(บนเกาะแมนแฮตทัน)
(มีตำรวจสืบสวนสองหน่วย ที่ทำคดีฆาตกรรมโดยเฉพาะ)
(แมนแฮตทันเหนือและแมนแฮตทันใต้)
(พวกเขาสืบสวนคดีฆาตกรรม ที่โหดร้ายและยากต่อการสืบที่สุด)
(นี่คือเรื่องราวของพวกเขา)
(ปี 2001)
(วันที่ 10 พฤษภาคม ปี 2001)
(เวลา 19.30 น.)
ตอนฉันได้รับแจ้งเหตุ
ผู้แจ้งบอกว่า "คาร์เนกี เดลี มีห้าศพ"
ฆาตกรรมห้าศพ
ตอนเราไปถึงที่เกิดเหตุ คนอยู่ข้างนอกเยอะมาก
ร้านคนแน่นไปหมด ตำรวจปิดล้อมร้าน
เราอยากให้คนมุงอยู่ที่นั่น เราจะได้สอบปากคำ
ตามหาพยานให้ได้โดยเร็วที่สุด
ผมไปที่นั่น แล้วก็ฟังสรุปจากสายสืบ
ในที่เกิดเหตุ มีอาการวิกฤตสามราย กับเสียชีวิตสองราย
ผู้บาดเจ็บสามคน ต้องเข้าห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาล
ฉันนึกภาพไม่ออกว่าต้องหมอบอยู่ตรงนั้น
ได้ยินเสียงปืน โดยรู้ที่ว่าเราเป็นรายต่อไป
ไม่มีใครยิงห้าคนในนิวยอร์กได้
ตำรวจจะตามล่าคุณ
ตำรวจจะตามหาจนเจอ
ทุกคดีทำลายจิตวิญญาณของเราทีละน้อย
คุณทำงานนี้ไม่ได้ ถ้าไม่ได้ใส่ใจจริงๆ
เราอยากสืบหาความจริง
นั่นคือหน้าที่ของตำรวจสืบสวน
ผมชอบเสมอที่ได้แอบดูหลังฉาก
จริงๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
สิ่งสำคัญมากๆ ของครอบครัว คือได้รู้ว่าใครฆ่าญาติของพวกเขา
นั่นคืองานของฉัน
ในนิวยอร์กซิตี กรมตำรวจนิวยอร์ก
หน่วยนี้เท่านั้น
(Homicide: เจาะลึกคดีฆาตกรรม นิวยอร์ก)
ฉันรักนิวยอร์ก
ฉันโตในอัลฟาเบตซิตี บนถนนสายสิบ ในโครงการเคหะ
พ่อแม่เข้มงวดกับฉันมาก
ฉันไม่เคยได้รับอนุญาตให้ทำอะไรเลย
(ไทม์สแควร์ ยุค 1970)
เราเคยโดดเรียนมัธยมปลาย ไปโรงหนังที่ถนนสาย 42
ที่นั่นเป็นย่านสีเทามานาน
เรามีโชว์ถ้ำมอง
มีพวกโรคจิตชอบเด็กในร้านเกม
แต่มันมีสีสัน มีชีวิตชีวา
น่าเสียดายที่ฉันมีงานที่นั่นบ่อยๆ ด้วย
(ตำรวจนิวยอร์ก)
ตอนฉันเข้ามาเป็นตำรวจในยุค 80 ตอนนั้นอาชญากรรมก็ยังสูง
เจ้าหน้าที่ตำรวจที่จ้างเข้ามาในยุค 1980
กวาดล้างท้องถนนได้ในยุค 1990
ช่วงปี 2001 เป็นยุครุ่งเรืองช่วงหนึ่งของบรอดเวย์
โรงละครคนเยอะทุกคืน
คาร์เนกี เดลีก็กิจการดี มีคนต่อแถวรอเข้าร้านนั้น
มันสดใส คึกคัก
เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว ที่กินแซนด์วิชชิ้นยักษ์จนกรามเคลื่อน
ร้านนั้นอยู่ข้างโรงละครที่เล็ตเทอร์แมนถ่ายทำ
คนเลยแห่กันไปที่นั่น เป็นแลนด์มาร์กเลย
ตอนนั้นวันพฤหัส ผมทำงานวันนั้นเสร็จแล้ว
ผมอยู่ที่สนามกีฬา เป็นโค้ชให้ลูกชายแข่งเบสบอล
เกมเพิ่งจบ แล้วผมก็ได้รับแจ้งเหตุ
ถ้าคุณบอกว่าเหตุเกิดที่มิดทาวน์ แมนแฮตทัน
แล้วบอกว่าเป็นแลนด์มาร์กอย่างคาร์เนกี เดลี
ผมต้องรีบไปที่นั่นให้เร็วที่สุด
พอมองย้อนไป ผมอาจจะควรใส่สูท แต่ไม่ได้ใส่
ผมใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดไป
คดีที่เกิดในตึกนั้น
เหตุเกิดที่อะพาร์ตเมนต์ชั้นบน ไม่ใช่ที่ร้านอาหาร
ชั้นห้าคือจุดที่ทุกอย่างเกิดขึ้น
เราคุยกับภารโรง เราคุยกับเพื่อนบ้าน
เราหาพยานรอบๆ ดูว่ามีใครบอกเราได้บ้างว่าคนเหล่านี้เป็นใคร
เพราะความร่วมมือจากร้านชั้นล่าง
เราเลยได้ชื่อเจนนิเฟอร์ สตาห์ล
นั่นคืออะพาร์ตเมนต์ของเธอ
ผมจำได้ว่ายืนอยู่หน้าประตูตึกอะพาร์ตเมนต์
แล้วเห็นผู้ชายเดินถ่ายรูป ลงบันไดมา
ผมไม่ได้จำชื่อทุกคนในหน่วยพิสูจน์หลักฐานได้
แต่ผมจำหน้าทุกคนในหน่วยพิสูจน์หลักฐานได้
ผมอยู่มานานพอ แล้วผมก็ถามว่า
"ผมไม่เห็นรถหน่วยพิสูจน์หลักฐานเลย แล้วเขาเป็นใครเข้ามาถ่ายรูป"
ผมจำได้ว่าคุยกันประมาณว่า "นายเป็นใคร
มาทำอะไรในที่เกิดเหตุ"
"เป็นหน่วยพิสูจน์หลักฐานเหรอ" "เปล่าครับ" "แล้วนายเป็นใคร"
"ผมเป็นช่างภาพของอธิบดีกรมตำรวจ"
ผมจะบอกเลยว่า ผมตอบเขายังไง คุณเซ็นเซอร์ไปก็ได้
"ฉันไม่สนห่าอะไรทั้งนั้นว่านายเป็นใคร ไสหัวไปจากที่เกิดเหตุเลยนะ"
พาร์ริโนไม่ใช่สายเลียขา
คดีแบบนี้ ทุกคนอยากมาดู
แต่ถ้าเราเป็นผู้ดูแลที่เกิดเหตุ
ไม่ว่าหัวหน้าเขาจะเป็นใคร เราต้องบอกเขาว่า "คุณเข้ามาไม่ได้"
เราขึ้นไปชั้นบน ในห้อง บนพื้น
เราเห็นศพนอนคว่ำสองศพ
โดยที่มือไพล่หลัง
ถูกมัดด้วยเทป แล้วยิงที่หัว
คนร้ายไม่ได้งัดแงะ
ประตูไม่ได้ถูกพัง
มันก็เป็นเบาะแสได้บ้าง
บาร์บารา บุตเชอร์ก็เหมือนเป็นสายสืบอีกคน
แต่เป็นสายสืบที่รู้เยอะกว่าเรา
ฉันเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวนการตายเชิงนิติเวช
ทำงานให้สำนักงานแพทย์ชันสูตรในนิวยอร์ก
เราไปที่เกิดเหตุ แล้วก็ตรวจสอบศพ
เราทำงานกับตำรวจ
ที่เกิดเหตุเป็นหน้าที่ตำรวจ
