NA MANHATTANIE ISTNIEJĄ DWIE JEDNOSTKI DETEKTYWISTYCZNE
ZAJMUJĄCE SIĘ ZABÓJSTWAMI:
MANHATTAN PÓŁNOC I MANHATTAN POŁUDNIE.
BADAJĄ NAJBRUTALNIEJSZE I NAJTRUDNIEJSZE MORDERSTWA.
OTO ICH HISTORIE.
7 LIPCA 2009 ROKU
Mama pracowała jako sprzątaczka w budynku Two Rector Street.
Pracowała od 17 do 23.
W dniu 7 lipca około godziny 22.30
zadzwoniła do mnie Rosa, jej koleżanka z pracy.
Zapytała, czy mama jest w domu.
Mówię: „Jak to? Nie ma jej. Nie ma jej w pracy? Powinna tam być”.
Ona na to: „Nie”.
Miały zjeść obiad około 19.
Zdziwiła się, że mama wyłączyła telefon.
Włączała się poczta głosowa.
Dzwoniłam do cioć i wujków.
Pojechaliśmy do jej pracy, żeby jej poszukać.
W ciągu dnia pracowałem tam jako ochroniarz.
Wjechałem na piętro, na którym pracowała.
Wołałem ją w całym budynku, na korytarzach,
w piwnicy.
Słuchałem, czy się odzywa.
Może była ranna? Może była gdzieś, gdzie jej nie słychać?
Ludzie widzieli, że weszła do budynku, ale nie widzieliśmy, żeby z niego wyszła.
Rozmawialiśmy z ochroniarzem, który tam wtedy pracował.
Powiedział, że nie widział mamy wychodzącej z budynku.
Wezwaliśmy policję.
Nigdzie jej nie było.
Każda sprawa zabiera ci kawałek duszy.
Jeśli ci nie zależy, to nie jest to praca dla ciebie.
Chcesz odkryć prawdę.
To robią detektywi.
Lubię zaglądać za kulisy.
Co naprawdę się stało?
Rodzina musi wiedzieć, kto zamordował ich bliskiego.
To moja praca.
Policja w Nowym Jorku…
To jest to.
WYDZIAŁ ZABÓJSTW: NOWY JORK
Gdy codziennie jeżdżę do pracy i jadę w stronę miasta,
widzę tę panoramę.
Zawsze sobie powtarzałem:
„Rety, jestem detektywem z wydziału zabójstw w Nowym Jorku”.
Dorastałem w niebezpiecznej dzielnicy, South Jamaica w Queens.
Były tam narkotyki,
prostytucja, gangi.
Musiałem podjąć decyzję.
Wybrałem edukację zamiast ulicy.
Zostałem policjantem.
8 LIPCA 2009 ROKU 10 GODZIN OD ZAGINIĘCIA ERIDANII
W dniu 8 lipca 2009 roku przyjechaliśmy do pracy o 8 rano.
Telefony szalały. Dzwonili do nas z pierwszego komisariatu.
Dzwoniła policja z centrali.
Dzwonił szef biura detektywów.
Wszyscy mówili
o zaginięciu pani sprzątającej w dzielnicy finansowej.
Ludzie myślą tylko o tym,
co dzieje się tutaj po otworzeniu giełdy.
Co się dzieje, to szybkie tempo,
obrót wielkimi pieniędzmi, takie rzeczy.
To jest to seksowne oblicze. Ale są tu też inni pracownicy.
Gdy białe kołnierzyki idą do domu, przychodzą ekipy sprzątające.
Ludzie, którzy myją podłogi, naprawiają usterki.
Ci ludzie mają rodziny i ciężko pracują, żeby je utrzymać.
Do Two Rector Street pojechali detektywi.
Od początku nie mieliśmy żadnych informacji.
Wiedzieliśmy tylko, że ktoś nie wrócił do domu.
Jeden z szefów zebrał nas pod budynkiem
i powiedział, co się stało.
Dowiedzieliśmy się, że zaginęła kobieta o imieniu Eridania.
Miała 42 lata.
Pracowała od 17 do 23.
W pewnym momencie zniknęła.
Gdy tam pojechałem, zauważyłem,
że była tam jej rodzina.
Czekali tam wiele godzin, odkąd utracono z nią kontakt.
Rzadko spotyka się to w Nowym Jorku. Widać, że byli ze sobą zżyci.
