Sa isla ng Manhattan,
may dalawang Detective Squad na nakalaan para sa mga homicide:
ang Manhattan North at Manhattan South.
Iniimbestigahan nila ang mga pinakabrutal at pinakamahirap na pagpatay.
Ito ang mga kuwento nila.
Pagkatanggap ko ng tawag,
sabi nila, "Carnegie Deli. May lima kayo."
Limang pagpatay.
Pagdating namin sa pinangyarihan, napakaraming tao sa labas.
Puno 'yong restaurant. Isinara ng mga pulis 'yong lugar.
Gusto naming manatili 'yong mga tao doon para ma-interview namin.
Makakuha agad ng mga witness.
Pagdating ko ro'n, may mga detective na nag-briefing sa 'kin.
Sa pinangyarihan, may tatlong mamamatay na at dalawang DOA.
Tatlong taong dadalhin sa emergency room, sa ospital.
Di ko maisip na nakahiga ka ro'n,
naririnig 'yong mga putok at alam mong ikaw na 'yong susunod.
Di ka puwedeng bumaril ng limang tao sa New York.
Tutugisin ka nila.
Hahanapin ka nila.
Bahagi ng kaluluwa mo ang nawawala sa bawat kaso.
Di mo magagawa ang trabahong 'to maliban kung may malasakit ka.
Gusto mong malaman ang totoo.
Ganiyan ang mga detective.
Gusto kong inaalam ang likod ng mga pangyayari.
Ano ba talaga'ng nangyari?
Mahalagang malaman ng pamilya kung sino'ng pumatay sa kamag-anak nila.
Trabaho ko 'yon.
Sa New York City, ang NYPD…
Ito na 'yon.
Gusto ko ang New York.
Lumaki ako sa Alphabet City sa 10th Street sa mga housing project.
Mahigpit ang mga magulang ko sa 'kin.
Di ako pinapayagan sa kahit ano.
Nagka-cutting class kami no'ng high school at pupunta sa mga sinehan sa 42nd Street.
Matagal nang magulo 'yong lugar na 'yon.
May mga peep show.
Nasa arcade lahat ng mga pedophile.
Pero may saya. May buhay.
Sa kasamaang palad, lagi rin kaming may trabaho do'n.
No'ng naging pulis ako noong '80s, laganap pa rin ang krimen do'n.
Nalinis ng mga pulis na kinuha noong 1980s
ang mga kalyeng 'yon no'ng 1990s.
Isa sa mga panahon ng kalakasan ng Broadway ang 2001.
Puno ang mga teatro gabi-gabi.
At malakas ang Carnegie Deli. Pinipilahan 'to ng mga tao.
Maliwanag, magulo,
at puno 'to ng mga turistang hirap sa pagkagat sa malalaking sandwich.
Katabi 'to ng theater kung saan nag-filming si Letterman.
Kaya dinadagsa 'to ng mga tao. Landmark 'to.
Huwebes no'n. Maaga akong nagtrabaho at tapos na ako no'n.
Nasa ball field ako, nagko-coach sa baseball game ng anak ko.
Natapos ang laro no'ng tawagan ako.
Pag sinabi mong sa Midtown Manhattan 'to,
tapos magbabanggit ka ng landmark gaya ng Carnegie Deli,
kailangan kong puntahan agad.
Kung iisipin, dapat naka-suit ako. Pero hindi.
Dumating ako, naka-shorts at T-shirt.
Naganap ang krimen sa gusaling 'yon
sa pinakataas na apartment, hindi sa restaurant.
Sa fifth floor nangyari ang lahat.
Kinausap namin ang caretaker at mga kapitbahay.
Kumalap kami ng impormasyon, sakaling may nakakakilala sa mga taong 'to.
'Yong kooperasyon ng deli sa ibaba…
Nakilala namin si Jennifer Stahl.
Apartment niya 'yon.
Natatandaan kong nakatayo ako sa pintuan ng apartment building
tapos nakita ko 'yong lalaking bumababa sa hagdan, kumukuha ng litrato.
Di ko alam ang pangalan ng lahat ng taga-Crime Scene,
pero kilala ko na silang lahat.
Matagal na rin ako do'n, kaya sabi ko,
"Wala 'yong kotse ng Crime Scene. Sino 'tong kumukuha ng litrato?"
Naalala ko, parang ganito. Parang, "Sino ka?"
"Ano'ng ginagawa mo sa crime scene ko?"
"Taga-Crime Scene ka ba?" "Hindi." "E, sino ka?"
"Photographer ako ng police commissioner."
Sasabihin ko ang sinabi ko. Puwede mo 'tong di isama.
"Wala akong pakialam kung sino ka. Umalis ka sa crime scene ko."
Di pakitang-tao si Parrino.
Sa kasong ganito, lahat gustong makiusyoso.
Pero pag ikaw ang in charge sa crime scene,
kahit sino pa'ng boss, sasabihin mo, "Di ka puwedeng pumasok."
Pag-akyat namin, at sa loob, sa sahig,
may dalawang katawan na nakadapa
na nasa likod ang mga kamay,
nakatali ng duct tape at binaril sa ulo.
Di sila nagpumilit pumasok.
Di sira ang pinto.
Kaya may clue ka do'n.
Si Barbara Butcher, para kang may kasamang ibang detective,
pero detective na mas may alam kaysa sa 'yo.
Medical legal death investigator ako
para sa Office of Chief Medical Examiner sa New York.
Pupunta kami sa pinangyarihan at iimbestigahan ang bangkay.
Nakikipagtulungan kami sa pulis.
Sila ang in charge sa pinangyarihan.
Sa akin ang katawan.
Apat na tao ang nakahilera at binaril.
One, two, three, four.
At may dugo sa isang parihaba
sa sahig ng sala.
Tapos 'yong mga bahid ng dugo
kung saan hinila ng EMT 'yong dalawa sa mga bangkay.
Kinunan ko ng litrato 'yong mga sugat at panali.
Nakatali sa likod, nakatali sa may paa, mga gano'n.