แต่ศพเป็นหน้าที่ฉัน
มีคนถูกจับมาเรียงแถวยิงสี่คน
หนึ่ง สอง สาม สี่
เลือดก็เป็นแนวสี่เหลี่ยมผืนผ้า
เปื้อนบนพื้นห้องนั่งเล่น
แล้วก็มีรอยเลือด
จากสองคนที่ถูกหน่วยแพทย์ฉุกเฉินพาไป
แล้วฉันก็ถ่ายรูปแผลกับรอยรัด
ศพถูกมัดมือไพล่หลัง มัดข้อเท้า อะไรแบบนั้น
สายสืบคนหนึ่งบอกฉันว่า
"ผมจะพาไปตรงที่ผมคิดว่าคนแรกถูกยิง
เหยื่อรายแรก"
นั่นคือเจนนิเฟอร์ สตาห์ล
(เจนนิเฟอร์ สตาห์ล)
มีคนบอกฉันว่าเธอเป็นเจ้าของอะพาร์ตเมนต์
เธอถูกพาตัวไปแล้ว เพราะยังมีชีพจร
ถึงแม้ตัวเธอจะไม่อยู่ ฉันก็ยังต้องเก็บหลักฐานที่หาได้
ทุกเรื่องที่สืบได้เกี่ยวกับคนนั้น
ในกรณีที่มีแนวโน้มเสียชีวิต
เรากลับไปที่ห้องบันทึกเสียงเล็กๆ
เธอมีห้องสร้างสรรค์ผลงานเล็กๆ
เป็นแบบที่ฉันชอบเลย
(เจนนิเฟอร์ สตาห์ลถูกยิงตรงนี้)
แล้ว…
ฉันก็เศร้าไปแวบหนึ่ง
การได้เห็นเลือดใน…
ห้องสตูดิโอเล็กๆ น่ารัก
มันไม่ดีเลย
เราควรระวังไม่ให้ความรู้สึกส่วนตัวมามีผล
ต้องรีบปัง ปิดประตูโดยเร็วเลย
รีบขังความรู้สึกไว้ก่อนเลย แล้วไปทำงาน
ผมจำได้ว่าเดินเข้าไปอะพาร์ตเมนต์
มันเห็นชัดเลยว่านี่เป็นสถานที่ธุรกิจ
นี่ไม่ใช่การขายยาถุงเล็กในวอชิงตันสแควร์พาร์ก
แบบกัญชาผสมออริกาโน
เธอขายกัญชาคุณภาพสูง
เราพบว่ายากับเงินหายไป
ตอนแรกเราจะคิดว่า "ปล้นแล้วเลยเถิด"
แต่การที่เหยื่อถูกมัดห้าคน สี่คนนอนกองอยู่บนพื้น
มันแปลกมาก โดยเฉพาะในแถบมิดทาวน์
มันไม่ค่อยเกิดขึ้นที่นั่น
ทุกคนถูกยิงหัวจากด้านหลัง แบบจ่อยิงทิ้ง
เราจะคิดว่าแค้นส่วนตัวก็ได้ หรือจะคิดว่าเป็นฝีมือคนใกล้ชิดก็ได้
เจนนิเฟอร์อาจจะมีปัญหากับแฟนหรือคนอื่น
การขายกัญชาของ เจนนิเฟอร์ สตาห์ลไม่ได้สำคัญสำหรับเรา
แม้ว่าตอนนั้นกัญชาจะยังผิดกฎหมาย
เราสนใจห้าคนที่ถูกยิงมากกว่า
สื่อให้ความสนใจตั้งแต่แรกเริ่ม
สื่อรู้ข่าวตั้งแต่คืนที่เกิดเหตุ
(22.00 น. สองชั่วโมงหลังเกิดเหตุฆาตกรรม)
ตำรวจสืบสวน และหน่วยพิสูจน์หลักฐานค้นหาเบาะแส
หลายชั่วโมงหลังชายสองคนและหญิงหนึ่งคนถูกฆ่า
ส่วนชายอีกคนและหญิงอีกคนถูกนำส่งโรงพยาบาล
เพื่อนฉันโทรมาถามว่า "มิช เธอเปิดทีวีหรือยัง"
"ดูข่าวหรือยัง มีคนยิงกันที่บ้านเจน"
ข่าวมาแทรกรายการทีวี
เกิดการสังหารหมู่เหนือร้านคาร์เนกี เดลี
จ่อยิงภายในตึก
ถูกมัดมือและปิดปากด้วยเทป
เธอเพิ่งจะนิ้วหัก ไปผ่าตัดมา
พอเห็นเฝือกที่มือ ฉันก็รู้เลยว่าเป็นเจน
ฉันรู้ว่าใช่เธอ
ยิ่งสื่อกดดัน เราก็ยิ่งได้ทรัพยากรที่ช่วยได้ดีมากๆ
แมนแฮตทันแยกหน่วยกันเพื่อการแบ่งพื้นที่
แมนแฮตทันเหนือกับแมนแฮตทันใต้
เส้นแบ่งอยู่ที่ถนนสาย 59
แมนแฮตทันใต้จัดการทุกอย่าง ทางใต้ของถนนสาย 59
ลงไปจนถึงสวนแบตเทอรี ตลอดฝั่งแม่น้ำ
แต่ละเขตจะมีหลายสถานีตำรวจ
แต่ละสถานีก็จะมีหน่วยสืบสวน
หน่วยสืบสวนฆาตกรรมเป็นหน่วยสนับสนุน
เวลาเกิดคดีฆาตกรรมในเขตของสถานี
คดีนี้ถูกมอบหมายให้โรงพักมิดทาวน์เหนือ
จึงเป็นคดีฆาตกรรมของแมนแฮตทันใต้
เราต้องการกำลังคน ยิ่งกำลังคนมาก ยิ่งหาข้อมูลได้มาก
เราอยากให้หน่วยสืบสวนฆาตกรรม แมนแฮตทันเหนือมาร่วมด้วย
เราถูกเรียกตัวไปช่วยทางนั้น
แต่ทางนั้นไม่เคยถูกเรียกตัวมาช่วยเรา
แมนแฮตทันใต้ เราเรียกว่า "แมนแฮตทันอ่อน"
ตำรวจที่ทำงานในแมนแฮตทันเหนือจะแกร่งกว่า
มันมีการแข่งขันกัน
ตอนฉันไปทำงานกับแมนแฮตทันใต้ ความคิดฉันก็เปลี่ยนไปเลย
ที่แมนแฮตทันใต้ เราต้องใช้สมองกับทักษะการสืบสวนจริงๆ
เพราะหลายๆ คดีเป็นการฆ่ากันโดยไม่รู้จัก
ผู้ก่อเหตุส่วนใหญ่ จะมาจากนิวเจอร์ซีย์ บรุกลิน ควีนส์
มาจากที่ไหนก็ได้
มีพยานในที่เกิดเหตุเห็นรถสีแดงขับออกไป
ระยะใกล้กับร้าน
ข้อมูลทีละนิดพวกนี้ เวลารวมกันแล้ว
ถ้าไม่สอดคล้องกับแบบแผนการสืบสวน
ก็จะถูกตัดออกไป
แต่ทุกอย่างก็ควรค่าแก่การตรวจสอบ
เราต้องทำเต็มที่เพื่อหาข้อมูลให้ได้มากที่สุด
อย่างแรก เราระบุตัวเจนนิเฟอร์ สตาห์ล อะพาร์ตเมนต์ของเธอ
จากนั้นเราก็ต้องระบุตัวเหยื่อทุกคน
เราทุ่มเททุกอย่างเพื่อระบุตัวคน
ก่อนที่จะสืบว่าเกิดอะไรขึ้น
เราทำประวัติเหยื่อ ดูประวัติของพวกเขา
เรามีฐานข้อมูลของพวกแก๊ง
แล้วเราก็จะค้นในฐานข้อมูล
เช็กกับหน่วยปราบยาว่ารู้จักใครในเหตุการณ์ไหม
ถามชื่อเล่น เบอร์โทรศัพท์ อะไรต่างๆ
คนตายในที่เกิดเหตุคือ สตีเฟน คิงกับชาร์ลส์ เฮลลิเวลล์
เจนนิเฟอร์ไม่รอด
เธอตายน่าจะไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
บาดแผลถูกยิงที่ศีรษะ
ส่วนอีกสองคน
ถึงจะถูกยิงหัว พวกเขาก็รอด
