Chyba przyda ci się kąpiel, co? Chodź tu. Ale brudas.
Tak. Zobaczę się z nim za kilka godzin.
To długa droga, a Charlie chce wrócić do domu i się rozpakować.
Cieszę się, że go zobaczę. Nie wierzę, że minęły dwa miesiące.
Ja też.
Jak się czujesz?
Nie wiem. To były długie dwa miesiące.
Pisałeś coś w dzienniku?
Wciąż uważam, że to nie moja bajka.
Każdy może to robić. To pomaga przetwarzać emocje.
Ja bez tego już dawno bym się załamała.
Nie musisz mnie znowu przekonywać.
A chociaż próbowałeś?
Jeśli spróbuję, przestaniesz mnie naciskać?
Tak. Obiecuję.
Znacie powiedzenie: „Będzie gorzej, zanim się polepszy”?
17 GRUDNIA
Chyba teraz je rozumiem.
4. PODRÓŻ
WRZESIEŃ
We wrześniu Charlie był u lekarza rodzinnego.
Tak. Czwartek, 9:45.
Świetnie. Dziękuję.
Nie znosi chodzić do lekarza. Ale kto to lubi?
Zwłaszcza z takiego powodu.
Dostał skierowanie do poradni zaburzeń odżywiania.
Ale termin miał dopiero na styczeń.
Wtedy zaczęło być bardzo źle.
Jadł jeszcze mniej.
Możesz przestać próbować?
Pogadaj z nami.
Martwimy się.
Możecie przestać? Nie muszę wam wszystkiego mówić.
Potem zaczął się denerwować.
I przestał ze mną o tym rozmawiać.
Często opuszczał zajęcia.
DZIŚ TEŻ NIE MA CIĘ W SZKOLE?
Ta karuzela kręciła się coraz szybciej.
To było dla niego nie do zniesienia.
Przepraszam.
Nie chciałem.
Wiem, że kiedyś się okaleczał.
Już dobrze.
Cały czas czuję się jak gówno.
Jestem okropny dla ciebie i innych.
Nie chcę się tak czuć.
Przepraszam.
W porządku.
Czytałem o tym w sieci.
Trzeba okazać takiej osobie troskę, a nie oceniać.
Nie wiem, czy to wystarczyło, ale próbowałem.
Starałem się przy nim być.
Kocham cię.
- Jesteś w to za dobry. - Co?
- Nie! Tori! - Niesamowite.
Tori!
Patrz, jak falują włosy. Te...
Charlie! Tak nie wolno.
Darcy!
Boże, czy to...
Wiedział, że natręctwa są nielogiczne, ale nie mógł ich powstrzymać.
PAŹDZIERNIK
Ja też nie.
- To był wypadek. - Wiem.
Czuję się jak idiota.
Wiem. To nie twoja wina.
Nie panuję nad tym.
Może...
Może powiedz o tym rodzicom?
Tata mówi, że to moja decyzja.
LECZENIE W KLINICE DAFFODIL
- Myślisz, że to pomoże? - Raczej nie.
Ale nie będę musiał chodzić do szkoły.
Nie płacz.
Bo ja też zacznę.
Chyba nie wytrzymam.
Dziwnie było w szkole bez Charliego.
Nie mógł używać telefonu, więc nie wiedziałem, jak się czuje.
LECZENIE W SZPITALU PSYCHIATRYCZNYM
MOJA STRASZNA HISTORIA ZE SZPITALA PSYCHIATRYCZNEGO
Starałem się czymś zająć, żeby o tym nie myśleć.
Ale kiepsko mi szło.
Myślisz, że nic mu nie jest? Tak. Ja też.
Przynajmniej nie musi czekać do stycznia.
Pewnie ma nowych kolegów.
Tak sądzę.
Sai, jak często grasz w tę grę?
Gdzie Charlie? Przegapił cztery ostatnie treningi.
Ma przerwę z powodu choroby.
Cholera. Musi być kiepsko, skoro tak długo go nie ma.
Tak, jest...
kiepsko.
- Serio? - Co się z nim dzieje?
Nie mogę...
Nie mogę o tym mówić.
Spoko, stary.
Możesz na nas liczyć.
- Naładuj piorun. - Skąd masz miecz?
Jest tutaj.
Charlie pozwolił mi powiedzieć naszej paczce.
Nie chciał, żeby go odwiedzali, ale i tak okazali mu wsparcie.
Ładne pudełko.
Może dodamy coś pielęgnacyjnego? Maseczki na twarz?
- Super. - I może planszówkę?
Albo nie, Top Trumps.
- Ej, robią gejowskie Top Trumps? - Nie wiem.
Przygotuję listę książek.