Jestem 17 lat młodszy od siostry.
Mogłem na niej polegać, zawsze się mną opiekowała.
Była świetną siostrą i matką.
Nie zostawiłaby rodziny. To niemożliwe.
Rodzina twierdziła, że po pracy wróciłaby prosto do domu.
To było dla niej nietypowe,
żeby wyjść z pracy i nikomu o tym nie powiedzieć.
Zwłaszcza koleżance.
Wszystkich to zaniepokoiło.
To do niej niepodobne, żeby tak zniknąć.
Nie odbierała telefonu.
Bardzo się martwiłem.
Pracowałem tam półtora roku. Siostra pracowała tam sześć miesięcy.
Bardzo dobrze znam ten budynek.
Gdy zaginęła, dokładnie go przeczesaliśmy.
Każde piętro.
Wróciłem nawet do piwnicy.
Szukałem jej, wołałem ją…
Nie odzywała się.
12 GODZIN OD ZAGINIĘCIA ERIDANII
Budynek, w którym zaginęła,
jest w centrum dzielnicy finansowej.
Policja traktuje takie sprawy bardzo poważnie.
Każda sprawa na południowym Manhattanie,
wszystko na południe od 59 ulicy
badane jest ze zwiększoną mocą.
Wiedziałem, że media się tym zainteresują.
Współpracownicy mówili, że zawsze jadła z nimi kolację w pracy,
ale ostatni raz widzieli ją około 20.
Potem już jej nie widziano.
Trzeba przeszukać każde piętro
i ewakuować budynek.
Wszyscy, cały personel,
biznesmeni, ekipy sprzątające, operatorzy wind,
wszyscy musieli zostać wyprowadzeni,
gdy przeszukiwaliśmy budynek.
W budynku może leżeć ciało, a my o tym nie wiemy.
To trochę straszne.
To było dziwne, że ktoś zaginął
w budynku Two Rector Street,
bo był to hermetyczny budynek.
Było tylko parę wyjść i wejść.
Reszta to piętra.
Szukanie kogoś lub czegoś w tym budynku to duże wyzwanie,
bo ma 26 kondygnacji.
Wezwano wszystkich do pomocy.
Wezwano detektywów z innych rejonów.
Nie tylko wydział zabójstw z pierwszego,
ale też detektywów z północnego i południowego Midtown.
Wszyscy byli zaangażowani.
W powietrzu latały helikoptery.
Przeczesaliśmy wszystkie piętra tego budynku,
każdy zakamarek.
W jej szafce znaleźliśmy jej torebkę.
Mam mamę i cztery siostry. Nie wychodzą bez torebki.
Jest ich integralną częścią.
Więc było to alarmujące.
Na ósmej kondygnacji znaleziono jej wózek i spinkę.
Dlaczego leżała na podłodze?
Szarpała się z kimś?
Może to napaść na tle seksualnym
i ktoś ją więzi?
Musimy pogadać z ludźmi.
Musimy poznać pracowników, którzy pracują w budynku.
Kto tam był podczas zmiany Eridanii?
Osoby, które tam wtedy pracowały,
skategoryzowałbym jako świadków,
może też jako podejrzanych.
Różne rzeczy przychodziły do głowy,
ale liczył się czas.
Im dłużej jej szukaliśmy, tym mniejsza była szansa, że żyje.
14 GODZIN OD ZAGINIĘCIA ERIDANII
Wiedzieliśmy, że jeśli wyszła z budynku,
to została nagrana przez którąś z wielu kamer przy wejściach.
W budynku są 32 kamery.
Mamy 32 kamery i osiem godzin, które trzeba sprawdzić.
Przejrzenie tych nagrań to żmudna praca.
Wysłaliśmy najlepszego człowieka.
Brian MacLeod znany jako „Bóg Nagrań”.
To świetny detektyw.
Brian to dość dziwaczny facet.
To ważna praca.
Nie każdy to potrafi i radzi sobie z tym, z czym mamy do czynienia.
Zaraz zabiję tę muchę. Serio.
Brian jest ostry.
Gdy chce się skupić, zakłada słuchawki
i słucha muzyki heavymetalowej.
Heavymetalowiec?
Gdy byłem młody, strzygłem się na czeskiego piłkarza.
W pracy słuchałem muzyki heavymetalowej.
Ma cierpliwość i jest staranny.
Potrafi godzinami gapić się w ekran.
