[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[เสียงลมพัด]
(สัตว์สยองกยองซอง 2)
[ดนตรีเปียโนผ่อนคลายบรรเลง]
[ถอนใจ]
[จางแทซัง] คุณนาวอล
- คุณนาวอล - ว่าไงคะ
จดหมายนี่ ใครเป็นคนส่งมา
เอ่อ นี่จดหมายอะไรคะ
- คุณไม่ได้เป็นคนวางไว้เหรอ - เปล่านะคะ
เออนี่ เจ้าพัค แกเอานี่ขึ้นไปวางไว้เหรอ
เปล่าครับ ไม่ใช่ผมนะ
[คูกับพยอง] อะไรกัน
จดหมายอะไรล่ะ
[นาวอล] หรือ…
มีอะไรไม่ดีเขียนไว้เหรอคะ
(ฉันจะรอที่บาร์แสงจันทร์)
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
(ยินดีต้อนรับคณะมนตรีเกาหลีแห่งสหประชาชาติ)
[เสียงพูดจอแจฟังไม่ได้ศัพท์]
(บาร์แสงจันทร์)
อย่าเข้าไปดีกว่านะคะ นายท่านจาง
ยัยนั่นน่ะค่ะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
มาด้วยแฮะ
สองปีมั้งที่ไม่เจอ ตั้งแต่สงครามจบ
นึกว่าคุณกลับญี่ปุ่นไปแล้วซะอีก
ไม่ได้นึกว่าตายแล้วหรอกเหรอคะ
ไม่ทราบว่ามาหาผม มีธุระอะไรเหรอครับ ต้องการอะไร
ฉันอยากได้ยินคำขอโทษจากคุณก่อน
ที่พังงานศพของสามีฉันจนเละ
แถมทำฉันเจ็บตัวอีก
เราแค่ไว้อาลัยให้คนที่ตาย ในโรงพยาบาลองซองครับ
คุณหาเหตุผลให้การก่อการร้ายของตัวเอง ด้วยวิธีนั้นน่ะเหรอคะ
เราเรียกว่าการต่อต้านต่างหากครับ
ฉันเคยจริงใจกับคุณนะคะ
เคยมองว่าคุณเป็นมิตรสหายจริงๆ ห่วงคุณจริงๆ
ฉันถึงได้ช่วยคุณ
แต่คุณกลับตอบแทนฉัน ด้วยการปฏิเสธดูแคลนกันเสมอ
คนที่เป็นมิตรแท้ต่อกันน่ะ เขาจะไม่หวังอะไรตอบแทนกันหรอกนะครับ
เขาแบ่งเบากัน แล้วก็เข้าใจกันต่างหาก
กลับประเทศของคุณไปซะเถอะนะครับ มาดามมาเอดะ
ยุคสมัยของพวกคุณมันจบลงแล้วครับ
[ถอนใจ]
หวังว่าเราจะไม่เจอกันอีกนะครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(คลังสมบัติทอง)
[หายใจแรง]
ทีนี้คุณก็ไม่มีที่ให้กลับไป
อีกแล้วละค่ะ
คุณจางแทซัง
[เสียงโครมครามต่อสู้กัน]
[คูกับพยอง] เจ้าพัค รีบเลย
[ร้องเจ็บปวด]
[เสียงครางเจ็บ]
[ร้องเจ็บปวด]
[เสียงต่อสู้กัน]
[เสียงออกแรงต่อสู้กัน]
[หายใจหอบ]
[ร้องตกใจกลัว]
[เสียงออกแรงต่อสู้กัน]
[ครางเจ็บ]
[ตะโกนร้องลั่น] โอ๊ย!
[พัคบอมโอ] ลุงครับ
โอ๊ย!
[ร้องเจ็บปวด]
[ครางเจ็บปวด]
โอ๊ย!
