[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[ดนตรีค่อยๆ แผ่วลงแล้วหยุด]
(สัตว์สยองกยองซอง)
[ซุนด็อก] แทซัง ห้ามเชื่อใจใครทั้งนั้น
(ฤดูหนาว ปี 1925)
ไม่มีใครบนโลกนี้ที่จะช่วยปกป้องลูกได้
ลูกต้องปกป้องตัวลูกเอง เข้าใจไหม
[แทซัง] แม่จะไปไหนเหรอ
เข้าไปเลย
เร็วสิ!
[ดนตรีช้าเศร้าบรรเลง]
[เสียงออกแรง] แล้วอย่าออกมาเด็ดขาดเลยนะ
จะเกิดอะไรขึ้น จะได้ยินเสียงอะไรก็ห้ามออกมาเด็ดขาดเลย
ต้องซ่อนตัวไว้ อย่าส่งเสียงจนกว่าฟ้าจะสว่างนะ เข้าใจไหม
แม่ครับ!
ลูกต้องอยู่
ต่อไปนะ [หายใจสั่น]
ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น สัญญากับแม่นะ ว่าลูกจะอยู่ต่อไป หือ…
ลงไป ลงไป
[เสียงรถแล่นเข้ามาจอด]
[เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เปิดประตู]
[ทหาร] เฮ้ย ชิมซุนด็อก
[ทหาร] คิมชียองอยู่ที่ไหน
[แม่แทซัง] คุณพูดเรื่องอะไรคะ
[ทหาร] เรารู้ทุกอย่างแล้ว
แกเป็นสายติดต่อให้คิมชียองกลุ่มวีรชน
[แม่แทซัง] พวกคุณพูดถึงเรื่องอะไรกัน ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย
[เสียงโครมคราม]
[เสียงรุมทุบตี]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงออกแรงทุบตี เสียงร้องโอดโอย]
[ซุนด็อก] ลูกต้องอยู่
ต่อไปนะ
ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น สัญญากับแม่นะว่าลูกจะอยู่ต่อไป
เพราะงั้นผมก็ต้องเอาจริงด้วยเหมือนกัน
ถ้าอยากเอาชีวิตรอดน่ะครับ
ฉันไม่เพ้อฝันถึง การได้รับอิสรภาพอะไรแบบนั้นหรอก
ในสภาวะอนาธิปไตยแบบนี้ ฉันคิดถึงแค่การเอาตัวรอด
ไม่ให้เจ็บไม่ให้ตายไปวันต่อวัน ให้นานที่สุดนั่นแหละ
[หอบ หายใจแรง]
ผมคิดว่าผมก็รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับแม่ได้ดีระดับนึง
ชนแก้ว!
[ทุกคน] ไชโย!
แต่แล้วชีวิตผมก็เริ่มยุ่งเหยิงขึ้น
จนกว่าซากุระจะร่วงโรย
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
[แทซัง] ตั้งแต่ตอนนั้น
ไม่สิ…
ใช่ตอนนั้นไหมนะ
คุณจะไปช่วยคนที่ถูกจับไว้ใช่ไหมคะ
ฉันไม่อยากให้มีคนบริสุทธิ์ต้องตายอีกแล้ว
[แทซัง] ผมไม่ควรรับปาก
เรื่องแบบนั้นง่ายๆ เลย
[เสียงต่อสู้กันต่อเนื่อง]
[เสียงวิ่งกระหืดกระหอบ]
อะไร หายไปไหนกันหมดเนี่ย
[เสียงปืน]
[ดนตรีลึกลับพิศวงบรรเลง]
ชู่ว…
มาเร็ว เร็วๆ เร็วสิ
[ดนตรีทำนองเครียดบรรเลง]
[ทุกคนร้องตกใจ]
[ตะคอก] อย่าขยับ!
[เสียงขึ้นนกปืน]
ไม่งั้นยิง!
[ตะโกน] หนีกันเลย! รีบไปเร็ว!
[เสียงปืนกระหน่ำยิง]
[เสียงกรี๊ต ตื่นกลัว]
นี่ นี่! ฮีโด!
[เสียงร้องโอดโอย]
กลับไปอยู่ที่ของตัวเองซะ
ไม่งั้นจะฆ่าทิ้งให้หมด
ไอ้เวรตะไล
ฉันบอกพวกแกให้กลับเข้าไป!
ยิงเลยสิ ไอ้ลูกหมากระจอก!
นี่! ฮีโด!
ตายอยู่ที่นี่หรือออกไปตายข้างนอก มันต่างกันตรงไหนเหรอครับ
ต่อให้ตายผมก็จะออกไป
ลองมาขวางฉันดูสิ [หายใจสั่น]
ยิงฉันเลยสิ ไอ้เวรตะไล!
[เสียงปืน]
[ทุกคนร้องกรี๊ดตกใจ]
[เสียงปืน]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ดนตรีระทึกใจจังหวะเร็วบรรเลง]
ทางนี้ครับ
ถ้าไปทางนี้จะเจอประตูเหล็กเบี้ยวๆ บานนึง
เข้าไปหลบข้างในนั้นก่อนครับ
ไปสิครับ เร็วเข้า!