Wiedzieliśmy, że jeśli wyszła z budynku,
to znajdzie ją albo coś, co wygląda podejrzanie.
Nie chcesz niczego przegapić. Jedna klatka i możesz coś przegapić.
Mam ją.
To nudne.
I czasochłonne.
Męczą ci się oczy.
Ale miałem do tego cierpliwość.
Eridania wsiadła do windy.
Wjechała na wyższe piętra, żeby zacząć pracę.
Było to około 17.12.
Więcej jej nie widziano. Nie ma jej na taśmach.
Nie widać, żeby wysiadała później z windy.
Nie wyszła z budynku.
Gdzie jest?
19 GODZIN OD ZAGINIĘCIA ERIDANII
Żeby lepiej ją poznać,
sprawdzono jej rodzinę, pytano o jej partnerów,
czy mieli problemy finansowe.
Trzeba było dowiedzieć się wszystkiego o ofierze.
Od rodziny dowiedzieliśmy się, że Eridania pochodziła z Dominikany.
Mama urodziła się w Santo Domingo.
Przyjechała do USA w 1973 roku.
Wyszła za mojego tatę Jeronima Figueroę.
Miała troje dzieci.
Przerwała edukację, żeby się nami opiekować.
Była matką rodu.
W gotowaniu nie miała sobie równych.
Zawsze czekałem na Święto Dziękczynienia, Gwiazdkę i Nowy Rok.
Chciała, żeby rodzina spędzała razem czas.
Przypomniała mi się moja mama.
Była imigrantką z Panamy.
Zajmowała się różnymi rzeczami, aż znalazła pracę,
dzięki której mogła utrzymać rodzinę
i dać nam to, czego potrzebowaliśmy.
Wyobraziłem sobie, że coś mogłoby się stać mojej mamie.
Co bym wtedy zrobił?
Sprawa stała się bardzo osobista.
Nie myślałam trzeźwo.
Miałam depresję, panikowałam.
Modliłam się do Boga, żeby mama zaraz wróciła.
Dowiedzieliśmy się, że była rozwiedziona.
Później zeszła się z byłym mężem.
Rozmawialiśmy z jej rodziną.
Nie było go w Two Rector Street.
Myślałem, dlaczego go tam nie było,
skoro były tam jej córki i jej brat.
Był naszym pierwszym podejrzanym.
Musieliśmy go przesłuchać i dowiedzieć się, co wie.
Rodzina powiedziała, że kilka dni wcześniej
Eridanii wydawało się,
że ktoś z pracowników budynku ją śledzi.
Siostra mówiła, że ma złe przeczucie.
Mówiła, że obserwował ją facet,
gdy wchodziła w pracy do windy.
Do naszego domu przyszła dziennikarka, żeby przeprowadzić z nami wywiad.
Dzieci mówią, że ich mamę niepokoił jeden mężczyzna,
który również pracował w tym budynku.
Twierdziła, że ją śledził.
Dziwnie na nią patrzył i się tym stresowała.
15 LAT
Gapił się na nią, gdy sprzątała.
Mówiła, że ktoś ją straszy i ją śledzi.
Ta osoba zrobiła to dwa razy,
ale córka Eridanii powiedziała nam,
że kilka dni przed jej zaginięciem
znów próbował z nią rozmawiać.
Rodzina była przerażona tą sytuacją.
Ona była przerażona i zmartwiona tą sytuacją i powiedziała o niej rodzinie.
Powiedziałem, że spróbuję załatwić jej nową pracę.
Zgodziła się.
Gdyby się nie udało, miała odejść.
Była gotowa rzucić pracę, bo nie czuła się bezpiecznie.
I to, że stało się to kilka razy…
Zaatakował ją, zgwałcił ją, porwał ją?
Do czego był zdolny się posunąć?
Prześladowca znał układ budynku,
wyjścia i wejścia do niego.
To ktoś, kto był tam codziennie,
wiedział, dokąd chodzą ludzie, o której godzinie,
o której zamykają budynek, o której go otwierają,
kto jest gdzie i o której.
Musieliśmy jak najszybciej zidentyfikować tę osobę.
My szukaliśmy tego faceta, a detektywi pojechali
przesłuchać męża Eridanii i zweryfikować jego miejsce pobytu.
Powiedział, że pracował do 20,
a potem wrócił do ich mieszkania.
On został w domu, żeby sprawdzić, czy wróciła.
Detektywi to zweryfikowali i zamknęli ten wątek.
Byliśmy wtedy pewni,
że nie miał nic wspólnego ze zniknięciem Eridanii.
Skontaktowaliśmy się z prześladowcą.
Zabraliśmy go na górę do sali przesłuchań.
Twierdził, że grał w ping-ponga ze znajomymi,
gdy Eridania była w pracy.
Osoby, z którymi rzekomo grał,
zostały dokładnie i szczegółowo przesłuchane.
Na podstawie ich zeznań wykluczyliśmy go z listy podejrzanych.
9 LIPCA 2009 ROKU 2 DNI OD ZAGINIĘCIA ERIDANII
Musimy się bardziej postarać i znaleźć Eridanię.
Pomogą nam w tym psy.
Wszyscy wiedzą, że gdy przyprowadzą psy, to jeśli coś tam jest, to to znajdą.
Psy sprawdzały 14 kondygnację.
Podjęły dwa tropy w pomieszczeniu gospodarczym.
Były tam systemy klimatyzacji i ogrzewania.
Wszyscy skupili się na tym piętrze.
Czekaliśmy na informację, że coś znalazły.
Coś, czego użyjemy.
Coś, co powie nam coś więcej, niż już wiemy.
Psy nie podjęły jej tropu.
To było frustrujące.
Żal ci było rodziny, bo wiedziałeś, że oni…
Z każdym dniem i z każdą godziną
ich nadzieja malała.
Z każdą mijającą sekundą i minutą
rodzina była coraz bardziej przytłoczona.
Wszyscy się bali. Nikt nie jadł.
Jakby…
Baliśmy się najgorszego.
Było wiele kamer. To setki godzin nagrań.
Godzinami oglądałem je w kółko,
żeby się upewnić, że niczego nie pominęliśmy.
Szukałem dowodów, podejrzanych rzeczy.
Jedyną osobą,
która dziwnie się zachowywała, był konserwator.
Pracował przy windzie towarowej. Potem był w piwnicy.
Potem poszedł do pomieszczenia gospodarczego,
które było jego szatnią.
Sprawdzałem wszystkie kamery, które go nagrały, gdy był w budynku.
Zniknął na kilkanaście minut.
Na jakieś 45 minut.
Nagle chwilę po 20
zauważyłem go w piwnicy.
Ale nie nagrano go, jak wychodził z windy.
Ani w piwnicy, ani w holu.
Mógł się tam dostać tylko schodami.
Zachowywał się bardzo dziwnie.
Wzbudziło to nasze podejrzenia.
Musieliśmy go przesłuchać.
Był osobą, która mogła wiedzieć, gdzie jest Eridania.
Nazywał się Joseph Pabon.
Zadzwoniłem do niego i zgodził się z nami porozmawiać.
Chciałem to zrobić na komisariacie
w bardziej kontrolowanym środowisku.
Przyszedł Joseph Pabon.
Powiedział, że pracował przy windzie towarowej.
Zawoził panie sprzątające
na piętra, na których miały pracować.
Wyjaśnił, że zawiózł ją na 8. kondygnację.
Tam znaleziono jej wózek i spinkę.
Więcej jej nie widział.
Był lipiec.
Było potwornie gorąco.
Jako detektyw musiałem być w garniturze.
Ale gdybym mógł włożyć klapki i spodenki kąpielowe,
byłoby super.
On miał na sobie bluzkę termoaktywną z długim rękawem i T-shirt.
Pomyślałem sobie, że oszalał.
Ubrał się jak na śnieżki, a mieliśmy lipiec.
Cały czas o tym myślałem, gdy z nim rozmawiałem.
Potem kazaliśmy mu zdjąć bluzkę.
Miał zadrapania na plecach, ramionach, szyi i torsie.
Zapytałem, jak je wyjaśni.
Powiedział, że w czwartek, gdy zaginęła Eridania,
obsługiwał windę towarową
i woził nią ekipę budowlaną.
Powiedział, że pomagał im z wózkami z prętami zbrojeniowymi.
Mówię do niego: „Należysz do związku zawodowego”.
Potwierdził.
Wiem, jak to wygląda, bo osoby z mojej rodziny
też należały do różnych związków.
Będziesz miał kłopoty, jeśli zrobisz coś, czego ci nie kazano.
Twoją pracą jest naciskanie guzika w windzie.
Pytam: „Pomogłeś im z wózkami?”.
Nie mogłem tego pojąć. Nie uwierzyłem w to.
Prosiłem go:
„Jeśli coś jej zrobiłeś albo jest w tym budynku,
powiedz nam, pójdziemy po nią.
Oddamy ją rodzinie”.
Twierdził, że nic nie zrobił.
Przesłuchiwaliśmy go przez 14 godzin.
Zapytaliśmy, czy możemy pobrać jego DNA.
Zgodził się.
Zrobił sobie wymaz.
Nie przyznawał się do żadnego nielegalnego czynu.
Musieliśmy go wypuścić.
Nie było ciała, żeby go oskarżyć.
Ale dałem swoim przełożonym znać,
że jest on naszym głównym podejrzanym.
Zaczęliśmy śledzić Josepha Pabona.
Obserwowaliśmy jego miejsca pobytu,
bo mógł ją gdzieś przetrzymywać.
Mógł ją trzymać w swoim domu.
Mógł ją trzymać w innym budynku.
Śledziło go kilku detektywów.
Chcieliśmy wiedzieć, gdzie jest.
Chcieliśmy śledzić Pabona 24 godziny na dobę.
Ustaliliśmy grafik.
Skręcił w prawo, to ja też. Skręcił w lewo, to ja też.
Gdy wchodził do knajpy i za długo w niej siedział,
wysyłaliśmy tam kogoś, żeby sprawdzić, czy tam jest.
Nie staraliśmy się ukrywać.
Nie przeszkadzało nam, że wie, że go śledzimy.
To była gra w kotka i myszkę, my kontra on.
Nie zamierzaliśmy przegrać.
Szukaliśmy jej od paru dni.
Nie było jej na nagraniach.
Nie wyszła z budynku.
Przeszukaliśmy cały budynek, wszystkie piętra,
i nie mogliśmy jej znaleźć.
To nie miało sensu.
Byliśmy sfrustrowani.
Bardzo utrudniało nam to pracę.
To znaczyło, że nie będziemy prowadzić śledztwa
w Two Rector Street,
tylko w całym Nowym Jorku.
Sprawa się rozrosła.
Oznaczało to więcej ludzi i śledztwo na większą skalę.
Mogła być wszędzie.
Postanowiliśmy sprawdzić nagrania z okolicznych kamer.
Widzimy ją na Trinity Street?
Widzimy ją na Greenwich Street?
Widzimy ją na Rector Street? Wschodniej czy zachodniej?
Nic nie znaleźliśmy.
Nie widzieliśmy jej tam.
„Dlaczego nie mogę jej znaleźć? Co mi umknęło?
Co nam wszystkim umknęło?”
Wiele osób pracowało przy tej sprawie.
Na północ od Rector Street był sklep.
Znaleźliśmy nagranie z czasu, gdy zaginęła Eridania,
pokazujące Josepha Pabona.
Zdobyliśmy kopię paragonu.
Joseph Pabon kupił w tym sklepie alkohol.
Eridania mogła wpaść na niego, gdy pił.
Może się pokłócili i on ją zaatakował.
Mówię na to moment „o cholera”.
„Muszę to zatuszować”. To taka reakcja.
Nie mieliśmy podstaw, żeby go aresztować.
Nadal nie mieliśmy ciała.
Więc nie było przestępstwa.
Dalej go śledziliśmy.
10 LIPCA 2009 ROKU 3 DNI OD ZAGINIĘCIA ERIDANII
Przeszukiwaliśmy teraz miejsca, w których można porzucić ciało,
zamiast tych, w których można się schować.
Pomyśleliśmy, że mogła być w pojemniku na śmieci.
Zabierała je prywatna firma.
Wysłaliśmy detektywów do Pensylwanii, żeby sprawdzili wysypisko śmieci.
Rodzina doświadczyła wszystkich emocji.
Przeprowadzono dokładne przeszukanie wysypiska śmieci w Pensylwanii,
dokąd trafiają śmieci z budynku.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Mama nie była śmieciem.
Myślałam sobie: „Boże. Czy mama tam jest?”.
To straszne…
że ktoś mógł jej to zrobić.
Nie było tam Eridanii Rodriguez.
Nie znaleźliśmy żadnych dowodów, które pomogłyby nam ją znaleźć.
Powiedzieli, że jej tam nie było, więc znów miałam nadzieję.