ผมรู้สึกว่ามีใครบางคนปกป้องผมอยู่
ว่าแม่ผมอยู่ด้วยแน่ๆ หรืออะไรแบบนั้น
พระเจ้าอยู่บนบ่าข้างหนึ่ง แม่อยู่บนบ่าอีกข้าง
เพราะว่า…
ใช่ มันเกือบไปแล้ว
ผมถูกยิงจากด้านขวา
หลังหู ตรงใต้แนวผม
แล้วกระสุนก็ทะลุออกเหนือกระดูกท้ายทอย
มันไปตามส่วนโค้งของกะโหลกแล้วทะลุออกไป
ซึ่งก็โชคดี
เพราะถ้ายิงเข้าข้างใน ผมคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้
ผมไม่ขยับไปไหนเลย เพราะผมไม่รู้
ผมนอนจมกองเลือดอยู่
ผมไม่รู้ว่ามันจะเคลื่อน…
ถ้ากระสุนยังอยู่ข้างใน มันจะเคลื่อนเข้าไปติดไหม หรือ…
หรือผมจะตายไหม ผมไม่รู้เลย
ผมก็เลยอยู่นิ่งๆ
พอผมคิดว่าพวกมันไปแล้ว
ผมก็ปลดเทปที่มัดมือ
แล้วก็เอาโทรศัพท์ในกระเป๋ามาโทรแจ้ง 911
แล้วก็โทรอีกหลายสาย
ไม่รู้สิ ผมแค่อยากบอกลาเพื่อนบางคน
สองคนที่รอด
เราพยายามฟังคำให้การจากพวกเขา
สายสืบอยู่กับผมตั้งแต่ไปถึงโรงพยาบาล
ผมก็บอกไปเท่าที่รู้
หมายถึงเท่าที่เห็น
เราทราบว่าเหยื่อทุกคน อยู่วงการละคร เป็นสายศิลป์
ฉันเข้าใจว่าเหยื่อคนหนึ่งที่รอด เป็นคู่หมั้นกับคนที่ตายในที่เกิดเหตุ
(คู่หมั้น โรสมอนด์ เดน ชาร์ลส์ "เทรย์" เฮลลิเวลล์)
ผมบอกตำรวจไปว่า "ผมเดินเข้าไป เจนแนะนำคู่รัก
โรสมอนด์กับเทรย์ มาจากเซนต์จอห์น"
ทุกคนนั่งดื่มไวน์กันอยู่
เธอชวนผมดื่มด้วย ผมก็ดื่ม
ผมตั้งใจว่าจะไปที่นั่น ตัดผมให้เธอ แล้วก็รับกัญชา
ผมเป็นช่างทำผม เราก็เลยต่อรองกัน
หลังจากผมไปถึง 15 นาที ก็มีคนมากดกริ่งประตู
ภาพมันเบลอๆ นิดหน่อย มีสองคนเข้ามา
แต่ถ้าดูจากขนาดตัวแล้ว
คนหนึ่งสูงกว่า อีกคนดูดีกว่า
ผมไม่รู้จักพวกเขาเลย
คนตัวสูงกว่าชักปืน ออกมาจากสายคาดเอว แล้วบอกว่า
"ทุกคนหมอบลง เอามือไพล่หลังไว้"
ผมทำตามที่เขาบอก
ผมคิดว่าบางทีมันอาจจะช่วย ไม่ให้เรื่องเลยเถิด แต่…
คนหนึ่งพาเจนนิเฟอร์ เพื่อนผมไปอีกห้อง
ผมจำได้ว่าเธอพูดว่า
"ขอร้อง จะเอาอะไรก็เอาไป แค่อย่าทำเพื่อนฉันก็พอ"
แค่นั้น ผมก็ได้ยินเสียงปืนนัดแรก
ผมเดาว่าเขาฆ่าเธอตอนนั้น
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ยินเสียงเธออีกเลย
ผมเลยคิดว่าผม…
ผมรู้เลยว่า…
"มันจบแล้ว"
ผมรู้ว่าเราจะ…
มันไม่มีทางเป็นอย่างอื่นได้
ในนิวยอร์กซิตี
เราไม่แจ้งญาติทางโทรศัพท์ เวลามีคนตาย ต้องแจ้งต่อหน้า
เราต้องไปเคาะประตูบ้านคนกลางดึก
หรือกลางวันแสกๆ แล้วบอกว่ามีคนในครอบครัวเขาเสีย
นั่นคือจุดที่ยากที่สุดจริงๆ
คำพูดมันออกจากปากไม่ได้ง่ายๆ
ถ้าให้บอกว่าคนที่พวกเขารักถูกฆ่าตาย
อย่างน่าเศร้าแบบนี้ อย่างไร้สาระ
ผมว่ามันเป็นงานอีกระดับเลย
แล้วผมก็…
เรารู้สึกได้เลยว่าเขาเพิ่งจะได้ข่าวครั้งแรก
มันก็เลย…
ครับ มันไม่ง่ายเลย
- เราได้ข่าววันที่ 11 พฤษภาคม - วันที่ 11
แม่กับพ่ออยู่ที่แหลม ตำรวจก็ไปที่บ้านพ่อแม่
แม่ฉันใส่ชุดคลุมอาบน้ำรดน้ำต้นไม้ แล้วก็…
ตอนหกโมงเช้าได้
ตำรวจสองนายก็เดินมาหน้าบ้าน แล้วถามว่า "แคเรน เฮลลิเวลล์ใช่ไหมครับ"
- เธอบอกว่าใจตกไปอยู่ตาตุ่มเลย - ใจหายวาบ ใช่
ตำรวจก็ถาม "สามีอยู่ไหม"
เขาอยู่ ตำรวจเลยเรียกมานั่ง
แล้วก็แจ้งข่าวว่าเทรย์เสียแล้ว
- ใช่ - วันนั้นชีวิตเราเปลี่ยนไปตลอดกาล
อีกสองวันจะถึงวันเกิดเขา ตอนนั้นเป็นฤดูดอกไลแล็ก
เขาชอบดอกไลแล็กมากๆ
เขาเกิดและตายในหน้าไลแล็ก
ช่วงที่มันบานสะพรั่ง
เรารู้ว่าเทรย์จะมานิวยอร์ก
มาเจอครอบครัวโรสมอนด์ และมาร่วมงานแต่งญาติ
เขาจะพักที่อะพาร์ตเมนต์ ตึกคาร์เนกี เดลีของเจนนิเฟอร์ สตาห์ล
- ใช่ - พวกเขาก็เลยไปอยู่ที่นั่น
ฉันสงสารพวกเขาจริงๆ
โรสมอนด์มาหาเจน
แต่ฉันรู้สึกว่ามันเศร้ามาก เพราะเทรย์ไม่ได้รู้จักเจนเท่าไหร่
แค่เพื่อนของเพื่อน ไปสุงสิงกัน
ในคดีนี้ เราได้รอยนิ้วมือ 18 นิ้ว
จากภายในห้องอะพาร์ตเมนต์ กับบนราวบันได
แต่เราเก็บปลอกกระสุนไม่ได้เลย มันบ่งบอกบางอย่างได้
ห้านัด ไม่เจอปลอกกระสุน
ปืนน่าจะเป็นลูกโม่
คนร้ายอาจจะโยนปืนทิ้งลงไปในท่อน้ำทิ้ง
เราโทรหากรมปกป้องสิ่งแวดล้อม เราคุ้ยขยะ
เราให้คนช่วยดูถังขยะตามถนน
เราทำทุกอย่างเพื่อหาข้อมูลให้ได้เยอะที่สุด
มีกล้องวงจรปิดติดอยู่ที่บันได
คืนนั้น ตำรวจก็พบกล้อง
ภาพวงจรปิดเจอชายผิวดำสองคน
คนหนึ่งทำผมเดรดล็อก ใส่ฮู้ด อีกคนผมสั้น
ตามประวัติของผม
ในคดีฆาตกรรมหลายร้อยคดีที่ผมทำมา
นอกจากคดีนี้ มีคดีเดียวที่มีภาพวิดีโอ
ผมก็เลยแปลกใจที่ได้เห็นเทป
ผมบอกว่า "เฮ้ย นี่มันเยี่ยมเลย"
เรารู้ว่าสองคนนั้นเป็นผู้ต้องสงสัย
เป็นคนที่เราอยากติดต่อและคุยด้วย
เหตุเกิดเวลา 19.30 น.
