TATO, KIEDY SIĘ SPOTKAMY?
JESTEM JESZCZE TYLKO PRZEZ DWA DNI. DAJ ZNAĆ.
CHARLIE CHODŹ SZYBKO DO ŁAZIENKI
Co tam?
O Boże.
Czy to…
Ja to zrobiłem?
- Myślisz, że ktoś to zauważy? - Myślę, że wszyscy zauważą.
No tak. Ale nie będą wiedzieli, że to ty.
Przepraszam. Ja…
Ja nie chciałem. Nawet nie wiem, jak to się robi.
Nick, spokojnie.
Ja…
Podobało mi się to.
Bardzo.
Co wy tam robicie?
Skąd masz siniaka na szyi?
O mój Boże!
Ty! Nie mogę w to uwierzyć! Co za…
Jeszcze porozmawiamy.
Cześć.
- Idziemy na śniadanie. - Zaraz przyjdę.
Pomocy.
Proszę.
5. UPAŁ
HOTEL
- Patrzcie na tę malinkę. - Obrzydliwe.
To wina Nicka.
To prawda.
Ja też brałem w tym udział.
Daruj nam obleśne detale.
Ej, Charlie Spring! Kto ci zrobił malinkę?
Co?
Nie za dobrze.
Nie jesteś głodny?
Nie bardzo.
Zapakuję ci croissanta,
będziesz miał przekąskę na później.
Jesteś najlepszy.
To powód do dumy, nie? Zabawił się.
To prawda, że James McEwan zrobił ci malinkę?
- Co? - Tylko wy jesteście tu gejami…
A ten gość w recepcji? Może to on zrobił tę malinkę?
- Był też ktoś w galerii. - Zostawcie go.
To nie wasza sprawa.
To nie ja.
Zresztą dobrze o tym wiesz.
- Boże, patrz! - Tak się cieszę, że będę na wieży Eiffla.
- To będzie… - Cisza!
Wszyscy dobrze bawimy się w Paryżu,
ale dziś chcielibyśmy wam przypomnieć, po co tu jesteśmy.
Po to, żeby ćwiczyć francuski.
- Uwielbiam francuski. - Wiem.
Dobierzemy was w pary
i dostaniecie do tłumaczenia słownictwo
związane z wieżą, zanim na nią wejdziecie.
No dobrze.
Na początek Charlie Spring
i James McEwan.
Cicho.
- Randka! - Przestań!
Zamknij się, Harry.
Następni będą
Nick Nelson i Ben Hope.
Ja nie chcę być z Nickiem.
Mam to gdzieś, ważniaku. Dorośnij.
Tara i Darcy.
- To znaczy „Ile to kosztuje?”. - No jasne. Dzięki.
Tak jest dobrze?
Nie znam francuskiego, ale nie jest.
Dobra. Ja też nie znam.
Wiem, że bawi cię wytykanie ludziom różnych rzeczy,
ale zastanawiałeś się kiedyś, jak się czują?
- Harry, gdzie twoja empatia? - Odczep się, molu książkowy.
Czemu wszyscy myślą, że to ja?
Nie musimy automatycznie podobać się sobie.
- Bez urazy. - Spoko.
Myślisz, że Isaac myśli, że to ja? Nie chcę, żeby tak myślał.
Wie, że to nie ty.
To dobrze.
Ale to nie on, prawda?
Nie.
Darcy, chcę pogadać o tym, co się działo na spotkaniu w sprawie Paryża.
O propozycji Tao?
Mogliśmy się domyślić, że to będzie katastrofa.
Ale jeśli się pocałują, reszta przyjdzie sama.
Darcy, wiesz, że nie o to mi chodziło.
Gdy wchodziłyśmy do Truhama, pamiętasz?
Nie za bardzo.
Wiesz co? Nieważne.
Skupmy się na zadaniu.
Zadowolony?
- Co? - Najpierw Charlie, teraz Imogen.
Powiedziałeś jej o mnie i Charliem, prawda?
- Chcesz zepsuć mi życie? - Nie obchodziło cię żadne z nich.
Użyłeś Imogen, by zdobyć popularność.
Charliego też miałeś gdzieś. Lubiłeś mieć nad nim kontrolę.
A może ja chcę odzyskać Charliego?
Wiem, byłem wtedy fiutem. Ale miałem własne problemy.
Charlie nie dał mi szansy tego ogarnąć,
a potem pojawiłeś się ty i mi go ukradłeś.
Lubił mnie. A ty namieszałeś mu w głowie.
Ja przynajmniej nie zrobiłem mu malinki.
Skończyliście?
Dziś jest bardzo gorąco,
więc spokojnie na schodach i nawadniajcie się.
Idziemy.
Nie mamy biletów na windę?
Nie.
- Dawaj, Charlie! - Wolniej!
- Za dużo tych schodów. - Idziemy.
- Musimy dotrzeć przed resztą. - Może przerwa?
- Cześć. - Cześć.
Jak tam?
- Nie bój się. Trzymam cię. - Nie!
Patrz na mnie.
Już niedaleko.
Wcale nie. Jeszcze kawał drogi!
No chodź!
Udało się!
O Boże!
Matko.
Patrz! Szybko!
Darcy!
Tak się nie bawimy.
No już. Wstawaj.
Wstajemy.
Ciesz się widokiem.
- Darcy! - Wspaniale.
Trzy, dwa, jeden, Francja!
- Przepiękny widok. - Zróbmy selfie dla mojej mamy.
Dobrze.
Uśmiech!
- Spodoba jej się. - Fakt.
Hej, Nick! Ta malinka to od ciebie?
A co jeśli tak?
Zazdrościsz?
Nie jestem gejem.
Zostawcie ich, chłopaki.
Chodźcie. Macie własne problemy.
Czy Harry się za nami wstawił?
No chodź!
Chyba tak.
Dziwne.
Może nie trzymajmy się teraz razem?
Więcej ludzi może pomyśleć, że to ty.
Ty…
Wiesz,
że to byłem ja, prawda?
- Chyba coś kojarzę. - Tak?
- Tak. - Dobrze.
Poszukajmy reszty.
TATA NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Urocze.
Też możesz taką kupić. Sprzedają je tam.
Nie wierzysz, że to wypali?
Nawet jeśli jej się podobam i coś z tego wyjdzie,
i tak wszystko zepsuję. Jak zawsze.
Nic nie psujesz. Wymień jedną rzecz, którą schrzaniłeś.
Randka w kinie? Moja praca zaliczeniowa?
- Twoje życie. Wielokrotnie. - Niby jak?
Charlie,
to przeze mnie ujawnili cię w zeszłym roku.
Gdy nam się przyznałeś, rozmawiałem o tobie z Isaakiem,
ktoś usłyszał i zaczęli ci codziennie dokuczać.
Nie mówiłem ci, bo nie chciałem, żebyś mnie nienawidził.
Ale to przecież nie twoja wina.
To był wypadek.
Tao, przyjaźnimy się od pierwszego dnia siódmej klasy.
Hej. Jestem Tao.
- Charlie. - Spoko.
- Lubisz Radiohead? - Tak.
Ja też. Widziałeś Romea i Julię, ten film z lat 90.?
Bardzo go lubię. Piosenka Radiohead przy napisach.
Za każdym razem płaczę.
Byłem nieśmiały i wszystkich się bałem.
Ale od razu pomyślałem, że jesteś fajny, zabawny i miły.
Byłeś jedyną osobą, z którą chciałem się zaprzyjaźnić.
Podpuszczasz mnie, żebym się lubił?
Nawet jeśli z Elle nie wypali,
nawet jeśli czasem popełniasz błędy,
jesteś dobry i zasługujesz na miłość.
To nie miało być dla was?
CHARLIE ♡ TAO
Nie.
Pomyślą, że to ty zrobiłeś mi malinkę.
I co z tego? Wyciszymy trochę plotki.
Chodźcie. Idziemy do Luwru.
To ja…
Hej. Czekaj.
Wszystko gra?
Macie czas do 17.00.
A jeśli ktoś się zgubi, zostawimy go tu.
- Jasne? - Gdzie ta Mona Lisa.
Musimy zrobić z nią selfika. Pokażcie się.
Zaraz! To ma być Mona Lisa?
To wszystko? Co za lipa!
Co? Darcy, to sztuka!
- Nie mów tak. - Robimy zdjęcie.
Szybko! Zróbcie minę Mony.
Głupol!
Wyglądałabym świetnie w pozłacanej ramie.
Olśniewająco i spektakularnie.
Ale bym się wkurzyła, gdybym pozowała i namalowaliby tylko tył mojej głowy.
Szybciej!
Czekaj!
Chyba nie rozumiem sztuki, ale miło się na nią patrzy.
Nie trzeba jej rozumieć, by się nią cieszyć.
Ten jest trochę romantyczny.
Tak.
- W życiu też tak jest. - Jak?
No…
Nie musisz rozumieć uczuć, by wiedzieć, że coś ci się podoba.
Nie wszystko musisz mieć obcykane.
Możesz po prostu
czuć.
- Co? - Chodź.
- No chodź! - Gdzie idziemy?
Nie mam pojęcia!
Nie umiem biegać!
Hej.
- Hej. - Na co patrzysz?
Na obraz.
Czekaj!
No co?
Uwielbiam tu być.
Nie chcesz wrócić do reszty?
Nie.
Za szybko!
Chyba jesteśmy tu, bo to był…
Minęliśmy Mona Lisę, więc jesteśmy tu, prawda?
Więc jeśli wejdziemy po tych schodach, dotrzemy do greckich posągów.
Chyba powinienem ci powiedzieć, że gdy byliśmy przy wieży,
przyznał, że nadal cię chce.
Naprawdę sądzi, że ma szansę do ciebie wrócić.
Nie ma.
Tak.
No dobra.
Idziemy?
Charlie?
- Chodźcie. - Idziemy.
Wyglądam zupełnie jak ona.
Nie mam takiej samej sylwetki? Tej samej dramy?
- Zapozuj, to zobaczę. - Dobra.
Mama do ciebie napisała.
Rany.
To nic takiego. Zróbmy zdjęcie z tą.
Czemu nie poznałam twoich rodziców?
Nie wiem. Chodź.
Czemu zawsze to robisz? Czemu zawsze unikasz tematu?
Czasem mam wrażenie, że coś przede mną ukrywasz.
Nie ukrywam.
Nie poznałam twoich rodziców, nie byłam u ciebie w domu i…
nie chcesz też powiedzieć, że mnie kochasz.
To było takie „kocham” z sympatii. Sama mówiłaś, że nie o to ci chodziło.
Ale wiesz, że o to.
Wiesz, co czuję.
Skąd taka dokładność tych rzeźb?
Wtedy mieli tylko wielki kawał skały.
I coś do rzeźbienia. Co to było?
- Dłuto. - Tak, dłuto.
Jak to zrobili samym dłutem?
- Hej. - Hej.
Tak, nie boją się.
- Właśnie. - Nick.
Charlie, co jest?
- Charlie? - Ja nie…
Nie czuję się za dobrze.
- Idźcie po pana Farouka! - Nick!
- Boże. - Charlie?
Charlie.
Myślałam, że tu będzie okropnie.
A to moje najlepsze wakacje.
Naprawdę?
Tak tu pięknie.
Aż chce mi się rysować.
To rysuj. Uwielbiam patrzeć, jak to robisz.
Ten budynek jest taki…
filmowy.
Powinni kręcić więcej filmów w Luwrze.
Kojarzę tylko Kod Leonarda Da Vinci, a musiałabyś przywiązać mnie do krzesła,
żebym znów obejrzał tę potworność…
O Boże.
- Elle, zaczekaj. - Przepraszam.
- Zapomnijmy o tym. - Elle!
Nie wiem, jak to się robi.
Ja też nie.
Dobra.
Niesamowite.
Nie widzę tego.
Stań przed nim. Pokażę ci. No już.
I zapozuj jak on.
- Ja nie pozuję. - Pozujesz. Dawaj.
Jeszcze mina.
- Panie Farouk, panie Ajayi! - Charlie zemdlał.
Co się stało?
Po prostu…
Zemdlałeś.
Ale na swojego chłopaka, więc jest ok.
Nic ci nie jest?
Nie, tylko
bardzo mi wstyd.
Znaleźliśmy ich!
Charlie, w porządku?
Na pewno dobrze się czujesz?
Tak, za mało dziś zjadłem.
Jeśli potrzebujesz usiąść albo się położyć, nie ma problemu.
Proszę.
Damy ci odpocząć.
Dobrze. Dziękuję.
Charlie.
Zauważyłem, że mało jesz.
Tak ogólnie.
Ale…
Mam wrażenie, że ostatnio jest gorzej.
Że jesz nawet mniej, niż wcześniej.
Tak.
- Przepraszam. - Hej, nie.
Nie masz za co przepraszać.
Chcę tylko zrozumieć.
Wiem, że nie jem jak inni.
Czasem jest w porządku, ale niekiedy potrzebuję to…
kontrolować.
W zeszłym roku robiłem to często. Kiedy w szkole było naprawdę źle.
Czasem myślę, że tylko to mogę kontrolować.
- To nie ma sensu. - To ma sens.
Może nie do końca rozumiem, ale…
Chcę wiedzieć, że tak się czujesz.
Że masz zły dzień albo…
że jest coś, co mogę zrobić, żeby to złagodzić.
Poprawić ci nastrój.
Jestem twoim chłopakiem.
I…
zależy mi na tobie.
Trochę suchy.
Gardzisz croissantem, którego nosiłem dla ciebie cały dzień?
- Tak. - To…
To jest takie…
To mój tata.
Przepraszam.
Twój tata?
Halo? Tato?
Tak. W porządku. Jestem w Luwrze.
Spotkamy się?
Naprawdę?
Nie. Dam radę.
Dobrze. Do zobaczenia.
Na razie.
Przepraszam. Powiedział…
Co?
Mówisz po francusku.
Płynnie.
Tak jakby.
Tata jest Francuzem i gada ze mną tylko po francusku…
Mieszka w Paryżu i chciałem…
Zaraz. Podoba ci się, że mówię po francusku?
Ujdzie.
- Może być. - Charlie!
Mon amour.
- Boże, jaki krindż! - Chyba to lubisz.
- Chyba nawet się rumienisz. - Nie!
- Tak? Na pewno? - Zostaw mnie, fiucie!
Nie! Nie robimy tu takich rzeczy.
Spadamy.
- Dokąd biegniemy? - Tędy!
Szybciej!
Tata chce się dziś ze mną spotkać.
Nigdy o nim nie wspominałeś.
Wiesz…
Nie jest ważną częścią mojego życia, bo mieszka tu i…
Nie można na nim polegać.
Ale to nadal mój tata.
Pomyślałem,
że cię mu przedstawię.
Tak?
Tak.
Ciężko się z nim umówić, bo nigdy nie odpisuje.
Obiecamy mówić sobie, że coś się dzieje?
Umowa stoi.
Kiedy się z nim spotykasz? I gdzie?
Spotykamy się w kawiarni za 20 minut.
Napisy: Paweł Awdejuk