POTWÓR Z GYEONGSEONGU 2
Pani Nawol?
Pani Nawol.
Tak?
Od kogo ten list?
Pierwsze widzę.
Nie położyła go pani na moim biurku? Bynajmniej.
Beom-o, ty zaniosłeś go na górę? Nie.
O co chodzi?
Co stoi w tym liście?
Złe wieści?
CZEKAM W BARZE KSIĘŻYCOWYM
WITAMY KOMISJĘ ONZ DS. KOREI
Lepiej tam nie wchodź, panie Jang.
To ona.
Przyszedłeś.
Ile czasu minęło od końca wojny? Dwa lata?
Myślałem, że wróciłaś do Japonii.
A nie, że umarłam?
Czemu chciałaś mnie widzieć?
Czego chcesz?
Oczekuję przeprosin.
Zrujnowałeś pogrzeb mojego męża
a mnie okaleczyłeś.
Opłakiwaliśmy tych, którzy zginęli w szpitalu Ongseong.
Tak usprawiedliwiasz atak terrorystyczny, którego się dopuściłeś?
Tak działa ruch oporu.
Byłam wobec ciebie lojalna.
Uważałam cię za przyjaciela, martwiłam się o ciebie.
Dlatego ci pomagałam.
A ty odpłaciłeś mi odtrąceniem i licznymi afrontami.
Prawdziwa przyjaźń nie polega na przysługach i rewanżowaniu się za nie.
Tylko na wspieraniu się i wzajemnym zrozumieniu.
Wracaj do swojego kraju, pani Maedo.
Era twojego narodu dobiegła końca.
Mam nadzieję, że więcej się nie zobaczymy.
DOM ZŁOTEGO SKARBCA
Nie masz dokąd wrócić,
panie Jang.
Szybko!
Panie Gu.
Pani Nawol.
Z drogi, skurwysyny.
Pani Nawol…
Przemyślałam twoje słowa.
I nadal się z nimi nie zgadzam.
Przyjaciele powinni dawać i brać i odwdzięczać się za przysługi.
Pani Nawol.
Niech się pani ocknie.
Proszę na mnie spojrzeć.
Woda. Przyniosę wody.
Nie! Panie Gu, Beom-o…
Panie Gu.
O, nie. Niech to szlag.
Tylko nie to! Przeklęte sukinsyny! Niech ich piekło pochłonie!
Panie Jang.
Dobrze się czujesz?
A co z panią?
Jesteś ranny?
Dziwnie się czuję.
Okropnie mi zimno…
Boli mnie głowa.
Pomoże mi pani?
Pani Nawol?
Już idę.
Pani Nawol…
Tae-sang.
Niech pani ucieka.
Już.
Jak najdalej ode mnie.
Nic mi nie jest, Tae-sang.
Ja…
Nic mi nie jest.
Wiesz…
o co mi chodzi, prawda?
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY KLĄTWĄ A BŁOGOSŁAWIEŃSTWEM
ODCINEK 5 POTWÓR
Ludzie często mylnie zakładają,
że osiągną szczęście, gdy będą mieć wszystko.
Nie.
Człowiek, który ma wszystko, jest znudzony.
Znudzony. Apatyczny.
Dlatego niszczy innych.
Zawsze, gdy widzę strach i furię innego człowieka, czuję…
że wciąż żyję.
Kopę lat…
panno Yook Chae-ok.
Jakim cudem…
Z tego samego powodu, dla którego ty wciąż żyjesz, jak mniemam.
Niebywałe.
To sprawka Seishin?
Wydaje się, że minęło tyle czasu,
a teraz, gdy przed tobą stoję, nagle wszystko mi się przypomina,
jakby zdarzyło się wczoraj.
Ty, Seishin
i pan Jang.
Dlaczego…
wciąż tu jesteście?
Dlaczego miałoby nas nie być?
Nie jesteśmy już waszymi wrogami. Przestępcami.
Minęło tyle czasu. Nie czujesz wobec nas wdzięczności, ani trochę?
Panno Yoon,
wciąż żyjesz dzięki nam.
Pan Jang również.
Na nim też eksperymentowałaś?
Wyświadczyłam mu przysługę.
Jako przyjaciółka.
Dlaczego?
Czemu to zrobiłaś? Jak mogłaś skazać na to nawet jego?!
Wiesz, dlaczego
piekło nas przeraża?
Ponieważ trwa bez końca.
Skoro nie mogłam być jego przyjaciółką,
postanowiłam zostać jego piekłem.
Dlaczego włącza ją pani do eksperymentu?
Czemu pytasz?
Niedobrze stale wprowadzać nowe zmienne do ważnego planu.
Zwiększa to prawdopodobieństwo wystąpienia nieprzewidzianych sytuacji.
Ta kobieta nie uczestniczy w eksperymencie.
Będzie obiektem mojej zemsty,
która nie dosięgła jej 79 lat temu.
Panie Jang…
Panie Jang!
Jesteś cały?
Wybieraj.
Staniesz się na powrót człowiekiem, którym byłeś?
Czy…
umrzesz w tych okolicznościach?
Co wolisz?
Chcesz wrócić do tego, co było,
czy umrzeć na jej oczach?
Jeśli wrócę…
do tego, kim byłem wcześniej,
będę mógł cię pokonać?
Być może.
I będę mógł…
ją uratować?
Być może.
Nic nie rób, zostań tam! Już do ciebie idę!
Nie podejmuj żadnych decyzji. Zaraz tam przyjdę!
Niedługo do ciebie dołączę.
Nie!
Tylko nie to!
Nie!
Przestań!
Nie rób tego!
Nie!
Szukam kogoś.
Kwiaty wiśni… Dopóki nie opadną kwiaty wiśni.
To moja matka.
Obiecajmy coś sobie. Nie daj się zabić.
Myślisz, że dla nas też przyjdą dobre czasy? Nie!
Kwiaty wiśni… opadły.
Panie Jang!
Muszę do niego pójść.
Za późno.
Już nic nie wskórasz.
Brać ją!
Yoon Chae-ok.
Gdzie ona jest?
Jang Ho-jae uciekł.
Doszło do sytuacji, której się obawialiśmy.
Jang Tae-sang się uwolnił, szuka tej kobiety.
Przyprowadź go
do mnie.
A co z kobietą?
Ją zabij.
Dobrze.
FIRMA BUGANG
To już lekka przesada.
Kim pani jest?
To ja powinnam zadać to pytanie.
Ja spytałam pierwsza. Przyjaźnię się z prezesami tej firmy, mieszkają tutaj.
Czasem podrzucam im coś do jedzenia.
A ty?
Skąd ich znasz?
Nie znam ich tak dobrze, jak pani.
Czemu zrobiłaś dziurę w ich ścianie?
To nie ja. Jaki jest numer na policję?
Proszę nie dzwonić. Ja jestem z policji.
Inspektor Noh Ji-su z komendy Jongno. Śledzę podejrzanego.
Tak?
Co to za podejrzany? Jang Ho-jae.
Zawsze się zastanawiam…
Czemu policja zostawia prawdziwych bandziorów
w spokoju, a ugania się za niewinnymi?
Wypraszam sobie… Dość.
Dzwoń. Słucham?
Dzwoń do kapitana. Mojego kapitana?
Po co? Mam sama to zrobić?
Inspektor Noh? Myung-jun? To ja, Antena Sinseol-dong.
Co u pani słychać? Dzwonię w sprawie pana Janga.
Gdzie jesteś? Mam przyjechać czy ty się pofatygujesz?
Gdzie pani jest?
Zgubiłeś ją?
Przepraszam.
Człowiek się uodparnia, jak na przeziębienie.
Ktoś raz potraktowany azotem, nie zareaguje na niego ponownie.
Obaj wiemy, że nikt nie powstrzyma Ho-jae, gdy ten wpadnie w szał.
Szansę z nim miałby chyba tylko szef.
Ewentualnie można by
wypuścić tego młodego.
Numer 71, tak?
Powinien być w topowej formie.
Wypuść kuroków.
Tak jest.
Gdzie ona jest? Mów, gdzie ją znajdę.
Gdzie ona jest?!
Nie pamiętam, kiedy,
ale wszystko się rozmyło.
Powód, dla którego walczyłem, mój cel,
nawet moja furia.
Nic z tego nie przyćmiło pewnego pragnienia.
Egzystowałem…
ale nie żyłem.
Chciałem jedynie… ją zobaczyć.
Pragnąłem ją objąć.
Chciałem…
tylko mieć ją przy sobie.
Panie Jang! Choćby tylko raz.
Bylebym mógł cię zobaczyć.
Gdybym dzięki temu…
mógł cię dotknąć.
Panie Jang…
To ja.
Jestem tutaj.
Co się stało?
Dwa oddziały kuroków zostały unicestwione.
Co się stało?
Jak widać,
zostali rozbici na miazgę.
Ja też nie miałem z nimi szans.
Gdzie Jang Tae-sang?
Uciekł z tamtą kobietą.
Chyba zmierzali w stronę tunelu numer 5.
Co?
Mam ich gonić?
Za nimi. Nie pozwól im uciec.
Tak jest.
Nie ma czasu.
Wkrótce znów zaroi się tu od kuroków.
Mogę…
prosić cię, żebyś się nią zajął?
W tym stanie nie zajdzie daleko i wpadnie w ich ręce.
Spróbuję odwrócić ich uwagę, by dać wam trochę czasu. Wyprowadź ją stąd.
Zrobisz to dla mnie?
Proszę, Seung-jo.
Pamiętasz tunel numer 5?
Jeśli na końcu tego korytarza skręcisz w prawo, dojdziesz do wąskiego przejścia.
Łatwo je przeoczyć,
uważaj.
Będzie dobrze.
Do zobaczenia na zewnątrz.
Nie szedł tędy?
Nie ma innych wyjść poza tym.
Przyprowadź mi Seung-jo.
Czyli jednak
nie przeoczyłeś tego wyjścia.
Ona powinna czekać na ciebie przy wylocie numer pięć.
W takim stanie będziesz zwracać na siebie uwagę.
Przebierz się.
Dzięki, Seung-jo.
Weź!
Mówiłem, żebyś nie klepał mnie po głowie.
Nie jestem dzieckiem.
Pójdę już.
Inaczej staną się podejrzliwi.
Tamtego dnia, przed rokiem…
Przepraszam, że nie dotarłem.
Przyjacielu.
WYJŚCIE NUMER 5