POTWÓR Z GYEONGSEONGU
Co to za miejsce?
Wypuśćcie mnie. Proszę!
Proszę mnie zabrać ze sobą.
Błagam!
Proszę, pomóż mi.
Nie zbliżaj się.
Mogę cię zaatakować.
Skąd się tu wziąłeś?
Trzymaj się z dala ode mnie.
Błagam cię!
Tae-sangu!
Obudził się pan.
Co to ma być?
Chcę wiedzieć, co się wczoraj stało. Kogo pan spotkał w starej fabryce?
Gdzie są pozostali?
Najpierw proszę wezwać Yong-gila.
Stan pana Kwona jest krytyczny.
Doznał poważnego urazu głowy, miał wylew krwi do mózgu.
Po operacji położono go na intensywnej terapii.
Czyli gdzie? Muszę go zobaczyć. Proszę mnie rozkuć.
Nie teraz.
Muszę sam zobaczyć, co się stało i w jakim jest stanie!
Zdejmijcie mi to.
Opiekuję się Yong-gilem.
Zabezpieczono broń, prawdopodobne narzędzie zbrodni.
Były na niej ślady dwóch osób.
Włosy i krew należą do pana Kwona,
natomiast odciski palców do pana.
Co pani sugeruje?
Byliście tam we dwóch, a poszlaki i okoliczności wskazują
na duże prawdopodobieństwo, że to pan zaatakował pana Kwona.
Plecie pani bzdury!
Dlaczego miałbym to zrobić?
Z powodu pieniędzy?
Co?
Rzekomo koncern Bujang jest zadłużony. Może zacznijmy od tego wątku?
- Niech pani detektyw posłucha… - Co to za kobieta była z panem?
Kim ona jest?
To ona zamordowała panią Na i Oh Ki-hoona?
Nie.
W takim razie, co ją łączy z seryjnym mordercą?
Absolutnie nic!
Zatem wyjaśni mi pan, co tam zaszło?
Pani Yoon Chae-ok.
Hej!
Otrząśnij się!
Wstawaj!
Wybudź się!
Dalej!
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY POZOREM CNOTY A WYSTĘPKIEM
ODCINEK 4: PO DRUGIEJ STRONIE
Człowiekiem kieruje świadomość czy podświadomość?
Co odmienia przeznaczenie?
Rutyna, powtarzana dzień w dzień?
Albo nieprzewidziany zbieg okoliczności i niedola?
Co determinuje to, jakimi jesteśmy ludźmi?
Usposobienie?
Czy umiejętności?
Zapewne zależy to od osoby, prawda?
Dlaczego miałoby to od niej zależeć?
Bo każda osoba jest inna.
Przemiany są nieprzewidywalne…
Nie dlatego, że się różnią.
Dlatego, że są niedoskonali.
Większość ludzi tkwi w rozkroku.
Jako istoty niedoskonałe balansują na granicy.
Z pozoru wydaje się, że ludzie uporczywie szukają odpowiedzi dotyczących życia,
ale w rzeczywistości
dążą tylko do tego, by wyciszyć ogarniający ich niepokój.
Dlatego też
jest fundamentalnie niemożliwe, aby człowiekiem kierowały dobre intencje.
Podejmują samolubne wybory, tylko i wyłącznie z myślą o sobie.
Od początku do końca.
Dlatego nasza praca jest tak istotna.
I dlatego też
musimy przeć naprzód i się rozwijać.
Nie możemy marnować czasu na takie porażki.
Proszę wybaczyć. Zintensyfikujemy nasze wysiłki.
Proszę sprowadzić z powrotem tę osobę.
Pani Maeda, ale on już…
Proszę go sprowadzić.
Tak jest.
Detektyw Noh.
Co z nim?
Przechodzi załamanie nerwowe.
Najpierw domagał się widzenia z Kwonem Yong-gilem.
Teraz leży bez ruchu i milczy.
Co powiedział lekarz?
Jego obrażenia nie są poważne i wypiszą go po południu.
Dobrze, przywieź go wtedy na posterunek.
Mam mnóstwo pytań.
Tak jest.
Co muszę zrobić, aby wypisano dziś Janga Ho-jae?
Proszę zaczekać. Zapytam lekarza.
Cicho.
Chcę ci pomóc.
Chwila, jak to się…
Przeszukaliśmy dwór, kapitanie. Nic wartego uwagi.
- Co kapitan robi? - Pomóż mi.
Mam.
„Azot”.
Co to ma być?
- „Jeonseung Bio”. - Jeonseung Biotech.
- Jeonseung Biotech? - Tak.
Wyciągnijmy cię stąd. Mam ci tyle do powiedzenia.
Jaja sobie robisz, ty dupku?
Dwa razy mnie nie oszukasz.
Nie chcesz jej znaleźć?
Doktor zaraz przyjdzie. Proszę poczekać w pokoju pacjenta.
Dziękuję.
Podejrzany uciekł, wezwij wsparcie.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Szybko, na górę!
Opiekun pana Kwon Yong-gila? Proszę założyć maskę i zdezynfekować ręce.
Ma pan pięć minut.
Wciąż jest nieprzytomny. Może pan wejść na chwilę.
I co się stało? Znalazłaś go?
Kryminalistyka. To było na górze.
Przeczesujemy cały szpital.
Szukamy dalej.
Szlag by to!
Yong-gilu.
Dlaczego to zrobiłeś?
W jakim celu?
Powiesz mi cokolwiek?
Dzwonili z oddziału intensywnej terapii. Opiekun Kwona przyszedł z wizytą.
Nie idź.
Jak się czujesz?
