทำเลย"
แอรอห์น คีก็ค่อนข้างหล่อนะ
แอรอห์น คีมีเสน่ห์
แอรอห์นคีฉลาดด้วย
นี่คืออาวุธของเขาในการล่อลวงเด็กสาว
และฆ่าเด็กสาว
เขาเป็นผู้ชายที่อันตรายมากๆ
(พฤษภาคม ปี 1999 สามเดือนหลังคีถูกจับกุม)
เราวิเคราะห์ดีเอ็นเอจากเส้นขนของคี
เทียบกับเส้นขนที่เราได้จากศพเปาลา
แล้วมันก็ตรงกันเป๊ะ
ตอนนี้เราตั้งข้อหา ฆาตกรรมสามศพ กับข่มขืนได้อีกสี่
ผมกับมูนีย์จะพาเขากลับไปเกาะไรเกอร์ส
ผมไม่ได้เจอเขา ตั้งแต่สอบปากคำต่อหน้าเมื่อปี 97
เขาจำผมได้ทันที เขาจริงใจกับผมมาก
ผมได้โอกาสใส่กุญแจมือเขา
เราจับเขาขึ้นรถ ผมนั่งเบาะหลังกับเขา
ร็อบ มูนีย์ก็ขับไป
ผมบอกว่า "รู้ไหม เอซ
อีก 20 ปีข้างหน้า ฉันคงเกษียณไปนานแล้ว
แต่นายจะติดคุกตลอดชีวิตที่แอตติกา
สักวันฉันจะมาเยี่ยมนาย
แล้วนายจะบอกว่าจริงๆ มันเกิดอะไรขึ้น"
แล้วเขาก็หัวเราะออกมา
เขาบอกว่า "วากเนอร์ ผมไม่โดนเอาผิดหรอก
เดี๋ยวเราก็ได้เจอกัน ผมจะเลี้ยงมื้อค่ำเอง"
(ดีเอ็นเอโยงอดีตนักโทษข้อหาฆ่าข่มขืน)
ตอนที่คีถูกจับกุมในไมแอมี
มันก็ผ่านไปสิบปีแล้ว
ที่โอลกาได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาว
ทุกปี ฉันจะติดประกาศบอกว่า
"ถ้าใครมีเบาะแส ช่วยแจ้งด้วย"
ตอนได้ข่าว ฉันก็ขอบคุณพระเจ้า
ที่ทรงยอมให้ฉันได้รู้ว่าใครทำ
แอรอห์น คีเป็นปีศาจ
นี่คือคำภาวนาที่ได้รับการตอบรับ
ถ้าตำรวจหยุดเขาไม่ได้ ก็คงมีเหยื่ออีกราย
ไม่มีชีวิตลูกสาวใครถูกพรากไปอีก
ระหว่างเตรียมการไต่สวน
นี่คือช่วงที่ลำบากมากๆ สำหรับอัยการ
ในคดีนี้ เรามีเอกสารเป็นล้านฉบับ
มีพยานประมาณ 140 กว่าคน
เป็นงานที่น่ากลัวมาก
บางวันริชไม่ได้กินอะไรเลยตลอดทั้งวัน
ผมน้ำหนักลดไปเก้ากิโล
ยังไงเราก็ต้องทำเต็มที่เท่าที่ทำได้
เพื่อให้ครอบครัวได้สิ่งที่สมควรได้รับ
(เมษายน ปี 1998 อายุ 13 เหยื่อข่มขืน 3 มีนาคม ปี 1994 อายุ 15 เหยื่อข่มขืน 4)
(กันยายน ปี 1997 อายุ 19 เหยื่อฆาตกรรมบนดาดฟ้า)
(มกราคม ปี 1991 อายุ 13 ฆาตกรรมเปาลา อิลเลรา)
(กันยายน ปี 1998 อายุ 15 พาลาดิโนเฮาส์ เหยื่อข่มขืน 1)
(มิถุนายน ปี 1998 อายุ 18 ฆาตกรรมราชีดา วอชิงตัน)
เราเรียกพยานเกือบ 140 คน
ผู้เสียหายสี่คนที่รอดตาย
คือตัวแทนของความกล้าหาญที่ชัดเจนสุดๆ
พวกเธอยังเป็นวัยรุ่น
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ ประสบการณ์ที่ง่ายสำหรับคนไหนเลย
ทุกคนทำได้ยอดเยี่ยม
สิ่งสำคัญมากๆ คือคณะลูกขุนได้เห็น
ผลกระทบต่อมนุษย์จากสิ่งที่ชายคนนี้ทำ
