[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[เสียงลมพัด]
[เสียงดนตรีดังขึ้น]
(สัตว์สยองกยองซอง)
[เสียงหวูดรถไฟ]
[เสียงรถไฟแล่นเข้ามา]
[เสียงรถไฟแล่นอยู่ไกลๆ]
[เสียงดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงรถไฟแล่น]
[ผู้หญิง] ประตูกำลังเปิด
[เสียงโทรศัพท์]
[เสียงแตรรถยนต์]
[เสียงโทรศัพท์]
[เสียงพูดคุยฟังไม่ได้ศัพท์]
[ดนตรีระทึกใจดังต่อเนื่อง]
[เสียงสะบัดเสื้อคลุม]
[ดนตรีเปียโนบรรเลง]
[เสียงพูดคุยฟังไม่ได้ศัพท์]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีในบาร์บรรเลงเบาๆ]
จะรับอะไรดีคะ
เอ่อ คือผม…
ผมมาเจอคุณคนที่ชื่อนางแอ่นเงินน่ะครับ
[เสียงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์]
[เสียงยางรถดังเอี๊ยด]
[เสียงรถยนต์เร่งเครื่องแซง]
[เสียงมอเตอร์ไซค์เร่งเครื่อง]
- [เสียงกระจกแตก] - [เสียงร่างกระแทกพื้น]
[เสียงมอเตอร์ไซค์ครูดถนน]
[เสียงรถยนต์เร่งเครื่องใกล้เข้ามา]
[เสียงยางดังเอี๊ยด]
คือลูกชายผม
เขาติดต่อไม่ได้มาสิบวันแล้วครับ
ถ้าลูกหนีออกจากบ้านก็ไปแจ้งตำรวจสิคะ
เขาไม่ได้หนี
[เสียงพูดคุยแว่วๆ]
เขาหายตัวไปครับ
(มาดามนา)
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[นายองชุน] มีงาน
ผู้สูญหายชื่อโอกีฮุน อายุ 29 ปี
เห็นว่าหายตัวไปเกินสิบวันแล้ว
[นายองชุน] รับงานได้ไหม
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- [เสียงมีดแทงฝากระโปรงรถ] - [เสียงร่างกระแทกพื้น]
[เสียงต่อสู้กันต่อเนื่อง]
[เสียงกระจกแตก]
[ดนตรีระทึกใจดังต่อเนื่อง]
[เสียงมีดรุมกันแทง]
[เสียงถีบตัวลอยขึ้น]
[ดนตรีเปียโนบรรเลง]
(ตกลง)
[ดนตรีเครียดบรรเลง]
[เสียงฝีเท้า]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[กระอักเลือด]
จะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน
ทีนี้ก็ถึงเวลาลืมได้แล้ว หืม
[หัวเราะเบาๆ กระอัก]
[เสียงฟาด]
[ถอนใจแรง]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[ถอนใจแรง]
(โฮแจ เส้นแบ่งระหว่างความรู้และไม่รู้)
- [ถอนใจ] - [เสียงรูดม่าน]
[สูดหายใจลึก]
[ถอนใจแรง]
[เสียงโทรศัพท์]
ครับ จางโฮแจ บริษัทบูกังครับ
(ตอนที่ 1 โฮแจ)
(บริษัทบูกัง บริษัทบูกัง ผู้นำการค้าระดับโลก)
(บริษัทบูกัง ศูนย์กลางการค้าแห่งเอเชีย)
(ความภาคภูมิใจแห่งจงโนกลับมาใหม่แล้ว)
(บริษัทบูกัง ขอแค่คุณโทรมา เราก็พร้อมรับใช้ทุกเรื่องตลอด 24 ชั่วโมง)
[ดนตรีกีตาร์บรรเลง]
อืม
จะไปไหน
วันนี้เราน่าจะได้หลักฐาน ที่คุณลูกค้ายังพิลกูขอมานะ
เฮ้ย รอเดี๋ยวสิ รอเดี๋ยว
เฮ้ย ก็รีบบอกแต่แรกสิวะ แบบนี้เราต้องไปด้วยกันสิ
- ฉันต้องไปด้วย - พี่
วันนี้พี่เป็นคนเข้าไปนะ
พูดบ้าอะไรของแกวะ หา
ไอ้เรื่องธรรมเนียมกับกฎอย่ามาเปลี่ยนมั่วซั่วสิ
- ให้มันเป็นไปตามที่เคย - โอเค
ไปกันเร็ว
- ชัมฉั่มชั่ม - ชัมฉั่มชั่ม
[ถอนใจ]
แกไป
- พอใจยัง - อืม
แต่ว่าเรื่องรถเดี๋ยวฉันขับให้เอง
ไปกัน
ชัมฉั่มชั่ม ชัมฉั่มชั่ม
ทำไมทำไม่ได้วะเนี่ย
[เสียงฝีเท้าเดินออกไป]
[เครื่องสแกนดังบี๊บๆ]
[แคชเชียร์] หกพันแปดร้อยวอนค่ะ
- [เสียงเปิดประตู] - [เสียงกระดิ่ง]
[เสียงดังกุกกัก]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
(โมเต็ลทานตะวัน)
[ถอนใจแรง]
เวรกรรม
เอ้อนี่ โฮแจ รู้นะว่า ต้องจ่ายดอกเงินกู้ภายในอาทิตย์นี้ หา
วันนี้ถ้าถ่ายรูปมาเป็นหลักฐานมัดตัวไม่ได้
อย่าว่าแต่ได้เงินเลยว่ะ เขาเอาป้ายมาแปะยึดทรัพย์แน่
แปลว่าตึกเราจะโดนยึด รู้ตัวอีกทีเราก็ถูกไล่ไปนอนข้างถนนแล้วแหละ
ว่าแต่…
- ผมสงสัยมาตลอดเลย - หือ
ว่าทำไมผมต้องช่วยใช้คืนหนี้ก้อนนั้นด้วย ผมใช่คนก่อหนี้ที่ไหนล่ะ
ถามได้ดีนะเนี่ย จะพูดไงดีล่ะ
ก็ฉันเป็นประธานบริษัทไง ส่วนแกก็เป็นรอง
เป็นตอนไหนเนี่ย
เอ้า ใส่แว่นก่อน เร็ว
[ถอนใจ]
เฮ้ย บริษัทบูกัง มันเป็นธุรกิจตกทอดจากปู่เลยนะ
ใครจะดูแลล่ะ
[ผู้ชาย] ฉัน นาย พวกเราต้องปกป้องด้วยกันน่ะสิ
ถ้าพูดกันจริงๆ แล้ว นั่นปู่พี่
ไม่เกี่ยวอะไรกับผมนี่
แกก็รู้ว่าปู่ฉันเขารักเขาหวงแหนแกแค่ไหน
ไม่รู้สิ ผมจำอะไรไม่ค่อยได้หรอก
แล้วก็นะ ทั้งแกทั้งฉัน ถ้าไม่มีบูกังก็ไม่มีที่ไปกันแล้วนะโว้ย
ผมว่าผมมี
คนอยากได้ตัวผมเยอะ
ชั่มชั่มฉั่ม
เห็นไหม เอ้า
เอานี่ไปด้วย แล้วรีบไปรีบมา อย่าโป๊ะแตกล่ะ
ไปเร็วๆ ไปเลย ลุยเลย
เร็วเข้า!
เฮ้ยๆ นี่ อย่าครอปหน้าออก เหมือนคราวก่อนอีกล่ะ
แบร่ๆๆ
[ผู้ชาย] เฮ้ย ถ้ามุมกล้องห่วยอีก เขาจ่ายไม่ถึงครึ่งนะ
[ตะโกน] รักนะ ท่านรอง
อย่าถ่ายมาแต่ตัวนะ ถ่ายหน้าด้วย
[ถอนใจ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงลิฟต์ดังปิ๊ง]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงเปิดประตู]
[เสียงปิดประตู]
[เสียงเคาะคีย์บอร์ด]
[ผู้ชาย] ขอต้อนรับ กลับเข้ารายการอีกครั้งนะครับ
หลังจากเบรกที่แล้วที่เราคุยกันเรื่องของ สภาวะโลกร้อนที่วิกฤติมากๆ ในปัจจุบัน
[ถอนใจ]
[ผู้หญิง] ค่ะ ในส่วนของปัจจัย ที่ทำให้ภูมิอากาศโลกเปลี่ยนแปลงนั้น
[ถอนใจ]
[เสียงดื่ม]
[ถอนใจ]
แล้วการเปลี่ยนแปลงของพื้นผิวโลก ก็อย่างเช่น
เอ่อ พลังงานจากดวงอาทิตย์…
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงดังแกร๊ง]
[เสียงวางกระป๋องเบียร์]
[ผู้ชาย] ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ
[หายใจสั่น]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[หายใจสั่น]
[หายใจถี่]
[หายใจสั่น]
[เสียงประตูกระแทกดังปัง]
[หายใจแรงสั่น]
[หายใจแรง]
[หายใจสั่น]
[ถอนหายใจยาว]
[หายใจแรง]
[หายใจสั่น]
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[หายใจสั่น]
[เสียงแทงทะลุเลือดทะลัก]
[จางโฮแจ] สัญญาณชัดเจนดีใช่ไหม
ชัดแจ๋วอยู่แล้ว ก็ใครประดิษฐ์ล่ะ หืม
[ผู้ชาย] ทำไมไม่มีคนขานรับเลย
หรือเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่
อะไรของพี่เนี่ย
แต่แกมั่นใจนะว่าใช่ห้อง 608 น่ะ
เออ ห้อง 608
ก็ถูกห้องแล้วนะ
[เสียงเปิดประตู]
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[เสียงเปิดไฟฉาย]
ผมว่ามันมีอะไรแหม่งๆ แน่เลย
ถอยกันก่อนดีไหม
ไม่ได้สิ โฮแจ
ถ้าไม่จ่ายดอกเบี้ยภายในสัปดาห์นี้ก็รู้นี่
เราถอยไม่รู้จะถอยยังไงแล้ว
[ผู้ชาย] วันนี้เราต้องได้หลักฐานมัดตัวให้ได้
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[ผู้ชาย] เอาเป็นว่าแกบุกเข้าไปเลย โอเคนะ
มาสเตอร์คีย์ที่ฉันให้น่ะ แกใช้เปิดเข้าไปได้เลย
เออ ถ่ายรูปมาแค่แชะเดียวพอ แค่นั้นก็ปิดจ๊อบแล้ว
- [ผู้ชาย] โธ่ โฮแจเอ๊ยฉันขอละนะ - ให้ตายสิวะ
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลงดังขึ้น]
[ดนตรีบรรเลงเบาลง]
[หายใจแรง]
[หายใจสั่น]
[เสียงปิดประตู]
[หายใจแรง]
[จางโฮแจ] ไม่เห็นมีใครเลย
[ผู้ชาย] ห้องน้ำ ดูห้องน้ำซิ อาจจะอาบน้ำอยู่ด้วยกันก็ได้
[หายใจสั่น]
[หายใจแรง]
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[หายใจแรง]
[เสียงประตูดังเอี๊ยด]
[เสียงดังปัง]