Sabi ng isa sa mga detective,
"Dalhin kita kung saan sa tingin namin 'yong unang pagbaril,
'yong unang biktima."
Si Jennifer Stahl 'yon.
May nagsabi sa 'kin na siya ang may-ari ng apartment
at kinuha na siya dahil may pulso pa siya.
Kahit na walang bangkay, kailangan ko pa ring kumuha ng anumang ebidensya,
anumang kuwento tungkol sa taong 'yon
kung may posibilidad na mamatay siya.
Bumalik kami sa maliit na recording studio.
May ginagawa siyang nakakatuwa.
'Yong klase na magugustuhan ko.
BINARIL DITO SI JENNIFER STAHL
At…
bigla akong nalungkot.
'Yong makita 'yong dugo sa maliit na…
studio.
Di maganda.
Maingat ka dapat na di ka madala ng emosyon mo.
Alam mo 'yon, mabilis, boom. Isara muna natin 'yan.
Itabi muna natin 'yan. Magtrabaho muna tayo.
Naaalala ko no'ng pumasok ako sa apartment.
Malinaw na makikitang may negosyo dito.
Di ito 'yong "pipitsuging pang-small time
na hinaluan ng oregano" na uri ng marijuana.
Nagbebenta siya ng magandang klaseng marijuana.
Nadiskubre namin ang droga at perang nawawala.
Unang maiisip natin, "Nakawan 'to na naging marahas."
Pero may limang taong nakatali, apat na tao sa sahig,
di karaniwan 'yon, lalo na sa Midtown.
Di talaga nangyayari 'yon do'n.
Lahat binaril sa ulo, sa likod ng ulo, nang malapitan.
Puwedeng isiping personal 'to o away sa pamilya,
kung saan puwedeng may problema si Jennifer sa boyfriend o sa ibang tao.
Di mahalaga sa 'min ang pagbebenta ni Jennifer Stahl ng marijuana,
kahit di pa legal 'yong marijuana no'n.
Mas nag-aalala kami na limang tao ang binaril.
Nakasubaybay dito ang media sa simula pa lang.
Nabalitaan nila 'to noong gabing nangyari 'to.
Nag-imbestiga ang detectives at crime scene investigators
ilang oras matapos patayin ang dalawang lalaki at isang babae
at isa pang lalaki at babae ang naospital.
Tumawag 'yong isang kaibigan ko, sabi, "Mich, nakita mo… Buksan mo 'yong TV."
"Nakita mo 'yong balita? May binaril kina Jen."
Sumisingit sila sa mga TV show.
May massacre sa itaas ng Carnegie Deli.
…malapitang binaril sa loob ng building
na tinali at binusalan ng duct tape.
Nabalian siya ng daliri at inoperahan siya.
Makikita mo 'yong cast sa kamay niya, at alam kong si Jen 'yon.
Alam kong siya 'yon.
Dahil sa pressure ng media, mas dumami ang resources, na nakatulong.
Hinati ang Manhattan para sa police department,
Manhattan North at Manhattan South.
'Yong pagitan na kalye ay 'yong 59th Street.
Hawak ng Manhattan South lahat ng nasa timog ng 59th Street,
pababa hanggang sa Battery, sa magkabilang ilog.
May ilang presinto ang bawat distrito.
Bawat presinto may detective squad.
Sumusuporta ang homicide squad
pag may nangyaring homicide sa isa sa mga presintong 'yon.
Na-assign ang kaso sa Midtown North Precinct.
Kaya sa Manhattan South Homicide 'to.
Kailangan mo ng tao. Mas maraming tao, mas maraming impormasyon.
Gugustuhin mong isama 'yong Manhattan North Homicide do'n.
Tatawagin kami para tulungan sila.
Di sila tatawagin para tulungan kami.
"Manhattan Soft" ang tawag namin sa Manhattan South.
Mas malupit ang mga pulis sa Manhattan North.
Alam mo na, parang may kompetisyon.
No'ng nasa Manhattan South ako, nagbago ang opinyon ko.
Sa Manhattan South, kailangan mong gamitin ang utak at investigation skills mo,
dahil karamihan sa mga kaso ay pagpatay sa pagitan ng di magkakilala.
At karamihan sa mga salarin mula sa New Jersey, Brooklyn, Queens.
Puwedeng manggaling kahit saan.
May mga witness sa pinangyarihan na nakakita ng pulang kotseng paalis.
Malapit sa deli.
'Yang mga impormasyong 'yan, pag pinagsama-sama,
puwedeng umakma sa pattern ng investigation
o maaalis 'to.
Pero lahat nararapat tingnan.
Full-court press 'to para malaman lahat ng puwedeng malaman.
Una, kilalanin natin si Jennifer Stahl. Apartment niya 'to.
Mula doon, kailangan nating kilalanin lahat ng mga biktima.
Lahat ng gagawin mo mapupunta sa pagkilala ng tao
bago mo malaman ang nangyari.
Pag-aaralan mo ang biktima. Titingnan mo 'yong background nila.
May gang database kami.
Hahanapin mo sila sa database na 'yon.
Tingnan mo sa Narcotics kung may kakilala silang nando'n.
Palayaw, phone number, mga gano'n.
DOA sina Stephen King at Charles Helliwell.
Di nabuhay si Jennifer.
Namatay siya pagkalipas lang ng ilang oras.
Tama ng baril sa ulo.
At 'yong dalawa, sa himala ng Diyos,
kahit binaril sa ulo, nabuhay sila.
Pakiramdam ko may nagbabantay sa 'kin, di ba?
Na kasama ko 'yong nanay ko o parang gano'n.
Nasa isang balikat ang Diyos at nasa kabila 'yong nanay ko.
Kasi…
Oo, muntik na 'yon.
Nabaril ako sa kanang bahagi,
sa likod ng tainga, sa ilalim ng hairline ko.
Tapos lumabas 'yong bala sa taas ng occipital bone ko.
Sinundan lang nito 'yong kurbada ng bungo at lumabas.
