Sa isla ng Manhattan,
may dalawang Detective Squad na nakalaan para sa mga homicide:
ang Manhattan North at Manhattan South.
Iniimbestigahan nila ang mga pinakabrutal at pinakamahirap na pagpatay.
Ito ang mga kuwento nila.
Biyernes ng gabi bago Memorial Day,
nakatanggap kami ng tawag na may nawawala sa 115 Central Park West.
Majestic ang tawag sa building.
Napakagandang building.
Kumpleto sa amenities 'yong Majestic.
Mga doorman, concierge,
lahat ng kailangan para mabuhoy do'n.
Pinuntahan namin 'to.
Sinalubong kami ni Mr. Abdela,
na nagsabing di pa umuuwi 'yong anak niyang si Daphne Abdela.
Kinausap ni Lee Furman 'yong tatay para malaman 'yong nangyari.
Sabi ng doorman, "Di siya nawawala."
"Nasa utility room siya sa likod ng lobby."
Itinuro ng doorman kung nasaan 'to.
Pagbukas ni Mr. Abdela ng pinto,
may nakita kaming batang babae, batang lalaki,
sa bathtub, sa tubig, hinuhugasan ang isa't isa.
Ito si Daphne Abdela at ang nobyo niyang si Chris.
Inisip ko, "Naghaharutan sila. Nasa bathtub sila."
Nakakailang man 'yong eksenang 'yon,
napansin niyang may dugo.
Kaya tinanong ko 'yong tungkol sa dugo, sabi ni Daphne,
"Nasugatan ako habang nagro-rollerblade."
Kaunti lang 'yong dugo kaya di masasabing,
"May nangyayari. May nangyari."
Puwedeng natumba siya.
Napansin kong may sugat din si Chris sa kilay.
Pero, maliit din. Di malala.
Masasabi kong galit siya na nando'n kami.
Sinigawan niya'ng tatay niya, "Ba't ka tumawag ng pulis?"
"Ayoko ng mga pulis. Ayoko sila."
Tapos sumigaw si Daphne, "Lumabas kayo. Isara n'yo 'yong pinto."
Sa puntong iyon, sabi ni Mr. Abdela,
"Okay na ako. Maayos na ang lahat. Dadalhin ko sila sa taas."
Kaya umalis na kami.
Bago nakalayo si Lee Furman sa Majestic,
may narinig siya sa radyo
tungkol sa nag-report ng bangkay sa Central Park,
at galing ito sa Majestic.
Sumagot ako sa radyo, sabi ko, "Galing lang kami do'n. Pupunta kami."
At bumalik kami sa Majestic.
Si Daphne Abdela 'yong tumawag sa pulis.
Pinapasok niya kami.
Pumasok ako, at sabi niya, "May bangkay sa lawa."
"Bangkay sa lawa. Talaga? Sigurado ba 'yon?"
Napakasama ng krimen na 'to.
Sobra.
Sino'ng may gustong wasakin ang isang tao nang ganito?
At bakit?
Bahagi ng kaluluwa mo ang nawawala sa bawat kaso.
Di mo magagawa ang trabahong 'to maliban kung may malasakit ka.
Gusto mong malaman ang totoo.
Ganiyan ang mga detective.
Gusto kong inaalam ang likod ng mga pangyayari.
Ano ba talaga'ng nangyari?
Importanteng malaman ng pamilya kung sino'ng pumatay sa kamag-anak nila.
'Yan ang trabaho ko.
Sa New York City, ang NYPD…
Ito na 'yon.
Mahalaga ang Central Park sa gitna ng New York City.
Di lang ito park na maiisip mo lang ay…
'yong may magandang damuhan,
siguro may ball field, at playground area.
Higit pa 'to ro'n.
Nakatira tayo sa kongkreto.
Naglalakad tayo sa kongkreto.
Nakatira tayo sa taas, malayo sa kalikasan.
Kaya, higit pa sa bakuran ang Central Park, para sa taga-New York.
Oasis 'to.
Pero ang Central Park ay para sa lahat ng taga-New York.
Di lang sa mabubuting tao, pati sa masasamang tao rin.
Delikado ang Central Park noong '70s at '80s.
Di ako pupunta do'n pag gabi.
'Yan 'yong may 2,500 na homicides dito kada taon.
Marami do'n nangyari sa Central Park.
Sa huling bahagi ng 1990s,
nagiging mas ligtas na 'yong city.
Bawat indikasyon ng krimen, kaligtasan ng publiko,
ay gumaganda na.
Nang umayos 'yong city,
naging maayos din 'yong Central Park.
Pero, tuwing may krimen do'n,
lahat kasali.
May masalubsob sa Central Park, parang,
"Diyos ko, dapat alamin ng lahat ano'ng nangyayari."
Kaya pag may pinatay, malaking bagay 'to.
Noong May 23, 1997,
nagsisimula pa lang ako sa ikalimang taon bilang assistant DA.
Sumasama ako no'n sa mas senior na homicide assistant,
ibig sabihin sinasanay ako para mag-imbestiga at umusig ng homicides.
At sa pagitan ng 3:00 a.m. at 4:00 a.m.,
naalala kong nagising ako sa tunog ng beeper.
At dahil kakalipat ko lang sa inuupahan ko,
wala pa akong telepono do'n.
Kaya kailangan kong lumabas.
Nakakita ako ng pay phone at tinawagan ko 'yong numero sa beeper.
Sumagot 'yong sa kabilang linya,
"May nangyayaring gulo sa Central Park."
'Yon yata ang pinakamalaking understatement na narinig ko.
Napakaaga no'n.
Inabisuhan kami ng nightwatch dispatcher.
Sabi niya, "May bangkay na lumulutang sa Central Park Lake."
Commanding officer ako ng Manhattan Detective Nightwatch.
Trabaho namin ang alamin 'yong crime scene
tapos ipasa 'to sa nakatalagang detective sa kaso.
Dumating ako sa crime scene
na nasa kanlurang bahagi ng Central Park, katabi ng Strawberry Fields.
May bakas ng dugo papunta sa gazebo mga 40 hanggang 50 talampakan.
Sinundan namin 'yong bakas ng dugo.
At naglakad ako papunta sa lawa.
At do'n sa lawa
may katawan ng tao na lumulutang nang nakatihaya.
No'ng makita ko 'yong crime scene,
di ko maiwasang makaramdam ng matinding pagkalito.
Nasa gitna ng magandang park 'yong lawa.
Pero isa sa pinakabrutal
ang nakikita ko sa crime scene na 'to.
Pumunta ako sa death scene para imbestigahan 'yong katawan do'n,
sa kinalalagyan nito.
Karamihan sa mga crime scene nasa iisang lugar lang.
Sa kasong ito, may daan papunta sa park
kung saan may mga patak ng dugo,
sa may gazebo kung saan puno ng dugo,
at 'yong katawan sa lawa.
At tumingin ako sa gilid ng tubig,
at lumulutang sa gitna ng mga tambo
'yong maputlang lalaki,
anumang natira sa kaniya.
Lumapit ako nang kaunti
at nakita kong wakwak 'yong tiyan niya,
at lumulutang sa tubig 'yong bituka niya.
Marami na akong nakitang bangkay sa pagtatrabaho ko sa NYPD.
Ito lang ang katawang nakita ko na lumulutang 'yong bituka.
Di ko 'to makalimutan.
Nilaslas 'yong pulso niya.
'Yong kanang kamay, nakabitin, halos matanggal na.
'Yong napakaraming hiwa, mga saksak.
Maiisip mong "overkill" 'to.
Ibig sabihin ng overkill bugso ng damdamin, poot, galit.
Bawat pagpatay ay kakila-kilabot, at bawat crime scene ng pagpatay
ay nakakagalit, at emosyonal, at mahirap unawain.
Pero may pagkakaiba.
At 'yong mga pagpatay na ginamitan ng patalim
ang pinakamalupit.
Sa puntong 'to ng career ko,
ito'ng pangalawang homicide crime scene na napuntahan ko.
Ang malantad sa gano'n nang gano'n kabilis,
para kang hinagis sa dagat nang di ka marunong lumangoy.
Third-grade detective investigator ako sa Manhattan North Homicide Squad.
At halos apat na taon na ako do'n.
Biyernes, May 23, 1997, di ako naka-schedule sa day shift.
Maaga akong pumasok para pumunta sa korte sa bayan.
Dumating ako sa opisina ng mga alas-otso ng umaga.
Tumingin sa 'kin 'yong tenyente at sinabing, "May pinatay sa park."
"Tumawag ka, i-cancel mo 'yong kaso mo, at sumama ka sa amin."
Sinabi sa akin na mula sa Manhattan North Homicide
ang ia-assign.
At dumating si Rob Mooney.
No'ng magsalita na siya,
alam ko na kung sino'ng in charge.
6'5" 'tong lalaking 'to.
Malaki 'yong ulo niya.
Pang-'70s rock star 'yong buhok at bigote niya.
Para siyang isa nawawalang miyembro ng The Allman Brothers Band.
At lagi siyang may suot na Grateful Dead pin sa kuwelyo niya.
Deadhead siya. Gusto niya 'yong Grateful Dead.
Halos 300 beses ko na yatang nakita 'yong Grateful Dead sa buong buhay ko.
Malaking advantage para sa 'kin 'yong pagkakaiba-iba sa komunidad na 'yon
sa pagiging di mapanghusga sa mga tao.
Di ka dapat humuhusga sa panlabas na anyo.
At totoo 'yon sa kasong 'to.
NATAGPUAN 'YONG BANGKAY
DUMATING SI DET. MOONEY SA PINANGYARIHAN
Walang pitaka 'yong biktima,
pero may mga papeles kaming nakita.
At may pangalan, Michael McMorrow.
Nalaman namin na 44 na taong gulang si Michael.
Nakatira siya sa Manhattan kasama ang nanay niya,
at nagtrabaho siya sa isang real estate company.
Misteryo ang malagim na pagpatay sa lalaki sa Central Park ng New York.
Higit 50 beses na nilaslas si McMorrow, nilaslas 'yong lalamunan niya.
Maririnig mo 'yong dagundong ng media,
dahil sa New York City,
binibigyang halaga lahat ng nangyayari sa Central Park.
Nang makita ko 'yong laki ng biktima, higit anim na talampakan siya.
Mukhang higit siya sa 200 pounds.
Kaya para magawa ng isang tao na luray-lurayin,
putol-putulin ang tao nang gano'n,
may di pa tayo alam. Di ko talaga maintindihan.
'Yong kondisyon ng katawan ng biktima
at tindi ng karahasan na nagdulot ng mga pinsalang 'to,
malinaw na indikasyon na di ito basta karahasan lang.
Di 'to nakawan na naging marahas.
Kaya 'yong misteryo ang magiging mekanismo ng nangyari.
DUMATING SI DET. MOONEY SA PINANGYARIHAN
BUMALIK SI OFFICER FURMAN SA MAJESTIC
Nasa loob ako ng apartment.
Alas-dos na ng madaling araw.
Pagkaalis ni Chris, tinawagan kami ni Daphne.
At sabi niya, "Natakot ako kay Chris."
"Ayokong magsalita habang nandito siya."
Sabi ni Daphne, kasama niya sa park 'yong nobyo niyang si Chris.
Magkasama sila, naglakad-lakad,
tapos bigla na lang nabaliw si Chris. May pinatay siyang lalaki.
Habang nagsasalita si Daphne, umalis lang si Mr. Abdela na parang…
Nakatingin ako sa kaniya. Umalis siya. Inisip ko, "Anak mo 'to."
"Wala kang sinasabi. Di mo siya pinipigilang sabihin 'to."
Muli, baka sanay na lang siya sa ganito.
Kaya sa isip ko, "Niloloko niya ako."
"15 years old ka. Bata ka pa."
Baka nasangkot siya sa gulo, kaya gusto niyang mamroblema 'yong tatay niya.
Di ko siya tinatanong. Sinasabi lang niya 'tong impormasyong 'to.
Tapos sabi niya, "Sinubukan ko siyang i-CPR."
Na sinubukan niyang tumulong imbes na maging bahagi ng krimen.
Sinasabi niya, "Ginawa 'to ni Chris. Ginawa 'yon ni Chris."
Walang "ako," walang "ginawa ko."
Hanggang sa, habang sinusubukang itapon ni Chris 'yong bangkay,
sinabi niya, "Chris, hiwain mo 'yong tiyan niya tapos lunurin mo."
"Subukan mong itago."
Gulat ka dapat pag napunta ka sa gano'ng sitwasyon.
Pero normal lang 'yong kilos niya, sobrang kalmado.
May mga pulis mula Central Park precinct na pinapunta si Lee Furman
sa park, na nakatuklas ng bangkay na lumulutang sa lawa.
Binago nito 'yong nangyayari sa apartment.
NATAGPUAN ANG BANGKAY
BUMALIK SI OFFICER FURMAN SA MAJESTIC
Nang rumesponde si Lee Furman sa tawag sa 911 sa apartment ni Daphne,
malinaw na may dahilan para maniwalang sangkot si Christopher dito.
Kaya no'ng umagang 'yon, dahil sa impormasyong 'yon,
pinuntahan ng mga detective si Christopher Vasquez,
at inaresto siya sa pagpatay kay Michael McMorrow.
Kailangan niyang pumunta sa central booking.
At sabi ng tenyente no'n sa 'kin,
"Ayusin mo 'yong kurbata mo. Ihahatid mo siya sa kotse."
Noong una kong tingnan si Chris Vasquez,
medyo nagulat ako, kasi para lang siyang batang paslit.
Alam kong 15 siya, pero mukha siyang 12.
Malinaw na may sugat siya sa gilid ng mukha niya at sa kamay.
Sa nakita ko, lalo akong napaisip
kung paano talaga 'to nangyari,
kasi para sa 'kin, parang di lang siya 'yong nag-iisang responsable
sa lahat ng kaguluhang nangyari sa eksenang ito.
Ang di namin alam ay kung ano'ng meron kay Daphne.
Nagpresenta siya bilang witness.
Pero di sasabihin ng karamihan sa mga witness sa mararahas na krimen
na iminungkahi nilang magandang ideya na hiwain 'yong biktima
para lumubog 'yong bangkay sa lawa.
Kaya inaresto si Daphne Abdela
no'ng 12:30 ng hapon noong May 23.
Pumunta kami para humingi ng pahayag mula sa kaniya.
Gusto namin siyang makausap,
at 'yong tatay, sa ngalan ni Daphne,
tumanggi siyang makipag-usap sa 'min.
Noong una kong nakita si Daphne Abdela, bata siya.
Maliit siya.
Sa utak ko, nahihirapan akong ikonekta 'yong taong 'to sa krimeng ito.
Sinabihan kaming pareho silang humingi ng abogado.
Kaya walang pagkakataon para ma-interrogate namin sila.
Malaking kawalan 'yon.
Pag di ka nakakuha ng gano'ng pagkakataon, problema 'yon.
May dalawa tayong 15-year-old at si Michael,
na 30 taong mas matanda sa kanila.
Paano nagkasama ang mga taong 'to?
Pa'no 'to naging murder?
Tiningnan ng mga detective 'yong pamilya ni Daphne
at nalamang mayamang negosyante 'yong tatay niya,
at French model 'yong nanay niya.
Inampon nila siya no'ng sanggol pa siya.
At namuhay siya nang masagana.
Nasa kaniya na ang lahat.
No'ng late '80s, dinadala ng mga nanay 'yong mga anak nila sa park.
Maglalaro kami sa Strawberry Fields.
Tapos fast-forward ng 13 taon.
At isang araw nabalitaan naming may inaresto sa pagpatay.
At ito'y isang babaeng nagngangalang Daphne.
Habang inaalam namin 'to,
na-realize ng mga kaibigan namin na 'yong batang nagngangalang Daphne,
isa siya sa mga batang nakikipaglaro halos tuwing hapon sa mga anak namin.
Nang marinig ko 'yong tungkol sa pagpatay, nahumaling ako do'n.
Lagi ko 'tong iniisip.
No'n ako nag-propose na gumawa ng libro tungkol dito.
Sa pagsulat nito, gusto kong makausap lahat
ng nakakakilala kay Daphne, at kay Christopher.
Sa Columbia Grammar nagsimulang mag-aral si Daphne.
No'ng una, nag-fit in siya,
pero paglipas ng mga taon, mas naging palaaway siya.
At sa huli, no'ng grade eight, pinaalis siya sa Columbia Grammar,
na di karaniwan para sa isang private school sa city.
Nasangkot sa maraming self-destructive behavior si Daphne,
gaya ng alak at droga.
At binayaran ng pamilya niya 'yong pagpasok niya sa mahal na rehab,
dalawang beses yata 'yon bago 'to nangyari.
Nagsimula ng high school si Daphne sa Loyola
matapos siyang paalisin sa Columbia Grammar.
Malakas siya. Matapang siya. Mayabang siya.
Lumala nang lumala 'yong ugali niya.
Ayaw niyang sumunod sa anumang patakaran, curfew, o disenteng pag-uugali.
Isa pang suspek sa pagpatay ang 15-year-old na si Christopher Vasquez.
Inilarawan siya bilang dating sakristan at Boy Scout
na lumaki sa Spanish Harlem sa isang limang palapag na building.
Nalaman kong mula sa mabuting pamilya si Chris Vasquez.
Sakristan siya.
Nakatira siya sa tabi ng simbahan sa 97th Street.
Mabait siyang bata, matulungin, masunurin.
Nakatira siya sa East Harlem.
Simple lang.
Napakabait na bata, maayos manamit.
Di siya tumatambay. Di siya nanggugulo.
Malungkot lahat dahil dito. Di kami makapaniwala.
Hiwalay ang mga magulang ni Christopher.
Nanay niya'ng nagpapalaki sa kaniya.
At ipinasok siya sa private school, na may kamahalan.
Kaya pinaghirapan ng mga magulang niya na mabigyan siya ng magandang buhay.
Mabait siyang bata, pero napaka-introverted niya
at madalas inaasar siya sa school dahil sa liit niya
at dahil sa pagiging introvert niya.
Laging inaasar ng mga bata si Chris.
Tinawag siyang "damo," slang para sa talunan, sa lampa.
-Ewan ko ba't niya ginawa 'yon. -Kasi damo siya.
Damo talaga siya.
Parehong mahusay mag-rollerblade sina Christopher at Daphne.
Pumupunta sila sa park tuwing hapon. Doon sila nagkikita.
Parehong walang kaibigan sina Daphne at Christopher.
Si Daphne dahil nakakainis siya,
at si Christopher dahil mahiyain siya.
No'ng nagkakilala sila, medyo naging magkasundo sila,
at lagi na silang magkasama no'n.
Dalawa o tatlong buwan silang lumalabas bago 'yong pagpatay.
Dalawang 15-taong-gulang na mula sa mga private school,
kaya grabe 'yong coverage dito.
Isang nakakagulat na krimen kung saan inaresto ang dalawang teenager…
…para sa pagsaksak sa isang ahente at pagtapon sa bangkay nito.
Isa sa kanila ay anak ng milyonaryo.
Nang malaman ko 'yong nangyari sa tito ko,
nabigla ako.
Lalo na, para sa 'min ng kapatid ko,
madalas namin siyang kasama sa Central Park.
Espesyal na lugar 'yon para sa 'ming lahat.
Alam naming espesyal 'yon para sa kaniya,
kaya 'yong malagim siyang mawalan ng buhay
sa lugar na napakaespesyal, napakasakit nito.
Ang hirap makita 'yong nanay ko
at 'yong pagdadalamhati niya.
At dahil magkasama sila sa bahay,
tingin ko higit sa kahit kanino 'yong lungkot na nararamdaman niya,
at palagay ko iniisip pa rin niyang dapat naprotektahan niya 'to.
Lumaki kami sa West Side ng Manhattan, isang block mula sa Central Park.
Madaling magustuhan si Michael.
Nakipagkaibigan siya at marami siyang naging kaibigan.
Di ko siya tinawag na "Michael" o "Mike."
"Irish" ang tawag ko sa kaniya. 'Yan ang palayaw niya sa neighborhood.
Madali siyang patawanin.
'Yan ang una mong makikita kay Irish,
madalas siyang tumatawa, nagbibiro.
Karaniwang lalaki lang siya.
Karaniwang lalaki lang.
Bakit may gustong wasakin siya nang ganito?
'Yon ang misteryo.
Sabi ng mga teenager na akusado sa pananaksak sa Central Park
ng isang real estate agent ng Manhattan, inosente sila.
Si Christopher Vasquez
at ang 15-year-old niyang nobya ay haharap sa arraignment mamaya.
Di pa katapusan ng kuwento 'yong pag-aresto. Simula pa lang 'to.
Medyo nakakalito 'yong sitwasyon.
Pakiramdam namin di namin alam kung ano talagang nangyari sa puntong 'to.
Kinasuhan ang defendant ng 125.25.
First degree.
Ang defendant na 'to, kasama si Chris,
'yong co-defendant ang tinutukoy,
sinubukan niyang itago 'yong pagkakakilanlan ng biktima.
Ang 15-year-old na si Daphne Abdela at nobyo niyang si Christopher Vasquez,
ay nagbigay ng "not guilty" plea sa arraignment kahapon.
Sa ilalim ng batas ng New York State, sa sandaling ma-arraign ang isang tao,
may 144 na oras ka para magsampa ng indictment.
Kung di ka maghahain ng indictment sa loob ng palugit na 'yon,
dapat palayain 'yong mga defendant sa kustodiya.
Kaya kailangan naming masuri nang mabilis kung may sapat kaming ebidensiya
para magkaro'n ng reasonable cause na magdadala sa amin sa indictment.
Ngayon, umandar na 'yong orasan.
Naging malawakang imbestigasyon 'to.
Nangailangan 'to ng maraming crime scene team
para mangolekta ng ebidensiya sa bawat lokasyon.
Tapos may grupo ng mga detective na nag-interview sa pamilya, mga witness.
Hinihintay nila 'yong ebidensiya. Ganiyan binubuo 'yong kaso.
Dahil sa naobserbahan ni Lee Furman sa apartment ni Daphne,
may ebidensiyang kailangang kolektahin.
'Yong dugo sa damit, dugo sa Rollerblade niya,
at may dugo sa relong suot niya.
Di biro 'yong pagkalap ng ebidensiya ng NYPD.
Di lang ito litrato ng dugo sa bathtub.
Kinukuha nila 'yong buong bathtub,
dahil may dugo 'to ng mga salarin,
puwedeng may dugo ng mga biktima.
Hinalughog namin 'yong kuwarto ni Daphne.
Sa isa sa mga drawer,
nakita ko 'yong pitaka ni Michael McMorrow na may ID at pera.
Isa pang ebidensiya 'yon na patunay na kasama niya si Michael,
at si Chris sa pinangyarihan.
Ang problema, nakakakilabot man 'yong crime scene,
di krimen ang pagiging naroon habang ginagawa 'yong krimen.
Kung sa moral at etikal na usapan, maaaring di 'to maipagtatanggol,
pero di 'to krimen.
Kailangan mong patunayan 'yong mga elemento ng krimen
nang walang pagdududa, bawat elemento.
Nalaman namin mula sa pamilya ni Michael McMorrow
'yong tungkol sa ugali niya
at ilan sa mga taong nakakasama niya sa park.
May isang grupo ng mga kakilala si Michael sa park.
Pagkatapos ng trabaho, pupunta siya doon na may dalang beer.
May mga kainuman siya.
May problema si Michael sa alak.
Karaniwang lalaki lang siya na may karaniwang problema.
Sinusubukang magbago ni Irish.
Pumupunta siya sa AA.
Sa Y sa Central Park West pumupunta si Irish,
at doon niya nakilala si Daphne.
Umuusad na 'yong imbestigasyon.
May mga taong ini-interview
na natuklasan naming nando'n bago 'yong pagpatay sa park.
Nalaman namin, sa araw ng pagpatay kay Michael McMorrow,
nagkasundo sina Daphne at Chris na maging mag-boyfriend na sila.
Nag-rollerblading sila, at may mga gulong kinasangkutan si Daphne.
Nakikipag-away siya sa mas matatandang lalaki sa park.
Kung ano-anong ginagawa niya.
At diumano'y sinabihan niya 'yong isa, "May papatayin ako ngayong gabi."
Bago 'yong pagpatay, nag-inuman sina Daphne at Chris,
tapos nakasalubong nila 'yong isang grupo sa Strawberry Fields,
kasama do'n si Michael McMorrow.
Ngayon, si Chris 'yong masunurin. Sumusunod lang siya.
Masasabi nating mas "bihasa" si Daphne, na kaedad niya.
Siya 'yong genie sa bote.
Nang makita ni Christopher 'yong bote, at buksan 'to,
at lumabas siya, kinontrol na niya lahat kay Chris.
Sa paghahalughog sa apartment ni Chris Vasquez,
may dugo sa damit niya, at may nakuhang kutsilyo.
Di pa namin alam kung 'yon nga 'yong kutsilyo o hindi.
Kaya nagsagawa kami ng DNA test.
Dinala si Mr. McMorrow para sa autopsy.
'Yong alcohol level niya sa dugo ay .31 sa autopsy,
na higit sa tatlong beses ng legal na limit.
Wala ba siya sa sarili niya?
Malamang, oo.
Pero nakapaglakad siya mula sa Strawberry Fields
papunta sa lawa nang mag-isa.
Kaya inaalam namin ang nangyari.
May pasa sa likod ng binti niya.
Pasa na gawa ng isang bagay.
Makikita sa pagkawasak ng mukha niya
na isa 'tong napakapersonal, at may matinding galit na pag-atake.
Sa isang bahagi ng dibdib niya may walo, siyam, o sampung saksak,
na magkakasama, na nagpapahiwatig na di siya gumalaw.
Ngayon, makikita mo 'yong lalaking nakatayo
at sinasaksak 'yong mukha at kamay niya habang lumalaban para sa buhay niya.
Tapos natumba siya.
Ngayon, nasa ibabaw na niya 'yong umatake sa kaniya at pinagsasaksak siya.
Sinaksak siya nang maraming beses, paulit-ulit, at paulit-ulit.
Ang pinakamalaking tanong, sa palagay ko,
tungkol sa kung ano talagang nangyari…
Malaking tao 'to.
Pa'no siya bumagsak sa lupa, sa kabila ng kalasingan niya,
na nagawa ng payat na si Chris Vasquez 'yong gano'ng pinsala?
At ang sagot, di 'to ginawa ni Chris nang mag-isa.
'Yon ang ipinapalagay.
Nang malaman ko 'yong ginawa nila sa katawan, nagalit ako.
Wala akong pakialam kung 15 sila. Dapat may hustisya rito.
'Yong kapatid ko, 15 years old.
Ako, 17 years old.
Di namin maisip kung pa'no nagawa ng kaedad namin 'yong ganito.
Mananatiling nakakulong si Daphne hanggang Miyerkules.
Kung kailan nakatakda ang isang court date.
Sa oras na 'yon, dapat may aksiyon 'yong grand jury,
o makakalaya ang 15 taong gulang.
Lumabas 'yong resulta ng DNA analysis.
May magkahalong dugo 'yong kutsilyo
sa talim at sa may hawakan.
'Yong magkahalong dugo ay dugo niya at ni Michael McMorrow.
Ito 'yong ginamit sa pagpatay. Matibay na ebidensiya 'yan.
Mahirap intindihing kaya nilang gumawa ng gano'n katinding karahasan.
Pero kasabay nito, alam naming kaya nila.
Alam naming ginawa nila 'to.
Naramdaman namin sa puntong 'yon
na sa kabuuan ng impormasyong meron kami sa sandaling 'yon,
na may sapat kaming dahilan para kasuhan silang dalawa.
Mahalagang ebidensiya para kay Chris 'yong kutsilyo.
Para kay Daphne, 'yong mga pahayag niya.
Malinaw na nilagay niya 'yong sarili niya sa mahalagang papel
ng pagtatangkang itapon 'yong bangkay.
Pinakita namin 'yong ebidensiya sa grand jury.
Kumbinsido 'yong grand jury.
Kinasuhan silang dalawa ng second degree murder.
SECOND DEGREE MURDER - SINADYANG PAGPATAY NANG WALANG PLANO.
Sa mga unang araw ng imbestigasyong 'to,
nalaman namin kung sino'ng abogado ng dalawang defendant.
Si Arnold Kriss ang abogado ni Christopher Vasquez,
dati siyang assistant DA.
Malinaw na mabigat na kalaban.
Abogado ni Daphne at ng pamilya niya si Ben Brafman.
Isa si Ben sa mga pinakasikat na defense attorney sa New York
at marahil sa buong bansa.
Kinatawan niya lahat mula sa mga mafia hanggang sa mga taga-Wall Street.
PAMBATO NI PUFFY
Malawak 'yong portfolio si Ben
na may magandang resulta para sa kaniya at sa mga kliyente niya.
Isa 'tong paalala
kung gaano kalaki 'yong nakataya dito at kung gaano kahirap 'to.
May ilang detective na medyo takot
sa isang tulad ni Ben Brafman.
Ang opinyon ko, "May law degree ka,
at mas maganda ang suot mo kaysa sa 'kin,
pero pareho 'yong pagsuot natin ng pantalon kaninang umaga,
at handa ako kung handa ka."
"Kaya gawin natin 'to."
Sa puntong ito, mas marami akong tanong kaysa sagot.
Sino si Mr. McMorrow,
at bakit siya nakikipag-inuman sa park kasama ang mga bata?
Gumagawa ng salaysay 'yong media para magmukhang manyakis si Irish.
Gumagawa sila ng di totoong imahe ni Michael.
Kung bakit siya mahilig uminom hanggang gabi sa park
na karamihan sa kasama niya ay kabataan ay di pa rin malinaw.
Ang malinaw, buhay niya ang naging kapalit nito.
'Yong pinaka-obvious na paliwanag
pag nakakita ka ng 44-year-old na lalaking
nakikipag-inuman sa dalawang 15-year-old sa Central Park sa gabi,
di malayong 'yon ang isipin sa gano'ng sitwasyon.
Nakipagkita si McMorrow sa dalawang teenager malapit sa lawa
at maaaring hinipuan si Abdela,
na diumano'y dahilan ng matinding galit ng nobyo niyang si Vasquez.
Tingin ko masakit 'yong haka-hakang 'yon sa lola ko
at sa iba kong kapamilya dahil di totoo 'yon.
Gusto naming tiyaking
maaalala siya nang may paggalang at may dignidad,
dahil 'yon ang nararapat sa kaniya.
SA LIBING NG BIKTIMA, KINATATAKUTAN DIN PAGKASIRA NG PANGALAN
Wala sa nalaman namin tungkol sa kaniya ang nagpahiwatig
na kaya niyang gumawa ng masama sa kahit sino.
Katunayan, mabait siyang tao at mabuti sa lahat ng nakilala niya,
walang pinipili.
At sa pagkakataong ito,
tama lang na ilarawan siya na nasa maling lugar sa maling oras.
Malakas 'yong kaso laban kay Chris dahil sa kutsilyo.
'Yon ang pinakamahusay na ebidensiya namin sa kaso.
Alam naming 'yong kutsilyo ang ginamit sa pagpatay.
Tingin namin, mapapatunayan namin nang walang duda,
si Christopher ang may hawak ng kutsilyo.
Mababa naman ang kumpiyansa namin sa mga ebidensiya para kay Daphne.
Marami man 'yong circumstantial evidence
na malinaw na naglalagay sa kaniya sa crime scene,
kailangang maging matibay 'yong paniniwala ng jury dito.
Mas mahirap ang kasong 'to kaysa sa kaso laban kay Christopher.
Tapos nakatanggap kami ng malaking sorpresa.
Tumawag si Mr. Brafman sa opisina ng DA bilang abogado ni Daphne
at sinabing, "Kinausap ko 'yong kliyente ko,
at gusto niyang sumailalim sa Queen for a Day."
Katwiran ni Ben dito, "Sa palagay ko, nagkakamali kayo."
"Witness talaga siya rito. Di siya defendant."
"Dadalhin ko siya sa ilalim ng Queen for a Day."
Kasunduan 'yon
kung saan maaaring dalhin ng defense attorney 'yong kliyente niya,
at malaya siyang makakapagsalita.
Anumang sasabihin mo ay di magagamit laban sa 'yo
maliban kung tumestigo ka sa korte
at tumestigo nang iba sa sinabi mo dito.
Dinala namin siya sa opisina ng DA.
Ipinaliwanag ni Daphne na no'ng gabing 'yon,
nakita nila ni Vasquez habang nagsi-skate sila, 'yong grupo
na kasama ni Michael na nag-iinuman sa park sa gabi.
Di nagtagal, may dumating na pulis na naka-scooter at pinaalis sila.
Kaya nagkalat sila sa iba't ibang direksyon.
Dala nina Daphne at Chris 'yong beer, kaya sinundan ni Michael 'yong beer.
Tapos pumunta sila sa maliit na gazebo sa gilid ng lawa.
Doon sila umupo at ininom 'yong natitirang beer.
Kalaunan,
nagdesisyon sina Daphne at Chris
na maligo nang hubo't hubad sa lawa.
Pag-ahon nila, pareho silang giniginaw.
Ang paliwanag niya…
nakita ni Michael na nanginginig siya.
Inakbayan siya para painitin siya,
at do'n nagwala si Chris.
Dahil akala niya, pinagsasamantalahan ni Michael si Daphne.
Inilabas niya 'yong kutsilyo niya at pinagsasaksak siya.
Sinasabi niya, "Si Christopher ang gumawa. Siya'ng gumawa ng lahat."
"Witness ako."
Kung totoo 'to, witness siya sa pagpatay.
Malamang na-dismiss 'yong indictment niya.
Absuwelto na siya.
Pero di ako nasiyahan.
Mula pagkabata ni Daphne,
iniisip niyang mas superior siya sa lahat,
at siya ang pinakamahalagang tao sa anumang silid na pasukin niya.
Kaya sigurado akong inisip niyang kayang-kaya niya 'tong lusutan.
Ganiyan sila. Iniisip nilang malulusutan nila lahat sa pagsasalita.
'Yan ang pinakagusto namin.
"Magsalita ka nang magsalita. Sige lang."
Gusto ko siyang mamanipula.
Sabi ko may pisikal na ebidensiya para patunayan 'yong sinabi niya.
At sabi ko, "Ayos lang ba
na hayaan n'yo kaming makausap siya nang ilang beses."
"May mga gusto lang akong linawin."
Sabi ni Brafman, "Oo, walang problema."
Inisip niyang tapos na ang kasong 'to.
Nag-follow-up interview kami sa kaniya.
Nagpadala siya ng junior associate mula sa opisina niya.
May katangian si Rob.
Para siyang tatay.
Mapagkakatiwalaan siya, at kinakausap siya ng mga tao.
Nang kinausap ni Rob Mooney si Daphne Abdela,
nagkaroon sila ng ugnayan.
Magaling siya do'n.
Tinanong ko siya, "May tanong ako."
"Iniisip ko 'yong mga pasa."
Tapos naglabas ako ng litrato sa file
na malinaw na nagpapakita nito at mga bilog na pasa
sa likod ng binti niya, at sabi ko,
"Ano sa tingin mo ang mga 'to?"
Medyo nahiya siya saglit tapos sabi niya, "Hmm."
Inikot-ikot niya 'yong litrato, tiningnan, nag-aalangan.
Inabot siya ng lalaki, tinapik 'yong balikat niya, at sinabing,
"Ayos lang. Sabihin mo sa kaniya." Inisip ko, "Ay, salamat, pare."
"Laking tulong mo."
Tapos kinuha ko sa kahon 'yong Rollerblade, at sabi ko,
"Makakatulong ba 'to para maalala mo?"
Do'n siya nagsimulang magpakita
nang kaunti sa tunay niyang ugali.
Sabi niya, "Akala ko sasaktan niya 'yong kaibigan ko, kaya sinipa ko siya."
Sabi ko, "Okay, naiintindihan ko, pero ipaliwanag mo sa 'kin."
"Sinipa ko siya, tapos natumba siya."
"Tapos sinunggaban siya ni Chris at pinagsasaksak niya."
At sabi ko lang, "Okay."
Tapos sabi ng abogado, "Okay, tapos na tayo."
Di na niya maitatanggi na may kinalaman siya.
Sinaktan niya si Michael McMorrow.
Sinipa niya si Michael McMorrow.
Ginawa niya siyang walang kalaban-laban.
At ngayon may pruweba na tayo.
Salarin, hindi witness.
Mamamatay-tao.
Alam namin mula sa kabuuan ng mga pangyayari
na tinulungan niya si Chris.
At ngayon, sa unang pagkakataon, sinabi niya sa amin.
Matapos lumabas 'yon,
gumawa kami ng plea deal para kay Daphne Abdela.
Isang teenager na kinasuhan ng brutal na pananaksak sa Central Park
ay nakipagkasundo sa mga prosecutor at umaming guilty sa manslaughter.
Humingi ng tawad ang 16-year-old na si Daphne Abdela sa papel niya
sa pagpatay at pagkatay kay Michael McMorrow sa nakaraang taon.
Di niya kailangang
tumestigo laban sa dati niyang nobyong si Christopher Vasquez.
Kinasuhan siya ng aktuwal na pananaksak.
HABANG UMIIYAK ANG NANAY, UMAMING NAGKASALA ANG TEENAGER
Aamin si Daphne,
at tatanggapin 'yong pinakamataas na sentensiya para sa kaso,
pero di siya tetestigo sa korte laban kay Chris Vasquez.
Nakipagtulungan kami sa opisina ng DA, at sabi niya,
"Ito ang pinakamahusay na makukuha natin." May ebidensiya tayo laban sa kaniya.
Matibay 'yong kaso namin.
Pero kay Daphne, huli na.
Kung dadalhin namin 'to sa korte,
di kami nakakasigurong magkakaro'n ng anumang paghatol.
Gusto ko ring hilingin…
Noong March 1998, pumunta si Daphne sa korte,
at umaming guilty sa krimen na "manslaughter sa first degree."
Iba 'yong manslaughter sa first degree sa murder sa second degree,
na unang isinampa laban sa kaniya,
dahil di ito nangangailangan ng intensiyon para pumatay.
'Yong inamin niya ay 'yong intensiyong magdulot ng matinding pinsala
kay Michael McMorrow.
Umamin siya sa manslaughter sa first degree.
Inihayag niya sa korte 'yong ginawa niya
kaya siya guilty sa krimen na 'yon,
at tinanggap niya 'yong sentensiyang tatlo hanggang siyam na taon.
November 1998, sinimulan 'yong paglilitis.
Ito 'yong unang karanasan ko na tetestigo si Rob.
At dumating si Rob sa korte.
Nakasuot siya ng sport jacket at may Grateful Dead na pin sa kuwelyo.
At dahil bata ako at masungit na assistant DA,
sabi ko, "Rob, di puwede 'yan."
"Alisin mo 'yong Grateful Dead pin."
Sabi ko, "Di puwede."
Tapos sabi ko, "Paki-alis mo 'yan. Di 'yan puwede sa korte."
"Di ka dapat nagsusuot ng bungo na may kidlat sa stand."
Sabi ko, "Kalokohan 'yan. Di ko tatanggalin 'yong pin."
Sabi ni Rob, "May dalawa kang pagpipilian."
"Puwede akong tumestigo nang may pin
o di ako tetestigo nang may pin."
"Pero anumang mangyari, sa huli, suot ko pa rin 'yong pin."
Napaisip ako saglit, tapos sabi ko, "Puwede ka na bang sumalang?"
Ang depensang inihain ay,
"Tatlong tao 'yong pumunta sa lawa. Dalawang tao 'yong bumalik."
"Wala ni isang magsasalita sa kanila. Di mo alam ano'ng nangyari sa lawa."
Dahil kung di ka sigurado
kung sino talaga 'yong nanaksak, 'yong nakipag-away,
pagdududahan mo 'yong kasalanan ng binatang 'to.
Laging may pag-aalala pag nagtuturuan 'yong mga akusado
na darating sa puntong wala nang pag-usad,
at baka di rin makumbinsi 'yong jury.
Sinisi ng depensa si Daphne
na maaaring siya 'yong may gawa nito,
pero tingin ko 'yong diskarte nila ay, "Di namin alam."
"At kung di mo alam, kailangan mong ipawalang-sala 'yong kliyente ko."
Sa bawat kaso, may sandali
kung saan nakikita ng jury
na ginagawa ng taong nakaupo sa harap nila 'yong bagay na inaakusa sa kaniya.
Nahirapan lang akong paniwalaan na makikita ng lahat ng 12 nasa jury
na ginagawa ni Chris Vasquez 'yong kakila-kilabot na krimen na 'yon.
Nang lumabas 'yong jury para mag-deliberate,
halos isa't kalahating taon
na kaming naghihintay para sa hustisya.
Kinakabahan 'yong pamilya namin.
Habang tumatagal,
mas lalo silang nagdududa sa pagkakasala ni Christopher.
Dalawang araw silang nag-deliberate.
At naging hatol nila ay "not guilty" sa murder two,
at "guilty" sa manslaughter one.
Katulad ng hatol at sentensiya kay Daphne Abdela.
Para sa 'kin, parang kompromiso 'to.
Umiiyak 'yong jury.
Umiiyak.
Kasi tinitingnan nila 'yong pamilya ni Irish.
Nasaktan ang mga McMorrow dahil alam nila 'yong paghihirap niya,
at sa tingin nila di nila nakamit ang hustisya.
Galit na galit ako sa hatol na 'yon.
Di manslaughter 'yong 38 saksak.
Sa palagay ko, inisip ng jury na di dapat markahan
ng pagiging mamamatay-tao ang batang gaya niya buong buhay niya.
Naniniwala ako sa pagsunod sa batas,
pero komplikado ang batas dahil sangkot ang mga tao.
At pag sangkot ang tao, sangkot ang emosyon.
Karamihan sa mga kasong tumatatak sa isip namin ay misteryo.
"Sino'ng gumawa nito?"
Sa kasong 'to, di lang 'yon.
Alam natin kung sino'ng gumawa, pero bakit?
Tawagin nating "folie à deux,"
kung saan pinagsama 'yong kabaliwan nilang dalawa
para bumuo ng isang killing machine…
o katuwaan lang.
Bakit?
Ganiyang bagay 'yong nakakabaliw.
Walang paraan para malaman 'yong nangyari,
dahil may tatlong tao, 'yong isa patay.
Gano'n 'yon. Kaya pag sinabi nilang, "Nalutas mo 'yong kaso,"
"Hindi, di gano'n 'yon."
Nalutas mo 'yong kaso pag alam mo ano'ng nangyari,
at madalas, di mo 'yon alam.
Puwede mong ipagpalagay ano'ng nangyari.
Puwede mong tingnan ano'ng iisipin mong
logical conclusion batay sa ilang ebidensiya
pero kung wala 'yong salaysay na 'yon, walang paraan.
Ang "Baby-faced Killers ng Central Park"
ay laya na matapos ang halos pitong taon.
Si Abdela, 21 na ngayon, ay pinalaya noong Biyernes.
'Yong dati niyang nobyo, ang 22-year-old na si Vasquez, lumaya ngayong umaga.
Bilang bahagi ng kanilang parole, pinagbawalan silang magkita.
Higit pa sa anim na taong pagkakakulong ang halaga ng buhay ng kapatid ko.
Pakiramdam ko di namin nakamit 'yong hustisya.
Alam ko, 'yon ang sistema, 'yon ang batas, mga bata sila,
at gano'n ang nangyayari…
pero parang di patas.
Di talaga patas.
Makalipas ang ilang taon, lumabag si Daphne sa parole niya.
Nasa halfway house siya
at sinaktan 'yong isa sa mga residente sa bahay na 'yon.
At nakulong siya ulit at nagsilbi nang buong termino, siyam na taon.
Nakalabas si Chris matapos ang anim na taon.
Wala akong alam na ginawa niya para makasakit ulit sa anumang paraan
mula noon.
Napakahirap na karanasan no'n sa personal at propesyonal na level.
Di 'to pangkaraniwang kaso, emosyonal na kaso 'to.
Nananatili 'yong pakiramdam.
Isa sa pinakamagandang nangyari sa kasong 'yon
ay nakilala ko si Rob Mooney.
At di ko pa alam no'n, pero nagsisimula pa lang kami.
Alas-otso ng umaga, walang tigil 'yong tunog ng mga telepono.
Pinag-uusapan ng lahat 'yong nawawalang tagalinis
sa financial district na nagngangalang Eridania.
Sabi ng mga katrabaho niya, lagi nila siyang kasamang mag-dinner pag shift niya,
pero huling beses siyang nakita mga bandang alas-otso,
at di na siya nakita mula noon.
Nakakapagod maghanap sa building na 'yon
para sa sinuman o anuman dahil umaabot 'to ng 26 floors.
Di na siya nakita sa camera.
Di siya nakitang bumababa sa elevator.
Di siya nakitang umalis sa building.
Nasa'n siya?
Naghanap kami sa bawat sulok ng building mula taas hanggang baba,
at di namin siya mahanap.
Ibig sabihin, sa halip na sa 2 Rector Street lang
gagawin lahat ng imbestigasyon,
naging New York City na.
Tagapagsalin ng Subtitle: Ivy Grace Quinto