[เสียงหายใจแรง ตกใจ]
เร็วเข้า! รีบเลย!
รีบไปเลยครับ!
หยุดนะ!
[หายใจแรง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงคราง ตกใจกลัว]
[คาโต้] ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มต้นจากสิ่งนี้
เมื่อเจ้านี่ เข้าไปในร่างกายมนุษย์
มันจะยึดครองสมอง
หลังจากที่ควบคุมไซแนปส์ในสมองได้สมบูรณ์แล้ว
จะเริ่มทำให้เกิดการกลายพันธุ์
ฉันถามว่าแม่ของฉันอยู่ที่ไหน
ตอบฉันมา
เร็วสิ
สุดท้ายแล้วทุกสิ่งมีชีวิต
ก็มองหาวิวัฒนาการเพื่อแข็งแกร่งขึ้น
โดยเฉพาะมนุษย์
ที่อยากเป็นนักล่า ที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร
เจ้าสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ในแก้วใบนี้
ช่วยทำให้สิ่งนั้นเป็นไปได้
- [เสียงสัตว์ประหลาดคำราม] - วิ่ง…
วิ่งเร็ว!
[เสียงดนตรีเร็วระทึกใจบรรเลง]
[เสียงถูกแทง]
[เสียงร้องลั่น]
[คาโต้] มันจะไม่หยุดล่าเร็วๆ นี้
[ตะโกน] ฮีโด!
สิ่งที่ครอบงำมันตอนนี้
มีเพียงสัญชาตญาณเอาตัวรอดอันโหดเหี้ยม
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงขึ้นลำ]
ไม่นะ! ไม่ได้!
[เสียงออกแรงต่อสู้กัน]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำรามไกลๆ]
[เสียงคำรามดั่งลั่น]
[ร้องตกใจกลัว]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงคำรามลั่น]
- [เสียงปืน] - [เสียงคำราม]
[เสียงปืน]
[เสียงคำรามลั่น]
[เสียงปืน]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
(ไนโตรเจน ก๊าซบีบอัด)
[เสียงคำราม]
ช่วยด้วย…
- [เสียงปืน] - [เสียงคำราม]
[เสียงปืน]
บ้าเอ๊ย
[เสียงปืน]
[เสียงนกสับกริ๊กๆ กระสุนหมด]
[เสียงคำราม]
โธ่เว้ย ออกสิ
[เสียงคำราม]
[เสียงทุบหัวถังก๊าซดังแคร้งๆ]
[เสียงคำราม]
[เสียงคำรามลั่น]
[เสียงทุบหัวถังก๊าซ]
[ดนตรีหยุด]
[ไอสำลัก]
ช่วยผมด้วยครับ
มาทางนี้ครับ
[ไอสำลัก]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงแก๊สรั่ว]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[คาโต้] มนุษยชาติจะได้ต้อนรับโลกใหม่เร็วๆ นี้
และผู้ที่ช่วย…
เปิดฉากโลกนั้นก็คือเซชิน
แม่ของเธอยังไงล่ะ
[ดนตรีช้าระทึกขวัญบรรเลง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีเร่งจังหวะเร็วขึ้น]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างสัญชาตญาณและความเป็นมนุษย์)
(ตอน 6 - โกลาหล)
[อิชิคาว่า] ข้อมูลน่าสนใจดีครับ
คุณกำลังบอกว่า…
โรงพยาบาลองซอง กับคดีผู้หญิงหายตัวไปมีความเกี่ยวข้องกัน
และอยากให้เราสืบ
อาชญากรรมรุนแรงแบบนี้
ถ้ากรมตำรวจไม่ออกหน้า ใครจะทำครับ
เพราะกรมตำรวจ รับผิดชอบความสงบของกยองซอง
โรงพยาบาลองซองเป็นพื้นที่ทหารครับ
กรมตำรวจออกหน้าสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้
คุณเองก็รู้ดี
ดูเหมือนแทซังจะเจอตัวมยองจาที่นั่นครับ
เขาลากลูกผมที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่
ต้องเข้าไปตกที่นั่งลำบากด้วย
ถ้างั้น…
คุณต้องการอะไรครับ
ผมขอ…
แค่ลูกชายผมปลอดภัยก็พอครับ
ผมต้องการเพียงแค่นั้น
[ดนตรีช้า เบาๆ บรรเลง]
[ถอนหายใจ]
[เสียงเปิดประตูรถ ขึ้นรถ]
[เสียงปิดประตูรถ]
[เสียงเร่งเครื่องยนต์]
ว่าแต่เราเชื่อใจเขาได้แน่เหรอ
เคยเห็นฉันเชื่อใจใครง่ายๆ บ้างไหมล่ะคะ ฉันน่ะนะ…
ไม่เชื่อใจใครแม้แต่ตัวเองค่ะ
แต่กับคนของคลังสมบัติทอง คุณเชื่อใจได้ใช่ไหม หือ
เราเคยเฉียดตายมาด้วยกันตั้งหลายครั้ง
เป็นครอบครัวที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา
คุณไม่เคยถูกดึง
เล็บมือเล็บเท้าแบบสดๆ ใช่ไหม
ไม่เคยถูกนาบด้วยไฟ
หรือถูกทรมานด้วยไฟฟ้าใช่ไหมคะ
ผมน่ะชอบการพนันก็จริง แต่ไม่ชอบใช้ชีวิตเสี่ยงอันตรายแบบนั้นหรอกครับ
ถ้าเทน้ำผสมพริกป่นลงไป
ในรูจมูกของคนที่ถูกจับห้อยหัวอยู่ละก็…
รู้ไหมคะจะเป็นยังไง
ผมก็ไม่ได้อยากจะรู้เท่าไหร่หรอกนะ
พอถึงจุดนั้นแล้ว
คนคนนั้นก็ไม่สามารถเป็นมนุษย์ได้อีกแล้วค่ะ
คุณจะเห่าเมื่อถูกสั่งให้เป็นหมา
จะคลานเมื่อถูกสั่งให้ไปเป็นไส้เดือน
ครอบครัว สหายหรืออะไร
ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป
เป็นอะไรเนี่ยผมกลัวนะ วันนี้เป็นอะไร หา
ทำไมอยู่ๆ พูดเรื่องอะไรแบบนั้นล่ะครับ
ถ้าคุณตกอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น
อย่าปล่อยยืดเยื้อจนทำลายชีวิตตัวเอง
ให้บอกพวกมันออกไปให้หมด
แบบนั้นต่อให้คุณหักหลังกัน ฉันก็จะไม่โกรธแค้นคุณ
จำเอาไว้นะคะ
[ถอนหายใจ]
จะสายแล้วค่ะ
- เรากลับกันเถอะ - จะเกิดแบบนั้นหรือไง หา
ต่อให้เจอสถานการณ์แบบที่ว่าน่ะ
ผมก็จะไม่หักหลังใครครับ
คุณนาวอลเองก็จำเอาไว้นะ
ฮึ่ย! ฮึ่ย!
[ดนตรีช้าเศร้าสร้อยบรรเลง]
[เสียงเปิดประตู]
[หายใจหมดแรง ครางทรมาน]
[เสียงปิดประตู]
[ตนตรีช้าเศร้าบรรเลง]
[ร้องครวญคราง โอดโอย]
[ร้องโอดโอย]
[เสียงออกแรงลุกขึ้น]
[นาวอลครวญคราง]
อยู่ในนั้นมานานแค่ไหนแล้วเหรอครับ
ตอนนี้แม่ผม ท่านก็อยู่ในนั้นเหมือนกัน
คุณเห็นท่านบ้างไหมครับ
ชื่อของท่านคือชิมซุนด็อกน่ะครับ
คุณรู้จักไหมครับ
ไม่รู้จัก
ไม่เคยได้ยินชื่อเลยเหรอครับ
ไม่เคยได้ยิน
หนาวแล้วครับ
ดื่มน้ำนี่ แล้วรีบกลับบ้านไปเถอะครับ
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[ครางสะอื้นเบาๆ]
[ดนตรีหยุด]
ทำไมไม่รักษาคำพูดครับ
ผมกำชับแล้วว่า ให้รอจนกว่าผมจะกลับมา แล้วทำไม
[ผู้ชาย] ผมว่าเขาไม่กลับมาหรอก
ไอ้จางแทซังน่ะ ก็เป็นแค่คนพื้นเพต่ำต้อย
คนน่ารังเกียจ ที่สนแต่เงินกับตัวเขาเองไม่ใช่เหรอครับ
คนน่ารังเกียจเหรอ
ก็คุณใช้ชีวิตมาแบบนั้นจริงๆ นี่
ถึงประเทศล่มสลาย
หรือคนโชซอนถูกข่มเหงคุณก็ทำเป็นเมินเฉย
แถมปฏิเสธตั้งหลายครั้ง ตอนสหายควอนชวนเข้ากลุ่มคนรักชาติ
ไม่จริงเหรอ
ผมขอถามแค่อย่างเดียว
ถ้าคิดเห็นไม่ตรงกับพวกคุณน่ะ ถือว่าเลวหมดเลยเหรอ
ก็คุณไม่มีจุดยืนที่แน่นอนเป็นของตัวเอง
เราจะเชื่อคุณได้ยังไง
แล้วทางเลือกของคนที่มีจุดยืนชัดเจนอย่างคุณ
- มันถูกเสมอเหรอครับ - ผมก็แค่…
- อยากหนีออกจากนรกบนดินนี่ - ถ้างั้นคุณก็ควรรอผมสิ
ทางออกก็ไม่รู้ แผนก็ไม่มี
คิดว่าแค่เปิดประตูออกมา ก็คือหนีได้แล้วอย่างนั้นเหรอ
แล้วชีวิตของพวกคนที่ถูกฆ่าไป ระหว่างหาทางหนีจะทำยังไง
[เสียงแข็ง] เป็นการเสียสละที่เลี่ยงไม่ได้!
อะไรที่ว่าเลี่ยงไม่ได้ คุณทำอะไรบ้าง
ทั้งที่คุณมีกุญแจอยู่ในมือแท้ๆ แต่กลับเอาตัวรอดอย่างขี้ขลาดไม่ใช่หรือไง
ทำอะไรของคุณ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ
อย่ามาอ้างหรือหาความชอบธรรมให้กับความผิด
ความผิดพลาด ความไร้น้ำยาของนาย
ทั้งที่ความจริง นายไม่กล้าตายด้วยซ้ำ
อย่ามาดูแคลนความเสียสละของคนอื่น เข้าใจไหม
[เพลงเศร้าบรรเลง]
ได้ยินว่านายมีศรัทธาแรงกล้า
จุนแทคนี่มองคนผิดไปจริงๆ
[ดนตรีทำนองเครียดบรรเลง]
[เสียงวางปากกา]
เอาละ ทีนี้ เรามาเขียน รายชื่อของกลุ่มคนรักชาติดีไหม
เริ่มจากแผนผังองค์กรเลย
นายท่านจาง
คุณปลอดภัยดี
ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
คุณบาดเจ็บเหรอ
ไม่เป็นไรมากครับ
ว่าแต่แชอ๊ก…
ผมไม่เห็นแชอ๊กอีกเลยครับ
บอกมาว่าไม่จริง
เป็นไปไม่ได้ มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง
มนุษย์กลายเป็นสัตว์ประหลาดแบบนั้นได้ยังไง
ไม่ใช่สัตว์ประหลาด วิวัฒนาการ
มันเป็นสิ่งที่แข็งแกร่ง และงดงามมากขึ้นกว่ามนุษย์ที่อ่อนแอ
ว่าไงล่ะ
ไม่อยากมีประสบการณ์บ้างเหรอ
- ไงนะ - ไม่แน่นะ
ถ้าเธอกลายพันธุ์เหมือนแม่เธอ
แม่เธออาจจะจำได้ก็ได้นะว่าเป็นเธอ
ไอ้โรคจิตเอ๊ย!
ตอบมาสิ
[ตะคอก] ตอบฉันมา!
สัตว์ประหลาดนั่น
เราจะหยุดมันได้ยังไง
เธอหยุดมันไม่ได้หรอก
เพราะว่า…
ฉันไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น [หัวเราะ]
อย่างนี้นี่เอง
เมียผมเคยอยู่ที่นี่งั้นเหรอ
เธอทิ้งข้อความเอาไว้บนผนัง
แต่ร่องรอยหลังจากนั้นไม่ชัดเจน
ไม่รู้เธอยังอยู่ในนี้หรือเปล่าครับ
แล้วแชอ๊กก็เลยไปหาคำตอบเรื่องนั้น
ผมอยู่ด้วยจนถึงที่สุดไม่ได้
ขอโทษนะครับ
ไม่หรอกครับ
ก็นายท่านจางกำลังทำสิ่งที่จะต้องทำนี่ครับ
ผมรู้อยู่แล้วละ
ถึงภายนอกทำเป็นบ่ายเบี่ยงว่าไม่ใช่
แต่สุดท้ายแล้วคุณก็จะตัดสินใจในสิ่งที่ถูก
[กระแอม]
นายท่านจางช่วยชีวิตคนพวกนี้ไว้
[กระแอม]
ทางยังอีกยาวไกลครับ
ก่อนอื่นต้องเคลื่อนย้ายทุกคนไปยังที่ปลอดภัยก่อน
ผมขอฝากให้คุณดูแลพวกเขาเหล่านี้ได้ไหมครับ
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
ถ้าขึ้นไปทางนี้จะเจอประตูฉุกเฉิน
แล้วพอขึ้นไปจนถึงชั้นสอง สุดทางเดินฝั่งตะวันออก
จะพบห้องคนไข้ที่ว่างอยู่ครับ ไม่นานนี้เกิดวัณโรคระบาดขึ้นที่นั่น
ตอนนี้เลยถูกปล่อยว่างอยู่
น่าจะพอซ่อนตัวอยู่ได้สักสองสามชั่วโมง
ข้อมูลเชื่อถือได้เหรอครับ
ผมเสียไปแพงมากกว่าจะได้ข้อมูลนี้มา เชื่อได้อยู่ครับ
แล้วนายท่านจางล่ะ
ผมจะหาคุณยุนแชอ๊ก แล้วขึ้นไปด้วยกันกับเธอครับ
[ดนตรีเร่งจังหวะเร็วขึ้น]
ผมฝากด้วยนะครับ
เอาละ ทุกคน ผมรู้ว่าเหนื่อย แต่เราไม่ควรเสียเวลาอยู่ตรงนี้
เราจะไปกันทันที เตรียมตัวให้พร้อม แล้วตามผมมา
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ไปเลยครับ
เดี๋ยวก่อน
นายท่านจางฝากมาให้ครับ
ฝากดูท้ายแถวด้วย
[ดนตรีเร่งจังหวะเร็วขึ้น]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงฝีเท้าวิ่งใกล้เข้ามา]
[ถอนหายใจ]
ผอ.เรียกพบผมเหรอครับ
สมองทึบ ปัญญานิ่ม!