A filmy? Ma tam odtwarzacz Blu-ray?
- Pewnie tak. - Co to Blu-ray?
Nie wiesz, co to Blu-ray?
Sahar mówiła ci, że urządza wielką imprezę halloweenową?
Tak. Imogen ciągle wysyła mi pomysły na kostiumy dla par.
Przyjdziesz?
Nie wiem.
Przyda ci się odskocznia. Mnie na pewno.
Tak, ale... dziwnie się z tym czuję.
Bez niego?
Tak.
Nicholas! Miałeś być moim Kenem!
Tylko to znalazłem.
Ale ustalaliśmy to. Co ze zdjęciami?
Napijesz się jeszcze?
Kręcę film dla Charliego. Niech wie, że go kochamy.
Powiedz coś.
Nicholasie Nelsonie, co powiesz swojemu chłopakowi, Charliemu Springowi?
Cześć, Charlie.
Kocham cię.
Drodzy państwo, tylko u nas.
Nick Nelson kocha Charliego Springa.
- Świetnie. Dziękuję. - Tao! Fajny kostium królika.
- Jestem Frankiem z Donniego Darko. - Co?
Oglądaliśmy to tydzień temu.
- Wcale nie. - Znowu zasnąłeś?
- Znowu spałeś? Słowo daję! - Mogłem zasnąć!
Każdy całuje każdego, gdy popije. Wolno mi eksperymentować.
To jak wtedy, gdy miałam chłopaka
i wkurzyła się na mnie bez powodu.
Jesteś!
Nie.
Mogę dołączyć?
Pewnie.
Na początku listopada Charlie do mnie zadzwonił.
Za rok przebiorę cię za Spider-Mana.
Twój marvelowski spisek się nie uda.
Nawet jeśli będę Mary Jane?
Całus do góry nogami?
Dobra, może dam się przekonać.
Mam anoreksję i OCD.
Nie da się tego powiedzieć tak, żeby nie było dziwnie.
Ma to sens.
Byłem trochę zaskoczony tym OCD, ale...
Mam w głowie te zasady dotyczące jedzenia.
Jeśli je łamię, czuję się, jakbym miał umrzeć.
Przepraszam, muszę się z tego śmiać. Inaczej się rozpłaczę.
Nieważne, że masz anoreksję i OCD, słowo „przepraszam” nadal jest zakazane.
Nie mogę się zasłaniać chorobą?
Nie. Zakaz używania słowa na „P” dotyczy też chorych.
Potem odwiedzałem go z rodziną parę razy w tygodniu.
Chciałbym tam być codziennie, ale potrzebował przestrzeni.
Co?
Nic.
Nadal nie wiem, czy Tori mnie lubi.
- Witamy ponownie. - Dzień dobry.
GEJOWSKIE TOP TRUMPS
Wiedziałem, że nie wyzdrowiał z marszu.
To tak nie działa.
A bycie poza domem było ryzykowne.
Mogło być okropnie. Niektórym takie coś nie pomaga.
Możesz mnie pocałować?
Może po prostu jestem optymistą,
ale tak szczerze?
Myślę, że mu to pomogło. Naprawdę.
WRZESIEŃ
Dużo się wydarzyło, odkąd coś napisałem.
Ostatnie miesiące nie były za dobre.
Za dużo ćwiczyłeś?
Nie.
- Prowokowałeś wymioty? - Nie.
Czy myślisz o jedzeniu prawie cały czas?
Tak. To się chyba zgadza.
Prawda, Charlie?
Terapeuta doradził mi prowadzenie dziennika.
DZIŚ TEŻ NIE MA CIĘ W SZKOLE?
Charlie, prosiłam cię już trzy razy. Wstań. Zejdź na dół.
CZY MAM ZABURZENIA ODŻYWIANIA?
Charlie, wstawaj.
Ale trudno mi o tym mówić.
Nie planowałem kilkumiesięcznego pobytu w klinice.
Ale miałem szczęście, że rodziców było na to stać.
I że trafiłem do dobrej placówki.
Czytałem w sieci,
że z niektórymi było potem jeszcze gorzej,
bo źle ich traktowano.
Mnie to nie spotkało.
Miałem Susan.
Przykro mi, wszystko z kamerą. To dla dobra wszystkich.
Ale jak mam rozmawiać z przyjaciółmi?
Na oddziale jest telefon stacjonarny.
Lepszy niż pisanie na Snapchacie,
czy co wy tam teraz robicie.
Pobudka, panie Spring. Mamy piękny nowy dzień!
Słabo.
Nie każdy jest artystą.
Poznałem tam też Geoffa.
Cześć, Charlie. Jestem Geoff.
Cześć.
Będę twoim terapeutą.
Usiądziemy i poznamy się lepiej? Pogadamy trochę?
Dobrze.
Nadal musiałem odrabiać lekcje, co mnie nawet cieszyło,
bo nie zostawałem w tyle z materiałem.
- Czego się uczysz? - Chemii.
- Nie cierpię chemii. Nie rozumiem jej. - Ja też. Jest bez sensu.
Poznałem parę fajnych osób.
Może nie przyjaciół na całe życie, ale przynajmniej nie byłem sam.
Wiem, że dasz radę, Charlie. No dalej.
Część mnie nie chciała wyzdrowieć,
bo wprowadzanie zmian było zbyt trudne.
- Nie mogę. - Wiem, że możesz.
Myślałem, że mogę kontrolować jedzenie,
a było na odwrót.
Mogłem dzwonić do Nicka,
ale czułem się źle, a nie chciałem go martwić.
Nie wiedziałem, co mu powiedzieć.
„Źle mi tu i ciągle płaczę”?
Nie rozumiem tego.
Dla niektórych zaburzenia odżywiania wiążą się z wyglądem.
Odchudzają się, liczą kalorie.
Ale moim zdaniem
twoje zaburzenia odżywiania wynikają z obsesji i natręctw.
Jesz właściwą rzecz o właściwej porze i w odpowiednich okolicznościach.
Zgadza się, Charlie?
Tak.
A gdy te obsesje stają się szczególnie silne,
prowadzi to do samookaleczania?
Tak.
W porządku.
Zajmijmy się tym.
Leczenie zaburzeń odżywiania nie było fajne.
Nick bardzo chce z tobą pogadać.
Tak, ja...
Też chcę z nim pogadać.
Lubię go.
Twoi znajomi są irytujący, ale jego lubię.
Obiecujesz, że jeśli pozwolę ci zadzwonić do chłopaka,
przestaniesz mi mówić, jaki jest wspaniały,
co mnie dołuje, bo jestem sama?
Nie wiem, czy mogę to obiecać.
Próbowałam się bronić.
Idź.
Przepraszam, muszę się z tego śmiać. Inaczej się rozpłaczę.
Nieważne, że masz anoreksję i OCD, słowo „przepraszam” nadal jest zakazane.
Nie mogę się zasłaniać chorobą?
Nie. Zakaz używania słowa na „P” dotyczy też chorych.
- Mogę cię o coś prosić? - Oczywiście.
Podasz mi numer Tao?
- Robię ci prezent. - Nie musisz.
Cicho. Muszę.
Dobra. A jaki?
To niespodzianka.
- To po co o nim mówisz? - Więcej nie powiem.
Przepraszam, że ci o tym nie powiedziałem.
Nie ułatwiałem ci tego.
Cieszyłeś się latem miłości. To nie zbrodnia.
Tak. Ale ciebie też kocham.
No to...
Mogę spytać, jak tam?
Czy to teraz kiepskie pytanie?
To teraz kiepskie pytanie.
Strasznie tam?
Nie. Nie jest strasznie.
To trudne i chciałbym być w domu,
ale to była dobra decyzja.
No, to już się czuję lepiej. Nie, żeby to miało znaczenie, ale wiesz.
Ma znaczenie.
Boli mnie, że byłeś tak...
- A ja nie miałem pojęcia. - Umiałem to ukrywać.
Ale przegapiłem to.
Totalnie.
Opowiesz mi o akcji z Imogen i Sahar?
Nick był zbyt empatyczny i nie wiem, co się stało.
O Boże. Dobra. Imogen waliła shoty całą noc.
Wciągnęła całą butelkę tequili.
Calutką...
Ma taką starą kamerę
i nakręcił taki film czy dokument.
- Nie jestem pewny. - Brzmi ciekawie.
No dobra. Ujęcie czwarte.
Klaps.
Cześć, nazywam się Tao Xu.
Oto mój krótki film o codziennym życiu moich przyjaciół.
Moich przyjaciół bez jednego. A bardzo go wszyscy kochamy.
Wierzę, że gdy to zobaczy, poczuje się, jakby był tu cały czas.
Bo w metaforycznym sensie jest.
- Tao, to nie ma sensu. - Ma.
- Spoko. - Tu film się rozpoczyna.
Hej, Charlie. Czytałem Pieśń o Achillesie, którą mi polecałeś.
Mówiłeś, że ma smutne zakończenie,
ale to już przegięcie. Płakałem cztery godziny.
Bardzo ci za to dziękuję.
Jestem na ciebie trochę zły, bo...
Pytałem, czy wszystko w porządku. I wygląda na to, że skłamałeś.
Choć w sumie wiedziałem.
Wiem, że to nie twoja wina, Charlie. Tylko...
Mam nadzieję, że kiedy wrócisz, nie będziesz już kłamał.
Bo nie musisz. Nie będziemy cię osądzać.
Kochamy cię... i tyle.
Boże.
Chodź, Isaac. Obejdziemy okolicę. Bierz kamerę.
Z ostatniej chwili. Barbie i Drakula całują się na domówce.
Co tu się dzieje?
- Lol. - Dla ciebie to tylko żart?
Stop. Wyłącz kamerę. To wbrew moim zasadom reportera!
- Ups. - Isaac!
Dokumentuję rzeczywistość. Tak jak chciałeś, Tao.
Dobra. Idziemy dalej.
- Czekaj, chcę pogadać z Charliem. - Hej!
Cześć, Charlie. Chcę ci tylko powiedzieć, że na próbę używam zaimków „ono/jego”.
Zobaczę, jak się z nimi czuję. Pomyślałom, że mnie zrozumiesz.
- Zrozumie. - Tak.
- Naprawdę? - Tak.
- Darcy. - Chodź tu.
Chodź do mnie.
Grupowy przytulas.
Powiedz mu.
- Wrzuciłam nowy obraz na Instagram... - Tak?
I teraz mam ponad 10 000 obserwujących.
Moja dziewczyna jest znaną artystką.
To nie tak dużo. Pogadaj z Tarą o jej funkcji prefektki.
A, tak. Przedstawiam ci najnowszą prefektkę Higgsa.
- Tao, to nic wielkiego. - To bardzo wielkie!
Moja dziewczyna jest najmądrzejsza na świecie.
Jest prefektką. Należy do grupy Oxbridge.
- Tańczy. Gra na klarnecie. - Darcy, przestań!
Tao, daj mi to.
Nie wiem, czy masz tam telefon, Charlie,
ale on chyba chciałby usłyszeć twój głos.
- Wspaniałe. - Są identyczne.
- Są z jednej paczki. - Kiedy miałeś...
- Nie umiem gotować. - Robisz makaron od zera?
Proszę pozdrowić Charliego.
Cześć, Charlie.
Czeka tu na ciebie wolne miejsce.
Dzięki, Tao.
Na razie, Charlie.
Dziękujemy, Tao.
- Na razie, Tao. - Już.
Wiem, że wygląda jak portret dla ciebie,
ale jeśli wyjdzie dobrze, zatrzymam go.
Tęsknię za tobą.
Kocham cię.
No dobra.
- Cześć, Charlie. - Cześć.
To chyba koniec nagrania. Może.
Powiem jeszcze, że gdy wrócisz, mamy duże plany.
- Serio? O Boże. - Tak.
To znaczy nie. Ale jest na co czekać. O to mi chodzi.
Zdecydowanie.
Kochamy cię i tęsknimy za tobą.
Bez ciebie nasza paczka nie jest taka sama.
Ale wiemy, że robisz to, co musisz.
Tak.
I mam nadzieję, że ten film sprawi, że poczujesz się... kochany.
Tak. Ale wciąż jestem na ciebie zły za Pieśń o Achillesie.
- Co to? - Taka książka. Nieważne.
Dobra.
Nicholasie Nelsonie, co powiesz swojemu chłopakowi, Charliemu Springowi?
Cześć, Charlie.
Kocham cię.
Pobyt w klinice nie wyleczył mnie z marszu.
Wiem, że to straszne, ale jesteś gotowy, Charlie.
I możemy kontynuować nasze sesje, jak długo zechcesz.
Więc nawet jeśli będzie źle, pomogę ci.
Ale wyciągnął mnie z dołka.
Dasz sobie radę.
- Dziękuję. - Ufaj sobie. Dobrze?
Chodź tu.
- A teraz cię wyrzucę. - Dobrze.
Gotowy?
Tak.
Może nigdy nie wrócę do normalności, cokolwiek to jest.
Ale nie szkodzi.
To nie będzie łatwa podróż.
To pewnie dopiero jej początek.
Hej.
- Kolacja o siódmej? - Dobrze.
W planie żywienia mamy dziś lasagne. Może być?
Tak.
Mamo?
Tak?
Mogę pójść i przywitać się z Nickiem? Wrócę na kolację.
Obiecuję.
Dobrze.
Leć.
JEŚLI TY LUB KTOŚ, KOGO ZNASZ, ZMAGA SIĘ Z ZABURZENIAMI ODŻYWIANIA
ALBO MYŚLI O SAMOOKALECZANIU, ZNAJDZIESZ POMOC NA:
WWW.WANNATALKABOUTIT.COM
Napisy: Paweł Awdejuk