เราทำงานตลอด 24 ชั่วโมงในสถานที่เดิม
ในอะพาร์ตเมนต์ของเจนนิเฟอร์ มีเครื่องฝากข้อความ มันมีไฟกะพริบ
เราก็เลยเปิดฟัง
เพื่อนโทรมาถามว่าเธอปลอดภัยไหม
เธอไม่ได้ติดต่อเพื่อน เพื่อนเลยอยากรู้ว่าเธออยู่ไหน
ฉันโทรไปที่บ้านเจนนิเฟอร์ ตอนที่เกิดเหตุฆาตกรรม
จากข้อความนั้น
เราต้องสอบปากคำเพื่อนเธอ ถามว่าทำไมถึงได้เป็นห่วง
ทำไมถึงได้เป็นห่วง ว่าเจนนิเฟอร์ไม่ได้รับโทรศัพท์
(11.00 น. 15 ชั่วโมงหลังเกิดเหตุฆาตกรรม)
เช้าวันที่ 11 พฤษภาคม
หน่วยสืบสวนฆาตกรรมเดินเข้ามาบ้านฉัน
ท่าทางเหมือน มาจากกองถ่าย "เอ็นวายพีดี บลู" เลย
แล้วตำรวจก็ถามเรื่องธุรกิจของเธอ
ฉันตอบไปว่า "ที่นั่นเป็นแหล่งรวมตัว"
มีแต่เพื่อนไปสุงสิงกัน สูบกัญชา คุยกัน
พวกนั้นคือคนที่เคยเจอผ่านๆ
แต่ก็ไม่ได้เป็นเพื่อนกันจริงๆ
เจนนิเฟอร์ขายกัญชาเพื่อหางบทำงานศิลปะ
เราได้รู้ว่าเธอเป็นนักแสดง ในหนังเรื่อง "เดอร์ตี้แดนซิ่ง"
แต่ตอนนั้น เธอสนใจดนตรีมากกว่า
เทียบกับการเต้นและการแสดง
สตูดิโอบันทึกเสียงของเธอ เป็นแหล่งขายกัญชาของเธอด้วย
เธอชอบพาเพื่อนมาอัดเพลงด้วยกัน
คนที่เข้าออกอะพาร์ตเมนต์ของเจนนิเฟอร์บ่อยๆ
เป็นเพื่อนของเจนนิเฟอร์
ที่นั่นเริ่มคึกคักขึ้น
ฉันคิดว่าบางครั้ง มันก็วุ่นวายสำหรับเธอ จัดการยาก
ออดหน้าประตูดัง
บางครั้งเธอก็มีเพื่อนคอยเฝ้าประตูให้
สตีเฟนไปทำงานที่นั่นคืนนั้น คอยเฝ้าประตูให้เธอ
เธอขายให้เพื่อนกับคนรู้จักในวงการ
เธอขายให้คนดังหลายคน
คนจากรายการ "แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์" พวกนั้น
ลูกค้าของเธอผ่านการคัดกรองอย่างดี
เธอต้องรู้จักก่อน
ถ้าบอกว่า "มีคนแนะนำมา"
ผมไม่คิดว่าคุณจะเข้า อะพาร์ตเมนต์ของเจนนิเฟอร์ได้
เธอระวังตัวขั้นสุด
ในฐานะเพื่อน เราทำใจยากมาก
เพราะถ้าคนร้ายอยากได้อะไรจากเจน
เธอก็ยอมให้อยู่แล้ว
ไม่มีเหตุผลที่ต้องยิงคนตั้งห้าคนเลย
ฉันเจอเจนไม่กี่วันก่อนเธอถูกฆ่า
เธอค่อนข้างไม่สบายใจ
เจนนิเฟอร์ทะเลาะกับแฟน
ฉันเชื่อว่าเธอพยายามทิ้งเขา แล้วเขาก็คว้ามือเธอไว้
นิ้วเธอก็เลยหัก
ผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง เป็นชายผิวดำ เดรดล็อกยาว
ฉันรู้สึกมั่นใจมากว่าแฟนเป็นคนฆ่าเธอ
เพราะเขาตรงกับคำบรรยายนั้น
ด้วยข้อมูลจากบาร์บารา เราก็ได้ชื่อแฟนของเจนนิเฟอร์ สตาห์ล
แล้วเราก็ไปสอบปากคำเขา
บ้านเขามีปัญหาความรุนแรงในบ้าน
เราต้องดูให้แน่ใจ ว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฆาตกรรม
ผมมั่นใจว่าไม่ใช่แฟนเธอ ผมไม่คิดว่าดูคล้ายเลย
ผมเคยเจอเขา เขานิสัยดีกับผมมากนะ
ผมไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนั้น
เราสอบปากคำแฟนของเจนนิเฟอร์ สตาห์ล
แต่เขาก็ถูกตัดออกไป เพราะข้อมูลที่มอบให้เรา
ว่าเขาอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่
เรารู้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ก่อเหตุ
ตอนเขาโทรหาฉัน
เขาบอกว่า "ผมต้องหาทนาย
ทุกคนคิดว่าผมทำ"
ฉันก็บอกว่า "ใช่ ฉันก็คิดว่าคุณทำ"
เขาบอกฉันว่า "คุณคิดว่าผมทำได้ยังไง
ผมรักเธอนะ"
ฉันบอก "ก็พวกคุณทะเลาะกัน
เธอนิ้วหัก
ตำรวจบอกว่าผู้ชายผิวดำ ผมเดรดล็อกยาวหนีจากที่เกิดเหตุ"
ฉันก็ถาม "จะให้คิดว่าเป็นใคร"
เขาก็บอก "คุณคิดได้ยังไงว่าผมจะทำร้ายเธอ"
ฉันก็ขอโทษเขา
หลังผมออกจากโรงพยาบาล
สายสืบก็บอกว่า โรสมอนด์คงอยู่โรงพยาบาลอีกนาน
กระสุนฝังขากรรไกรเธอ
เราไม่ได้รู้จักกัน
เราสองคนเป็นแค่เหยื่อของสถานการณ์เลวร้าย
เธอซวยกว่าผม
เธอเสีย…
คู่ชีวิตของเธอไป
ผมนึกภาพไม่ออกเลย
ในฐานะอัยการ
ผมต้องหาข้อมูลให้ได้มากที่สุด โดยเร็วที่สุด
แต่ก็ต้องคำนึงความจริงว่าเรื่องนี้มันสะเทือนใจ
ถ้าให้พูดถึงรายละเอียดเรื่องที่อยากลืม
ผมจำได้ว่าคุยกับโรสมอนด์ในอีกสองวัน
โรสมอนด์บรรยายว่าเสียงปืน
เข้าใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ
แล้วเธอก็เป็นคิวต่อไป
เธอได้ยินเสียงปืนที่ฆ่าคู่หมั้น ชาร์ลส์ เฮลลิเวลล์
ฉันนึกภาพไม่ออกว่าต้องหมอบอยู่ตรงนั้น
ได้ยินเสียงปืน โดยรู้ที่ว่าเราเป็นรายต่อไป
ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต
เธอก็ต้องหันไปดูหน้าคนที่ฆ่าเธอ
เธอขยับหันหัว
วินาทีสุดท้ายก่อนถูกยิง
มันอาจจะทำให้เธอรอดตาย
โรสมอนด์บอกว่าสตีเฟน คิง เป็นคนไปเปิดประตูตอนออดดัง
เธอได้ยินสตีเฟน คิง บอกเจนนิเฟอร์ว่า "ฌอนมา"
เจนนิเฟอร์ก็บอกว่า "โอเค ให้เข้ามาได้"
ณ จุดนั้น เราก็ได้ชื่อ "ฌอน"
เรายังไม่รู้นามสกุล
แต่อย่างน้อยก็มีชื่อของหนึ่งในสองคน
(วันที่ 12 พฤษภาคม ปี 2001 สองวันหลังเกิดเหตุฆาตกรรม)
เบาะแสหลักสองอย่างของเรา
คือเรื่องที่มีผู้ชายชื่อฌอน
กับมีภาพวิดีโอ
นั่นคือสองสิ่งที่เรามีเบาะแส