ไอ้ลูกหมา!
ทำไมประตูห้องขังถึงเปิดอยู่ทุกบาน
ทำไมห้องขังถึงได้โล่งโจ้ง
ทำไม ทำไม!
ทำไม
ขอเวลาผมหน่อย ผมจะไปตรวจสอบว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
นี่แกไม่รู้เหรอ
แกเป็นผู้ดูแลที่นี่นะโว้ย [เสียงถีบ กระแทกพื้น]
ไอ้โง่!
โง่ฉิบหาย! โง่จริง!
- แม่งเอ๊ย - ผมขอโทษอย่างสูงครับ
ผมขอโทษครับ
- ผมขอโทษครับ - ผอ. เกิดเรื่องครับ!
- [ดนตรีระทึกใจบรรเลง] - [เสียงเคาะประตู]
[คาโต้] มีอะไร
[เสียงเปิดประตู]
เรามีการพบศพที่ติดเชื้อแอนแทรกซ์ ในพื้นที่เลเวล 2-1 ครับ
ว่าไงนะ
[ดนตรีระทึกบรรเลง]
ตัวอย่างทดลองล่ะ
ตอนที่หมวดกักกันโรคไปถึงที่นั่น มันก็ได้หายตัวไปก่อนแล้วครับ
บอกรายละเอียดมาอีกซิ
รวมกับทหารเวรที่พบตอนแรก
ทั้ง 13 ศพติดเชื้อแอนแทรกซ์ทั้งหมด ทุกศพเลยครับ
เก้าคนในนั้นคือพวกโชซอนที่หนีออกมา
ที่เหลือล่ะ
ไอ้พวกที่ตายก็ช่างหัวมัน แต่ไอ้พวกโชซอนที่รอดไปได้ล่ะ
เอ่อ ขอโทษครับท่าน พวกเรายังหาไม่เจอ
ผอ.ครับ ข้อความจากป้อมยามประตูใหญ่ครับ
คราวนี้เรื่องอะไรอีกล่ะ
ท่านผู้การอิชิคาว่า
มาขอความร่วมมือในการสืบสวน เกี่ยวกับคดีคนหายตัวไปอย่างต่อเนื่องครับ
อะไรนะ
ได้ยินไหม โซมะ
แม้แต่อิชิคาว่า มันยังได้กลิ่นเรื่องนี้
ยกโทษให้ผมด้วยครับ [ครางเจ็บ]
ทำอะไรสักอย่างเดี๋ยวนี้!
ครับ!
[เสียงครางเจ็บ กลัว]
[เสียงครางกลัว]
ถ้ามีไอ้พวกโชซอนหนีออกไปได้แม้แต่คนเดียว
แกกับลูกเมียแก จะต้องถูกจับยัดเข้าห้องขังแทนพวกมัน
ฉันจะควักเอาเครื่องใน
ของคนในครอบครัวแกออกมา ทั้งที่ยังไม่ตายนั่นแหละ
เข้าใจหรือเปล่า
ฉันถามว่าแกเข้าใจไหม ไอ้สมองทึบ
ครับ!
โง่เง่าฉิบหาย
[ดนตรีเร่งจังหวะเร็วขึ้น]
เดินให้ไวๆ
คุณกับฉันจะไปหาสัตว์ประหลาดตัวนั้นกัน
ถ้าหาเจอแล้ว คิดจะเอาไงต่อ
ฉันจะทำทุกทางเพื่อหยุดมันให้ได้
บอกแล้วไงว่าไม่ได้
ก็หาวิธีซะสิ คุณเป็นคนสร้างขึ้นมานี่
ผู้พันคาโต้ครับ
มีอะไร
เรากำลังตามรอยตัวอย่างทดลองอยู่ครับ
แต่ผมคิดว่าเราควรปล่อย ก๊าซไนโตรเจนที่เหลือในพื้นที่เลเวลสอง
เพื่อดึงให้เจ้าตัวนั้นออกมา
แล้วถ้าใช้ก๊าซไนโตรเจนที่เหลือ แต่ยังจับไม่ได้ล่ะ
ผมถึงมาเพื่อขออนุญาตท่านน่ะครับ
ว่าหากเราทำให้เจ้าสิ่งนั้นสลบไม่ได้ละก็…
จะยิงให้ตายเหรอ
[ทหาร] เรายอมเสียกำลังทหาร มากกว่านี้ไม่ได้ครับ
ช่วยอนุญาตให้ผมฆ่ามันด้วยเถอะครับ
วิธีที่จะฆ่าเซชินให้ตายได้
มีแค่ทางเดียว
ทางไหนเหรอครับ
ด้วยการเผา
[เสียงสัตว์ประหลาดคำรามลั่น]
แต่เธอคิดว่า…
จะทำได้เหรอ
ครับ
นั่นมันแม่ของเธอนะ
ฆ่าได้ลงคอจริงๆ เหรอ
[หายใจสั่นๆ]
บ้าเอ๊ย!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ถึงรูปร่างจะเปลี่ยนไป
แต่ก็ยังเป็นแม่ของเธออยู่ดี
เธอจะฆ่าได้จริงๆ เหรอ หา!
[ดนตรีหยุด]
ข้อความส่งมาจากชิโร่ซังค่ะ
[ดนตรีคลาสสิกช้านุ่มนวลบรรเลง]
[เสียงโทรศัพท์]
[เสียงสัญญาณรอสาย]
[เสียงวางหูโทรศัพท์]
(ภารกิจช่วยเหลืออากิโกะเริ่มขึ้นแล้ว)
[ดนตรีเศร้าบรรเลงเบาๆ]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ไม่เจอกันนานนะครับ ผอ.อิจิโร่
มาถึงนี่มีธุระอะไรครับ
ผมได้ข้อมูลมาว่า ที่นี่เกี่ยวข้องกับคดีหญิงสาวหายตัวไป
อย่างที่คุณทราบ ตอนนี้โรงพยาบาลปิดทำการอยู่
คนนอกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าข้างใน ไม่ว่าใครครับ
แล้วเหตุผลที่ปิดคือ…
โรคระบาดที่เรายังไม่รู้จักน่ะครับ
มันมีการแพร่กระจายสูงมาก หวังว่าคุณจะเข้าใจ
คุณบอกว่ามีการแพร่กระจายสูง
แต่ไม่เห็นว่าเสื้อผ้าของคุณ จะมีมาตรการป้องกันอะไรเลยนะครับ
แบบนั้นเราก็น่าจะไม่เป็นไร จริงไหมครับ
โรงพยาบาลนี้อยู่ภายใต้กองทัพ
ไม่ใช่ที่ที่กรมตำรวจ จะเข้ามาควบคุมหรือสืบสวนได้ครับ
มีประชาชนหายตัวไป แปลว่ากรมตำรวจสามารถเข้ามาสืบสวนได้
อย่าให้ผมต้องเสียหน้าต่อหน้าลูกน้องเลยนะครับ
เราต้องสืบสวน แม้ว่าจะทำพอเป็นพิธีก็ตาม
ขอเสียมารยาทหน่อยนะครับ
[เสียงทุกคนวิ่ง]
- เริ่มจากย้ายพวกผู้หญิงไปที่อื่น - ครับ!
[ดนตรีช้าระทึกขวัญบรรเลง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[ทหาร] ยกมือขึ้น!
แกเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไง
ฉันตามหาคนคนนึงอยู่
ผู้หญิงอยู่ที่ไหน
ฉันถามว่าผู้หญิงอยู่ที่ไหน
[ดนตรีเร่งจังหวะเร็วขึ้น]
[ดนตรีหยุด]
[เสียงหวีดหวิว]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
เข้าไปในนั้น ให้ไว!
ขอโทษด้วยนะ แต่ฉันไม่มีเวลามาทำแบบนั้น
รีบๆ เข้าไปสิ!
บอกแล้วไงว่า ตอนนี้ฉันไม่มีเวลามาเล่นอะไรแบบนี้ด้วย
[ดนตรีช้าระทึกใจบรรเลง]
[เสียงเปิดประตู]
[เสียงล็อกประตู]
[ถอนหายใจ]
[เสียงดังตึกๆ]
[ดนตรีช้าระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงออกแรงดึงโซ่]
[คาโต้] เปล่าประโยชน์
อย่าเสียแรงเปล่าเลย
นี่มันบ้าอะไรกัน
[คาโต้] อีกไม่นาน
เซชินที่เธออยากเจอนักเจอหนาจะปรากฎตัวแล้ว
เธอว่าสิบปีแล้วใช่ไหม
แต่ไม่รู้นะว่าแม่เธอยังจะจำเธอได้อยู่หรือเปล่า
เป็นไงบ้าง
เรากำลังต้อนให้มันไปที่ลิฟต์ครับ
[เสียงฉีดพ่นก๊าซไนโตรเจน]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงคำรามลั่น]
[เสียงขึ้นลำ]
[เสียงหมุนหัวถังก๊าซ เสียงตั้งปืนเตรียมยิง]
[เสียงปิดประตูดังปัง]
[ดนตรีช้าระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงคำราม]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
เฮ้ย
เฮ้ย!