ครั้งแรกที่ฉันเจอแอรอห์น คีในศาลไต่สวน
ฉันอยากกระโดดใส่เขา ฉันอยากฆ่าเขา
ฉันนั่งอยู่ที่เดิมเสมอ แล้วเขาก็อยู่ตรงนั้น
ฉันอยู่ในจุดที่มองเห็นเขาได้ชัดเสมอ
เวลาพักศาล แล้วเจ้าหน้าที่พาตัวเขาไป
เขาก็จะหยุดที่ประตู
แล้วก็หันหลังกลับมามองฉัน
เหมือนเขาจะบอกฉันว่า
"คุณไม่มีทางพิสูจน์ได้หรอกว่าผมฆ่าลูกคุณ"
แม้ทนายจะไม่แนะนำ แต่คีตัดสินใจขึ้นให้การเอง
เขาขึ้นให้การอยู่สามวัน
แก่นสำคัญของคำให้การของคี เป็นนิยายวิทยาศาสตร์ที่น่าทึ่ง
ว่าเขาบังเอิญเจอธุรกิจเก็บอวัยวะเถื่อน
ที่ดำเนินโดย สำนักงานแพทย์ชันสูตรของนิวยอร์กซิตี
ซึ่งนี่คือเหตุผลที่เรา ใส่ความเขาในคดีข่มขืนและฆาตกรรม
เพื่อกำจัดเขาให้พ้นทาง
ผมบอกตรงๆ เลยว่า ไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน
เขามองไปที่คณะลูกขุน
เขานั่งอยู่ตรงนั้น แล้วเขาก็พูดด้วยท่าทีนิ่งๆ
"ผมไม่ได้ฆ่าเปาลา"
"ผมไม่ได้ฆ่าผู้ตายปี 97"
"ผมไม่ได้ฆ่าราชีดา"
"ผมไม่ได้ข่มขืนผู้หญิงพวกนั้น"
เราได้เห็นทุกเครื่องมือ
ที่เขาใช้ล่อลวงคนอื่นได้ผลมาตลอดหลายปี
เขากำลังแสดงมันออกมา
เขาสร้างความประทับใจแรกที่ยอดเยี่ยม
(จำเลยฆ่าข่มขืนปฏิเสธความผิดในชั้นศาล)
คณะลูกขุนพิจารณาอยู่สามวัน
เมื่อการพิจารณาใช้เวลาสามวัน เราจะเริ่มกังวล
เราจะได้ยินเสียงที่ดังขึ้น
แล้วเราก็จะเห็นสีหน้าของเจ้าหน้าที่ศาล
ว่าการพิจารณามีความขัดแย้งในบางช่วง
ใจเราจะเริ่มคิดทันที ถึง 25 เรื่องที่เราอยากจะย้อนไปทำ
นี่คือความรู้สึกที่ทำอะไรไม่ได้
เราไม่โกหกครอบครัวผู้ถูกฆาตกรรม
เราอยากบอกพวกเขาได้ตรงๆ
อย่างที่เราพยายามเสมอ
แต่เราก็ไม่อยากสร้างความแตกตื่นโดยไม่จำเป็น
ถึงแม้ผมจะคิดว่าเราค่อนข้างแตกตื่นแล้วก็เถอะ
(วันที่ 16 ธันวาคม ปี 2000 สามวันหลังคณะลูกขุนเริ่มพิจารณา)
เจ้าหน้าที่ศาลออกมาส่งสัญญาณ
ซึ่งในวงการนั้นแปลว่า "บรรลุคำตัดสินแล้ว"
แล้วผมก็จำได้เลยว่า
แบบ "พระเจ้า ได้เวลาแล้ว มันกำลังจะจบแล้ว"
แล้วเสมียนศาลก็เริ่มไล่ทีละข้อหา
"ข้อหาแรก ฆาตกรรมราชีดา วอชิงตัน
ฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน
คำตัดสินว่าอย่างไร"
ข้อหาแรกมีความผิด
ฉันยินดีสุดๆ
ฉันดีใจจริงๆ ที่เขาถูกกำจัดไปจากท้องถนน
ราชีดามีอิทธิพลจริงๆ
กับเพื่อนๆ และคนที่ผ่านมาในชีวิตเธอ
ฉันได้แต่จินตนาการว่าวันนี้เธอจะเป็นยังไง
ผมได้ยินครอบครัวของราชีดา
แล้วผมก็ได้ยิน…
"ขอบคุณพระเจ้า"
ในที่สุด เรื่องนี้ก็…
- ในที่สุดมันก็จบ - ใช่
ตำรวจจับเขาได้ เขาถูกจับและตัดสินว่าผิดจริง
เราก็รู้สึกโล่งใจ
- แบบ "ขอบคุณพระเจ้า" - ใช่
ประกาศคำตัดสินไล่เหยื่อไปทีละคน
เด็กสาวจากปี 1997
ที่ศพถูกแอรอห์น คีทำลายด้วยการเผาไฟ
นั่นก็มีความผิด
แล้วพอถึงข้อหาเกี่ยวกับเปาลา ผม…
ผมกังวลขึ้นมาเลย
ตอนประกาศว่า "มีความผิดข้อหาฆาตกรรม" ผมได้ยิน…
ผมได้ยินโอลกากับครอบครัว ผมซาบซึ้งมากๆ
ซาบซึ้งที่เธอได้มีช่วงเวลานั้น
(หนุ่มฆ่าข่มขืนต่อเนื่องผิดจริง)
(วิบากกรรมเจ็ดครอบครัวเหยื่อจบแล้ว)
ตอนที่ประกาศคำตัดสิน วันนั้นฉันเอารูปถ่ายเปาลามาด้วย
ฉันพูดกับเขาว่า
"แอรอห์น คี มองฉัน ฉันเป็นแม่เปาลา"
ฉันถามว่า "ทำไมคุณต้อง ก่อความเจ็บปวดนี้ ทำลงไปทำไม"
เขาดูจะไม่แสดงออกถึง…
ความเจ็บปวดหรือสำนึกผิดเลย เราไม่เห็นสิ่งนั้นในตัวเขาเลย
(ปีศาจเซ็กซ์ฮาร์เลมติดคุกตลอดชีวิต)
แอรอห์น คีต้องโทษจำคุก ในเรือนจำรัฐ 409 ปีถึงตลอดชีวิต
เด็กสาวเจ็ดคนในเก้าปี
ตายสามศพ
ฉันคิดว่ายังมีอีก
ผมมีความรู้สึกที่เลวร้าย
ว่าถ้าผมไม่ได้พลาดอะไรไป
เด็กสาวคนอื่นๆ คงไม่ถูกข่มขืน
ราชีดาก็คงไม่ถูกฆ่า
ผมพลาดอะไรไป
มีบางอย่างที่ผมตั้งใจสังเกตกว่านี้ได้ไหม
ผมไม่รู้ ผม…
คำถามนั้นยังกวนใจผมอยู่จนวันนี้ แม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว
(ฆาตกรต่อเนื่องติดคุกตลอดชีวิตไม่มีปล่อยตัว)
ความร้ายแรงของคดีนี้ กับความกว้างขวางยาวนาน
ทำให้ทุกคนต้องตะลึง
ทุกคดีทำลายจิตวิญญาณของเราทีละน้อย
และในกรณีนี้ นี่คือเจ็ดคดีรวมกัน
มันยิ่งทำลายไปมากขึ้น
ประมาณสี่เดือนหลังจากตัดสินโทษคดีนายคี
ผมก็ได้รับสายจากสายสืบในหน่วยเฉพาะกิจ
เขาบอกว่าเขาอยู่ในที่เกิดเหตุ
เป็นคดีฆาตกรรมสามศพ
มีสามคนถูกยิงตาย
อีกสองคนน่าจะไม่รอด
มันอาจจะกลายเป็นฆาตกรรมห้าศพก็ได้
เกิดการสังหารหมู่เหนือร้านคาร์เนกี เดลี
อะพาร์ตเมนต์เหนือร้านคาร์เนกี เดลี
เขาถามผมว่า
"คุณอยากทำคดีนี้ไหม"
ในคดีนายคี ผมทำงานจนดึกมากๆ
เครียดมาก
แล้วผมก็คิดเรื่องที่ผมเพิ่งจะหมั้น
ผมมีภาพในหัวว่าจะได้เป็นสามี
หวังว่าสักวันจะได้เป็นพ่อ
อาจจะได้เป็นโค้ชทีมลิตเติลลีก
ผมคิดว่าชีวิตผมจะเป็นยังไงถ้าตอบตกลง
แล้วผมก็ปฏิเสธ
ริช แพลนสกี้เป็นคนใจดีมาก
เขาใส่ใจกับงานที่เขาทำสุดๆ
สำหรับบางคน เราทำงานนี้มาหลายครั้ง กับคดีที่เล็กกว่านี้มาก
จนเกิดความด้านชาก็ว่าได้
ริชชี่ไม่เคยมีโอกาสแบบนั้น