[จางโฮแจ] โอ๊ย เชี่ย
[เสียงโทรศัพท์ตก เสียงกระแทก]
ไรวะ เฮ้ย โฮแจ
[เสียงครางเจ็บ]
[เสียงกุกกัก โครมคราม]
[หายใจแรง]
[หายใจลนลาน ครางเจ็บ]
[เสียงประตูกระแทก]
[ครางเจ็บ]
เดี๋ยวนะ ผู้หญิงเหรอ
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[เสียงกระแทก ร้องเจ็บปวด]
- [เสียงต่อสู้] - [ร้องเจ็บปวด]
- [เสียงโทรศัพท์หล่น] - [ไอสำลัก]
[เสียงกระแทก]
เฮ้ย
โอ๊ะ
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
เวรแล้ว
- นี่ คุณครับ ห้อง 608 เกิดเรื่องขึ้นแล้วครับ - ครับ
มาสิครับ เร็วเข้า
[หายใจแรง]
[เสียงกระแทกดังโครมคราม]
[เสียงต่อสู้]
[ร้องเจ็บปวด]
[ไอสำลัก]
[หายใจหอบ]
[ร้องตกใจ]
[หายใจแรง]
[เสียงเปิดประตู]
- [ผู้ชาย] เฮ้ย โฮแจ - [จางโฮแจ] ยงกิล
[ร้องตกใจ]
แม่งเอ๊ย
[ควอนยงกิล] ฉิบหาย
- นี่มัน - [ผู้ชาย] ทำไมมาอยู่นี่
มาที่ห้องนี้ทำไม
ไหนบอกว่าห้อง 608 ไง
ใช่ที่ไหนเล่า 809 ต่างหาก
[เสียงอึกอัก]
เหี้ยเอ๊ย
เฮ้อ ให้ตายเหอะ
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[เสียงน้ำหยด]
[ดนตรีเปียโนในบาร์บรรเลง]
[เสียงแก้วกระทบกัน]
[ผู้หญิง] พี่คะ
(01 กำจัดผู้หลบหนีแล้ว)
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงชัตเตอร์กล้อง]
[เสียงชัตเตอร์กล้องดังต่อเนื่อง]
[ร้องไห้]
[ดนตรีหยุด]
เขาระดับมืออาชีพเลยนะครับ
หมัดที่เขาแย็บมาเนี่ย มันมืออาชีพสุดๆ ไปเลยนะ
แล้วพอจะจำอย่างอื่นได้อีกไหม
ผมจะมีปัญญาจำอะไรได้ยังไงล่ะครับ
ห้องมืดตื๋อ มองแทบไม่เห็นเลย หือ
เขาทั้งต่อยทั้งเตะอีรุงตุงนังไปหมด
- [เสียงต่อย] - โอ๊ย!
ก็เท่านี้แหละครับ
ระวังคำตอบนายด้วย โฮแจ
สถานการณ์นี้เกิดพลาดอะไรไป นายได้เป็นแพะรับบาปคนเดียวแน่
- แพะรับบาปเหรอ - ทำไมล่ะครับ
ก็นายบุกเข้าไปถ่ายรูปคนเล่นชู้กัน เพื่อเอาไปขายเรียกเงินก้อน
แต่ฝ่ายที่เกี่ยวข้อง ดันไปมีเรื่องต่อสู้จนมีคนตายเนี่ย
- ไม่ใช่ - ไม่ใช่สักหน่อยน่ะครับ
ฉันตรวจสอบที่เกิดเหตุแล้ว พบรอยนิ้วมือคุณจางโฮแจคนเดียวเลย
บอกแล้วไงครับว่า เขาตายตั้งแต่ก่อนผมเข้าไปแล้ว
หนำซ้ำยังมีคราบเลือดเหยื่อ บนเสื้อผ้าของคุณจางโฮแจเต็มไปหมด
ต้องให้บอกอีกกี่ครั้ง ว่าผมสู้กับไอ้คนที่อยู่ในห้องนั้นไง
ครับ ใช่เลยครับ ไอ้โฮแจเนี่ย มันเตะต่อยคนเขาไปทั่วแหละครับ ผมเห็นกับตา
- ใช่ไหมล่ะ - เงียบเถอะ
แต่มันไม่ใช่คนที่จะไปฆ่าแกงใครแน่นอนนะครับ ผู้กองก็ทราบดีนี่ครับ ใช่ไหมล่ะ
ก็บอกแล้วไงว่าอย่ามาเล่นเป็น ยอดนักสืบโคนันน่ะ เข้าใจไหม หือ
ดักฟังอัดเสียงกับแอบถ่ายเนี่ย มันผิดกฎหมายทั้งนั้น
แล้วก็ต้องรับโทษตามกฎหมายด้วย ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม
ครับ บอกแล้วครับ ผู้กองเคยบอกเราแล้ว
ดูนี่สิ เนี่ย ดูซะให้เต็มตาเลย
[ผู้กอง] นี่ไงๆ ดูสิพวกไฟล์ที่นายเซฟไว้เนี่ย ทั้งหมดนี่มันมีแต่คนเล่นชู้กัน
ภาพเล่นชู้ทั้งนั้น ฉันอายจนทนดูไม่ได้
ทนดูไม่ได้อะไร ก็เห็นไถดูตั้งหลายรอบ
[ผู้กอง] พวกนายสองคนเนี่ย
รู้หรือเปล่าว่าแค่โดนข้อหา แอบถ่ายก็เข้าคุกเข้าตารางได้แล้ว
ไม่เอาน่า
ผู้กองก็พูดเกินไป ทำไมมาทำ แบบนี้กับเราล่ะครับ ผู้กองก็รู้ดี
เอ่อ พวกผมสองคนเนี่ย เดิมที เอ่อ…
เคยทำบริษัทเทรดดิ้งที่ซื้อขายของจากทั่วโลกครับ
แต่ว่าตอนนี้เศรษฐกิจโลกมันถดถอย
[ควอนยงกิล] บริษัทเล็กๆ อย่างเรา ก็โดนเศรษฐกิจเล่นงานซะยับ
เราต้องปากกัดตีนถีบให้พอมีกิน
เราก็เลยรับจ๊อบเสริมนิดๆ หน่อยๆ เองน่ะครับ
[ควอนยงกิล] ผู้กองก็รู้จักพวกเรานี่ครับ [หัวเราะ]
ผู้กองก็รู้ดีนี่นา [หัวเราะ]
[หัวเราะ] เดี๋ยวผมเงียบเอง เชิญคุยกันได้เลยครับ
[ควอนยงกิล] เฮ้อ ให้ตายสิ
[ถอนใจ] พอได้แล้วแหละครับ
มีอะไรก็บอกผมมาเถอะ
หา
ดูจากที่ขู่ว่าแอบถ่ายมันผิดกฎหมายนู่นนี่เนี่ย
จริงๆ แล้วมีอะไรแอบแฝงล่ะสิ
บอกมาสิครับว่าเรื่องอะไร
[เสียงกระแทกดังกุกกัก]
[เสียงแท็บเล็ตกระแทกโต๊ะ]
ไปสืบมาว่านี่ใคร
- หา - หา
แต่ผู้กองคะ
เดี๋ยวนะ
ตำรวจต้องเป็นคนล่าคนร้ายสิ ทำไมมาใช้เราล่ะ
ก็เราจับผู้ต้องสงสัยสำคัญได้ แล้วยังไงเล่า
[ผู้กอง] แต่พวกนายบอกว่าไม่แฟร์นี่
ถ้าไม่แฟร์ก็ต้องมาช่วยหาคนร้ายไม่ใช่รึไง
เอ่อคือ ผู้กองคะ
ผู้กองครับ ผมว่ายังไงแบบนี้มันก็…
[ผู้กอง] ทำไม ทำไม่ได้เหรอ
ถ้าอย่างนั้นจางโฮแจจะโดนตั้งเป้า เป็นผู้ต้องสงสัยว่าฆ่าคนตายอันดับหนึ่งเลย
[ผู้กอง] ก็แค่รอเวลาให้นักข่าวเอาหน้า กับชื่อของนายไปทำข่าวทั่วบ้านทั่วเมือง
ก็บอกแล้วไงครับว่าผมไม่ได้ฆ่าน่ะ
[ผู้กอง] ก็ใช่ไง แบบนี้ไม่แฟร์สุดๆ เลยเนอะ
ทั้งที่นายไม่ได้ฆ่า แต่ดันต้องโดนเข้าใจผิดว่าเป็นคนร้ายเนี่ย
แต่ว่าฉันก็ต้องทำงานส่วนของฉันไง
[ผู้กอง] คนที่อยู่ในสถานที่เกิดเหตุ ตอนเหยื่อเสียชีวิตก็คือนาย
งั้นคนที่ต้องสงสัยที่สุด ตอนนี้ก็คือนายนั่นเอง
พวกฉันก็แค่แต่งๆ รายงานส่งไป ก็เซฟตัวเองได้แล้ว
[สูดหายใจลึก]
ไม่นึกเลยว่าผู้กองจะเป็นคนแบบนี้
ผู้กองเฮงซวยมากเลยรู้ไหมครับ
แหม รู้สิ
ฉันให้สิบวัน ยังไงก็สืบมาให้ได้นะ
ว่าไอ้คนนี้มันเป็นใคร เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง
แล้วมันเป็นโรคจิตเบอร์ไหน ถึงได้เที่ยวฆ่าคนด้วยวิธีแบบนี้
[ผู้กอง] ถ้าทำไม่ได้ก็รีบบอกมาซะ ฉันจะได้ออกหมายจับให้แบบด่วนๆ เลย
จะเอายังไง
[ถอนใจ]
เฮ้อ!
โฮแจ พวกเราถึงคราว เคราะซ้ำกรรมซัดแล้วใช่ไหม หือ
[ผู้หญิง] จะไม่เป็นไรเหรอคะ พวกเขาเป็นพลเรือนนะ
อีกฝ่ายเป็นถึงฆาตกรต่อเนื่อง
จำไอ้โรคจิตที่เราจับเมื่อสองเดือนก่อนได้ไหม
ตอนที่เธอเพิ่ง เข้าทีมอาชญากรรมรุนแรง
คนที่กระทำชำเราพวกนักศึกษาหญิงน่ะเหรอคะ
ที่ทำผู้กองปวดหัวอยู่สามปีน่ะ
อืม
พวกนั้นนั่นแหละจับมัน
หา
จางโฮแจนั่นน่ะ มีดีกว่าที่คิดนะ
อย่าห่วงไปหน่อยเลย
(คดีฆาตกรรมต่อเนื่องเขตจงโน)
(นัยน์ตาแตกและสมองสูญหาย อาวุธสังหารไม่แน่ชัด)
(สถานที่เสียชีวิต ห้อง 608 โมเต็ลทานตะวัน)
(โอกีฮุน อายุ 29 ปี คนคุ้มกันของจอนซึงไบโอ)
[ผู้ชาย] ร้านยังไม่เปิดนะครับ
[หายใจหอบ]
มีธุระอะไรที่นี่อีกเหรอคะ
คนที่ชื่อนางแอ่นเงินคนนั้น ขอผมเจอเขาหน่อยครับ
เรื่องที่ลูกชายคุณต้องเผชิญมันแย่มากจริงๆ
แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกันแหละค่ะ
ส่วนเรื่องเงินมัดจำ ทางเราโอนคืนเข้าบัญชีของคุณแล้วนะคะ
เงินนั่น คุณเอาคืนไปเถอะครับ
คะ
แต่ช่วยตามหาคนให้ผมอีกคน
แล้วคนนั้นเป็นใครคะ
[สะอื้น] คนที่ทำให้ลูกผมเป็นแบบนี้ไงครับ
ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ผมต้องตามหามันให้เจอ
[ผู้ชาย] นะครับ
[นายองชุน] เอายังไงดีล่ะ
คนจ้างอยากให้ทำทุกวิถีทาง เพื่อหาคนที่ฆ่าลูกชายเขาให้เจอ
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
นี่ โฮแจ
ฉันว่าพวกเราเผ่นออกจากโซลสักพักเถอะนะ
[ควอนยงกิล] โอซาก้าเป็นไง หรือไปสิงคโปร์ดี
เออ หรือว่าไปฮาวายกันดีไหม
ถ้าเราหนีไปเมืองนอกแบบนั้นก็เหมือน ยอมรับกลายๆ ว่าเป็นผู้ต้องสงสัยเบอร์หนึ่งสิ
นี่พี่อยากให้ผมโดนหมายจับทั่วโลกหรือไง
ไม่ใช่ไม่ได้หมายความแบบนั้นโว้ย
หมายถึงให้พวกเราหลีกเลี่ยง การเสี่ยงอันตรายก่อนสักพักไงเล่า
ก็เผื่อแกถูกโยงให้รับผิดมั่วซั่ว
แล้วมีเงินไปฮาวายเหรอ
จะไปมีได้ไง ต้องช่วยกันหาสิ
ผมถึงบอกไงว่าเวลาแบบนี้ อย่ามัวแต่กังวล ต้องหาทางออกกันก่อนนะ
ทางออกที่มันเป็นไปได้
อะไรล่ะ ทางออกที่เป็นไปได้ของแกน่ะ ยังไง
จะไปตามหาคนร้ายตัวจริงรึไง
[ควอนยงกิล] อะไรวะเนี่ย
ก่อนอื่นผมว่า กระจายรูปนั้นให้เครือข่ายของเราดีกว่า
ว่าเราอยากได้เบาะแส ไม่ว่าจะเป็น คนหน้าเหมือนหรือใครก็ได้ที่เคยเห็นคนคนนี้
เดี๋ยวนะ นี่แกเอาจริงเหรอวะเนี่ย
ถ้าไม่ทำ อีกสิบวันข้างหน้าผมก็ได้อยู่ในข่าวน่ะสิ ว่าเป็นผู้ต้องสงสัยฆ่าคน
[สูดหายใจ]
พี่ ผมอยากใช้ชีวิตแบบสงบๆ
ช่วยผมหน่อยนะ
[ถอนใจ]
[ถอนใจยาว]
[ถอนใจ]
[พ่นลมหายใจ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
ทำไมปู่ต้องมาไหว้วาน ฝากฝังเรื่องนี้ไว้กับผมด้วยนะ
(สวัสดีครับ เหล่าแอนเทนน่าทั้งหลาย ผมอยากได้เบาะแสคนในรูป)
[เสียงเคาะคีย์บอร์ด]
(ต้องการด่วน กรุณาติดต่อด่วนที่สุด)
- [ผู้หญิง 1] มันอร่อยนะ - [ผู้หญิง 2] เอามาจากบ้านเหรอ
- วันนี้ตั้งใจดีมาก - โอ๊ย อย่างเหนื่อยเลยวันนี้
[ผู้ชาย] กินหมดแล้ว ต้องไปแล้วละ
- [ผู้ชาย 1] โอ๊ะ - [ผู้ชาย 2] อะไร
- เห็นรูปนี้ยังครับ - รูปอะไร
[ถอนใจ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงเคาะคีย์บอร์ด]
[เสียงเปิดประตู]
นี่ โฮแจ เห็นว่าเป็นชินซาดง
สัปดาห์ก่อนตอนเขาถ่ายรูปตึก เพื่อจะประเมินราคาบังเอิญถ่ายติดคนนั้นพอดี
[ควอนยงกิล] ตอนเก็บกวาดตึก ก็มีคนเห็นอีกหลายรอบ
เห็นว่าชอบมานั่งแบบนี้ก่อน พระอาทิตย์ตกยาวไปจนถึงฟ้ามืดเลยแหละ
ชินซาดงแถวไหนเหรอ
[เสียงมอเตอร์ไซค์เร่งเครื่อง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงยางดังเอี๊ยด]
[ดนตรีบรรเลงเบาลง]
[เสียงโทรศัพท์แจ้งเตือน]
[ดนตรีหยุด]
(ตกลง)
หา
(กำลังโทรหานางแอ่นเงิน)
[เสียงรอสาย]
เธอแน่ใจนะ
นี่เธอจะรับงานนี้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ
[หายใจแรง]
- แต่มีเงื่อนไขข้อนึง - [เสียงประตูปิดปัง]
ถ้าจับคนร้ายได้ต้องส่งตัวให้ตำรวจนะ
บอกเขาด้วยว่า ฉันไม่รับงานจากการแก้แค้นส่วนตัว
และถ้าเขาตกลง ฉันถึงจะรับงานนี้
[นายองชุน] เธอคิดอะไรของเธออยู่เนี่ย
ปกติเธอไม่รับงานแบบนี้นี่นา
อยู่ๆ จะมาตามหาฆาตกรให้เนี่ยนะ
พอดีฉันสงสัยอะไรบางอย่างอยู่เหมือนกัน
[เสียงโทรศัพท์ดังบี๊บ]
[เสียงลมพัดหวีดหวิว]
[ดนตรีเปียโนเศร้าๆ บรรเลง]
[เสียงลมพัดหวีดหวิว]
[เสียงมอเตอร์ไซค์ เสียงยางดังเอี๊ยด]
[เสียงเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์]
[เสียงยางดังเอี๊ยด]
[เสียงหัวเราะพูดคุยฟังไม่ได้ศัพท์]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงเปิดประตูดังปัง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีหยุด]
นายเป็นใคร
ตอบไม่ได้ก็แสดงว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
[หายใจสั่น]
เราหันหน้ามาคุยกันดีกว่านะ
ขืนขยับได้เจ็บแน่
[จางโฮแจ] รู้จักโอกีฮุนรึเปล่า
เป็นตำรวจเหรอ
ก็ไม่ใช่ตำรวจหรอก
แต่ผมกำลังตามหาผู้ต้องสงสัยที่ฆ่าโอกีฮุนอยู่
ตามผิดคนแล้วละ ไม่ใช่ฉันหรอก
แล้วทำไมคุณถึงอยู่ที่นั่น
คนที่อยู่ที่นั่นในตอนนั้น
[จางโฮแจ] คือคุณใช่ไหม
[ถอนใจ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงต่อสู้กัน]
[เสียงออกแรงต่อสู้]
[จางโฮแจครางเจ็บ]
[จางโฮแจหายใจหอบ]
[หายใจแรง]
[หัวเราะเบาๆ]
ต่อยมาอย่างจังเลยนะ
มืออาชีพจริงๆ ด้วย
[ถอนใจ]
คราวนี้ไม่อ่อนข้อแล้วนะ
จากนี้ผมจะเริ่มเอาจริงบ้างแล้ว
[หายใจแรง]
เอ๊ะ
ยังไม่ทันทำอะไรเลยนะ
นายท่านจาง
ใช่นายท่านจริงๆ หรือเปล่า
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[เพลงเศร้าซึ้งบรรเลง]
[ผู้ชาย] น่าสนุกนี่
[เพลงจบ]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[สะอื้น]
[ผู้หญิง] ฤดูใบไม้ผลิ
ใกล้เข้ามาอีกแล้ว
[เสียงลมพัด]
[เสียงรถไฟแล่น]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงพูดฟังไม่ได้ศัพท์]
(จากความเป็นไปได้ สู่จุดหมายไร้ขอบเขต จอนซึง)
(เราสนใจใคร่รู้เรื่องมนุษย์มาโดยตลอด)
(มนุษย์ผู้สร้างประวัติศาสตร์ และกลายเป็นประวัติศาสตร์เอง)
(บันทึกแห่งการดำรงอยู่)
(หนังสือขายดี)
(บันทึกแห่งการดำรงอยู่ โดยชินจีโอ)
(คัมภีร์แห่งวิวัฒนาการและการอยู่ร่วมกัน)
(อนาคตจากมวลมนุษยชาติ อนาคตใหม่ของมวลมนุษยชาติ)
(ก้าวไปข้างหน้า)
(ก้าวไปข้างหน้าและพัฒนา)
(ก้าวไปข้างหน้าและพัฒนาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด)
(ศักยภาพของมนุษย์)
(ศักยภาพของมนุษย์ ความไม่มีที่สิ้นสุดของมนุษย์)
(จอนซึงเภสัชกรรม)
[เสียงรถยนต์แล่นเข้ามา]
[ดนตรีช้าระทึกใจบรรเลงเบาๆ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
มาเริ่มกันเลย
ครับ
จะเริ่มการทดลองเอโอ 67 เลยนะครับ
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[หายใจแรง]
[หายใจสั่น]
[เสียงประตูเหล็กเปิด]
[เสียงประตูเหล็กเลื่อนเปิด]
[เสียงหนวดสัตว์ประหลาดคืบคลาน]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เพลงปิดเรื่องบรรเลง]