Słyszysz mnie? To ja, Ho-jae.
Nie idź.
Nie idź tam z powrotem.
Żyj dalej
jako Ho-jae.
Tak jak teraz.
Do licha.
To jest jej skan.
Zacienię, aby obraz był bardziej wyrazisty.
Najin usadowił się w podobny sposób jak u Seung-jo.
Kiedy najin wnika do ciała jako larwa,
zaczepia się bliżej czubka głowy.
Te osiadły z tyłu.
Seung-jo otrzymał dojrzałego najina od matki.
Tu podejrzewamy podobny przebieg.
Nie da się ich otworzyć.
Kto tam jest?
Wie pan, gdzie jesteśmy? I co tu robią?
Nic panu nie jest?
Obiecali mnie wyleczyć.
Twierdzili, że jeśli to wypiję…
nie będę już musiał żyć z niepełnosprawnością.
Prosty eksperyment.
Musicie opróżnić tę szklankę wody.
Wtedy od ręki przelejemy wam dziesięć milionów wonów.
Przepraszam.
Słucham?
Jeśli eksperyment się uda,
moja noga zostanie wyleczona?
Pan ma porażenie dziecięce.
Zgadza się.
Jeśli eksperyment się powiedzie,
niepełnosprawność zaniknie.
Dobrze. Proszę wypić.
OTRZYMANO 10 000 000 WONÓW OD AHNA JONG-HYEOKA
Dziesięć milionów…
MÓJ SŁODZIAK
Numer jest niedostępny. Proszę zostawić wiadomość po sygnale.
Nie będę już osobą z niepełnosprawnością. Przestaniesz cierpieć przeze mnie.
Pomocy!
Proszę mi pomóc!
Mówili, że…
moja noga wyzdrowieje, jeśli eksperyment się powiedzie.
Czegoś jeszcze nie wiem o sobie z czasów sprzed wypadku?
Jesteś w lepszym miejscu teraz niż przed wypadkiem.
Chciałem sprawdzić, czy naprawdę straciłeś wspomnienia…
Błagam cię…
Panno Yoon Chae-ok.
Szefie!
Mistrzu Jang!
Co szef robi? Nie zrobi pan sobie zdjęcia?
Rety, chyba nie czeka, aż zajdzie słońce.
Trzeba je zrobić, póki świeci słońce. Szybko. Praca czeka!
Pozwoli mi pan zrobić sobie potem osobne zdjęcie?
Yeong-chun.
Idź do studia i wydaj na to własne pieniądze.
Niech pan przestanie się gapić. Chodźże do nas.
Z życiem!
Raz-dwa!
No już.
Już idę.
Jak szykownie.
- Chwila! - Ależ oczywiście.
Zatem do dzieła. Raz, dwa…
Raz, dwa, trzy!
Proszę. Mówiłem, że nie trzeba.
Świętujemy, co nie?
Bliżej. Ma być przyjaźnie.
Uśmiech! Nie aresztują pana za uśmiech.
Pokaże pan chociaż zęby!
Gotowi. Raz, dwa, trzy!
Napije się pani czegoś?
Słabo.
Za wolno.
Jak w takim stanie chcesz odnaleźć tę kobietę?
Draniu, będziesz się dalej czaić?
Ja się czaję?
Tu jestem.
Doprowadza cię to do szału. Jestem tuż obok, ale mnie nie widzisz.
- A gdy widzisz, nie możesz złapać. - Nie słucham czających się tchórzy.
Wyjdź.
Pokaż się, dupku!
I co teraz?
Pokonasz mnie?
Zabijesz się.
Dotąd nikt z nami nie zadzierał.
Poza jedną osobą.
Tobą. Nie tęsknisz za tym czasem?
Ty pokręcony gnoju!
Wiesz, o czym mówię.
Wracają ci wspomnienia. Prawda?
Nie uciekaj przed niczym. Postaw się
i staw temu czoła.
Wtedy będziesz miał szansę wygrać.
To twoje słowa, Ho-jae.
Musisz sobie przypomnieć.
Nic panu nie jest?
Hej!
Proszę wstać!
Trochę tak poleży.
Jeśli odzyska przytomność, nie rozpozna już pani.
Najpierw dopadnie go wielki głód.
Ale pani już to wie.
Od jak dawna pani tak żyje?
Mów, gdzie jestem.
O ile pamiętam…
najin nigdy nie wyciekł na zewnątrz.
Co z was za dranie?
Jacy dranie robiliby coś tak strasznego?
Jak pani przeżyła?
Jak długo żyje pani poza kontrolą?
Na zewnątrz jest nas tam więcej?
Nie mówcie…
że to szpital Ongseong.
To ten szpital?
Zamknięto go, gdy skończyła się wielka wojna.
W czasie wojny zniszczono większość obiektu.
Postawiono Jeonseung Biotech na jego ruinach.
Założycielami byli lady Maeda i były prezes, Kato.
Prezes Shin Ji-oh, jego syn, został jego następcą.
Zatem to nie był koniec…
tego piekła.
Proszę odpowiedzieć.
Kim pani jest?
Wyjdź.
Dokonaj wyboru.
Stań się człowiekiem, którym byłeś
albo…
zgiń tutaj.
Nie idź tam z powrotem.
Żyj dalej
jako Ho-jae.
Tak jak dotąd.
Wróć.
Jako Ho-jae…
czy Tae-sang. Nieważne.
Stań się znów osobą, którą znałem.
Wróćmy do tamtych czasów.
Dobrze?
Dawno się nie widziałyśmy.
Panno Yoon Chae-ok.
Napisy: Przemysław Stępień