[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[เสียงลมพัด]
(สัตว์สยองกยองซอง 2)
[เสียงร้องกรี๊ด]
[ครางกลัว]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ซึงโจ] ผมน่ะ เคยเป็นเด็กที่พิเศษ
[ร้องเสียงหลง]
[สะอึกสะอื้น]
ฆ่าได้ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
แต่ว่าอย่าโดนจับได้ เท่านั้นก็พอ
ทำไมล่ะครับ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
ลูกชายที่ดีต้องตอบว่าครับนะคะ
การถามว่าทำไมล่ะครับ มันเสียมารยาทนะ
ซึงโจคุง
ครับ
คุณแม่
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ซึงโจ] ผมอยากให้คุณแม่ยอมรับผม
[ครางเจ็บปวด]
[หายใจเฮือก ครางเจ็บ]
[ครวญคราง]
อยากได้รับการปลอบโยน
แค่สักครั้งก็ยังดี
[หายใจเฮือก]
[คาโต้] ถึงเราจะไม่รู้ว่าทำไมมีแค่ เขาคนเดียวที่กลายร่างได้บางส่วน
แต่เราก็สันนิษฐานได้อย่างนึงครับ
[มาเอดะ] หมายความว่ายังไงคะ
ซึงโจคุง เขาไม่เหมือนกับตัวอย่างทดลองอื่น
ตรงที่เขาได้รับนาจิน มาจากแม่แท้ๆ ของเขาไงครับ
[ดนตรีช้าผ่อนคลายบรรเลง]
นี่คุณหมายถึงอากิโกะเหรอคะ
[คาโต้] เราคาดว่า…
นาจิน ได้เรียนรู้หลายๆ อย่างจากร่างแม่
พอนาจินเข้าไปในร่างคนเป็นลูก
มันก็เลยยิ่งผสานกับร่างไปมากกว่าเดิมน่ะครับ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
ก็เหมือนกับ…
ที่เซชินได้กลายร่างแบบกะทันหันเพื่อ…
ปกป้องลูกสาวเธอไงครับ
แปลว่าในหัวของเด็กคนนั้น
มีสัญชาตญาณความเป็นแม่ ของอากิโกะอยู่งั้นเหรอ
[สูดลมหายใจ]
ก็เป็นไปได้ครับ
[หายใจแรง]
น่าสนใจดีนะคะ
[ซึงโจ] ผมเลยรู้ตอนนั้น
ว่าผมไม่ใช่คนพิเศษอะไร
แต่เป็น…
ตัวอย่างทดลองที่พิเศษ
[มาเอดะ] ไปเจอกับจางซัง เรียบร้อยดีใช่ไหมคะ
ครับ
ทุกอย่างเรียบร้อยครับ
ยังไงก็หวังว่าจะจัดการแผนต่อไปอย่างดีนะคะ
ซึงโจคุง
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[หายใจสั่น]
[หายใจแรง]
[ถอนใจ]
[หายใจแรง]
[เสียงเปิดประตูเหล็กดังโครม]
[ดนตรีหยุด]
ตื่นแล้วเหรอครับ
ที่บาดเจ็บล่ะ
ทำไมครับ ยังเจ็บมากอยู่เหรอ
ถ้านี่เป็นความฝัน
ฉันก็ไม่อยากตื่นเลยค่ะ
[ดนตรีช้าผ่อนคลายบรรเลง]
[ยุนแชอ๊ก] ฉันคิดถึงคุณ
มากซะจนต่อให้พูดว่าคิดถึงเท่าไหร่ ก็ยังไม่พอเลยละ
ฉันคิดถึงคุณจริงๆ
[เสียงเดินลงบันได]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
เกิดอะไรขึ้น เบอร์ 71 ล่ะ
ยังไม่เจอตัวเลยครับ
[คุโรโกะ] แกใช่ไหม
แกวางแผนอะไรอยู่กันแน่
เซ็ตฮิมฟรี อิสระ
อิสระ
นั่นไม่ใช่อิสระหรอก มันความสับสนอลหม่านต่างหาก อย่าเข้าใจผิดสิ
จะอะไรก็เถอะ
แต่มันสนุกกว่าที่พี่คิดแน่ๆ ละ
แกหมายความว่าไง
ผมรู้นะพี่
ว่าพี่อยากจะทำอะไร
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
หิวจังเลย
[ถอนใจ]
[ผู้ชาย] ให้ตายเถอะ ดื่มเข้าไป หนักขนาดไหน ถึงได้อยู่สภาพนี้เนี่ย
[หายใจแรง]
โทษนะครับ คุณ
หิวจังเลย
- [หายใจแรง] - [ร้องตกใจ]
[หายใจแรง]
เกิดเรื่องแล้วละ
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย)
(ตอนที่ 6 เหยื่อล่อ)
[เสียงพูดคุยดังแว่วๆ ฟังไม่ได้ศัพท์]
แกใช่ไหมฮะ ที่ประกาศจับประธานจางน่ะ
คือว่ามันไม่ใช่อย่างงั้นน่ะครับ
แกเป็นหัวหน้าทีมสืบคดีนี้นี่ งั้นก็ต้องฝีมือของแกสิ
แล้วจะให้ผมทำยังไง คดีฆาตกรรมเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน
แล้วจางโฮแจก็ทิ้งหลักฐานเอาไว้ ทั่วทุกๆ สถานที่เกิดเหตุเลยนะครับ
บ้านแกติดหนี้บุญคุณนายท่านของคลังสมบัติทอง มาสามรุ่นตั้งแต่ปู่ย่าแก
แล้วแกกล้าดียังไง ถึงออกประกาศจับท่านประธานจาง หา
อย่ามาหิวความยุติธรรมอะไร แล้วก็ไล่จับผิดคนเลย
เฮ้อ
มาตามหาจงฮยอกให้ฉันดีกว่า
หา
จงฮยอกหลานฉันหายตัวไปน่ะ
หมายความว่ายังไงนะครับ
หลานฉันน่ะไปเข้าค่ายฝึกงานของบริษัท
แต่จู่ๆ ก็โอนเงินมาให้สิบล้านวอน แล้วก็ติดต่อไม่ได้เลย
ฉันก็เลยโทรไปถามที่บริษัท แต่เขาบอกไม่มีค่ายฝึกที่ว่า
บริษัทอะไรเหรอครับ
จอนซึงเภสัชกรรมน่ะ
(ซองจุนโม อายุ 41 ปี นักวิจัย จอนซึงเภสัชกรรม)
(โอกีฮุน อายุ 29 ปี พนักงานรักษาความปลอดภัย จอนซึงเภสัชกรรม)
(อันจงฮยอก เข้าทีมสนับสนุนทั่วไป จอนซึงเภสัชกรรมได้หนึ่งเดือน)
(คดีฆาตกรรมต่อเนื่องเขตจงโน นัยน์ตาแตก สมองสูญหาย)
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
ถ้าอย่างนั้น จุดเชื่อมโยงคือ
จอนซึงไบโองั้นเหรอ
[โนจีซู] ให้ขุดคุ้ยเพิ่มไหมคะ
เฮ้ย ตกใจหมด
ช่วยให้สุ้มให้เสียงหน่อยไม่ได้เหรอ
ได้เจอกับคุณยายคนเมื่อวานนี้หรือเปล่าคะ
[สูดลมหายใจ]
เฮ้อ เที่ยงแล้วนี่
รู้จักกันได้ยังไงเหรอคะ คือยายเขาดูสนิทกับจางโฮแจด้วย
[ยอมยองจุน] สายสืบพัค กินข้าวกัน
ให้สั่งกุกบับจากร้านยายไหมครับ
- เธอจะกินอะไร - อันที่จริง ฉันว่าแปลกๆ ตั้งแต่แรกแล้วค่ะ
คือจางโฮแจเขาอาจจะเก่งกาจสามารถก็จริง
แต่สั่งให้เขาไปหาเบาะแส เกี่ยวกับผู้ต้องสงสัยหน้าตาเฉยเนี่ยนะ
ไหนจะยังให้ฉันคอยจับตาดูเขาอีก
ไหนผู้กองจะไปเฝ้าคุณควอนยงกิล หน้าห้องไอซียูทั้งคืนอีก
- เธอไม่หิวหรือไง - นี่รู้จักกันมานานแล้วใช่ไหมคะเนี่ย
- งั้นสั่งของเราก่อนละกัน - เฮ้อ
[ยอมยองจุน] หือ
[เสียงโทรศัพท์]
ผมยอมยองจุน ทีมอาชญากรรมรุนแรงสองครับ
หา!
เอ่อ ผู้กองครับ
[ผู้หญิง] เกิดเหตุฆาตกรรมไม่เลือกหน้าขึ้น ที่สถานีรถไฟใต้ดินในกรุงโซล
ประชาชนเสียชีวิตในที่เกิดเหตุสามราย อีกรายสาหัสถูกส่งตัวฉุกเฉินไปที่โรงพยาบาล
ราวช่วงห้านาฬิกาเมื่อเช้ามืดมีรายงานว่า ชายวัย 20 ปี…
[เสียงพูดคุยจอแจฟังไม่ได้ศัพท์]
[เสียงชัตเตอร์กล้อง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงชัตเตอร์กล้อง]
[ผู้หญิง] จากแหล่งข่าว นาย ก ผู้ต้องสงสัย ทำร้ายนาย ข ชายวัย 50
- จง… - [ผู้หญิง] ที่กำลังปฏิบัติงาน
เตรียมเปิดให้บริการสถานีในวันนั้น ส่งผลให้นาย ข เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ
ฉันรู้จักเขาค่ะ
[ผู้หญิง] ขอแสดงความเสียใจ ต่อครอบครัวผู้เสียชีวิตด้วยค่ะ
จอนซึงเภสัชกรรมจับเขาไปทดลองใต้ดิน
- [ผู้หญิง] หญิงทำความสะอาดวัย 40… - เรื่องจริงเหรอ
ใช่ เขาหนีออกมาจากที่นั่นเมื่อเช้า
[ผู้หญิง] ถูกส่งตัวฉุกเฉิน ไปรักษาที่โรงพยาบาลเรียบร้อยแล้วค่ะ
ฝีมือผมเอง
[ผู้หญิง] จับผู้ต้องสงสัยได้ทันที ณ ที่เกิดเหตุ…
ผมเป็นคนปล่อยเขาเองแหละ
[ผู้หญิง] และนับว่า การกระทำ…
คิดอะไรของนายถึงทำแบบนั้นน่ะ
[ผู้หญิง] สร้างความตกใจมาก
[ถอนใจ]
ตั้งใจให้เห็น
[ผู้หญิง] คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในจงโน และมี…
คนสมัยนี้น่ะ ไม่เชื่ออะไรหรอก จนกว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเอง
ความศรัทธาพวกเขาถดถอย
ตายเพิ่มอีกตั้งสามคนแล้วนะ
และอาจจะตายมากกว่านี้อีกก็ได้นะ
รู้ไหม
หมายความว่าไงเนี่ย
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
ไหนอธิบายมาซิ หมายความว่าไงที่ว่าอาจจะตายอีก
ผมไม่รู้รายละเอียดหรอก
รู้แค่ว่ามาดามมาเอดะ
กำลังวางแผนทำอะไรอันตรายอยู่
(ชายก่อเหตุทำร้ายเจ้าหน้าที่สถานีวัย 50)
(ผู้คนแตกตื่น บาดเจ็บและเสียชีวิตรวมหกราย)
[จางแทซัง] อันตรายแค่ไหน
[ซึงโจ] พี่รู้จักผู้หญิงคนนั้นมากกว่าผมนะ
ไม่ว่าอะไรคราวนี้ไปสุดแน่
ดูท่าทาง
แล้วในแผนนั้นมีสถานการณ์นี้ด้วยไหม
ใช้เจ้านี่เป็นเหยื่อล่อ เพื่อจับเราสองคนน่ะ
- ดูท่าจะเกลียดผมจริงนะเนี่ย - ยังไม่ไว้ใจต่างหาก
แล้วใครนะที่เป็นคนพาพี่ออกมาจากที่นั่น
ฉันจำได้แม่น ว่าใครแทงฉันและลักพาตัวฉันไป
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[ถอนใจ]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้นแล้วหยุด]
[ผู้ชาย] โอ๊ย ให้ตาย ทำไมมันแข็งแรงเบอร์นั้น
ส่งไปประกบสิบคนโดนมันซัดกระเด็น หมดเลย แรงวัวแรงควายชัดๆ
เราจะทำอะไรได้ ผมก็เลยเอาที่ช็อตช็อตมันไป
นั่นแหละ มันถึงได้ดิ้นพล่าน
ดูมันสิ ดู๊ดู ใช่คนไหมเนี่ย
จงฮยอก
[หายใจแรง คราง]
มองฉันสิ อันจงฮยอก
เป็นอะไร หา
[ยอมยองจุน เฮ้ย อะไรวะ!
ผู้กองคะ
[หายใจสั่น]
[ผู้ชาย] เป็นอะไรไหมครับ
[เสียงดังโครมคราม]
เดี๋ยวผมไปเอาชุดปฐมพยาบาลมาครับ
คนรู้จักงั้นเหรอคะ
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
[หายใจหอบ]
(บริษัทบูกัง)
ฮัลโหลครับ
[จางแทซัง] ผมเองครับ ผู้กองยอ
เฮ้ย นี่มัน… มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ผมยังไม่ตายครับ ไม่ต้องห่วง
- นี่นายกลับมาใช้เบอร์นี้งั้นเหรอ - เออ
ผมกลับมาแล้วนะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
โอ๋ โอเค
อธิบายเรื่องตอนนี้ให้ฟังทีได้ไหม
จงฮยอกน่ะ หลานคุณยายแอนเทนน่าชินซอลดง
เขาเป็นคนก่อเหตุ
- บริษัทที่เขาเพิ่งจะได้งานคือ - อื้ม
จอนซึงเภสัชกรรม
[เสียงออกแรงตบ]
ทำอะไรของแกวะ
ตัวอย่างทดลองแค่ตัวเดียวยังจัดการไม่ได้
ไม่เห็นเลยรึไง ว่ามันออกข่าวใหญ่โตขนาดไหนน่ะ
ฮึ่ย
[เสียงหายใจแรง]
ผมว่าเป็นฝีมือซึงโจครับ
[ตะโกน] ซึงโจทำไม
ไม่ใช่ว่าต้องไปถามมาดามมาเอดะเหรอครับ
จะบอกว่าทั้งหมดเป็นแผน ของมาดามมาเอดะเหรอ
(จอนซึงเภสัชกรรม)
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
ก็นั่นไง ผมถึงได้บอกพี่แล้วใช่ไหม
ผมก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าผมไม่ชอบใจแผนนี้ ตั้งแต่เขาให้เอาจางแทซังกลับมาแล้วน่ะ
ผมไม่รู้หรอกนะว่า มาดามมาเอดะคิดอะไรอยู่ถึงได้สั่งแบบนั้น
แต่รู้ไหมว่ามันเป็นการทำให้ จอนซึงเภสัชกรรมตกอยู่ในอันตรายน่ะ
ก็ใช่ ท่านประธานคนก่อนฝังนาจินไว้ในหัวผม เพราะหมายมั่นให้ผมปกป้องจอนซึง
และอุทิศตนเต็มที่ เพื่อสร้างความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ก็ถูกแล้ว
แล้วถ้าเกิดสวัสดิภาพของจอนซึง ต้องสั่นคลอนเพราะเรื่องนี้ละก็
ผมจะกำจัดทุกปัจจัยเสี่ยงทิ้งให้หมด ไม่ไว้หน้าใครแน่
ไม่ว่าจะเป็นจางแทซังหรือความไร้น้ำยาของพี่
หรือความเผด็จการของมาเอดะ
[ถอนใจ]
อย่าลืมนะ
อย่างแรก
ไปจัดการเรื่องนี้ก่อนเลย
ไปเอาตัวเบอร์ 71 กลับมาซะ
แล้วเราค่อยคุยกับมาดามมาเอดะกันอีกรอบ
โอเคนะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[เสียงหยิบมีดดังกุกกัก]
[เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา]
ทำอะไรครับ
อย่าบอกนะคะว่าจะไปคนเดียว
ผมจะไปคนเดียวครับ
คนเจ็บจะตามไปด้วยได้ยังไงกัน ที่เจ็บยังไม่ทันหายดีเลย
เห็นเนอะ
- แค่นี้ฉันไปด้วยได้ใช่ไหมคะ - [เสียงมีดดังกุกกัก]
- ก็ไม่ได้หรอกครับ - นายท่านจาง
ผมไม่อยาก
เห็นคุณยุนแชอ๊กต้องเจ็บตัวอีกแล้วนะครับ
[ถอนใจ]
ผมไม่อยากจะเห็นคุณตกอยู่ในอันตราย แล้วก็…
ไม่อยากเป็นคนพาคุณไปเสี่ยง แล้วมาเสียใจทีหลังด้วย
[สูดลมหายใจ] ผมไม่เอาแล้วครับ
นี่ศตวรรษที่ 21 นะคะ
คุณไม่ได้ตั้งใจจะพูดจาโบราณคร่ำครึ ว่าจะปกป้องดูแลฉันหรอก ใช่ไหมคะ
ตั้งใจครับ
เห็นผมแบบนี้เนี่ย แต่อายุอานามผมเกินร้อยปีแล้วนะ
มิหนำซ้ำ ความคิดความอ่านผมยังโบราณอีกด้วย
ผมยังค่อนข้างเชื่อว่า เป็นผู้ชายต้องปกป้องดูแลผู้หญิงน่ะ
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
ฉันว่าฉันสู้เก่งกว่านายท่านจางอีกนะ
อืม ยังไงก็ไม่ได้ครับ
อีกอย่างนะ
ฉันไม่ตายหรอกค่ะ
ฉันน่ะ
อยากใช้ชีวิตเป็นผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างคุณมากกว่า
เป็นผู้หญิงที่คุณต้องคอยปกป้องน่ะค่ะ
เพราะฉะนั้น
อยู่ด้วยกันเถอะนะคะ นายท่านจาง
หืม
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลงต่อเนื่อง]
[หัวเราะ]
[ถอนใจ]
- [หัวเราะ] - [ถอนใจ]
ยิ้มแบบนี้โกงกันชัดๆ เลย
[หัวเราะ]
ยิ้มอีกทีหน่อยสิครับ
[จางแทซังหัวเราะ]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[ยอมยองจุน] อ้อ
ที่ไหนนะ ใครมา
พวกเขาบอกว่ามาจากจอนซึงเภสัชกรรมครับ
[ซึงโจ] จะบ้าเหรอ นี่พี่จะไปไหนเนี่ย
- [จางแทซัง] ไปหาเขาไง - แล้วพี่จะไปทำไมเล่า
[สูดลมหายใจ]
- ฉันรู้จักเขาน่ะ - รู้จักแล้วยังไง
เขาโดนตำรวจจับแล้ว พี่คิดว่าจะทำอะไรได้
เพราะฉันรู้ว่าทางจอนซึงไม่ปล่อยไว้แน่
พวกนั้นต้องลงมือจัดการเขา ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งนี่นา
ถ้าไม่เอาตัวกลับไปก็ฆ่าทิ้ง
ฉันก็ต้องทำอะไรหน่อยสิ ก่อนที่จะเกิดเรื่องแบบนั้น
พี่ไม่เบื่อบ้างเหรอ
ใช้ชีวิตงั้นมาตลอด
พี่สู้กับคนพวกนั้นโดนนู่นนี่ แทบจะหนีเอาตัวไม่รอดด้วยซ้ำ
แล้วนี่ยังอยากจะสู้กับพวกมันอีกเหรอ
[ขึ้นเสียง] เป็นคนยังไงของพี่เนี่ย
ผมว่าตอนนี้พี่น่ะพอได้แล้วมั้ง
- ซึงโจ - พี่หนีไปซะยังดีกว่า
หนีไปไหนสักที่กับผู้หญิงคนนั้นน่ะ ไปใช้ชีวิตของพี่สักทีเถอะนะ
ฉันก็อยากใช้ชีวิตเหมือนกัน
อยากอยู่อย่างมีความสุขกับเธอ แต่ว่านะ
ต้องไม่ใช่จากการหนี
ชีวิตของฉันที่มาจากการวิ่งหนีน่ะ มัน…
ไม่มีหรอก ซึงโจ
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
- นั่นใครครับ - ฉันโนจีซูเองค่ะ
ตอนนี้ทางจอนซึงเภสัชกรรมเขาส่งคนมาน่ะค่ะ
บอกว่าจะพาตัวคนร้ายไปค่ะ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
หมายความว่ายังไงครับ
อยู่ดีๆ ก็มาบอกว่าให้ส่งตัวคนร้ายให้เนี่ย
- คนคนนี้เป็นผู้ติดเชื้อครับ - ผู้ติดเชื้อเหรอ
เห็นว่าทีมอาชญากรรมรุนแรงสอง
ของสน.จงโนถามเรื่องแก๊สไนโตรเจนนี่มาครับ
ใช่ครับ แล้วทางเราน่ะ ก็ยังไม่ได้คำตอบอะไรด้วย
นี่เป็นแก๊สไนโตรเจนที่พกพาเอาไว้ใช้ควบคุม ผู้ติดเชื้อที่ก้าวร้าวครับ
เป็นของที่บริษัทเราพัฒนาขึ้นมา
เหล่าผู้ติดเชื้อจะมีความก้าวร้าวรุนแรงน่ะครับ
กรมควบคุมโรคเขาออกหนังสือทางการมาแล้ว
ส่วนเหล่าผบ.สตช.เองก็เห็นชอบแล้วด้วย
ช่วยส่งตัวผู้ติดเชื้อมาให้ทางเราด้วยครับ
คุณเห็นหน่วยสืบสวนสอบสวนเป็นอะไร
เขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง หกคดีในสองเดือนเชียวนะ แถมวันนี้…
ในที่เกิดเหตุเดียว มีคนตายถึงสามคน แต่คุณเดินเข้ามาพร้อมกระดาษ
แค่แผ่นเดียว แล้วบอกจะพาตัวอาชญากรโหดไปเนี่ยนะ
[เสียงเลื่อนเก้าอี้]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
สิ่งที่ต้องมาก่อนคือชีวิตและความปลอดภัย ของประชาชน ไม่ใช่การสืบสวนครับ
ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา แล้วโรคระบาดออกไปจนคุมไม่ได้
ผู้กองยอมยองจุนจะรับผิดชอบไหมล่ะครับ
[หายใจแรง]
- พวกนั้นเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คิดแฮะ - งั้นพี่ก็ช้าไปแล้วมั้ง
สน.อยู่ห่างไปไม่ถึงสิบนาที ยังมีเวลา
มีเวลาแล้วยังไง พอไปถึงแล้วไงต่อ
ฉันเก่งอยู่อย่างนึงนี่
ก่อเรื่อง
[เสียงเดินลงบันได]
- ฉันเสร็จแล้วละค่ะ ไปกันเถอะ - ไปครับ
ผมไปด้วย
ให้ผมไปด้วยคนสิ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ไม่ขับเร็วไปหน่อยรึไง ป้ายให้ขับแค่ 50 ไม่เห็นเหรอ
เห็นอยู่ แต่แค่ไม่เคยทำตามน่ะ
[เสียงยางรถดังเอี๊ยด]
- เช็กดูแล้วหรือยัง - ครับ เอ่อ…
ที่กรมควบคุมโรคยืนยันสิ่งที่พวกเขาพูดครับ
ที่ว่ามีผู้ติดเชื้อที่แสดงอาการคล้ายกัน อยู่ทั่วประเทศจำนวนนึง ก็เป็นเรื่องจริงครับ
เรื่องนี้เป็นประเด็นละเอียดอ่อนมาก เลยมีการรักษาความปลอดภัยเป็นพิเศษครับ
ยืนยันแล้วด้วยว่าที่จอนซึงเภสัชกรรม วิจัยสาเหตุการติดเชื้ออยู่ครับ
[ผู้ชาย] เอ๊ะ ผู้กองครับ
พวกเขาบังไว้หมดเลยครับ
แม่งเอ๊ย
ให้ปล่อยแก๊สไนโตรเจนเลยไหมครับ
จะมากเรื่องทำไม เปิดๆ ไปเถอะ
[หายใจแรง]
[ครางเจ็บ]
[ร้องอึกอัก ฮึดฮัด]
[ครางเจ็บ หายใจเฮือก]
[ครางอึกอัก]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
(จอนซึงเภสัชกรรม)
- [เสียงเร่งเครื่องยนต์] - [เสียงยางรถดังเอี๊ยด]
[ร้องตกใจ หายใจเฮือก]
(ผู้กองยอมยองจุน)
ค่ะ ผู้กอง
เออ เธออยู่ไหน
เฮ้ย ฉันถามว่าอยู่ไหน
ตอนนี้ฉันกำลังตามจอนซึงไบโออยู่ค่ะ
- หา - ขอโทษนะคะ
ฉันรู้แหละค่ะว่าคนร้ายถูกจับในที่เกิดเหตุ แถมการสืบสวนคดีนี้ก็จบลงแล้ว
แต่ฉันสังหรณ์ใจแปลกๆ ค่ะ
ฉันรู้ดีแหละค่ะว่าฉันดูเชื่อถือไม่ได้
แต่ฉันก็จะลองทำตามลางสังหรณ์ดูสักครั้งค่ะ
ขอโทษด้วยนะคะ
รู้จักทำงานบ้างแล้วแฮะ
อย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาดล่ะ
แล้วคอยรายงานฉันเป็นระยะด้วย รู้ไหม
ค่ะ ฉันจะไปสาวมาให้ได้สักเรื่องค่ะ
โอเค แค่นี้
[ถอนใจ]
จงฮยอกหลานฉันมาที่นี่ใช่ไหม
ขอฉันเจอหลานหน่อยได้ใช่ไหม
ครับ เอ่อ คือตอนนี้มันยังไม่ได้น่ะครับ
[หายใจเฮือก]
ไม่ใช่หรอก หลานฉันไม่ได้ทำ เจ้าจงฮยอกไม่ใช่คนแบบนั้นนะ
ผู้กองก็รู้นี่นา
ครับ คือ…
[ถอนใจ]
มีมอเตอร์ไซค์กับรถอีกสองคันตามเรามาครับ
เหยียบเลย
- [เสียงยางรถดังเอี๊ยด] - [เสียงแตรรถยนต์]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[โนจีซู] โอ๊ะ
พี่น่ะ
ชอบพี่ผมขนาดไหน
แล้วทำไมฉันถึงต้องบอกนายด้วยล่ะ
เพราะผมก็ชอบพี่เขาเหมือนกัน
ผมรู้เรื่องระหว่างพี่เขากับมาดามมาเอดะ
แล้วก็รู้ด้วย
ว่าทำไมพี่เขาถึงแค้นจอนซึงเภสัชกรรมนัก
ปีที่แล้วตอนที่พี่เขาบอกว่า จะล้างบางห้องแล็บใต้ดินน่ะ
ผมเลยไม่ลังเลสักวินาทีเดียว
แล้วก็บอกว่าจะอยู่ข้างพี่เขา
ตอนนั้นผมคิด
ว่าผมยอมตายเพื่อพี่เขาได้จริงๆ เลยแหละ
แต่ว่า
มันไม่ใช่เลย
วันนั้นเมื่อปีก่อนน่ะ
ไม่ใช่ว่าผมทำไม่สำเร็จหรอก
[มาเอดะ] ไหนลองพูดอีกทีสิคะ
ยอมตายเพื่อจางซังได้อย่างงั้นเหรอคะ
[หายใจสั่น]
เมื่อกี้พูดแบบนั้นใช่ไหมคะ
[ซึงโจ] เขาเป็นคนแรกที่ยอมรับผมครับ
เขาบอกว่าถึงผม…
เป็นตัวเองก็ไม่เป็นไร
[หายใจสั่น]
เขาช่วยให้ผมได้รู้ว่าผมก็เป็นมนุษย์
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
นั่นก็เลยเป็นครั้งแรกเลย
ที่การมีชีวิตไม่ใช่เรื่องเจ็บปวด
ตัวฉันเอง
ก็ยอมรับแกเหมือนกัน
ยอมรับแกมาเป็นลูก ทั้งที่แกเกิดจากนางกีแซงชั้นต่ำ
ฉันให้แกมีชื่อในทะเบียนบ้าน ทั้งๆ ที่ทุกคนต่างคัดค้าน
แล้วแกยัง
หักหลังฉันอีก
ขอโทษครับ คุณแม่
ปล่อยผมไปเถอะครับ
[ถอนใจ]
เงยหน้าขึ้นมาซะ
บอกให้เงยหน้าขึ้นมา
เร็วเข้า
โอ๊ย!
[มาเอดะ] ต่อจากนี้ 24 ชั่วโมง
นาจินในตัวซึงโจคุงจะหลับลึก
[ครางเจ็บ]
ไม่ว่าในสถานการณ์ไหน มันก็ปกป้องซึงโจคุงไม่ได้
[ร้องครวญคราง]
ถ้าโดนแทง เลือดก็จะไหลออกมา
ถ้าโดนยิง ก็จะตายแบบมีลูกตะกั่วฝังไงล่ะ
จะเยียวยาบาดแผลตัวเองก็ไม่ได้
จะฟื้นคืนชีพให้ตัวเองก็ไม่ได้เหมือนกัน
[หายใจเฮือก]
ถ้าอยากไปก็ไปได้เลยค่ะ
[หายใจเฮือก]
ไปแล้วก็ขอให้ระลึกได้
ว่าร่างกายของมนุษย์อ่อนแอ และทุกข์ทรมานแค่ไหน
ความหวังดีกับความเป็นธรรมไร้ค่าแค่ไหน
ตอนที่ความตายมาอยู่ตรงหน้า
[หายใจเฮือก]
เลือกดูเองแล้วกันนะคะ
เดี๋ยวจะเปิดประตูทิ้งไว้ให้
[อึกอัก ครางเจ็บ]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงดังขึ้น]
[ครางเจ็บ สะอื้น]
[สะอื้น]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[สะอื้น]
[ซึงโจ] วันนั้นเมื่อปีที่แล้ว ที่จริงผมก็อยู่ที่นั่น
แต่ว่าผมเข้าไปหาพี่ไม่ได้
[ครางเฮือก]
ผมกลัวน่ะ
กลัวว่าจะตาย
[หายใจเฮือก]
การรู้สึกกลัว
ไม่ใช่เรื่องที่ต้องรู้สึกผิด
คนบางคนก็อาจจะหวาดกลัวความตาย
ส่วนบางคนก็อาจจะกลัวการมีชีวิตอยู่
คนเราก็กลัวอะไรที่มันแตกต่างกันไปนั่นแหละ
แล้วอีกอย่าง นายท่านจางเอง ก็ไม่เคยมาซักไซ้นายในเรื่องนี้เลยนี่
ก็หมายความว่าเขาเข้าใจนายไงล่ะ
[ถอนใจ]
เพราะงั้นอย่ารู้สึกผิดเลย
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[ยุนแชอ๊กครางเจ็บ]
[หายใจแรง]
[ครางเจ็บ]
- โอ๊ย - จากนี้ 24 ชั่วโมง
นาจินจะนอนหลับไป
นับตั้งแต่นี้ ไม่ว่าเธอจะถูกมีดเฉือน
หรือว่าถูกยิงด้วยปืน
เธอก็จะตาย
ทำไมนายถึงได้…
ฉันบอกแล้วนี่
ว่าฉันกลัว
[ครางเฮือก]
[ครางเจ็บ]
ว่าฉันจะตายเอา
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
เจอกันอีกแล้วสินะเรา
นั่นสิ
ปีนึงแล้วไหมนะ
ฉันละหน่ายกับแกจริงๆ เลย
[หัวเราะหึ]
ผมมีดีอยู่อย่างก็เรื่องกัดไม่ปล่อยนี่แหละ
ถ้าแกเจอกับผู้หญิงที่แกเฝ้ารอมาตลอดแล้ว
แกก็ควรจะอยู่เฉยๆ ข้างเธอสิ จะโผล่มาอีกเพื่ออะไรกันล่ะ
ไม่ต้องห่วง
ถ้าเสร็จธุระที่นี่เรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวผมจะกลับไปเอง
นี่แกยังเชื่อซึงโจอยู่อีกเหรอ
[ครางเจ็บ]
[เสียงออกแรง]
[ร้องเจ็บปวด]
[หายใจเฮือก]
[หายใจหอบ]
[ถอนใจ]
ใช่
ผมเชื่อ
ยัยนั่นน่าสงสารแฮะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ
พวกเขาล่อจางแทซังไป ส่วนซึงโจก็อยู่กับยุนแชอ๊กค่ะ
[หายใจสั่น]
[ดนตรีหยุด]
[ผู้หญิง] พี่คะ
[ดนตรีไวโอลินผ่อนคลายบรรเลง]
พี่คะ
ถ้าฉันเข้ารับการผ่าตัด
ฉันก็จะกลับมาเล่นเชลโล่ได้อีกใช่ไหมคะ
แน่นอนอยู่แล้ว
เธอจะเล่นได้เก่งกว่าตอนก่อนเกิดอุบัติเหตุอีก
แล้วฉันจะได้ผ่าตัดปลูกถ่ายเมื่อไหร่เหรอคะ
ฉันกำลังคัดเลือกที่เหมาะกับเธอที่สุดอยู่น่ะ
[นักวิจัย] หลังจากผ่านไปสามถึงหกเดือน มันจะเรียนรู้กลไกได้เกือบทั้งหมด
หลังปลูกถ่ายคงไม่ส่งผลกับร่างกายเกินไปครับ
มีโอกาสสำเร็จมากกว่า ตอนที่มันเป็นตัวอ่อนแน่ใช่ไหม
ยังไม่มีใครตายจากการ…
ปลูกถ่ายตัวโตเต็มวัยเลยครับ
[คุโรโกะ] เอาอันนี้แหละ
แล้วก็ปลูกถ่ายหลังจากสามเดือนนะ
รออีกแค่สามเดือนต่อจากนี้
แล้วเธอจะกลับมาเดินได้แน่
กินข้าวเถอะ
[เสียงช้อนกระทบจานเบาๆ]
[เพลงช้าเศร้าๆ บรรเลง]