เขาถูกส่งไปลุยงาน ทั้งที่ยังอีกนานกว่าเขาจะพร้อม
ในทางสติปัญญา เขารับมือได้ทุกอย่าง
แต่ในทางอารมณ์ มันบั่นทอน
จุดนั้น ผมว่ามันส่งผลมากๆ
ผมรู้ว่าผมไม่มีไฟอีกต่อไปแล้ว
ที่จะทำงานนี้ได้ในระดับที่ผมอยากทำ
ตอนนั้นเดือนพฤษภาคม
พอสิ้นเดือนมิถุนายน ผมก็ลาออก
มีคนถามผม ผมอยู่ที่นี่ ที่ชายหาดในนอร์ทแคโรไลนา
เขาถามว่า "ไม่คิดถึงนิวยอร์กซิตีเหรอ"
เวลาผมออกไปชายหาด หรือออกมาที่ระเบียงนี้
แล้วได้มองดูท้องทะเล ผมก็คิด
"ไม่ ผมไม่คิดถึงที่นั่นเลย ผมไม่คิดถึงอะไรเลยสักอย่าง"
ผมน่าจะทำคดีฆาตกรรมมาสัก 1,500 คดี
ไปดูการชันสูตรก็น่าจะ 700 ศพ
ทุกคดีพวกนั้น…
เราจะได้รับบาดเจ็บจากมัน
แล้วมันก็ไม่หาย
เราไม่เคยจบคดีได้โดยไร้ความเจ็บปวด
(บาร์)
คุณต้องปิดกั้นมันนะ มันหนักไป ใช่ไหม ไบรอันก็รู้
เราอ่อนไหวมากๆ กับหลายเรื่อง กับหลายๆ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบตัว
ฉันว่าบางคนก็อ่อนไหวกว่าคนอื่นมากๆ
มันส่งผลกับเรามากกว่า
มันฝังอยู่ในหัวใจ แล้วคุณก็ปล่อยมันไป
- คุณปกปิดมันไว้ แต่มันฝังอยู่เหมือนเสี้ยนตำ - มันน่าหดหู่
- มันทำให้เราเป็นมืออาชีพ - จริงๆ นั่นคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นมืออาชีพ
การที่เราทำงานได้ ได้กลับบ้าน โดยไม่เอางานกลับไปด้วย
แต่เราก็เอางานกลับบ้านนะ แค่อาจไม่รู้ตัว
- กลไกการรับมือ ที่บาร์บาราบอก - ใช่
มุกตลกร้ายที่เราเล่นกัน
เราแยกแยะสองอย่างนั้นได้
เรามีความผูกพันทางอารมณ์ กับผู้ตายและครอบครัว
เพราะเรารู้ว่ามันทิ้งช่องว่างไว้
แต่เวลาอยู่กันเอง เราก็มาทำแบบนี้
- เราต้องระบายมันออกมา - มันช่วยในการรับมือ
- คุยกับคนอื่น รับฟังคนอื่น - ใช่
เป็นมิตรเข้าไว้
คนที่ฉันเคยร่วมงานด้วย
มีแต่คนดี ใส่ใจ รู้จักความเป็นธรรมและความยุติธรรม
ที่ทุ่มเทชีวิตและหัวใจให้กับงานแบบนี้
นี่เป็นเกียรติอย่างยิ่งใหญ่
ไม่ว่าคุณจะเข้มแข็งหรือมั่นใจแค่ไหน
มันก็ต้องมีความกลัวนิดๆ "นี่คือระดับสูงสุด"
ใช่
งานของตำรวจ โดยเฉพาะตำรวจสืบสวน มันไม่ใช่แค่งาน
ฉันใจร้ายกับคุณมากเลย ฉันรักเขานะ เขาเป็นน้องชายฉัน
นี่คืองานมอบหมายที่เราเลือกรับ
เหมือนเราถูกเรียกร้องให้ไปทำ
เรามีสายใยอย่างหนึ่งร่วมกัน
ทุกคนในกลุ่มนั้น พวกเขาใส่ใจ
ผมชอบคิดว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่ง ของสโมสรนั้น หรือชมรมก็ว่าได้
ผมภูมิใจที่ได้เป็น
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา