[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[เสียงลมพัด]
(สัตว์สยองกยองซอง 2)
[เสียงหายใจหอบ]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[จางโฮแจ] ที่นี่ที่ไหนเนี่ย
[เสียงหายใจหอบ]
[ผู้ชาย] ปล่อยผมไปเถอะนะครับ
[ผู้หญิง 1] พาฉันหนีไปจากที่นี่เถอะนะคะ
[ผู้หญิง 2] พาฉันหนีไปจากที่นี่เถอะนะคะ
[เสียงหายใจหอบ]
[เสียงพูดฟังไม่ได้ศัพท์]
[ยุนแชอ๊ก] อย่ามาเข้าใกล้ฉัน
[หายใจกระหืดกระหอบ]
ฉันอาจจะเผลอโจมตีคุณก็ได้ค่ะ
[จางโฮแจ] ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่
เพราะงั้นหนีไปซะเถอะค่ะ [หายใจเฮือก]
ไปซะ!
[ตนตรีระทึกขวัญบรรเลงดังขึ้น]
[ผู้หญิง] แทซัง!
[หายใจหอบ]
[เสียงไซเรนดังอยู่ไกลๆ]
[ถอนใจ]
[โนจีซู] คุณตื่นแล้วนี่คะ
นี่มันอะไรครับ
ก่อนอื่น ฉันอยากฟังเรื่องเมื่อวานก่อน
คุณไปเจอใครที่โรงงานร้างเหรอคะ
คนอื่นไปไหนหมดครับเนี่ย
เรียกพี่ยงกิลมาให้ผมก่อนครับ
[โนจีซู] ตอนนี้คุณควอนยงกิลอาการสาหัสค่ะ
เหมือนว่าจะบาดเจ็บ ที่ศีรษะหนักจนเลือดออกในสมองน่ะค่ะ
เข้าผ่าตัดฉุกเฉินแล้วตอนนี้อยู่ไอซียูค่ะ
แล้วไอซียูอยู่ไหนครับ
ผมต้องไปดูพี่ยงกิลก่อน ปล่อยผมด้วย
ตอนนี้ไม่ได้หรอกค่ะ
ผมต้องไปดูให้เห็นกับตา ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วเขาเป็นยังไงบ้าง
[หายใจแรง] ปล่อยผมเดี๋ยวนี้ครับ
ผมเป็นผู้ดูแลพี่ยงกิลนะ
เราเจออาวุธที่คาดว่า ถูกใช้ในการก่อเหตุในที่เกิดเหตุค่ะ
ที่อาวุธพบร่องรอยของคนสองคนเท่านั้น
คือเส้นผมกับเลือด ที่เหมือนจะเป็นของคุณควอนยงกิล
แล้วก็ลายนิ้วมือคุณจางโฮแจค่ะ
นี่หมายความว่าไงครับ
หมายความว่าที่เกิดเหตุมีแค่คุณสองคน และดูจากหลักฐานกับรูปการณ์แล้ว
มีแนวโน้มสูงว่าคนที่โจมตีคุณควอนยงกิล ก็คือคุณจางโฮแจไงคะ
[ตะโกน] พูดเพ้อเจ้ออะไรของคุณกันครับเนี่ย
ผมจะทำแบบนั้นกับพี่เขาไปทำไม
- ที่ทำไปเพราะเรื่องเงินเหรอคะ - ว่าไงนะ
เห็นว่าบริษัทบูกังติดหนี้อยู่เยอะ
หรืออยากจะเริ่มกันที่ตรงนั้นล่ะคะ
นี่ฟังนะ คุณสายสืบ
[โนจีซู] ผู้หญิงที่อยู่กับคุณตอนนั้นเป็นใครคะ
เธอเป็นใครกันแน่
หรือว่าเธอเป็นคนร้าย ที่ฆ่ามาดามนากับคุณโอกีฮุนคะ
ไม่ใช่ครับ
ถ้าไม่ใช่แล้วเธอเกี่ยวข้องกับ ฆาตกรต่อเนื่องยังไงล่ะคะ
เกี่ยวข้องอะไรที่ไหนกันล่ะ
ถ้าอย่างงั้นคุณก็บอกมาสิคะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
[จางโฮแจ] คุณยุนแชอ๊ก
[เสียงไม้ฟาด]
[ยุนแชอ๊ก] นี่คุณ
ทำใจดีๆ ไว้นะคะ [ร้องไห้]
อยู่กับฉันก่อนนะคุณ [หายใจเฮือก]
ตั้งสติไว้ก่อนนะ
นี่คุณ ตื่นสิ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างการแสร้งดีและแสร้งเลว)
(ตอนที่ 4 ภูมิหลัง)