Na masuwerte,
kasi kung pumasok 'yon, malamang wala ako rito.
Di ako umalis sa puwesto ko kasi di ko alam…
Ang daming dugo sa paligid ko.
Di ko alam kung maibabaon ko…
Kung nasa loob ko pa 'yong bala, kung ibabaon ko 'yong bala sa 'kin, o…
o kung mamamatay ako, ewan ko.
Kaya di na ako gumalaw.
No'ng sa tingin ko wala na sila
naalis ko 'yong gaffer's tape na natali sa kamay ko
tapos kinuha ko 'yong cell phone sa bulsa ko at tumawag sa 911.
Tumawag ako nang tumawag.
Ewan ko. Gusto ko lang magpaalam sa mga kaibigan ko.
'Yong dalawang nakaligtas,
sinusubukan naming kumuha ng pahayag mula sa kanila.
Nando'n na 'yong mga detective pagdating ko sa ospital.
Sinabi ko lang 'yong alam ko.
Ibig kong sabihin, 'yong nakita ko.
Nalaman naming 'yong mga biktima, lahat sila taga-teatro, sa arts.
At 'yong isa sa mga buhay na biktima fiancée ng isa sa mga DOA.
Sinabi ko sa pulis, "Pumasok ako. Ipinakilala ako ni Jen sa couple,
sina Rosemond at Trey, na mula sa St. John."
Nakaupo silang lahat at umiinom ng wine.
Niyaya niya akong sumali at sumali naman ako.
Ang intensyon ko lang ay pumunta do'n para gupitan siya at kumuha ng marijuana.
Hairstylist ako, kaya nagpalitan lang kami.
Mga 15 minuto pagkarating ko do'n, may ingay sa may pinto.
Parang medyo malabo na may dalawang taong pumasok,
pero makikita mo sa laki nila,
mas matangkad ang isa, mas guwapo ang isa.
No'n ko lang sila nakita.
Kumuha ng baril mula sa baywang niya 'yong isa tapos sinabing,
"Dumapa kayo at ilagay ang mga braso sa likod."
Sumunod lang ako, at…
naisip kong siguro di na 'yon lalala, pero…
Dinala ng isa sa kanila sa kabilang kuwarto si Jennifer.
Naalala kong sinabi niya,
"Kunin n'yo na gusto n'yo. Wag n'yo lang saktan mga kaibigan ko."
At do'n ko narinig 'yong unang putok ng baril.
At palagay ko namatay siya agad.
Di ko na siya narinig ulit pagkatapos no'n.
Kaya sa tingin ko…
Alam ko na no'n…
"Ito na 'yon."
Alam mo 'yon, naisip ko na…
'yon na talaga ang mangyayari.
Sa New York City,
walang notification sa phone pag may namatay. Harap-harapang sasabihin.
Kailangan mong katukin ang taong 'to sa kalagitnaan ng gabi
o sa tanghali at sabihing may namatay sa pamilya nila.
'Yon ang pinakamahirap.
Di madaling sabihin 'yon,
na pinatay ang mahal nila sa buhay.
Alam mo na, 'yong kalunos-lunos, at walang katuturan, at…
tingin ko may ibang level 'yon.
At, alam mo 'yon, parang…
mararamdaman mo 'yon, pag nalaman nila sa unang pagkakataon.
Kaya…
Oo. Di ito madali.
-May 11 namin nalaman. -Ika-11.
Nasa Cape ang mama at papa ko. May pumuntang pulis sa bahay nila.
Nagdidilig ng bulaklak 'yong nanay ko habang naka-bathrobe, at may dalawang…
Nang 6:00 ng umaga.
May dalawang pulis sa driveway, at sabi, "Ikaw ba si Karen Helliwell?"
-Sabi niya, masama ang kutob niya. -Kinutuban siya. Oo.
Tapos sabi nila, "Nandito ba'ng asawa mo?"
Nando'n siya, kaya pinaupo nila sila.
At ibinalitang patay na si Trey.
-Oo. -Nagbago ang buhay namin noon.
Dalawang araw pagkatapos no'n, birthday niya, at panahon ng lilac no'n.
Gustong-gusto niya ng lilac.
Ipinanganak at namatay siya sa paligid ng lilac.
Sa panahon nito.
Alam naming pupunta si Trey sa New York
para makilala ang pamilya ni Rosemond at dumalo sa kasal ng pinsan namin.
At tutuloy dapat sila sa Carnegie Deli apartment ni Jennifer Stahl.
-Oo. -Kaya sila napunta do'n.
Naaawa ako sa kanila.
Binisita ni Rosemond si Jen,
pero nalungkot talaga ako kasi di talaga kilala ni Trey si Jen.
Alam mo 'yon, kaibigan ng kaibigan, na sinasamahan siya.
Sa kasong 'to, nakakuha kami ng 18 fingerprints
sa loob ng apartment at sa hagdan.
Pero wala kaming nakuhang basyo ng bala. May sinasabi 'yon.
Limang putok. Walang basyo ng bala.
Malamang revolver 'yon.
Baka tinapon nila 'yong armas, 'yong baril, sa imburnal.
Tumawag kami sa DEP. Tiningnan namin 'yong basura dito.
Pinatingnan namin 'yong basurahan sa kalye.
Ginawa namin lahat para makakuha ng maraming impormasyon.
May surveillance camera sa hagdan.
Nakita nila 'yon no'ng gabing 'yon.
May dalawang Black sa surveillance video.
'Yong isa naka-dreads at hoodie, at 'yong isa mas maikli ang buhok.
Sa history ko,
sa daan-daang homicide na hinawakan ko,
isa lang, maliban dito, ang may video.
Kaya nagulat ako nang makita ko 'yong tape.
Sabi ko, "Whoa. Maganda 'to."
Alam naming suspek ang mga 'yon,
mga taong gusto naming mahanap at makausap.
Nangyari ang kasong 'to 7:30 p.m.
Walang tigil kaming nagtrabaho sa iisang lugar.
Sa apartment ni Jennifer, may answering machine. Kumikislap 'to.
Pinakinggan namin.
Tinatanong ng kaibigan niya kung okay lang siya.
Wala siyang balita sa kaniya at iniisip kung nasa'n siya.
Tumawag ako sa bahay ni Jennifer habang nangyayari ang pagpatay.
Base sa mensahe,
kailangang ma-interview 'yong kaibigan, alamin kung ba't siya nag-aalala.
Ba't siya nag-aalala sa di pagsagot ni Jennifer sa phone niya?
Noong umaga ng May 11,
may mga homicide detective na pumunta sa bahay ko.
Para silang galing sa set ng NYPD Blue.
At tinanong nila ako tungkol sa negosyo niya.
Sabi ko sa kanila, "Lugar 'yon para magtipon."
Magkakaibigang nagsasama-sama, at mga taong naninigarilyo, nag-uusap.
Mga taong nakikita mo lang,
pero di kami nagiging magkaibigan.
Nagbenta si Jennifer ng marijuana para suportahan ang artwork niya.
Nalaman naming artista siya sa Dirty Dancing.
Pero mas interesado siya sa musika no'n
kaysa sa pagsayaw at pag-arte.
Nagbenta siya ng marijuana sa recording studio niya.
Gusto rin niyang magsama ng mga kaibigan at mag-record kasama sila.
Mga kaibigan ni Jennifer 'yong mga labas-pasok sa apartment niya.
Dumadami 'yong mga tao.
Tingin ko, minsan nahihirapan siyang kontrolin 'yong gulo.
Tumutunog 'yong buzzer niya.
Minsan, may kaibigan siyang tutulong sa pagbukas ng pinto.
Nagtatrabaho si Stephen do'n nang gabing 'yon, taga-bukas ng pinto.
Si Jennifer ang humaharap sa mga kaibigan at kakilala niya sa industriya.
May kilala siyang mga sikat na tao.
Gaya ng cast ng Saturday Night Live.
Piling-pili 'yong mga kliyente niya.
Kailangan kilala ka niya.
Pag sinabi mong, "Pinapunta ako ni ganito,"
di ka papapasukin sa apartment ni Jennifer.
Sobrang ingat niya.
Napakahirap nito para sa 'min bilang mga kaibigan niya,
dahil kung may kailangan sila kay Jen,
ibibigay niya 'to sa kanila.
Walang dahilan para bumaril ng limang tao.
Nagkita kami ni Jen ilang araw bago siya pinatay,
at medyo malungkot siya.
Nag-away sila ng boyfriend niya.
Ang alam ko, gusto niyang umalis, hinawakan siya sa kamay ng boyfriend niya,
kaya nabali 'yong daliri niya.
Isa sa mga suspek 'yong Black na lalaking may mahabang dreads.
Siguradong-sigurado ako no'n na boyfriend niya 'yong pumatay sa kaniya,
kasi akma siya sa description.
Sa impormasyong nakuha namin kay Barbara, kinuha namin 'yong pangalan ng boyfriend,
tapos kinausap namin siya.
May domestic issue dito.
Kailangan naming tiyakin na di siya sangkot sa pagpatay.
Sigurado akong di 'yon 'yong boyfriend niya. Di niya kamukha.
Nakita ko na siya, at mabait siya sa akin,
at sa tingin ko di niya magagawa 'yon.
Kinausap namin 'yong boyfriend ni Jennifer Stahl,
pero na-rule out siya base sa impormasyong ibinigay niya sa 'min
kung nasa'n siya, ano'ng ginagawa niya.
Alam naming di siya ang salarin.
No'ng tinawagan niya ako,
sabi niya, "Kailangan ko ng abogado."
"Akala ng lahat ako 'yon."
Sabi ko, "Oo, akala ko ikaw."
Sabi niya sa 'kin, "Paano mo naisip na ako 'yon?"
"Mahal ko siya!"
Sabi ko, "Nag-aaway kayo."
"Nabalian siya ng daliri,
at may Black na lalaking may mahabang dreads daw sa pinangyarihan."
Sabi ko, "Sino ako para mag-isip?"
Sabi niya, "Paano mo naisip na sasaktan ko siya?"
Nag-sorry ako sa kaniya.
Pagkalabas ko sa ospital,
sinabi sa akin ng mga detective matatagalan pa si Rosemond do'n,
at tumagos 'yong bala sa panga niya.
Di kami magkakilala.
Mga biktima lang kami ng masamang pangyayari.
Mas malala siya kaysa sa 'kin.
Ibig kong sabihin, nawala 'yong, alam mo na…
'yong kabiyak niya, kaya…
di ko maisip.
Bilang prosecutor,
kailangan kong makakuha agad ng maraming impormasyon,
pero kailangang alalahanin din na traumatic
para pag-usapan ang isang bagay na gusto lang nilang kalimutan.
Naaalala kong nakausap ko si Rosemond makalipas ang dalawang araw.
Inilarawan ni Rosemond 'yong tunog ng mga putok ng baril
na palapit nang palapit sa kaniya,
tapos siya na'ng susunod sa pila.
Narinig niya 'yong putok na pumatay sa fiancé niya, si Charles Helliwell.
Di ko maisip na nakahiga ka ro'n, naririnig 'yong mga putok
at alam mong ikaw na 'yong susunod.
Kung ito ang huling bagay na gagawin niya,
lilingon siya at titingnan ang taong pumatay sa kaniya,
at gumalaw siya at lumingon siya
sa huling sandali bago siya barilin.
Marahil 'yon ang nagligtas sa buhay niya.
Sinabi ni Rosemond na si Stephen King ang sumagot sa unang pagtunog ng buzzer.
Tapos narinig niyang sinabi ni Stephen King kay Jennifer, "Si Sean."
Sabi ni Jennifer, "Okay. Paakyatin mo."
At sa puntong 'yon nakuha namin ang pangalang "Sean."
Walang apelyido,
pero at least may pangalan na kami para sa isa sa dalawang tao.
'Yong dalawang pangunahing lead
na meron kami ay 'yong may pangalang "Sean"
at 'yong katotohanang may video.
'Yon ang meron kami para magpatuloy.
Alam kong may ilang prints na tinanggal,
pero di natin alam ang halaga, o kung may mabibigay 'to sa 'tin,
o kung sa police commissioner 'to.
Kinausap nila 'yong mga bumili ng marijuana sa kaniya, mga kaibigan niya.
Sinubukan nilang humanap ng lead at gumawa ng koneksiyon.
Puwedeng may nakakakilala sa kanila at nakakakilala kay "Sean."
No'ng makita ko 'yong video footage, di ko nakilala si Sean.
Di ko talaga alam kung sino 'yon.
No'ng naghalughog kami sa apartment at sa crime scene
pagkatapos ng unang forensic collection,
babalik ka para maghanap ng lead.
Mga bagay na di konektado sa forensics,
mga piraso ng papel, litrato, gano'ng bagay.
Nakakita kami ng resume na nagbigay sa amin ng unang hakbang sa isang "Sean."
Roadie siya
para kay George Clinton at sa Parliament-Funkadelic.
Pinag-uugnay ni Jen ang mga tao para lumikha ng mga bagay.
'Yon talaga ang karaniwan niyang ginagawa.
Pinuntahan nila ang address na nilagay ni Sean Salley sa resume niya,
at wala na siya do'n. Umalis na siya sa lugar na 'yon.
Nakatuon kami kay Sean,
at marami kaming nakuhang address sa New Jersey.
Tinawagan ng mga detective ang halos bawat tao sa buhay niya na kilala niya.
Isa sa mga 'yon ang nanood ng videotape mula sa Carnegie Deli
at nakilala si Sean Salley.
At kilala nila ang pangalawang taong gusto naming kilalanin.
Alam nilang "Dre" ang palayaw niya.
Kaya sinimulan siyang hanapin.
Iba-ibang bahay ang pinupuntahan namin, nag-iinterview ng mga tao.
At pumunta kami sa… Naaalala ko, bahay 'yon ng girlfriend niya.
May kilala siyang Dre,
'yong boyfriend o live-in partner niyang si Andre.
Wala do'n si Andre.
Ako lang ang may business card. Kaya 'yong card ko ang naiiwan.
Linggo ng umaga, ika-20…
nakatanggap kami ng tawag sa opisina.
Si Andre.
At handa siyang kausapin kami.
Dumating si Andre Smith, sakay ng pulang kotse
na akma sa description ng kotse na nakita ng witness na paalis
malapit sa lugar kung saan nangyari ang mga pagpatay.
Pagpasok ni Andre Smith,
tinanong namin siya kung puwedeng kuhanan siya ng prints,
pumayag siya, at kinuha ang prints niya.
Iniisip kong akala niya kaya niya
kaming iwasan at di maipit, pero magpakita ng kooperasyon.
Tingin ko 'yon ang layunin niya.
Matagal siyang kinausap no'ng dalawang kumausap sa kaniya.
Mga senior detective sila, mas senior sa 'min.
Ilang oras nila siyang kinausap.
No'ng wala na silang makuha,
pumasok ang susunod na team. Mga taong kumpleto ang tulog.
Para 'tong walang katapusang supply ng pinch hitter
hanggang mahanap mo ang pinch hitter na gagawa ng koneksiyon,
tapos uusad ka na.
Pumasok sina Billy at Tommy Bidell at sinubukan siyang kausapin.
Itinanggi niyang nasa Manhattan siya, na nasa pinangyarihan siya,
itinanggi niyang kilala niya si Sean Salley.
Pinakita ko sa kaniya 'yong mga litrato ng video surveillance tape.
At nando'n 'yong mukha ni Andre Smith.
Tapos, "Hindi." Tinanggi niya.
Para siyang 'yong…
Ano nga ba 'yong kanta ni Shaggy? "It Wasn't Me."
Mahusay niyang tumanggi, pero salita siya nang salita…
At merong laging…
May joke ang mga detective tungkol sa "antas ng pagtanggi."
"Di ko alam ang sinasabi mo. Wala ako do'n."
"Alam ko'ng sinasabi mo. Wala ako do'n."
"Nando'n ako, pero di ko ginawa."
Hanggang sa, "Nando'n ako, at ginawa ko."
Kaya idinaan namin siya sa mga antas ng pagtangging 'yon.
Dumating sa puntong
naitugma natin ang prints niya sa duct tape habang nandoon siya.
At napakahalaga no'n,
dahil sa puntong 'yon, sigurado na kaming nando'n siya.
Alam naming kasabwat siya,
pero wala kang pisikal na ebidensya na maglalagay sa kaniya sa pinangyarihan.
Malaking kumpiyansa para sa mga nagtatanong
na nasa tamang lugar sila.
At ngayon, puwede nilang itulak pa nang kaunti
dahil alam nilang nando'n siya
kaysa itulak siya sa lugar na di nila alam ang sagot.
Ilang oras na kami do'n.
Ilang anggulo na ang ginamit namin kasi ayaw niyang magsalita.
Matigas ang taong 'to.
Anim na detective ang kumausap sa kaniya at sinabing,
"Huli ka na namin," at itinanggi pa rin niya, alam mo 'yon?
Nag-usap kami ni Tom Bidell at nag-isip ng ibang diskarte.
Tapos pumasok si Irma sa kuwarto.
Sabi niya, "Puwede ba akong pumasok at kausapin siya
habang kumakain siya?"
Sabi ko, "Sige, Irma. Bahala ka na." Bagong mukha, 'yan ang inisip ko.
Kahit ano para lang, mabago ang nangyayari.
"Magpapasok ka ng babae. Tingnan kung magsasalita siya."
Di ko kilala si Andre Smith.
Di ko kilala ang ini-interview ko hanggang sa makaharap ko sila.
Doon ko sila mababasa, o mabasa kung ano sila.
Kung ano'ng mga trigger nila.
Sabi ko, "Naaalala ko sa 'yo si Ruben."
Oo. Naalala ko sa kaniya 'yong kapatid kong si Ruben.
Kinakausap ko ang mga salarin sa personal na level
at saka ako pupunta sa interrogation.
Gumagana 'yon sa 'kin,
kasi nagiging komportable sila sa 'kin.
Pero may mga nagsabing,
"Nginitian ako ni Rivera tapos sinaksak ako nang patalikod."
May kakayahan si Irma na basahin ang suspek
at alamin kung saan siya dapat gumawa ng koneksiyon
para magpatuloy siya at makuha ang mga sagot na kailangan niya.
Wala akong pakialam kung $5,000 ang suot mong suit,
o kung palaboy kang naka-pajama at maduming sapatos.
Walang pagkakaiba sa akin 'yon. Nirerespeto ko ang lahat.
Lahat ng masasama,
may kabutihan pa rin sa kanila, anumang mangyari.
Dapat mahanap mo 'yong kabutihang 'yon pag kinausap mo sila.
"Paano ka lumaki?" "Gano'n din ako lumaki."
Wala akong laruan noong bata ako. Minsan, di ako nagpa-Pasko.
Minsan wala kaming pagkain.
Lumaki ako sa housing project kaya nakaka-relate ako sa kanila.
Magalang si Andre Smith.
Malumanay siya.
Sabi niya may anak siya.
"May anak ka na?" Alam kong lalambot siya do'n.
Ginamit ko 'yon.
Bigla kong napansin 'yong pagbabago.
Inangat niya ang ulo niya.
Nakikipag-usap na siya. Nakikinig siya kay Irma.
Makikita mong medyo lumiwanag ang mga mata niya.
May tinamaan siya. Parang ugat.
Ginawa niya raw 'yon kasi kailangan niyang bumili ng diaper para sa anak niya.
Doon ko naisip na handa na siya.
Sabi ko, "Babalik sila. Mababait sila. Mga kaibigan ko sila."
"Kausapin mo sila. Mapagkakatiwalaan sila."
Nagbigay ng hudyat si Irma.
Tumayo na ako. Tinawag ko si Tommy Bidell
kasi kumakain siya ng Suzy Q at umiinom ng Yoo-hoo,
na gusto niyang hapunan.
Sabi ko, "Uy, gago, tara na."
"Tapon mo na 'yang Suzy Q. Bumalik na tayo."
"Nagbabago na siya. Tara na at tanungin na natin."
Interrogation 'to ng napakagaling na team.
Nagkaro'n ng personal na koneksiyon si Irma kung saan handa na siya.
Ito 'yong punto
kung saan tapos na sila sa pagtanggi at handa nang magbigay ng impormasyon.
Tumatango siya no'ng tinatanong ko siya.
Nagawa naming magsalita si Andre.
Nakilala daw niya si Sean Salley sa Newark dahil sa isang kaibigan.
Sinabi ni Sean Salley na malas daw siya,
walang pera,
at sinabi ang planong nakawan 'yong isang bentahan ng marijuana sa Manhattan.
At sa huli, ikinuwento ni Andre Smith 'yong pagpatay.
Balak niyang pumasok do'n, nakawin 'yong marijuana at pera.
Sabi niya, "Sinabi ko pa sa babae
no'ng sinabi niya, 'Wag mo kaming sasaktan.'"
Sabi niya, "Sinabi ko sa kaniya na di 'yon ang pakay ko."
Nilagay niya sa bag 'yong pera at marijuana.
Tumingin siya sa labas. Nahihirapan si Salley na i-tape ang lahat.
Lumabas siya at sinabing, "Dito, samahan mo siya."
Sinimulan niyang i-tape ang lahat,
tapos sabi niya, "Pinagbabaril ng lalaking 'to ang lahat."
Noong nasa written statement na kami para sa pag-amin ni Andre Smith,
nalaman kong nagalit 'yong police commissioner
sa pagsaway ko sa photographer niya.
Nagalit din siya sa pagsulpot ko na naka-shorts at T-shirt.
Sa isa o dalawang araw,
tinanggal ako ng police commissioner sa kaso.
Inilipat ako sa 2-5 Precinct sa Harlem
sa detective squad do'n.
Sabi ni Irma, "Kunin mo'ng pangalan niya at isulat sa papel."
"Ilagay mo 'yong papel na 'yon sa sapatos mo,
at tapakan mo siya sa loob ng sampung araw at magiging maayos ang lahat."
Nanay 'to ng tatay ko. Gusto niya ang Santería.
Naniniwala siya do'n.
Tinuro niya sa 'kin, pag may gumawa ng mali sa 'yo,
kumuha ka ng papel, isulat mo ang pangalan nila…
Alam kong gagawin n'yo 'to simula ngayon.
Ilagay mo 'yong pangalan nila sa sapatos mo at tapakan mo sila.
Tapakan mo sila, at sabihing gusto mong mawala sa landas mo ang taong 'yon.
Mahirap talikuran 'yon kasi ikaw ang nagsimula no'n.
Pero di ko puwedeng sabihin ang iniisip ko sa mga detective
at sirain 'yong bagong boss.
Dahil ngayon, iba na ang responsable.
Kung tawagan ka nila para humingi ng payo, ayos 'yon.
Pero di mo sila tatawagan para magbigay ng payo, di ba?
At mahirap din para sa kanila ngayon
kasi alam nilang galit sa 'yo 'yong police commissioner.
Ayaw ka nilang kausapin
kasi ayaw nilang madamay.
Kaya…
pinilit kong alisin ang sarili ko sa kaso.
Ni hindi ko yata sinundan 'yon sa media pagkatapos.
Tatlong tao ang pinatay nila, binaril nang malapitan ang dalawa sa halagang $2,800.
Hawak na ng New York City Police Department si Mr. Andre Smith.
Sa pangalawang suspek na responsable sa karumal-dumal na krimeng ito,
na kinilala ng mga detective bilang si Sean Salley,
sinisiguro naming ang New York City Police Department
ay di titigil hanggang sa nasa kustodiya namin siya
kasama ang kasabwat niya.
Mungkahi ko na sundin niya ang ginawa ni Andre Smith
at sumuko sa pinakamalapit na police station.
Sinabi ni Andre Smith na magkasama silang umalis ni Sean Salley sa apartment.
Bumalik sila sa Newark,
at 'yon ang huling beses na nakita niya si Sean Salley.
Nagpatuloy kami sa paghanap kay Sean Salley.
Kailangan naming alamin kung sino'ng tinatawagan niya,
tapos i-track 'yong phone.
Sinubaybayan namin 'yong mga cell site.
Huminto siya sa Louisiana.
May grupo kami,
ng mga detective at sarhento, sa New Orleans.
Si Salley, parang lagi siyang nauuna.
Sa puntong 'yon, magpatuloy ka lang,
tingnan kung may impormasyon, pero tinapon niya 'yong phone niya.
Naubusan na kami ng lead sa pag-iimbestiga.
Hinahabol pa rin namin, pero ngayon, dalawang buwan na.
Alam mo na, di na umuusad 'yong kaso.
Nag-apply kami para mailagay 'yong kaso sa America's Most Wanted.
Noong July 14, ipinalabas ng America's Most Wanted
ang Sean Salley, Carnegie Deli homicide case
para makakuha ng lead.
National show 'to.
Napakaraming naaabot nito
at inaalerto mo ang mga Amerikano.
God Bless America, 'yan ang gusto kong sabihin,
dahil 20 minuto pagkatapos nitong umere,
nagsimulang tumawag ang mga tao.
May nakakilala sa kaniya sa Florida at ipinaalam sa amin.
At maaaring nasa isang homeless shelter siya sa Miami.
Tinawagan agad ang Miami.
At sabi nila, "Kailangan n'yong mahuli ang lalaking 'to."
May detective sa Miami
na nag-iinterview ng mga tao sa homeless shelter.
Pumasok si Sean Salley sa lobby, at tumakbo siya.
Natunton siya ng mga aso at nakorner sa bakuran ng isang tao.
Nahuli siya ng isang K9 Officer ng City of Miami.
Nakagat siya ng aso sa kaliwang braso,
pero ginamot siya sa pinangyarihan, at nasa kustodiya namin siya.
Nahaharap siya sa tatlong kaso ng first-degree murder
at isang kaso ng resisting arrest without violence.
Bago siya nahuli, bawat langitngit na naririnig ko…
di ako makatulog sa gabi. Akala ko may papasok.
Nang mahuli silang dalawa,
nakahinga ako nang maluwag.
TAKAS SA CARNEGIE DELI MASSACRE NAHULI NA!
'Yong Chief of Detectives, Borough of Manhattan, no'ng panahong 'yon,
sinabihan akong pumunta sa Florida at gawin ang interrogation kay Sean Salley.
Pakiramdam ko minsan pag nagtatago ang mga tao,
nakakagaan ng pakiramdam ang mahuli.
Mukha siyang nakahinga nang maluwag na nahuli siya sa puntong iyon.
In-interview ko siya. Tinanong ko kung ano'ng nangyari.
Umamin siya.
Nakakuha sila ng oral at written statement mula sa kaniya
sa pag-amin niya sa pagpatay kay Jennifer.
Kahit sinabi niyang pumutok 'yong baril at aksidente 'yon.
At isinisi niya ang lahat kay Andre Smith
para sa mga taong nasa sala.
Ang pag-amin niyang siya ang kumalabit ng gatilyo,
aksidente man o hindi, sa pagpatay kay Jennifer Stahl,
ay mahalaga.
Mahalaga 'to
dahil di mahalaga sa prosecution ng felony murder
kung sinadya o aksidente ang pagpatay.
Katunayan, di mahalaga kung namatay 'yong tao
dahil binaril mo o binaril ng iba.
Kung kasabwat ka sa ginawang pagnanakaw,
responsable ka sa ilalim ng batas
para sa pagpatay gaya ng taong bumaril.
Umupo si Phillip King sa ikalawang hanay ng courtroom
para sa unang harapang pagkikita nila ni Sean Salley,
isa sa mga taong inakusahan sa pagpatay sa anak ni King, si Stephen.
Sinasabi ko lang sa sarili ko, "Pigilan mo."
"Wag mo siyang susugurin."
Nakita ko. Nakita ko ang pinagdaanan ng taong 'yon.
Sana gano'n ang relasyon ko sa anak ko.
Medyo naiiyak na ako.
Sigurado ako'ng gano'n, at 'yon din ang relasyon namin ng ama ko.
Abala kami sa paghahanda para sa korte.
Isa o dalawang taon para sa 'yo,
pero para sa ina, o ama, o kapatid,
parang kahapon lang 'yon nangyari.
Martes ngayon.
Kasama ko ang mga anak ko, hinatid ko sila sa school.
Narinig kong may bumagsak na eroplano sa World Trade Center.
Naka-maong at T-shirt ako.
Dahil sa nangyari sa 'kin sa Carnegie Deli,
umuwi ako at nagsuot ng suit.
Palagay ko inabot ako no'n ng 20 minuto.
Narinig ko ang pangalawang pagtama ng eroplano habang nasa apartment ako.
Totoo 'yon. Pag sinabing "takot," nakakatakot 'yon.
Lahat balisa at takot.
Lahat ng makita mo.
Di kapani-paniwala 'yong nangyari do'n.
No'ng gumuho lahat. Di mo 'yon makakalimutan.
Nawalan ako ng mabubuting kaibigan.
Ibig kong sabihin, mahirap 'tong pag-usapan.
Nakaligtas ako noong September 11.
Marahil 'yong 20-minutong pagbibihis ko no'n, nasa ibang lugar ako
na may magkakaibang resulta.
At lagi kong kinikilala ang aral ng pagsusuot ng suit
at di pagtugon nang naka-pambahay sa pagliligtas ng buhay ko.
Ang mga namatay noong araw na 'yon, tahimik na sila,
pero patuloy na pumapatay ang alaalang 'yon pagkalipas ng mga taon.
Makalipas ang 20 taon, na-diagnose ako na may cancer na may kaugnayan sa 9/11.
Sulit na sulit para sa mga teroristang gumawa no'n ang ginawa nila.
Masyado akong naging abala sa 9/11.
Magulo ang opisina ko.
Binago nito ang buhay ko.
Binago ang buhay ko sa trabaho, personal na buhay, lahat.
Kasali kaming lahat. Magkakasama kami. Nando'n kaming lahat.
Pakiramdam namin
kailangang tulungan namin ang isa't isa.
Pinagpatuloy namin 'yon.
Tapos bumalik kami sa trabaho kung saan kami mahusay.
At ipinagpatuloy namin 'yon.
Nagsimula ang paglilitis halos isang taon matapos ang pagpatay.
Kakaiba ang court case na 'to.
Ngayon lang ako nakakita ng gano'n.
Sabay silang nilitis.
May dalawang jury at 'yong dalawang defendant sa korte.
Ang kagandahan lang sa paggawa nito
ay naiwasan ng mga nakaligtas na biktima na bumalik
at balikan ang nangyari sa dalawang magkahiwalay na paglilitis.
Nakaka-trauma na 'yong minsan.
Ayokong maging sentro ng atensiyon.
Heto ako, nasa harap, nagkukuwento.
Nag-focus yata ako sa kaibigan kong si Francesca na nakaupo do'n
at sumama sa 'kin.
Kaya medyo mas kalmado ako.
Ilang linggo ang paglilitis.
Maraming mga witness.
Gusto kong maintindihan 'yong nangyari kay Jen,
'yong nangyari sa mga kaibigan niya na mahal na mahal niya.
Grabe 'yong makita mo 'yong mga litrato ng crime scene.
Sabi ng isang salarin,
"Noong kasama ko si Jennifer, tinututukan ko siya ng baril,
nanginginig ang kamay ko, at takot na takot ako."
"Gusto ko lang umalis doon. Aksidente 'tong pumutok."
Di gano'n ang nangyari.
Alam natin 'yon dahil 'yong sugat ni Jennifer sa ulo,
'yong tama ng bala, ay malapitang sugat.
Wag mong sabihing nanginginig ka, at aksidente 'tong pumutok.
Buo ang loob mong hinawakan 'to at pinaputok mo.
Di nagsisinungaling ang ebidensya.
Ang tao, oo.
Lagi.
MATAGAL NA PAGKAKULONG HATOL SA CARNEGIE KILLERS
Nang marinig namin 'yong hatol para sa Carnegie Deli,
parang gumaan ang loob ko at may ipagmamalaki ako.
Sobrang saya ko, dahil lahat ng pagod,
at sa ngalan ng mga taong namatay,
at kay Rosemond, at kay Anthony na nabubuhay pa,
at mga pamilya nila, pamilya ng lahat.
Sa wakas… Ngayon, meron na silang, kaunting closure.
Mas madali nang matulog.
Para lang sabihing, "Di na kayo sisikatan ng araw."
Nagtatalon ba 'yong mga tao at nag-celebrate? Hindi.
Napakatahimik ng sandaling 'yon
kung saan 'yong mga tao, tingin ko…
Nagyayakapan at nag-iiyakan.
-Parang, "Okay." Ibig kong sabihin… -Oo nga.
Nakamit na ang hustisya.
Marami kaming naapektuhan ng pagpanaw ni Jen,
pero di kami magkakakilala.
At kalaunan, nag-uusap na kaming lahat.
Taon-taon matapos ang trahedyang 'yon,
ipinagdiriwang namin ang buhay ni Jen sa birthday niya.
General Jen Day.
Napakabuti niya.
Totoo.
Tumawag si Irma at sinabi 'yong hatol.
Masaya akong malaman na may hatol.
Pero, alam mo 'yon…
Di ito gaya ng nanalo ka sa World Series.
Di ka natutuwa kasi may kailangang mamatay para mangyari 'to.
Kakaiba 'to. Di ko alam paano ipaliwanag ang pakiramdam.
No'ng naging pulis ako, nagsimula akong magkaro'n ng panic attack.
At 'yong unang beses na naranasan ko 'yon,
may dalawang bangkay sa isang araw. Di pa ako nakakakita ng namatay.
Kalaunan, natuto akong kontrolin ang nararamdaman ko.
Nakikita ko 'yong switch sa utak ko. Parang switch ng ilaw. Puwedeng, "Click."
"On, off." At kaya kong buksan at patayin 'to.
Di sa wala akong pakialam. Para lang…
Wala lang kontrol sa mangyayari, kaya…
matututo kang mabuhay araw-araw.
Ganiyan ako nabubuhay, araw-araw.
Walang saysay ang mga pagpatay na 'to.
Ibinalik ako nito sa unang kaso
kung saan naunawaan ko kung gaano kasama ang mga tao.
'Yon ang kaso ni Michael McMorrow noong 1997.
Sobrang brutal.
Ibang klase.
Isa sa mga pinakanakakatakot na crime scene na nakita ko,
at libo-libo na ang nakita ko.
Pumunta kami sa 115 Central Park West para sa nawawalang tao.
Napakagandang building.
May nakita kaming batang babae, batang lalaki sa bathtub,
sa tubig, hinuhugasan ang isa't isa.
Nakakailang man ang eksenang 'yon,
napansin niyang may dugo.
At sabi niya, "May bangkay sa lawa."
Bangkay sa lawa. Talaga? Sigurado ba 'yon?
Ang katawan ng 44 na taong gulang na si Michael McMorrow
ay nakuha sa lawa sa Central Park ng New York.
Sinaksak ang biktima nang 30 beses, ginilitan, at inilabas ang bituka.
Bakit may gustong wasakin siya nang ganito?
Bakit?
Tagapagsalin ng Subtitle: Ivy Grace Quinto