[ครางอึดอัด]
นังคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นขโมยชุดฉันไป
นังนั่นถอดเสื้อผ้าฉันไป แล้วโซมะซังก็ตีฉัน
แล้วตอนนี้ ผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน
[เสียงสัตว์ประหลาดคำรามอยู่ไกลๆ]
[เสียงโลหะกระทบกัน]
[เสียงประตูเปิด ปิดดังโครมคราม]
[ดนตรีช้าระทึกขวัญบรรเลง]
[ดนตรีเร่งจังหวะเร็วขึ้น]
ผู้พันครับ
จะเกิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้นครับ
เธอจะตายด้วยน้ำมือของสัตว์ประหลาดเหรอครับ
หุบปากซะ ไอ้โชซอน
ที่นี่แกไม่มีสิทธิ์สะเออะพูด
ขอโทษครับ
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงฝีเท้า]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[หายใจสั่นกลัว]
[เสียงคำราม]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
ฆ่าเลย
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงสัตว์ประหลาดเดิน]
รีบฆ่ามันทิ้งซะ เซชิน
จัดการฆ่าลูกสาวของเธอซะ
[เสียงคำราม]
- เร็วเข้าสิ! - [เสียงคำราม]
[ตะโกน] คุณแม่!
[ดนตรีหยุด]
[หายใจสั่น]
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
[เสียงคำรามเบาๆ]
[สะอื้น] แม่คะ
[เสียงคำรามเบาๆ]
คุณแม่ใช่ไหมคะ
[คำรามเบาๆ]
คุณแม่จริงๆ เหรอ [สะอื้น]
คุณแม่จริงๆ [สะอื้น]
[เสียงคำราม]
[แชอ๊ก] คุณแม่คะ
[แชอ๊กหัวเราะ]
[ดนตรีช้าสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
จับมัน!
[เสียงปืน เสียงคำราม]
[เสียงคำราม]
[เสียงคำรามลั่น]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงคำราม]
[เสียงปืนยิงกระหน่ำต่อเนื่อง]
[ร้องไห้] คุณแม่…
[เสียงคำราม]
ปล่อยไนโตรเจน!
[ตะโกน] ปล่อยไนโตรเจน!
[เสียงพ่นก๊าซไนโตเจน]
[เสียงคำราม]
โอ๊ย!
[เสียงคำราม]
- ยิงเลย! - ยิงได้!
[เสียงปืนยิงรัวๆ]
[เสียงคำราม]
โอ๊ย
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[พูดปนสะอื้น ไม่ได้ยินเสียง]
[เสียงปืน เสียงคำรามค่อยๆ เงียบลง]
[พูดไม่ได้ยินเสียง]
[ดนตรีช้าเศร้าบรรเลง]
[พูดไม่ได้ยินเสียง]
[เสียงปืนยิงรัวๆ]
[เสียงปืนดังต่อเนื่อง]
หยุดก่อน! หยุดยิง!
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
ผู้หญิงล่ะ
ผู้หญิงอยู่ที่ไหน หาเธอให้เจอ
[กรีดร้อง] ไม่นะ! ปล่อย! ปล่อยสิ
ปล่อยฉัน!
เป็นอะไรครับ
- แม่คะ! แม่! - คุณจะไปไหน
แม่!
ตั้งสติหน่อยสิ!
คิดจะไปไหนของคุณน่ะครับ อยากตายหรือไง
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
นั่นคุณแม่ของฉันค่ะ
อะ…
อะไรนะ
[สะอื้นเฮือก] ไอ้ชั่วพวกนั้น มัน…
มันทำให้แม่ฉันเป็นแบบนั้น มัน… [ร้องไห้]
ช่วยฉันด้วยค่ะ [สะอื้น]
ช่วยฉันด้วย… [สะอื้น]
[ร้องไห้โฮ] ช่วยฉันด้วย
[สะอื้น]
[ร้องไห้ สะอื้น]
[ร้องไห้ สะอืน]
[เสียงลิฟต์ทำงาน]
[เสียงกระแทกดังปัง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[คาโต้] ไม่น่าเชื่อ
โดนไนโตรเจนเข้าไปตั้งมาก แต่มันก็ยังทนได้ขนาดนั้น
สุดท้ายแล้วความเป็นแม่…
เอาชนะนาจินได้งั้นเหรอ
ผู้หญิงที่หนีไปเอาไงครับ
อย่าให้รอดไปได้
ครับ!
พวกนายทุกคนตามฉันมา
- การล่าเริ่มขึ้นแล้ว! - [ทุกคน] ครับ!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ทหาร] เปิดดูทุกห้อง!
พวกนายไปทางโน้น พวกนายไปทางซ้าย! ค้นหาให้ทั่ว!
[ดนตรีหยุด]
ลองเอาใส่ปากดูครับ
แล้วคุณจะรู้สึกดีขึ้น
[ดนตรีซึ้งๆ บรรเลง]
ผมจะไม่ถามว่าคุณเป็นอะไรหรือเปล่า
เพราะผมรู้ว่า… คุณเป็น
ถึงอย่างนั้น…
ผมก็อยากให้คุณรู้สึกดีขึ้น
คำสุดท้ายที่ผมได้ยินจากปากแม่ผม
คือคำว่า "อยู่ต่อไป"
ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ขอให้ผมอยู่รอด
ตอนนั้นผมแค่เก้าขวบเอง
เป็นวัยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำว่า
อยู่โดยไม่มีแม่ แปลว่าอะไร
รอดไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ
แล้วค่อยมาคิดแผนกันว่าจะเอายังไงต่อไปดี
คุณมีอีกไหม
[สูดน้ำมูก]
[ดนตรีซึ้งบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงวางปากกา]
ครับ
[หายใจสั่นแรง]
[เสียงสตาร์ทรถ]
[เสียงเร่งเครื่องยนต์]
[เสียงยางรถดังเอี๊ยด]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
ทำอะไรน่ะครับ
มาจอดรถตรงนี้ไม่ได้นะครับ
คือว่าผมรอผู้การอิชิคาว่าอยู่ครับ
แถมหลังผมก็ปวดด้วย เดี๋ยวนะ
- อยู่ๆ ก็อยากดื่มเจ้านี่ด้วย - ดื่มตรงนี้ไม่ได้ครับ
ไม่เอาน่า อย่าตึงเปรี๊ยะขนาดนั้นสิ
เอาไงครับ มาดื่มด้วยกันดีไหมครับ
อากาศหนาวเริ่มมาแล้วนะ ได้ดื่มนี่สักจิบละก็ ช่วยให้ร่างกายอุ่นขึ้นนะ
- ไม่ได้ครับ - เอ๋ เดี๋ยวนะ!
ผมมีแชมเปญด้วยนะครับ
- แชม… - รอเดี๋ยว
[เสียงปิดประตูรถ]
- มาๆ ทางนี้ มาเร็ว - ได้ๆ
เลเวลสามเป็นไงบ้าง
- ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ - เลเวลสองล่ะ
ก็ปกติครับ
ดูเหมือนว่าเธออาจจะหนีออกไปได้แล้วนะครับ
จากนี้ออกค้นหาใน วอร์ดทหารให้ทั่วทุกมุม
ห้องทดลองชั้นใต้ดิน ชั้นหนึ่ง ไปจนถึงวอร์ดรับผู้ป่วย
ครับ!
จ่าสิบเอกฮาเนดะ!
มาดูตรงนี้หน่อยครับ
ช่วยเราด้วย ฮือ…
แม่งเอ๊ย…
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
- [ทหาร 1] ค้นตรงนั้นทั่วหรือยัง - [ยองกวัน] กำลังทำการค้นอยู่ครับ
[ทหาร 1] เริ่มจากห้องด้านในสุด ค้นหาให้ละเอียด
[ยองกวัน] แต่ที่นั่น เพิ่งมีการแพร่ของเชื้อวัณโรคไปนี่ครับ
[ทหาร 1] หยุดเถียงได้แล้ว ทำตามที่ฉันสั่ง!
[ยองกวัน] ครับ!
[ดนตรีลุ้นระทึกบรรเลง]
[เสียงเปิดประตู]
[เสียงปิดประตู]
[เสียงตกใจเบา]
คุณพ่อ!
แชอ๊ก
[หายใจแรง] แชอ๊ก
ไม่เป็นไรนะ
[เสียงเปิดประตู]
มยองจาเหรอ
พวกเราออกไปจากนี่ด้วยกันเถอะ
ให้ฉันไปด้วยนะ
[ดนตรีเร็วระทึกใจบรรเลง]
เวลาที่พวกเราได้ มีสิบนาทีครับ
เวลาหนีคือ ตั้งแต่หกโมงตรง
ฮ่ะๆ ฮ่า…
[เสียงนาฬิกาเดิน]
ทุกคนต้องขึ้นรถให้หมด ภายในกำหนดเวลาสิบนาทีนั้นครับ
ถ้าหากขึ้นไม่ครบทุกคนภายในเวลานั้น
จะเป็นยังไงคะ
ไม่ว่ายังไง รถบรรทุกก็จะออกตามเวลานั้นครับ
จากนี้ไปให้ปิดทางเข้าวอร์ดทหารทุกทาง
- ปิดกั้นทั้งอาคาร เดี๋ยวนี้! - ครับ!
ทุกคน พร้อมหรือยังครับ
[ดนตรีเร่งจังหวะเร็วขึ้น ดังขึ้น]
ถ้าอย่างนั้น
ก็มาเริ่มกันเลย
[ดนตรีหยุด]
♪ บนโลกนี้… ♪
♪ ที่เต็มไปด้วยน้ำตา ♪
♪ หากฉันตาย ♪
♪ มันจะสิ้นสุดหรือเปล่า ♪
♪ แด่ทุกชีวิตที่ตามหาความสุข ♪
[เสียงเพลงหยุด]
[เพลง "Forever" บรรเลง]
[เพลงหยุดบรรเลง]