[ร้องเจ็บปวด]
[กระอักเลือด]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[กระอัก]
คุณนาวอล
[ร้องเจ็บปวด]
[เสียงออกแรง]
[ร้องเจ็บปวด]
[เสียงออกแรง]
[กระอัก]
[ร้องเจ็บปวด]
[กระอัก ไอ]
หลีกไปซะ ไอ้พวกอัปรีย์จัญไร
[ครางเจ็บ กระหืดกระหอบ]
คุณนาวอล
[ครางเจ็บปวด]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[ครางเสียงสั่น]
ฉันลองมานั่งคิดดูเรื่องที่คุณพูดไว้แล้วนะ
แต่ก็ยังไม่เห็นด้วยอยู่ดี
คนที่เป็นมิตรต่อกันน่ะ ก็ควรที่จะตอบแทนในสิ่งที่ได้รับนะคะ
[หายใจหอบสั่น]
[หายใจเฮือก หอบสั่นๆ]
[หายใจแรงช้าๆ]
[เสียงออกแรง]
[หายใจหอบ]
คุณนาวอล
[หายใจเฮือก] คุณนาวอล
คุณนาวอล คุณนาวอล
คุณนาวอล [หายใจสั่น]
คุณนาวอล ตั้งสติไว้นะ
คุณนาวอล
ลืมตาก่อนสิ
[ครางเบาๆ]
น้ำ น้ำ
กินน้ำก่อน
[หายใจแรง]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[หายใจเฮือกสั่นๆ]
[หอบสั่นๆ]
ไม่นะ [ร้องไห้]
ลุงกับพยอง [สะอื้น] บอมโอ
[สะอึกสะอื้น] ลุงกับพยอง
[ร้องเจ็บปวด ร้องไห้]
ลุงกับพยอง [สะอื้น] ลุงกับพยอง
[ร้องไห้โฮ]
ไม่นะ ไม่
ไม่นะ [ร้องไห้]
ไม่นะ ไม่ [ร้องไห้]
ไม่ [ร้องไห้]
ไอ้พวกสารเลว ชาติหมา
[ร้องไห้] ไม่
[สะอึกสะอื้น อาเจียน]
[อาเจียน]
[หายใจแรง อาเจียน]
[ร้องครวญคราง สะอื้น]
[นาวอลร้องครวญคราง]
[เสียงออกแรง]
นายท่านคะ
[กระหืดกระหอบเสียงสั่น]
[ครวญคราง]
นายท่านคะ
[เสียงสั่น] เป็นอะไรไหมคะ
คุณนาวอลยังไหวอยู่ไหม
[สะอื้นเฮือก]
บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ
ผมรู้สึกแปลกๆ น่ะ
[ครางสะอื้นเสียงสั่น]
[ร้องเสียงสั่น]
หนาวมากๆ เลย
[หายใจเฮือก] แถมปวดหัวด้วย
[สะอื้นสั่น]
ช่วยผมหน่อยได้ไหม
โอ๊ย!
คุณนาวอล
[ร้องเจ็บปวด]
มาแล้วค่ะ
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงออกแรง]
คุณนาวอล
แทซัง
[หายใจสั่น]
หนีไปซะ
เร็วเข้า
ไปให้ไกล
ไม่เป็นไรหรอก แทซัง
[สะอื้นสั่น]
ฉันน่ะ
ฉันไม่เป็นไร
รู้นะ
ว่าฉันหมายถึงอะไร
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[สะอื้น]
[ร้องเจ็บปวด]
[ร้องลั่น]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างการสาปแช่งและอวยพร)
(ตอนที่ 5 สัตว์สยอง)
[ดนตรีหยุด]
[มาเอดะ] มนุษย์เราเนี่ย
ชอบเข้าใจผิดว่าพอตัวเองได้ทุกอย่างมา แล้วจะมีความสุขใช่ไหมล่ะ
เปล่าเลย
เมื่อคนเราได้ทุกอย่างมาครอง ก็จะเบื่อยังไงล่ะ
พอเบื่อแล้ว ก็จะไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งนั้น
เพราะงั้นเลยเหยียบย่ำเต็มที่ไงคะ
[เสียงร่างกระแทกพื้น]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
เวลาที่เห็นอีกฝ่ายโกรธแค้นเกรงกลัว
ฉันรู้สึกได้ตลอดเลยค่ะ
ว่าฉัน…
ยังหายใจอยู่
ไม่เจอกันนานเลยนะคะ
คุณยุนแชอ๊ก
ทำไมคุณยัง…
ก็คงจะด้วยเหตุผลเดียวกับที่คุณยังอยู่แหละค่ะ
ว่าแล้วเชียว
เซชินอย่างงั้นเหรอ
เหมือนจะผ่านมานานมากแล้ว
แต่พอได้มาเจอกันแบบนี้ อยู่ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดูแจ่มชัดขึ้นมา
เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
[หัวเราะ]
ทั้งคุณเอง ทั้งเซชิน
แล้วก็จางซังด้วย
ทำไมพวกคุณถึงได้ยัง…
อยู่ที่นี่จนถึงตอนนี้
แล้วทำไมเราจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะคะ
ตอนนี้เราไม่ได้เป็นทั้งผู้กระทำ หรือศัตรูของคุณแล้วนี่
เวลาก็ผ่านมาขนาดนี้แล้ว
คุณควรรู้สึกขอบคุณพวกเราสักนิดได้แล้วมั้งคะ
[หัวเราะ]
คุณยุนแชอ๊กเองก็…
ยังมีชีวิตอยู่ได้เพราะเรานี่คะ
จางซังเองก็เหมือนกัน
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
เขาก็โดนทดลองด้วยเหรอ
ฉันก็แค่มีน้ำใจต่อเขาน่ะค่ะ
ในฐานะมิตร
แม่ง! [ครางเฮือก ร้องเจ็บปวด]
[ครางเฮือก]
[ครางเจ็บปวด] ทำไมกัน
ทำเขาทำไม [สะอื้น]
ทำงั้นกับเขาทำไม ทำไมต้องทำขนาดนั้นกับเขาด้วยล่ะ
[สะอื้นเฮือก]
ทำไม
นรกถึงได้น่าหวาดกลัวมาก รู้ไหมคะ
[สะอื้น สูดน้ำมูก]
เพราะมันไม่มีวันจบสิ้นไง
หากเป็นมิตรของเขาไม่ได้
ฉันว่าฉันจะลองเป็นนรกของเขาดู
[หายใจเฮือก]
[คุโรโกะ 1] ทำไมอยู่ดีๆ ถึงลากยัยนั่น เข้ามาในการทดลองล่ะครับ
คุณถามทำไมเหรอคะ
จะให้มีตัวแปรเพิ่มขึ้นตลอด ในแผนสำคัญของเรามันไม่ดีนะครับ
โอกาสเกิดสถานการณ์ ที่เราคาดเดาไม่ได้จะสูงขึ้นครับ
ฉันไม่ได้เอาเธอมาทดลองหรอกค่ะ
เรื่องเมื่อ 79 ปีก่อนที่ฉันแก้แค้นไม่ได้
ฉันจะทำตอนนี้ค่ะ
[เสียงดังพรึบ]
นายท่านจาง
[หายใจเฮือกเบาๆ]
นายท่านจาง [สะอื้น]
นายท่านจาง
[สะอื้น]
ไหวหรือเปล่าคะ นายท่านจาง
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[หายใจสั่น สะอื้น]
ทีนี้เลือกมา
ว่าพี่จะกลับไปเป็นคนเดิมอีกครั้ง
หรือว่า…
[จางแทซังอึกอัก]
จะตายสภาพนี้ดี
[หายใจสั่น]
จะเอาไง
อยากกลับไปเป็นแบบเดิม หรือว่า…
อยากจะตายต่อหน้ายัยนั่นดีล่ะ
[ครวญคราง]
ถ้าฉันกลับไป
เป็นแบบเมื่อก่อน
ฉันจะชนะนายไหม
ก็อาจจะ
แล้วฉันจะ…
[หายใจสั่น]
ช่วยเธอได้ด้วยไหม
[หายใจสั่น]
ก็อาจจะ
ไม่ต้องทำอะไรนะคะ อยู่นั่นแหละ
ฉันจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้เลยค่ะ นะ
ไม่ต้องทำอะไรค่ะ รอฉันก่อนนะ
ฉันจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้แหละ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ
ฉันจะไปหาเอง
[ร้องไห้]
[อึกอัก]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[เสียงวี้ด]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[ร้องครวญคราง]
ไม่นะ อย่านะ
[ครวญคราง]
[ตะโกน] ไม่นะ ไม่ อย่านะ!
ไม่ อย่านะ ไม่เอา ไม่เอา ไม่!
[เสียงตะโกนแว่วๆ ฟังไม่ได้ศัพท์]
ไม่นะ ไม่
ไม่นะ
[ร้องไห้] หยุดสิ หยุดนะ
ไม่ อย่าทำแบบนั้น อย่าทำเลยนะ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงเบาลง]
[ร้องไห้] ไม่นะ ไม่ ไม่เอา ไม่
ไม่นะ
[หายใจแรง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ยุนแชอ๊ก] ฉันตามหาคนอยู่
- จนกว่าซากุระ… - [จางแทซัง] จนกว่าซากระจะร่วงโรย
นั่นคุณแม่ฉันค่ะ
[ตะโกนร้องออกแรง]
[ยุนแชอ๊ก] สัญญากันข้อนึงเถอะค่ะ
[จางแทซัง] อย่าตายนะ
[ยุนแชอ๊ก] ช่วงเวลาที่ดี จะมาถึงพวกเราเหมือนกันใช่ไหม
[ตะโกน] ไม่นะ [ร้องไห้]
[ยุนแชอ๊ก] ดอกซากุระ
[สะอื้น]
ร่วงแล้วนะคะ
[ตะโกน] นายท่านจาง
ฉันต้องไปหาเขาให้ได้
มันสายไปแล้วละ
ต่อให้เธอไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอก
[เสียงกระแทกโครมคราม]
[คุโรโกะ 2] ขวางไว้
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงน้ำหยดกระเซ็น]
[เสียงดังวี้ดในหู]
[ครางเจ็บ]
[หายใจแรง ครางเจ็บ]
ยุนแชอ๊ก
เธออยู่ที่ไหน
[หัวเราะ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงออกแรงต่อสู้กัน]
[ไอสำลัก]
จางโฮแจหนีไปแล้วครับ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
เหมือนว่าสิ่งที่เรากลัวจะเกิดขึ้นแล้วครับ
จางแทซังพยายามจะหายัยนั่น เลยอาละวาดอยู่ครับ
[ถอนใจเบาๆ]
พาตัวเขา
มาหาฉันทีค่ะ
แล้วยัยนั่นเอาไงครับ
ฆ่าทิ้งได้เลยค่ะ
ครับ รับทราบแล้วครับ
[เสียงฝีเท้าเดินจากไป]
(บริษัทบูกัง)
[ดนตรีหยุด]
เฮ้อ อยากจะบ้าตายจริงๆ เลย
[ถอนใจ]
[ร้องตกใจ]
ยายเป็นใครคะ
แล้วเธอล่ะ เป็นใครจ๊ะ
นี่หนูถามยายก่อนนะคะ
ฉันน่ะ รู้จักมักจี่กันดีกับท่านประธานบริษัทนี้
แล้วบางทีก็อาจจะ แวะเอากิมจิกับเครื่องเคียงมาแบ่งให้เขา
แล้วแม่หนูล่ะ เป็นอะไรกับเขา
หนูไม่ได้สนิทสนมอะไรกับเขาขนาดนั้นหรอกค่ะ
แล้วมาเจาะผนังบ้านคนอื่นทำไม
อ๋อ หนูไม่ได้เจาะสักหน่อยนะคะ
เดี๋ยวนะ 191 นี่โทรหาใครนะ
อ๋อ ไม่ต้องโทรหรอกค่ะ หนูเป็นตำรวจค่ะ ยาย
สายสืบโนจีซูจากทีมสองสน.จงโน คือหนูไล่ตามผู้ต้องสงสัยอยู่น่ะค่ะ
ผู้ต้องสงสัยเหรอ
- ใครเป็นผู้ต้องสงสัย หา - เอ่อ คุณจางโฮแจค่ะ
[ถอนใจยาว]
ฉันล่ะสงสัยมาตลอด
ทำไมตำรวจถึงได้ปล่อยคนร้ายตัวจริงลอยนวล แล้วมาไล่บี้คนบริสุทธิ์อยู่เรื่อยเลย
- เดี๋ยวก่อนนะคะคุณยาย - ช่างเถอะ
- เธอโทรเลย - คะ
โทรหาผู้กองสน.เธอตอนนี้เลย
ผู้กองสน.หนูงั้นเหรอคะ
- ทำไมคะ - จะให้ฉันโทรหรือไง
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
อือ สายสืบโน
เออ มยองจุนใช่ไหม ฉันเองแอนเทนน่าชินซอลดง
เอ่อ คุณป้ามีอะไรเหรอครับ
ฉันโทรมาเรื่องนายท่านจางน่ะ
แกอยู่ไหนล่ะ จะให้ไปหา หรือแกจะมา
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงถอนใจ]
ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ
คลาดกับยัยนั่นงั้นเหรอ
ขอโทษครับ
[จึงโซ] เวลาเป็นหวัดทีนึง คนเรายังดื้อยาได้เลยนี่
คนที่โดนไนโตรเจนไปรอบนึง ไม่หลงกลซ้ำอีกหรอก
ก็รู้นี่ครับ ว่าถ้าพี่โฮแจหลุดเมื่อไหร่ ใครก็เอาไม่อยู่
คนที่ห้ามพี่โฮแจได้ คงมีแต่พี่ใหญ่แหละมั้ง
ถ้าไม่งั้นก็…
ปล่อยเด็กที่อยู่ข้างล่างสิ
เบอร์ 71 หรือเปล่านะ
ตอนนี้เขาฟิตสุดเลยนี่นา
- ปล่อยพวกคุโรโกะเลย - [คุโรโกะ 2] ครับ
[เสียงฝีเท้าเดินจากไป]
[หายใจหอบ]
[เสียงร่างกระแทกดังโครม]
[เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา]
[ครางเจ็บ]
[เสียงต่อสู้]
[ร้องเจ็บปวด]
ผู้หญิงอยู่ที่ไหน
บอกมาว่าเธออยู่ไหน
[ตะโกน] เธออยู่ที่ไหน
[เสียงคอหัก]
[หายใจแรง]
[เสียงผีเท้าเดินใกล้เข้ามา]
[เสียงคำรามแหลม]
[เสียงต่อสู้กัน]
[จางแทซัง] ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ที่ทุกอย่างเริ่มเลือนราง
[เสียงร่างกระแทกพื้น]
ทั้งสาเหตุที่เราสู้ ทั้งเป้าหมาย
แล้วก็ความโกรธของเราด้วย
[เสียงคำรามแหลม]
[ไม่มีสัญญาณ]
อะไรก็ชนะความคิดถึงนั้นไม่ได้
[เสียงออกแรง]
[เสียงวิ่งกรู]
ชีวิตยังคงดำเนินต่อไป
แต่เหมือนเราไม่ได้ใช้มันเลย
เราแค่อยากจะได้เจอ
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ต่อสู้กันไม่ได้ยินเสียง]
แค่อยากจะกอดเอาไว้
แค่อยากจะรั้งเอาไว้
- [เสียงแทง] - [ครางเจ็บ]
- [ตะโกน] นายท่านจาง - [จางแทซัง] ขอเพียงแค่ครั้งเดียวก็ได้
ขอแค่ได้เจอคุณก็พอ
[เสียงออกแรง]
ขอแค่ได้…
สัมผัสคุณอีกครั้ง
[เสียงออกแรง]
[หายใจแรง]
[ดนตรีบรรเลงเบาลง]
[สะอื้น] นายท่านจาง
[สะอื้น]
[สะอื้นเฮือก]
ฉันเองค่ะ
[สะอื้นเฮือก]
ฉันมาหาคุณแล้ว
[สะอื้น]
[ดนตรีเศร้าซึ้งบรรเลง]
[ครางเสียงสั่น]
[ครางสะอื้น]
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[ร้องไห้]
[เสียงแทง]
- [คุโรโกะ 1] เป็นยังไงบ้าง - [คุโรโกะ 2] คุโรโกะสองกลุ่มแพ้เรียบครับ
[คุโรโกะ 1] มันเกิดอะไรขึ้น
ก็อย่างที่เห็น โดนกันซะเละตุ้มเป๊ะเลย
ส่วนผมก็แพ้ราบคาบอย่างที่เห็น
- ไหนจางแทซัง - หนีไปกับยัยคนนั้นแล้ว
เหมือนว่าจะไปทางอุโมงค์ห้านะ
เอาไง ให้ผมตามไปไหม
รีบตามไปเลย อย่าให้พวกมันหนีรอดไปได้
[คุโรโกะ 2] ครับ
[เสียงฝีเท้าเดินจากไป]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[ถอนใจ]
[ถอนใจแรง]
[หายใจหอบ]
[เสียงคำรามแหลม]
[ซึงโจ] เวลาน้อยแล้ว
- เดี๋ยวพวกคุโรโกะก็ยกโขยงมาอีก - [จางแทซัง] ฉันฝากเธอ
ให้นายช่วยดูแลไว้ก่อนได้ไหม
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
หนีไปสภาพนี้ ไม่ช้าก็คงโดนพวกคุโรโกะจับได้อีกแน่
เดี๋ยวฉันจะเป็นคนล่อพวกมันเอาไว้ให้เอง ระหว่างนั้นนายช่วยพาเธอออกไปข้างนอกทีนะ
ทำได้ใช่ไหม
ช่วยฉันหน่อยนะ ซึงโจ
จำอุโมงค์ห้าได้ไหม
สุดทางเดินนี่ พอเลี้ยวขวาแล้วตรงไปเรื่อยๆ จะมีช่องเล็กๆ อยู่ข้างบน
มันไม่ค่อยสะดุดตา น่าจะผ่านไปได้
ระวังด้วยล่ะ
ไม่เป็นไรนะครับ
เจอกันข้างนอกนะ
[หายใจหอบ]
[คุโรโกะ 2] ไม่ได้มาทางนี้เหรอครับ
นอกจากตรงนี้ก็ไม่มีทางออกอื่นแล้วนะ
ไปพาซึงโจมา
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีหยุด]
แหมท่าทางจะเจอทันทีไม่มีพลาดแฮะ
เธอคงรอพี่อยู่หน้าทางออกห้าแน่ะ
ออกไปสภาพนั้น เดี๋ยวก็ได้สะดุดตาคนทันทีหรอก
เปลี่ยนชุดก่อนสิ
ขอบใจนะ ซึงโจ
เฮ้ย ก็บอกแล้วไงว่าอย่าลูบหัวน่ะ
ผมไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ
งั้นผมไปละ หายไปนานเดี๋ยวจะโดนสงสัยเอา
วันนั้นเมื่อปีก่อน
ขอโทษนะ ที่ออกไปไม่ได้
พี่
[เสียงปิดประตู]
[เสียงฝีเท้าเดินจากไป]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงรถไฟแล่น]
[เสียงหายใจหอบ]
(ทางออกห้า)
[หายใจหอบ]
[เสียงหายใจแรง]
[หายใจแรง]
[เพลงเศร้าบรรเลง]