[ผู้หญิง] สิ่งที่ควบคุมคนเอาไว้คือ สติที่รู้สำนึกหรือจิตใต้สำนึกกันแน่
[ดนตรีช้าผ่อนคลายบรรเลง]
สิ่งที่เปลี่ยนแปลงโชคชะตา
คือธรรมเนียม ที่เพียรปฏิบัติอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันหรือไม่
หรือความบังเอิญที่คาดไม่ถึง และการฝ่าฝันกันแน่
สิ่งที่กำหนดคนเราว่าเป็นคนที่มีลักษณะอย่างไร
คือนิสัยใจคอของคน
หรือกำหนดกัน จากความสามารถกันแน่
เรื่องนี้น่ะ มันก็ล้วนแล้วแต่ตัวบุคคลไม่ใช่เหรอครับ
แล้วทำไมแต่ละคนถึงได้แตกต่างกันล่ะ
เอ่อ ก็แต่ละปัจเจกนั้นหลากหลายแตกต่างกันไป
แถมยังเปลี่ยนแปลงไปในทางที่คาดเดาไม่ได้ด้วย
ไม่ใช่เพราะว่าแตกต่างหลากหลายกันหรอก
เพราะไม่สมบูรณ์ต่างหากล่ะ
โดยส่วนใหญ่แล้วมนุษย์เราไม่ได้ถูกแบ่ง
ให้อยู่ฝั่งโน้นหรือว่าอยู่ฝั่งนี้หรอกนะ
เป็นเพียงตัวตนอันไม่สมบูรณ์แบบ ที่ถูกวางคาบเส้นอยู่ก็เท่านั้นเอง
อาจดูเหมือนว่ามนุษย์
ต่างตามหาคำตอบที่แท้จริงของชีวิตอย่างไม่ลดละ
ทว่าที่จริงแล้ว
มนุษย์กำลังพยายามปลดเปลื้อง ความกังวลใจของตัวเองก็เท่านั้นแหละ
เพราะฉะนั้น
มนุษย์เราน่ะ
จึงไม่มีความตั้งใจและเจตนาอันดีแต่แรกแล้ว
มนุษย์เราล้วนแต่ทำเพื่อตัวเอง เลือกเส้นทางเดินของตนเองอย่างเห็นแก่ตัว
ตั้งแต่แรกเริ่มจวบจนวินาทีสุดท้ายเลยนั่นแหละ
และด้วยเหตุนี้แหละ ที่ทำให้งานของพวกเรานั้น
มีความหมายมากเป็นอย่างยิ่ง
นี่คือเหตุผลว่าทำไมพวกเรา
ต้องก้าวไปข้างหน้าและพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ
อย่างไม่หยุดยั้งยังไงล่ะคะ
จะมัวแต่มาทำผิดพลาด และล้มเหลวอยู่อย่างนี้ไม่ได้
ขอประทานโทษอย่างสูงครับ เราจะพยายามมากขึ้นครับ
ช่วยไปพาคนคนนั้นกลับมาอีกครั้งทีเถอะนะคะ
เอ่อ…
แต่มาดามมาเอดะครับ ไอ้หมอนั่นเขา…
ไปพาเขากลับมาค่ะ
ครับ
[ดนตรีช้าผ่อนคลายบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงปิดประตูรถ]
[เสียงพูดคุยฟังไม่ได้ศัพท์]
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
เอ้อ สายสืบโน
แล้วหมอนั่นล่ะเป็นยังไงแล้วบ้างแล้ว
[โนจีซู] ประสาทกินไปเรียบร้อยค่ะ
ตอนแรกเขาโวยวายจะเจอควอนยงกิลให้ได้
แต่ตอนนี้กลับนอนนิ่งไม่ยอมพูดยอมจา ไม่ยอมทำอะไรเลยค่ะ
[ผู้กอง] แล้วหมอว่าไงบ้าง
เห็นว่าไม่ได้เจ็บสาหัสอะไรมาก บ่ายวันนี้ก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วค่ะ
ได้ งั้นก็ให้เขาออกมาเสร็จแล้วพามาที่สน.เลย
ฉันมีเรื่องจะถามเขาเยอะแยะ
ค่ะ รับทราบแล้วค่ะ
[เสียงโทรศัพท์ดังบี๊บ]
ถ้าฉันอยากจะให้คุณจางโฮแจออกตอนบ่าย ต้องทำยังไงบ้างคะ
สักครู่นะคะ เดี๋ยวถามหมอเจ้าของไข้ก่อนค่ะ
[ถอนใจ]
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
[ออกแรง ครางเจ็บ]
ชู่!
เงียบๆ หน่อย
ผมมาช่วยพี่นะ
[เสียงชัตเตอร์]
[ผู้กอง] เฮ้ย นี่มัน
[ผู้ชาย 1] เอ้า อันนี้เก็บได้จากตรงชั้นล่าง
- เอาไปด้วย เอาไปตรวจสอบดู - [ผู้ชาย 2] รับทราบครับ
[เสียงออกแรง]
[ตำรวจ] ผู้กองครับ เราตรวจค้นข้างนอก จะเสร็จแล้ว ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนะครับ
- [ผู้กอง] มาช่วยฉันหน่อยสิ - [ตำรวจ] ทำอะไรน่ะครับ
[ผู้กอง] เอ้อ ได้แล้วๆ
[ตำรวจ] โอเคครับ
[ถอนใจ]
[ผู้กอง] ไนโตรเจนนี่หว่า
นี่มันอะไรกันวะเนี่ย
(จอนซึงเภสัชกรรม)
จอน… จอนซึงไบโอ
จอนซึงเภสัชกรรมครับ
- จอนซึงเภสัชกรรมเหรอ - ครับ
ไปจากนี่กันก่อนเถอะ ผมมีเรื่องจะบอกพี่เยอะเลย
แกล้อฉันเล่นรึไงวะ
ฉันไม่โง่เชื่อแกซ้ำสองหรอกนะ
ไม่อยากตามหายัยนั่นเหรอ
[ครางเบา]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
คุณหมอเจ้าของไข้บอกว่ากำลังลงมาค่ะ ไปรอในห้องผู้ป่วยได้เลยค่ะ
ค่ะ ได้เลยค่ะ
- [เสียงวิทยุดังบี๊บๆ] - [ผู้ชาย] ว.หนึ่ง เรียก ว.สอง
ผู้ต้องสงสัยหนีไป ขอกำลังเสริมเลยค่ะ
[หายใจแรง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(แผนกผู้ป่วยวิกฤต)
[ผู้ชาย] ว.หนึ่ง เรียก ว.สอง
[ตำรวจ 1] เฮ้ย รีบขึ้นไปด่วนเลย เร็ว
[เสียงนกหวีด]
[พยาบาล] ญาติคุณควอนยงกิลนะคะ
เดี๋ยวสวมแมสก์ก่อน แล้วล้างมือฆ่าเชื้อด้วยนะคะ
เยี่ยมได้ห้านาทีค่ะ
คนไข้ยังไม่ฟื้น เจอหน้าเสร็จแล้วให้ออกมาเลยนะคะ
[ผู้กอง] มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ยังหาตัวไม่เจอเหรอ
เอ้อ นิติเวช เอ้านี่ เจออยู่ข้างบน
[โนจีซู] ไม่ต้องห่วง ฉันกับทีมกำลังเสริม กำลังหาทั่วโรงพยาบาลอยู่ค่ะ
จะรีบหาให้เจอนะคะ
[ผู้กอง] โอ๊ย แม่ง!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
พี่
ทำแบบนั้นทำไม
เพื่ออะไร
อย่างน้อยผมก็ควรได้รู้นี่
[ถอนใจ]
[ตำรวจ 1] พอดีห้องไอซียูติดต่อมาว่า มีคนอ้างเป็นญาติคุณควอนยงกิลมาขอเยี่ยมเขา
[ครางโอดโอย]
อย่าไปนะ
อย่าไปเลย
พี่พี่ฟื้นแล้วเหรอ
ได้ยินเสียงผมไหม พี่ ผมโฮแจไง
อย่าไปนะ
อย่ากลับไป อย่าไปนะ
[หายใจแรง]
เป็นโฮแจ
ต่อไป
[หายใจแรง]
แบบนี้แหละ
[หายใจเข้าออกช้าๆ]
เฮ้ย โธ่เว้ย
[เสียงวิ่งห่างออกไป]
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[เสียงวิทยุดังบี๊บๆ]
[หายใจสั่น]
[หายใจแรง]
[เสียงออกแรง]
[นักวิจัย] นี่คือภาพสแกนครับ
เดี๋ยวผมทำแรเงาตรงส่วนนี้ให้ดูนะครับ
วิธีเกาะตัวของนาจิน คล้ายกับของซึงโจเลยครับ
ปกติถ้าเข้าร่างกายตอนเป็นตัวอ่อน
อ่อนมันจะไปเกาะแถวๆ ด้านบนศีรษะ
แต่สองตัวนี้ไปเกาะตัวด้านหลังครับ
จากที่ซึงโจ เขาได้รับนาจินตัวเต็มวัยจากแม่
ก็เป็นไปได้สูงว่า ผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นกรณีแบบเดียวกัน
[เสียงออกแรง]
[อันจงฮยอก] ประตูมันไม่เปิดหรอกครับ
[ยุนแชอ๊ก] นั่นใครน่ะ
[หายใจสั่น]
ที่นี่มันที่ไหน เอาไว้ทำอะไรเหรอคะ
[ครางเสียงสั่น]
[อาเจียน]
ไหวหรือเปล่าคะ นี่ คุณคะ
เขาบอกว่าเขาจะช่วยรักษาผม
[หายใจแรง]
เขาบอกว่าถ้าผม…
ดื่มมันเข้าไป จะไม่ต้องอยู่อย่างคนพิการแล้ว
[นักวิจัย] การทดลองง่ายมากครับ
แค่ดื่มน้ำตรงหน้า
ให้หมดเกลี้ยงทุกหยดก็พอครับ
พอดื่มหมดคุณจะได้สิบล้านวอนเข้าบัญชีทันที
[ถอนใจ]
เอ่อ คือ
ครับ
ถ้าการทดลองนี้สำเร็จ
ขาผมจะหายขาดจริงๆ ใช่ไหมครับ
[นักวิจัย] กลุ่มอาการหลังจากโปลิโอใช่ไหมครับ
ถูกต้องแล้วครับ
ถ้าการทดลองนี้สำเร็จ
คุณจะไม่ต้องอยู่อย่างคนพิการอีกแล้ว
เอาละครับ มาดื่มกันเลยดีไหม
[เสียงโทรศัพท์สั่น]
(เงินเข้าสิบล้านวอน - อันจงฮยอก)
หมื่น… แสน
(เจ้าหมาน้อย)
[ผู้หญิง] บริการฝากหมายเลขโทรกลับ
กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ
หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถ…
(เงินเข้าสิบล้านวอน - อันจงฮยอก)
[อันจงฮยอก] ผมไม่ต้องใช้ชีวิตแบบพิการๆ แล้ว
ไม่ต้องลำบากเพราะผมแล้วนะครับ
- [เสียงร้องกลัว] - [เสียงทุบลูกกรง]
[ผู้ชาย] ช่วยด้วย
[ผู้หญิงร้องไห้] ไม่เอาแล้ว
[กรีดร้อง] ช่วยฉันด้วย
[ผู้ชายร้องไห้]
[ร้องดิ้นทุรนทุราย]
[ร้องไห้]
[ร้องไห้] ไหนบอกว่าถ้าทดลองสำเร็จ
แล้วฉันจะเดินได้เหมือนคนปกติไงล่ะ
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[อาเจียน]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[อาเจียน]
ก่อนผมจะประสบอุบัติเหตุน่ะ ยังมีเรื่องอะไรที่ผมควรรู้ไหม
ตัวแกในตอนนี้น่ะ ดีกว่าตอนก่อนเกิดเรื่องมากเลย
ผมแค่มาเช็กดู ว่าพี่สูญเสียความจำหมดเกลี้ยงจริงไหม
[ยุนแชอ๊ก] ขอร้องละ
คุณยุนแชอ๊ก
[หายใจสั่น]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ถอนใจ]
[หายใจแรง]
[ดนตรีเปียโนเศร้าๆ บรรเลง]
[หายใจแรง]
- [เสียงวี้ดในหัว] - [ครางเจ็บปวด]
[ครางเจ็บปวด]
[ผู้หญิง] นายท่านคะ
[หายใจหอบ]
นายท่านคะ
(บริษัทบูกัง บริษัทบูกังผู้นำการค้าระดับโลก)
[ผู้ชาย] นี่ นายท่านจาง
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ผู้หญิง] นี่นายท่านคะ มัวทำอะไรอยู่ จะไม่ถ่ายรูปเหรอคะ
โอ๊ย รอจนตะวันจะพลบแล้วนะเนี่ย
(คลังสมบัติทอง)
เขาว่าต้องถ่ายตอนมีแสงไม่ใช่เหรอ รีบมาเร็วผมยุ่งนะ
พอถ่ายนี่เสร็จจะให้ฉัน ถ่ายรูปเดี่ยวด้วยใช่ไหมคะ
นี่ยัยยองชุน ถ้าจะถ่ายรูปเดี่ยว เธอก็ไปที่ร้านแล้วก็ออกเงินถ่ายเองสิ
[หัวเราะ]
เอ้า นายท่านก็มัวยืนอยู่ได้ รีบๆ มาสิคะ เร็ว
รีบมา เร็วเข้า
[หัวเราะ]
โอ๊ย มาสิ
ลื้อ มาสิ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
จะไปเดี๋ยวนี้ครับ
- [จางแทซัง] ถ่ายวันนี้เหรอ - [ผู้ชาย] นึกว่าพรุ่งนี้หรือไง
[ช่างภาพ] เอาละ ดูดีเลยครับ
- โอ๊ย รอเดี๋ยวสิ รอก่อน - [ช่างภาพ] ครับๆ รู้แล้วครับ
[หัวเราะ]
เอาละ จะถ่ายแล้วนะครับ หนึ่ง สอง
[เสียงชัตเตอร์]
หนึ่ง สอง สาม
(หัวเราะเสียงดัง)
เฮ้อ บอกว่าไม่ถ่ายไงเล่า
วันดีทั้งทีนี่นา
ใกล้กันอีกหน่อยครับ รักๆ กันหน่อยครับ
[ผู้หญิง] โอ๊ย ยิ้มหน่อยเถอะค่ะ ตำรวจเขาไม่จับหรอก
เฮ้ย ยิ้มได้แล้วแฮะ โธ่เอ๊ย
[ช่างภาพ] ถ่ายแล้วนะครับ หนึ่ง สอง สาม
[ถอนใจ]
[หายใจหอบ]
[จางโฮแจ] ดื่มอะไรไหมครับ
[หายใจหอบ]
[ดนตรีช้าผ่อนคลายบรรเลง]
[เสียงเคาะประตู]
[หายใจหอบ]
[เสียงออกแรง]
(บริษัทบูกัง)
[ดนตรีช้าผ่อนคลายบรรเลงต่อเนื่อง]
(บัตรประจำตัวประชาชน จางแทซัง จางดงยุน จางยองมิน)
(หมายจับ)
[เสียงรถยนต์แล่นใกล้เข้ามา]
[เสียงวิ่งผ่านดังพรึบ]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ครางเจ็บปวด]
[หายใจหอบ]
[ซึงโจ] อ่อนว่ะ
[ครางเจ็บปวด]
เฉื่อยไปหน่อยนะพี่
[จางโฮแจ] แม่งเอ๊ย
[เสียงออกแรง]
[ซึงโจ] สภาพนี้ยังจะไปตามหายัยนั่นได้เหรอ
[หายใจหอบ]
ไอ้ฉิบหาย จะเอาแต่ซ่อนตัวรึไง
[ซึงโจ] นี่เหมือนผมซ่อนตัวอยู่เหรอ
ผมอยู่ตรงหน้าพี่แท้ๆ
[จางโฮแจ] โอ๊ย…
[ซึงโจ] ประสาทจะกินละสิ
ผมอยู่นี่แต่พี่ดันไม่เห็น ต่อให้เห็นก็จับไม่ทัน
ซ่อนอยู่ก็อย่าพล่ามให้มากนัก ออกมา
บอกให้ออกมาไงวะ
[หายใจหอบ]
[ซึงโจ] ถ้าเห็นผม
จะโค่นผมได้เหรอ
[เสียงออกแรง]
เดี๋ยวได้ตายหรอกพี่
[จางโฮแจ] โอ๊ย
ไม่เคยมีใครกล้ามาแหยมกับพวกผมเลยนะ
เว้นอยู่แค่คนเดียว
ก็คือพี่
ไม่อยากย้อนไปเหมือนก่อนเหรอ
ไอ้สมองกลับนี่ [ร้องเจ็บปวด]
[ซึงโจ] พี่รู้นี่ว่าผมหมายถึงอะไร
[ครางเจ็บปวด]
เริ่มจำได้แล้วนี่ ไม่ใช่เหรอ
[เสียงออกแรง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(บริษัทบูกัง)
[ร้องเจ็บปวด]
- [เสียงแทง] - [ร้องเจ็บปวด]
[เสียงร่างกระแทกพื้น]
[ครางเจ็บปวด]
อย่าหนีเลยนะ
จ้องไปที่มันตรงๆ
แล้วเผชิญหน้ากับมันซะ
แบบนั้นโอกาสชนะถึงจะสูง
[ครางอ่อนแรง]
ทั้งหมดนั้นพี่เป็นคนบอกผมเอง
จำเอาไว้นะ
[เสียงขึ้นนกปืน]
[เสียงเคาะลูกกรงเหล็ก]
[ยุนแชอ๊ก] ไหวไหมคะ
นี่ คุณ
ทำใจดีๆ ไว้นะคะ
[ผู้ชาย 1] เขาคงอยู่แบบนั้นไปสักพักแหละ
แล้วต่อให้เรียกสติคืนมาได้ เขาก็จำใครไม่ได้หรอก
แรกๆ จะหิวจนตาลายเลยแหละ
เธอก็คงจะรู้ดีอยู่นะ
เธออยู่แบบนั้นมานานแค่ไหนแล้ว
บอกมาก่อนสิว่าที่นี่ที่ไหน
เท่าที่ฉันจำได้
นาจินไม่เคยหลุดรอดไปถึงคนนอกเลยนะ
พวกแกทุกคนเป็นใครกันแน่
ต้องสารเลวเบอร์ไหนกัน ถึงได้ทำเรื่องที่มันเลวร้ายแบบนี้ลง
เธออยู่รอดมาได้ยังไงกัน
แล้วอยู่แบบไม่ได้ถูกควบคุมมานานเท่าไหร่แล้ว
ข้างนอกนั่นมีพวกเดียวกันนอกจากเธออีกไหม
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
ที่นี่คงไม่ใช่
โรงพยาบาลองซองหรอกใช่ไหม
ใช่ไหม
โรงพยาบาลนั้นปิดไป ตั้งแต่สงครามมหาเอเชียบูรพาจบแล้ว
ช่วงสงครามตึกพังทลายเสียหายไปมาก
บริษัทที่ถูกก่อตั้งบนซากเหล่านั้นก็คือจอนซึงไบโอ
ผู้ก่อตั้งคือ อดีตท่านประธานคาโต้และมาดามมาเอดะ
ตอนนี้ลูกชายท่าน ซึ่งก็คือประธานชินจีโอรับช่วงต่ออยู่
[ถอนใจ]
[ยุนแชอ๊ก] นี่มันยังไม่จบอีกเหรอ
นรกนี่น่ะ
เอ้า ทีนี้ก็ตอบมา
ว่าเธอเป็นใคร
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[ผู้ชาย 2] ออกมา
[ยุนแชอ๊กหายใจแรง]
[เสียงปลดโซ่]
เลือกมาสิ
ว่าพี่จะกลับไปเป็นพี่คนเดิม
หรือว่า
จะตายสภาพนี้ดี
[ควอนยงกิล] อย่ากลับไป อย่าไปนะ
[หายใจเฮือก]
เป็นโฮแจ
ต่อไป
แบบนี้แหละ
กลับมาเถอะน่า
จะจางโฮแจ
หรือจางแทซังผมก็ไม่สนหรอก
กลับมาเป็นคนเดิมที่ผมรู้จักเถอะ
กลับไปสู่วันวานกัน
นะ
[ดนตรีสระทึกใจบรรเลง]
[หายใจสั่น]
ไม่เจอกันนานเลยนะคะ
คุณยุนแชอ๊ก
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
[เพลงปิดเรื่องบรรเลง]