ผมรู้ว่าเราได้รอยนิ้วมือมาจำนวนหนึ่ง
แต่เราไม่รู้ความสำคัญ ไม่รู้ว่ามันจะสืบเจออะไรไหม
หรือเป็นของเด็กอธิบดีกรมตำรวจ
ตำรวจสอบปากคำหลายคน ที่ซื้อกัญชาจากเธอ เป็นเพื่อนกับเธอ
ตำรวจพยายามตามเบาะแสทุกอย่าง
แล้วปะติดปะต่อ
อาจจะมีคนที่รู้จักเหยื่อ แล้วก็รู้จักคนชื่อ "ฌอน" ด้วย
ตอนเห็นภาพวิดีโอ ฉันจำฌอนไม่ได้
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่านั่นจะเป็นใครได้
ตอนค้นอะพาร์ตเมนต์กับที่เกิดเหตุ
หลังจากเก็บหลักฐานนิติเวชชุดแรก
เราก็กลับไปมองหาเบาะแส
สิ่งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องในทางนิติเวช
กระดาษ รูปถ่าย อะไรพวกนั้น
แล้วเราก็เจอเรซูเม่ ซึ่งเป็นก้าวแรกของการตามหาฌอน
เห็นว่าเขาเป็นลูกทัวร์ศิลปิน
ของจอร์จ คลินตันกับพาร์ลิอาเมนต์-ฟังกาเดลิก
เจนพยายามพาคนมารู้จักกันเพื่อสร้างงานเสมอ
นั่นคือส่วนสำคัญของงานที่เธอทำ
ตำรวจไปหาที่อยู่ของฌอน แซลลีย์ในเรซูเม่
เขาไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว เขาย้ายไปแล้ว
เราเน้นไปที่ฌอน
แล้วเราก็เจอที่อยู่หลายแห่งในนิวเจอร์ซีย์
(นิวเจอร์ซีย์)
สายสืบติดต่อแทบจะทุกคน
ที่เขารู้จักในชีวิต
หนึ่งในกลุ่มนั้นได้ดูวิดีโอเทปจากคาร์เนกี เดลี
แล้วจำฌอน แซลลีย์ได้
(ฌอน แซลลีย์)
ที่สำคัญคือเขารู้จักคนที่สอง ที่เราพยายามระบุตัวอยู่ด้วย
รู้ว่าชื่อเล่นของเขาคือ "เดร"
("เดร")
ตำรวจก็เลยเริ่มตามหาเขา
เราไปบ้านหลายๆ หลัง สอบปากคำหลายๆ คน
ผมจำได้ว่าเราไปบ้านแฟนเขา
เธอรู้จักคนชื่อเดร
แฟนหรือผัวในทางพฤตินัย อังเดร
อังเดรไม่อยู่ที่นั่น
ผมเป็นคนเดียวที่มีนามบัตร นั่นคงเป็นเหตุผลที่บัตรผมถูกทิ้งไว้
(วันที่ 20 พฤษภาคม ปี 2001 สิบวันหลังเกิดเหตุฆาตกรรม)
เช้าวันอาทิตย์ที่ 20
เราได้รับสายที่ออฟฟิศ
อังเดรโทรมา
เขาพร้อมมาให้ปากคำ
ย้อนแย้งดีนะ อังเดร สมิธมาด้วยรถสีแดง
ซึ่งตรงกับคำบรรยายรถที่พยานเห็นขับหลบหนีไป
ในระยะไม่ไกลจากที่เกิดเหตุฆาตกรรม
ตอนอังเดร สมิธเข้ามา
เราก็ขอพิมพ์ลายนิ้วมือเขา
ซึ่งเขาก็ตกลง เราก็พิมพ์ลายนิ้วมือเขาไว้
ผมเดาได้แค่ว่าเขาคิดว่าตัวเองจะฉลาดพอ
ที่จะคอยกีดกันเรา ไม่ให้สาวถึงตัว แต่ก็ให้ความร่วมมือเต็มที่ด้วย
ผมเดาว่านั่นคือเป้าหมายของเขา
สองคนแรกที่สอบปากคำเขา อยู่ในห้องกับเขานานมากๆ
เป็นนักสืบอาวุโส โตกว่าเรา
พวกเขาสอบปากคำอังเดรหลายชั่วโมง
แล้วพอไม่มีอะไรคืบหน้า
ทีมต่อไปก็เข้าไปแทน คนที่ยังสด ได้นอนมาทั้งคืน
มันก็เหมือนเปลี่ยนตัวลงไปพลิกเกมโดยไม่มีจำกัด
จนกว่าจะเจอตัวพลิกเกมที่โยงเขาได้
แล้วต่อยอดจากตรงนั้น
บิลลี่กับทอมมี่ บิเดลล์เข้าไป แล้วก็เริ่มคุยกับเขา
เขาปฏิเสธเรื่องไปแมนแฮตทัน ปฏิเสธเรื่องอยู่ในที่เกิดเหตุ
ปฏิเสธว่าไม่รู้ว่าฌอน แซลลีย์คือใคร
ผมให้เขาดูภาพนิ่งจากเทปวงจรปิด
หน้าอังเดร สมิธอยู่ตรงหน้าให้เห็นชัดๆ
เขาก็ยัง "ไม่" เขาปฏิเสธอีก
เขาเหมือนใน…
เพลงของแช็กกี้น่ะ "นั่นไม่ใช่ผม"
เขาปฏิเสธได้ดีมาก แต่ก็ยังพูดไม่หยุด
แล้วมันก็มี…
สายสืบชอบล้อเล่นกัน เรื่อง "ระดับของการปฏิเสธ"
"ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร ผมไม่ได้อยู่ที่นั่น"
"ผมเข้าใจว่าเรื่องอะไร แต่ผมไม่ได้อยู่ที่นั่น"
"ผมอยู่ที่นั่น แต่ผมไม่ได้ทำ"
จนสุดท้าย "ผมอยู่ที่นั่น ผมทำเอง"
เราค่อยๆ ไล่เขาไปตามระดับของการปฏิเสธ
พอถึงจุดหนึ่ง
ที่เราตรวจรอยนิ้วมือเขา แล้วตรงกับรอยนิ้วมือที่เทป
มันกลายเป็นจุดสำคัญมากๆ
เพราะก่อนหน้านั้น เรามั่นใจมากว่าเขาเข้าไปในนั้น
เรารู้สึกมั่นใจว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้อง
แต่เราไม่มีหลักฐานทางกายภาพ ที่จะโยงเขากับที่เกิดเหตุตอนนั้น
นี่คือตัวสร้างความมั่นใจ ที่ดีมากสำหรับตำรวจสอบปากคำ
ว่าสืบมาถูกทางแล้ว
ทีนี้ก็แค่กดดันให้หนักขึ้นอีกหน่อย
เพราะตำรวจรู้ว่าเขาอยู่ที่นั่น
ไม่เหมือนการโยงเขา กับสถานที่ที่เราไม่รู้คำตอบ
เราอยู่ในนั้นหลายชั่วโมง เราลองหลายๆ วิธี เพราะเขาไม่ยอมพูด
คนนี้เข้มแข็งพอตัว
เรารู้ว่าสายสืบหกคน สอบปากคำเขา แล้วก็บอกเขาว่า
"เราจับคุณได้คาหนังคาเขา" แล้วเขาก็ยังจะเสือกปฏิเสธอีก
ผมกับทอม บิเดลล์คุยกัน เราพยายามหากลยุทธ์อื่น
แล้วเออร์มาก็เข้าห้องมา
เธอถามว่า "คุณจะว่าอะไรไหม ถ้าฉันเข้าไปคุยกับเขา
แค่ระหว่างที่เขากินข้าว"
ผมก็บอก "ได้สิ เออร์มา เอาเลย" เปลี่ยนหน้าใหม่บ้าง ผมคิดงั้นนะ
อะไรก็ได้ที่จะเปลี่ยนสถานการณ์ได้
"ให้ผู้หญิงเข้าไป เผื่อเขาจะมีท่าทีอ่อนลงบ้าง"
ฉันไม่รู้จักอังเดร สมิธ
ฉันไม่รู้ว่าคนที่ฉันสอบปากคำคือใคร
จนกระทั่งได้ไปนั่งหน้าเขา
แล้วฉันก็จะอ่านเขาได้ อ่านว่าเขาเป็นยังไง
อะไรกระตุ้นเขาได้
ฉันบอก "คุณทำให้ฉันนึกถึงรูเบน น้องชาย"