Nikt nie widział Eridanii Rodriguez.
Policja uważa, że nie żyje.
To trudny czas dla rodziny. Czekamy na odpowiedzi.
Zrobiła się z tego sensacja.
Gdy mamy sensację, media pytają policję:
„Co się tu dzieje?”.
Byliśmy sfrustrowani. „Kurwa, gdzie ona jest?”
Czuliśmy presję.
Przy tej sprawie pracowało wiele osób.
Nie można było tego dalej ciągnąć.
Detektywi musieli wrócić do swoich spraw. Policja musiała patrolować ulice.
Szefostwo wycofywało ludzi z tej sprawy, żeby zajęli się innymi rzeczami.
Nie rozwiązywaliśmy tej sprawy
i nie wyglądało to dobrze dla policji.
Nasi szefowie też na nas naciskali.
No ale co?
Komisarz Matarazzo, szef detektywów na Manhattanie,
spotkał się z nami.
Odwrócił się do mnie i powiedział:
„John, co się dzieje?
Jak myślisz? Gdzie ona jest?”.
Mówię, że musi być w tym budynku.
Kazał przeszukać go jeszcze raz.
11 LIPCA 2009 ROKU 4 DNI OD ZAGINIĘCIA ERIDANII
Znów go przeszukiwaliśmy.
Nie wyszła z tego budynku.
„Wejdźcie tam i ją znajdźcie, do cholery”.
Wezwano dziesięciu sierżantów i 100 funkcjonariuszy,
żeby przeszukali każdy zakamarek tego budynku.
Piętro po piętrze.
Wszyscy się zaangażowali.
Przez tę sprawę spędziliśmy dużo czasu z jej rodziną.
Chcieliśmy, żeby wynik był pozytywny.
Niestety tak nie było.
Zadzwonił do mnie detektyw z dziewiątego.
Mówi: „Jestem na 12 kondygnacji. Wysiadłem z windy.
Musisz tu przyjść”.
Na tym piętrze trwała budowa.
Gołe ściany, sam beton. Żadnych mebli.
Gdy wysiadłem z windy,
poczułem zapach śmierci.
Detektyw kazał mi tam zajrzeć.
Zauważyłem krew
i osad w szybie od klimatyzacji.
Wezwaliśmy na miejsce techników.
Otworzyliśmy szyb.
Była w środku.
Teraz wiemy, że to zabójstwo.
Podczas pierwszego przeszukania psy nie kłamały, że coś wyczuły.
Powietrze przepływało i unosiło się.
Podczas drugiego przeszukania szyb był zamknięty.
Powietrze nie ruszało się, gdy znaleziono ją na tym piętrze.
Ciało było w stanie rozkładu.
Fizyczna identyfikacja nie była możliwa.
Ale można było przypuszczać, że to była Eridania.
Miała związane ręce i nogi, ręce na plecach, usta zaklejone taśmą.
To nie była zwykła taśma.
Była to taśma ostrzegawcza, żółto-czarna.
Eridania nosiła na szyi krzyżyk.
Miała go w ustach.
Wiele osób podejrzewało,
że mógł to być jakiś rytuał.
Gdy pomyślisz, że można coś takiego zrobić…
Rety. Wsadził ją do szybu od klimatyzacji.
Kto zrobiłby coś tak potwornego?
„Tak ją ukryję”.
Biuro Naczelnego Lekarza Sądowego zabrało stąd ciało.
Policja pracuje tu cały dzień.
Czekamy na wiadomość, kogo znaleźli.
BRAT ERIDANII
Mamy nadzieję, że to nie ona, ale mam złe przeczucie.
Znaleźli mamę.
Znaleziono ją w szybie od klimatyzacji.
Związaną jak zwierzę.
Waliłem w stół kuchenny.
Mój brat próbował mnie uspokoić.
Słychać było ciągły płacz.
Jak można zrobić to osobie,
która zawsze wszystkim pomagała?
Była dobra i miła.
Wszyscy byli przy niej szczęśliwi.
Czym sobie na to zasłużyła?
Wyobrażam sobie jej krzyk.
Próbuje wołać o pomoc,
ale w tym budynku nawet jeśli głośno krzyczysz,
nikt cię nie usłyszy.
Powiedziałem, że sprawca na pewno zostanie ukarany.
Bo Eridania nie zasłużyła na to, co się tam stało.
BIURO NACZELNEGO LEKARZA SĄDOWEGO
Zostałem wysłany na sekcję zwłok.
Wiedziałem, że wszystko, co znajdę, pomoże tej sprawie.
Najpierw przyczyna śmierci, a potem informacje kryminalistyczne.
Wykluczono napaść na tle seksualnym.
Nie było śladów urazów, dźgnięcia ani ran postrzałowych.
Czaszka nie była złamana.
Kość gnykowa była nienaruszona.
Nie była podwiązywana.
Przez to, w jakiej pozycji się znajdowała,
była związana,
jej głowa była pochylona, szyja była zgięta.
Miała na ustach taśmę, więc miała ograniczony dopływ powietrza.
Przyczyną śmierci było uduszenie się.
Prawdopodobnie żyła, gdy ktoś ją związał,
podniósł, wsadził do szybu i zamknął.
Ja…
To…
Serce mi zamarło, bo gdy byłem w piwnicy,
patrzyłem na ten szyb,
krzyczałem jej imię, nasłuchiwałem.
Jeśli wtedy żyła, to nie mogła…
krzyknąć, powiedzieć mojego imienia,
wołać o pomoc, bo…
miała zaklejone taśmą usta.
Ludzie mówią: „To nie twoja wina. Nie myśl tak”.
Ale postawcie się na moim miejscu.
Gdy ostatni raz rozmawiałem z siostrą,
miała złe przeczucie.
Miałem znaleźć jej nową pracę.
I stało się to.
To też schrzaniłem.
Nie pozwoliłem jej odejść z pracy.
Nie przeczesałem tego remontowanego piętra.
Na szczęście mieliśmy podejrzanego.
Joseph Pabon nie miał alibi.
Pracował w Two Rector Street, gdy pracowała tam Eridania.
Joseph Pabon miał na ciele zadrapania, których dobrze nie wytłumaczył.
Podczas sekcji zwłok pobiera się próbki DNA.
Obcina się paznokcie,
żeby sprawdzić, czy jest na nich obce DNA.
Ale to nie jest test na COVID, który daje wynik po 15 minutach.
Musieliśmy poczekać na wyniki.
Mieliśmy nadzieję, że powiążemy Josepha Pabona
z próbkami DNA zebranymi od Eridanii.
Przyjrzeliśmy się bliżej Josephowi Pabonowi.
Kilka razy był oskarżony o przemoc wobec kobiet.
Po kłótni ze swoją byłą dziewczyną
kulą bilardową rozwalił szybę jej w aucie.
Przez to bardziej wierzyliśmy w to,
że ten facet miał jakiś problem
i przy Eridanii stracił panowanie nad sobą.
Po przesłuchaniu śledziliśmy go,
żeby wiedzieć, gdzie jest.
Teraz śledziliśmy go do otrzymania wyników testów DNA,
które mogły potwierdzić, że to był on.
Gdybyśmy go zgubili, to byłaby katastrofa.
Gdyby przyszły wyniki, a jego nie było.
Mamy faceta, który możliwe, że popełnił straszną zbrodnię.
Związał tę kobietę, udusił ją.
A on żyje sobie normalnie, jakby nic nie zrobił.
Martwiło nas też coś innego.
Miał na koncie agresję wobec kobiet. Mógł zaatakować swoją nową dziewczynę.
17 LIPCA 2009 ROKU 10 DNI OD ZABÓJSTWA ERIDANII RODRIGUEZ
W dniu 17 lipca dostałem wiadomość, że są już wyniki DNA.
Wszystko wskazywało na to, że to był Joseph Pabon.
Gdy dostaliśmy nakaz aresztowania, zadzwoniłem do Ala Titusa
i powiedziałem: „Działamy. Pora go aresztować”.
DZIELNICA FINANSOWA
Mieszkał na Staten Island.
Zjechał z głównej ulicy w boczną uliczkę.
Otoczyliśmy go.
Wyszliśmy z bronią.
Kazaliśmy mu zatrzymać auto.
Gdy aresztowaliśmy Pabona,
w aucie była jego dziewczyna.
Mogła nie zdawać sobie z tego sprawy,
pewnie później to zrozumiała,
że żyła z mordercą.
Uratowaliśmy ją, bo mogła być jego kolejną ofiarą.
To było świetne zakończenie tej przeciągającej się sprawy.
Dorwaliśmy tego faceta.
Usunęliśmy go z ulicy.
Gdy powiedziano nam,
że aresztowali Josepha Pabona i oskarżyli go o zabójstwo,
wszyscy płakali i się cieszyli,
ale ja…
Cieszyłem się, ale…
Po rozmowie ze śledczym
zadawaliśmy sobie pytania. „Dlaczego coś takiego zrobił?”
Pracowałem z nim przez półtora roku.
Rozmawialiśmy, witał się ze mną.
Rozmawiał ze mną w recepcji, zawsze wykonywał swoją pracę.
Nie miałem z nim problemu.
Nie zrobiłem mu nic złego,
żeby musiał tak krzywdzić moją siostrę.
Nie uznawałem go za wroga. Był kolegą z pracy.
Przywieziono go.
Umieszczono go w celi w pierwszym komisariacie.
Wszyscy byli nakręceni.
Byłem gotowy. Chciałem go przesłuchać.
Chciałem, żeby przyznał, co zrobił.
To była sprawa osobista.
Niestety skorzystał z prawa do obrony.
Nie przesłuchałem go.
Ale podczas procesu Joseph Pabon został skazany.
Dostał od 25 lat do dożywocia.
Zasłużył na taki los.
Gdy powiedzieli, że jest winny,
rozpłakałam się.
Wszyscy płakaliśmy.
Nie było mu przykro.
Śmiał się, gdy na nas patrzył.
To złamało mi serce.
Powstrzymywałem się,
żeby się na niego nie rzucić.
Chciałem go walnąć w głowę.
Udusić go.
Pabon nie powiedział, dlaczego to zrobił.
Nadal czekamy na odpowiedź.
Po co? Mama coś mu zrobiła?
Powiedziała coś, co go zdenerwowało?
Dlaczego?
Puściły mu nerwy.
Wpadł w szał.
Już wcześniej miał problemy z kobietami.
Wiem, że walczyła o życie.
Wiem, że w ostatnich chwilach bardzo się bała.
Ale odeszła.
Już nie wróci.
Ciągle o tym myślę.
Ciągle to w sobie noszę.
Nadal nie rozumiem, co się stało.
Na zawsze zmienił naszą rodzinę.
Praca przy tej sprawie, spotkanie tej rodziny, ich rozpacz…
Tyle pracy włożyliśmy w to, żeby znaleźć sprawcę.
Nigdy tego nie zapomnę.
Gdy dorastałem, uważałem policję
za największy gang w Nowym Jorku.
Ale po tylu latach pracy z nimi
zrozumiałem, że to rodzina.
Ludzie nie rozumieją, czym zajmuje się policja.
To nie są siły okupacyjne.
A ludzie to nie są dzikusy,
których musimy atakować.
Kilka lat po procesie
przeszedłem na emeryturę i chciałem połączyć te dwie grupy.
Z detektywa Titusa stałem się doktorem Titusem.
Wykładam na John Jay College of Criminal Justice.
Aresztowanie to pozbawienie wolności.
Pracuję z przyszłymi organami ścigania.
Trzeba poznać fakty i dowody,
żeby uznać, czy ktoś jest winny.
Nie można tego robić na podstawie wyglądu czy uprzedzeń.
Chcę, żebyście zrozumieli,
że istnieją różne punkty widzenia.
Podobne do waszych, inne od waszych.
Będąc w organach ścigania, trzeba o tym wiedzieć.
Trzeba traktować wszystkich na równi.
Studenci muszą zrozumieć, do jakiego świata wkroczą.
To dla mnie ważne.
Praca dla dobra wszystkich,
żeby świat był lepszy i bezpieczniejszy.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Przeżyłem 11 września,
więc chcę jeździć na Bliski Wschód.
Pracowałem dla Korpusu Piechoty Morskiej.
Gdy byłem w Afganistanie,
dostałem wiadomość, że otworzą sprawę Howarda Pilmara.
Zamordowano go w biurze.
Nie znam nikogo, kto chciałby jego śmierci,
kto chciałby go tak zamordować.
Nie myślę o nierozwiązanych sprawach,
ale o sprawie Pilmara myślałem przez kolejne lata.
Prawie nam się udało.
Każdy detektyw ma sprawę, która mu umknęła.
Jest takim Moby Dickiem w ich karierze.
Howard został zamordowany jak świnia w rzeźni.
Jak zwierzę.
Napisy: Kamila Krupiński