เรื่องจริงนะ เขาทำให้ฉันนึกถึงรูเบนนิดๆ
ฉันจะคุยกับผู้ก่อเหตุในเรื่องส่วนตัวก่อน
แล้วค่อยเข้าสู่การสอบปากคำ
มันได้ผลสำหรับฉัน
เพราะฉันทำให้เขาสบายใจกับฉัน
แต่ฉันก็เคยเจอนักโทษบอกว่า
"ยัยริเวรายิ้มต่อหน้าผม แต่แทงข้างหลัง"
เออร์มามีความสามารถในการอ่านผู้ต้องสงสัย
ดูออกว่าต้องสานสัมพันธ์ตรงจุดไหน
เธอจะได้คุยต่อเพื่อหาคำตอบที่ต้องการได้
ฉันไม่สนว่าคุณจะใส่สูท 5,000 ดอลลาร์
หรือเป็นคนไร้บ้านใส่กางเกงวอร์ม กับรองเท้าผ้าใบสกปรก
ไม่ต่างกันสำหรับฉัน ฉันปฏิบัติกับทุกคนอย่างให้เกียรติ
ทุกคนที่เป็นคนเลว
ก็ยังมีความดีในตัว ไม่ว่ายังไงก็ตาม
เราต้องหาจุดดีในตัวเขาเวลาสอบปากคำ
"คุณโตมายังไง ฉันก็โตมาเหมือนกัน"
ตอนเด็กๆ ฉันไม่มีของเล่น คริสต์มาสบางปีก็ไม่ได้ฉลอง
บางครั้งก็ไม่มีข้าวกิน
ฉันโตมาในโครงการเคหะ ฉันเข้าใจเขาได้
อังเดร สมิธเป็นคนสุภาพมากๆ
เขาพูดจานุ่มนวล
เขาบอกว่าเขามีลูก
"คุณมีลูกเหรอ" ฉันรู้ว่านั่นจะดึงด้านที่นุ่มนวลของเขาออกมา
ฉันใช้สิ่งนั้น
ทันใดนั้น ผมก็สังเกตเห็นในเงาสะท้อน
เขาเงยหน้าขึ้นมา
เขาสนใจคุย เขารับฟังเธอ
จะเห็นเลยว่าแววตาเขาสว่างขึ้นนิดๆ
เธอเจาะถึงบางอย่างได้ อาจจะแทงใจดำ
เขาบอกฉันว่าเขาทำ เพราะเขาต้องซื้อผ้าอ้อมให้ลูก
ตอนนั้นแหละที่ฉันคิดว่าเขาพร้อมแล้ว
ฉันบอกว่า "เดี๋ยวผู้ชายจะกลับมา พวกเขาก็เป็นคนดี เป็นเพื่อนฉัน
คุณคุยกับพวกเขาได้ ไว้ใจพวกเขาได้"
เออร์มาส่งสัญญาณให้เรา
ผมต้องหันไปขัดจังหวะทอมมี่ บิเดลล์
เพราะเขากำลังกินซูซี่คิว ดูดน้ำยู้ฮู
ซึ่งก็เป็นมื้อเย็นที่เขากินบ่อยๆ
ผมแบบ "เฮ้ย ไอ้กาก ไปได้แล้ว
โยนซูซี่คิวทิ้ง แล้วกลับไปลุยต่อ
หมอนี่เปลี่ยนท่าทีแล้ว ไปลองดูกัน"
นี่คือการสอบปากคำโดยทีมที่เก่งที่สุด
เออร์มาสานสัมพันธ์ส่วนตัวกับเขา จนเขาพร้อมจะพูด
นั่นคือจุดเปลี่ยน
ที่จบการปฏิเสธ พร้อมจะสำรอกข้อมูลออกมาแล้ว
เขาพยักหน้าเวลาผมถาม
เราทำให้อังเดรพูดจนได้
เขาบอกว่าได้รู้จักฌอน แซลลีย์ ที่นวร์กผ่านเพื่อนร่วมกัน
ฌอน แซลลีย์บอกว่าเขากำลังแย่
ไม่มีเงิน
เขามีแผนปล้นร้านกัญชาในแมนแฮตทัน
สุดท้าย อังเดร สมิธก็เล่าคดีฆาตกรรม
เขาตั้งใจจะเข้าไปปล้นกัญชา ปล้นเงิน
เขาบอกว่า "ผมบอกผู้หญิงคนนั้นด้วย
ตอนที่เธอบอกว่า 'อย่าทำฉันเลย อย่าทำเพื่อนฉัน'"
เขาบอกว่า "ผมบอกเธอแล้ว ว่าผมไม่ได้มาทำแบบนั้น"
เธอกำลังโกยเงินกับกัญชาให้เขา
เขามองออกไป แซลลีย์กำลังจับทุกคนมัด
เขาออกไปแล้วบอกว่า "นี่ นายเฝ้ายัยนี่ไว้"
แล้วเขาก็ไปมัดมือทุกคน
แล้วเขาก็บอกว่า "แล้วหมอนี่ก็ยิงทุกคนทิ้งเลย"
พอเราได้คำให้การสารภาพ เป็นลายลักษณ์อักษรจากอังเดร สมิธ
ผมก็ได้ข่าวว่าอธิบดีกรมตำรวจไม่พอใจ
ที่ผมไปปรามช่างภาพของเขา
แล้วเขาก็ไม่พอใจ ที่ผมใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดไปทำงาน
ภายในวันสองวัน
ผมก็ถูกอธิบดีถอนจากคดี
ผมถูกย้ายไปโรงพัก 2-5 ในฮาร์เล็ม
ไปอยู่หน่วยสืบสวนที่นั่น
เออร์มาบอกว่า "จดชื่อเขาใส่กระดาษไว้
แล้วเอากระดาษนั้นใส่ไว้ในรองเท้า
เหยียบมันทุกวัน นานสิบวัน แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย"
เรื่องนี้มาจากคุณย่าของฉัน ท่านสนใจศาสนาซานเตรีอา
ท่านเชื่อเรื่องนั้นมากๆ
ท่านสอนว่าเวลามีใครทำอะไรผิดกับเรา
เอากระดาษจดชื่อเขาไว้
ฉันรู้ว่าพวกคุณจะเอาไปทำตาม
จดชื่อลงกระดาษ เอาชื่อเขาใส่รองเท้าคุณแล้วเดินเหยียบย่ำ
เดินเหยียบเข้าไป แล้วบอกว่าเราอยากให้เขาไปให้พ้นทางเรา
มันก็ยากที่ต้องทิ้งงานไป เพราะมันเป็นผลงานของเรา
แต่ผมจะบอกความคิดหรือคำชี้แจงให้สายสืบไม่ได้
หาเรื่องให้หัวหน้าคนใหม่อีกไม่ได้
เพราะคราวนี้ คนอื่นจะต้องรับผิดชอบ
ถ้ามีใครโทรมาขอคำแนะนำ มันก็ดี
แต่เราจะโทรไปแนะนำเขาไม่ได้
จุดนี้มันก็ยากสำหรับคนในหน่วยด้วย
เพราะทุกคนรู้ว่าอธิบดีกรมตำรวจโกรธเรา
หน่วยก็เลยไม่อยากคุยกับเรา
เพราะไม่อยากติดเสนียดเราไปด้วย
ดังนั้น…
ผมก็เลยบังคับตัวเองให้เลิกยุ่งกับคดีนี้โดยสิ้นเชิง
ผมรู้สึกว่าจะไม่ได้สนใจดูข่าวหลังจากนั้นด้วยซ้ำ
(วันที่ 23 พฤษภาคม ปี 2001 13 วันหลังเกิดเหตุฆาตกรรม)
พวกเขาฆ่าคนไปสามคน จ่อยิงอีกสองคนเพื่อเงิน 2,800 เหรียญ
กรมตำรวจนิวยอร์กซิตีได้คุมตัวนายอังเดร สมิธ
ผู้ต้องสงสัยรายที่สอง ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีโหดเหี้ยมนี้
สายสืบระบุตัวได้แล้วว่าเป็นฌอน แซลลีย์
แน่นอนว่าทางกรมตำรวจนิวยอร์ก
จะไม่หยุดยั้งจนกว่าจะควบคุมตัวเขาได้
พร้อมทั้งผู้สมรู้ร่วมคิด
ผมแนะนำให้เขาทำตามอังเดร สมิธ
มามอบตัวที่สถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด
(อังเดร สมิธ - ฌอน แซลลีย์)
อังเดร สมิธบอกว่า เขาออกมาจากอะพาร์ตเมนต์กับฌอน แซลลีย์
พวกเขากลับไปนวร์ก
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาเจอฌอน แซลลีย์
เราต้องตามหาตัวฌอน แซลลีย์ต่อไป
เราต้องหาเบอร์โทรศัพท์ สืบว่าเขาโทรหาใคร
แล้วตามรอยโทรศัพท์
สิ่งที่เราทำคือติดตามสัญญาณมือถือ
เขาไปแวะที่ลุยเซียนา
เรามีทีมตำรวจ
เป็นสายสืบกับจ่าที่นิวออร์ลีนส์
แซลลีย์ดูจะนำเราอยู่ก้าวหนึ่ง
ณ จุดนั้น เราก็สืบต่อไป
เผื่อจะเจอข้อมูลโทรศัพท์ แต่เขาก็ทิ้งโทรศัพท์ไปแล้ว
เราหมดเบาะแสในการสืบสวน
เรายังติดตามต่อ แต่ตอนนี้ก็สองเดือนแล้ว
กลายเป็นคดีเก่าไปแล้ว
เราส่งคดีนี้ไปออกรายการ "อเมริกาส์โมสต์วอนเต็ด"
วันที่ 14 กรกฎาคม "อเมริกาส์โมสต์วอนเต็ด"
ออกอากาศคดีของฌอน แซลลีย์ คดีสังหารหมู่คาร์เนกี เดลี
เพื่อพยายามหาเบาะแส
นั่นเป็นรายการฉายทั่วประเทศ
มันก็จะครอบคลุมพื้นที่ได้เยอะมาก
แล้วเราก็ได้แจ้งสาธารณชนอเมริกัน
ขอพระเจ้าคุ้มครองอเมริกา นั่นแหละที่ฉันอยากบอก
เพราะ 20 นาทีหลังออกอากาศ
เราก็ได้เริ่มได้รับสาย
มีคนในฟลอริดาจำเขาได้ แล้วแจ้งเรา
เชื่อว่าเขาอยู่ในบ้านพักคนไร้บ้านในไมแอมี
เราติดต่อตำรวจไมแอมีทันที
บอกว่า "คุณต้องไปจับชายคนนี้"
สายสืบจากไมแอมี
ไปสอบปากคำคนที่บ้านพักคนไร้บ้าน
ฌอน แซลลีย์เดินมาที่ล็อบบี้ แล้วรีบหนีไป
สุนัขตามกลิ่นเขาไป จนไล่ต้อนเขาได้ที่หลังบ้านคน
เขาถูกจับกุมโดยหน่วยสุนัขตำรวจเมืองไมแอมี
เขาถูกสุนัขกัดที่แขนซ้าย
แต่ได้รับการปฐมพยาบาลในที่เกิดเหตุ และเราควบคุมตัวเขาได้แล้ว
เขาต้องข้อหาฆาตกรรมโดยไตร่ตรองสามกระทง
และขัดขืนการจับกุม โดยไม่ใช้ความรุนแรงอีกหนึ่งกระทง
ก่อนที่จะจับเขาได้ ทุกเสียงเอี๊ยดที่ผมได้ยิน
ทำให้ผมนอนไม่หลับ ผมคิดว่ามีคนเข้ามา
พอทั้งสองคนถูกจับได้
ผมก็โล่งใจ
(รวบคนร้ายหนีคดีสังหารหมู่คาร์เนกี เดลี)
หัวหน้าหน่วยสืบสวนเขตแมตแฮตทันตอนนั้น
บอกให้ฉันไปฟลอริดา ไปสอบปากคำฌอน แซลลีย์
บางครั้งฉันก็รู้สึกจริงๆ ว่าเวลาคนเราหลบหนี
การโดนจับก็ทำให้โล่งใจ
เขาดูจะโล่งใจนิดๆ ที่ถูกจับ ณ ตอนนั้น
ฉันสอบปากคำเขา ถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
แล้วเขาก็สารภาพ
ตำรวจได้คำสารภาพ ทั้งปากเปล่าและลายลักษณ์อักษร
ที่เขายอมรับว่าฆ่าเจนนิเฟอร์
แต่เขาบอกว่าปืนลั่น มันเป็นอุบัติเหตุ
แล้วเขาก็โบ้ยที่เหลือใส่อังเดร สมิธ
เรื่องยิงคนในห้องนั่งเล่น
การที่เขายอมรับว่าเหนี่ยวไก
ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ ที่ฆ่าเจนนิเฟอร์ สตาห์ล
มันมีความสำคัญ
เพราะมันไม่มีผลในการส่งฟ้อง คดีฆาตกรรมขณะก่อความผิดร้ายแรง
ไม่ว่าจะฆ่าคนโดยเจตนาหรืออุบัติเหตุ
ที่จริง มันไม่สำคัญเลยว่าเหยื่อจะตายหรือไม่
เพราะคุณยิงเขา หรือมีคนยิงเขา
ถ้าคุณมีส่วนร่วมในการปล้นนั้นด้วย
คุณก็ต้องรับผิดชอบตามกฎหมาย
ในคดีฆาตกรรมพอๆ กับคนที่เหนี่ยวไก
(ข้อหา: ฆาตกรรมโดยเจตนา)
ฟิลิป คิงนั่งแถวสองของห้องพิจารณาคดี
ในการพบฌอน แซลลีย์ต่อหน้าเป็นครั้งแรก
หนึ่งในจำเลยที่ถูกกล่าวหา คดีฆาตกรรมสตีเฟน ลูกชายของคิง
ผมต้องคอยบอกตัวเอง "คุมตัวเองไว้"
(ฟิลิป คิง พ่อของสตีเฟน คิง)
"อย่ากระโดดข้ามแนวกั้นไปหาเขา"
ผมมองเห็นเลย ผมเห็นว่าชายคนนั้นเผชิญกับอะไร
ผมก็อยากมีความสัมพันธ์แบบนั้นกับลูกตัวเอง
นี่ผมก็อ่อนไหวไปด้วยนะ
ผมมั่นใจกับลูกนะ เพราะผมก็มีความสัมพันธ์แบบนั้นกับพ่อ
เรากำลังยุ่งกับการเตรียมตัว เตรียมพร้อมสำหรับการขึ้นศาล
สำหรับเรา มันผ่านมาปีสองปีแล้ว
แต่สำหรับแม่ผู้ตาย หรือพ่อ พี่ชาย น้องสาว
มันเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
(กันยายน ปี 2001 สามสัปดาห์ก่อนการไต่สวน)
วันนั้นวันอังคาร
ผมอยู่กับลูก ผมไปส่งลูกที่โรงเรียน
แล้วผมก็ได้ยินข่าว เครื่องบินชนเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
ผมใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อยืด
เพราะเคยมีปัญหากับคดีคาร์เนกี เดลี
ผมเลยกลับบ้านไปเปลี่ยนเป็นสูท
เดาว่าน่าจะทำให้ผมช้าไปประมาณ 20 นาที
ผมได้ยินเสียงเครื่องบินลำที่สองชน ตอนอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ตัวเอง
มันคือเรื่องจริง ที่คนบอกว่า "สยอง" มันสยองจริงๆ
ทุกคนโคตรแบบว่า ยิ่งกว่าวิตกหรือตกใจกลัว
ทุกคนที่เราเห็น
สิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่น่าเชื่อ
ตอนที่ตึกถล่ม เราไม่มีวันลืมเลย
ผมเสียเพื่อนที่ดีไปหลายคน
มันเป็นเรื่องสะเทือนใจที่จะคุย
ผมรอดมาจากเหตุการณ์ 11 กันยายน
บางทีการเปลี่ยนชุด 20 นาที อาจทำให้ผมได้ไปอยู่ในอีกจุด
ที่อาจจะเกิดผลที่แตกต่างก็ได้
ผมคิดเสมอว่าบทเรียนของการต้องไปเปลี่ยนสูท
ไม่ไปที่เกิดเหตุในชุดไปรเวทช่วยชีวิตผมไว้
คนที่ตายวันนั้น ขอพระเจ้าคุ้มครอง
แต่เรื่องนั้นยังฆ่าคนต่อในอีกหลายปีให้หลัง
ยี่สิบปีต่อมา ผมเป็นมะเร็งจากเหตุการณ์ 11 กันยายน
ผู้ก่อการร้ายที่ลงมือทำได้คุ้มค่าก็ว่าได้
ฉันมัวแต่สนใจเหตุการณ์ 11 กันยายน
ออฟฟิศฉันหัวหมุนไปหมด
มันเปลี่ยนชีวิตฉันไปเยอะมาก
เปลี่ยนชีวิตการทำงาน ชีวิตส่วนตัว ทุกอย่าง
ทุกคนมีส่วนร่วม ทุกคนอยู่ในวันเดียวกัน ทุกคนอยู่ตรงนั้น
เราทุกคนรู้สึกว่ามันจำเป็น
ที่ต้องช่วยเหลือกัน คอยดูแลกัน
เรายังทำแบบนั้นต่อไป
แล้วเราก็กลับไปทำงาน ทำสิ่งที่เราทำได้ดี
แล้วเราก็ทำแบบนั้นต่อไป
(พฤษภาคม ปี 2002 หนึ่งปีหลังเกิดเหตุฆาตกรรม)
(คาร์เนกี เดลิเคตเซน ร้านอาหาร)
(ตำรวจ ห้ามผ่าน)
การไต่สวนเริ่มเกือบหนึ่งปีพอดี หลังเกิดเหตุฆาตกรรม
นี่เป็นคดีขึ้นศาลที่แปลกมาก
ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน
ทั้งสองคนขึ้นศาลไต่สวนพร้อมกัน
ศาลมีคณะลูกขุนสองชุด กับจำเลยสองคนในห้องพิจารณาคดี
ข้อดีของการทำแบบนี้
คือการทำให้เหยื่อที่รอดชีวิตไม่ต้องกลับมาขึ้นศาล
ไม่ต้องทบทวนเหตุการณ์สองครั้ง ในการไต่สวนสองคนแยกกัน
ครั้งเดียวก็สะเทือนใจมากพอแล้ว
ผมไม่อยากเป็นศูนย์กลางความสนใจ
ผมอยู่ในคอก เล่าเรื่องของผม
ผมคิดว่าผมโฟกัสไปที่ฟรานเชสก้า เพื่อนผมที่นั่นตรงนั้น
ไปขึ้นศาลกับผม
มันทำให้ผมมีสมาธิขึ้น
การไต่สวนยาวนานหลายสัปดาห์
มีพยานหลายคน
ฉันอยากเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจน
เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนที่เธอรักมากๆ
การได้เห็นภาพที่เกิดเหตุมันหนักหนาเกินไป
มีผู้ก่อเหตุคนหนึ่งบอกว่า
"ตอนผมอยู่กับเจนนิเฟอร์ ผมใช้ปืนเฝ้าเธอไว้
มือผมก็สั่น ผมกลัวมากๆ
ผมแค่อยากออกไปจากตรงนั้น แล้วปืนมันก็ลั่นขึ้นมา"
ไม่ใช่หรอก
เหตุผลที่เรารู้ก็เพราะแผลที่ศีรษะของเจนนิเฟอร์
แผลกระสุนเป็นแผลจ่อยิงระยะประชิด
อย่ามาบอกว่าคุณมือสั่นแล้วปืนมันลั่นเอง
ไม่ คุณจ่อปืนโดยเจตนาเต็มที่ แล้วคุณก็ยิง
หลักฐานไม่โกหก
คนโกหก
เยอะด้วย
(คดีสังหารหมู่คาร์เนกี เดลี ผิดทั้งคู่)
(ฆาตกรคาร์เนกีติดคุกคนละ 120 ปี)
(ผู้พิพากษาสั่งขังลืมฆาตกรคาร์เนกี)
ตอนเราได้ยินคำตัดสินคดีคาร์เนกี เดลี
มันก็โล่งใจ แล้วก็รู้สึกภูมิใจด้วย
ผมดีใจมากเพราะความพยายามทุกอย่าง
ดีใจแทนคนที่เสียไป
กับโรสมอนด์และแอนโทนี่ที่ยังอยู่
กับครอบครัวเหยื่อ ครอบครัวทุกคน
ในที่สุดพวกเขาก็ได้เลิกคาใจ
ผมนอนหลับง่ายขึ้นมาก
ที่ได้บอกว่า "คุณจะไม่มีวัน ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก"
คนกระโดดโลดเต้นดีใจกันไหม ก็ไม่
มันเป็นวินาทีที่เงียบมาก
ที่ฉันคิดว่าหลายคนก็…
กอดกันร้องไห้
- แบบว่า "โอเค" คือ… - ใช่
ความยุติธรรมบังเกิดแล้ว
พวกเราหลายคน ได้รับผลกระทบจากการเสียชีวิตของเจน
แต่เราก็ไม่ได้รู้จักกัน
แต่สุดท้ายเราก็เชื่อมถึงกันได้
ทุกปีหลังเกิดโศกนาฏกรรมนั้น
เราฉลองชีวิตของเจนในวันเกิดเธอ
วันของเจน
เธอเป็นคนดีมากๆ
เธอเป็นคนดีจริงๆ
เออร์มาโทรมาบอกผมเรื่องการตัดสินโทษ
ผมพอใจมากๆ ที่ได้รู้ว่าคนร้ายได้รับโทษ
แต่มันก็…
มันไม่เหมือนได้แชมป์เวิลด์ซีรีส์หรืออะไรแบบนั้น
เราไม่ได้มีความสุข เพราะมีคนต้องตายเพื่อให้เรื่องนี้เกิดขึ้น
มันแปลกมากๆ ผมไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกยังไง
ตอนมาเป็นตำรวจทีแรก ฉันก็มีอาการแพนิก
ครั้งแรกที่ฉันเกิดอาการ
ฉันเจอสองศพในวันเดียว ฉันไม่เคยเจอคนตายมาก่อน
สุดท้ายฉันก็ได้รู้วิธีปิดกั้นความรู้สึก
ฉันเห็นภาพสวิตช์อยู่ในหัว
เหมือนสวิตช์ไฟ แล้วฉันก็กด "แป๊ก"
"เปิด ปิด" ฉันเปิดและปิดมันได้
ไม่ใช่ว่าฉันไม่แคร์นะ แต่…
เราควบคุมไม่ได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
เราต้องหัดใช้ชีวิตไปทีละวัน
นั่นคือวิธีใช้ชีวิตของฉัน ทีละวัน
ฆาตกรรมคดีนี้ไร้สาระสิ้นดี
มันทำให้ฉันนึกถึงคดีแรก
ที่ฉันได้เข้าใจจริงๆ ว่าคนเราเลวได้แค่ไหน
นั่นคือคดีไมเคิล แมคมอร์โรว์ ปี 1997
มันโหดร้ายมาก
เกินเหตุไปเยอะมาก
เป็นที่เกิดเหตุที่สะเทือนขวัญที่สุด ครั้งหนึ่งที่ฉันเคยเห็น
ฉันเห็นมาหลายพันคดีแล้วนะ
(ปี 2003)
(ปี 1997)
เราได้รับแจ้งเหตุคนหาย บ้านเลขที่ 115 ตรงเซ็นทรัลพาร์ก ฝั่งตะวันตก
นั่นเป็นตึกที่หรูหรามาก
เราเห็นเด็กหนุ่มกับเด็กสาวในอ่างอาบน้ำ
แช่น้ำล้างตัวให้กันอยู่
ถึงจังหวะนั้นมันจะกระอักกระอ่วน
แต่เขาก็สังเกตเห็นเลือด
เด็กสาวบอกว่า "มีศพอยู่ในทะเลสาบ"
ศพในทะเลสาบ ถามจริง โอกาสมีแค่ไหนเชียว
ศพไมเคิล แมคมอร์โรว์วัย 44 ปี
ถูกดึงขึ้นจากทะเลสาบในเซ็นทรัลพาร์ก นิวยอร์ก
ผู้ตายถูกแทง 30 แผล กรีดท้อง คว้านไส้
ทำไมถึงมีคนอยากทำลายเขาแบบนั้น
ทำไม
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา