POTWÓR Z GYEONGSEONGU
Tae-sangu, nie ufaj nikomu.
ZIMA, ROK 1925
Nikt na świecie cię nie ochroni.
Sam musisz zadbać o siebie.
Dobrze?
Matko, idziesz gdzieś?
Wejdź tu!
Szybko!
I nie wychodź!
Nieważne, co się stanie i co usłyszysz.
Masz się tu ukrywać bez słowa do świtu.
Matko!
Musisz przeżyć! Musisz!
Obiecaj, że za wszelką cenę przeżyjesz. Dobrze?
Wejdź!
Sim Sun-deok. Gdzie jest Kim Si-yeong?
O czym pan mówi?
Już wszystko wiemy!
Jesteś kontaktem Kima z Korpusem Heroicznym.
Nie mam pojęcia, o czym pan mówi.
Musisz przeżyć. Musisz!
Obiecaj, że za wszelką cenę przeżyjesz.
Też zamierzam traktować to poważnie,
żeby przetrwać.
Przykro mi, ale nie bujam w obłokach, marząc o niepodległości.
W tych niespokojnych czasach pragnę tylko z całych sił
przetrwać dzień za dniem.
Zdawało mi się, że nieźle dotrzymywałem obietnicy złożonej matce.
Zdrowie!
Aż nagle moje życie zaczęło się walić.
Dopóki nie opadną kwiaty wiśni.
To zaczęło się wtedy.
Nie.
A może wtedy?
Pójdziesz i pomożesz więźniom?
Nie chcę, aby znów zginęli niewinni.
Trzeba było to przemyśleć, zanim złożyłem taką obietnicę.
Co? Gdzie są wszyscy?
Stać! Bo zaczniemy strzelać!
Uciekać!
Wstawaj, Hui-do!
Wracajcie do siebie.
Bo was powybijamy!
Ty sukinsynu.
Kazałem wam wracać do cel!
Dalej, strzelaj, ty draniu!
Nie, Hui-do!
Co za różnica, czy zginę tutaj, czy tam?
Ucieknę, choćby w śmierć. Powstrzymaj mnie!
Strzelajcie, skurwiele!
Tamtędy dojdziemy do wgniecionych metalowych drzwi.
Schowajmy się teraz tam.
Dalej, szybko!
Szybko!
Idźcie!
Stać!
Tu się wszystko zaczęło.
Gdy to dostanie się do ludzkiego ciała,
opanowuje mózg.
Gdy przejmie kontrolę nad synapsami…
zaczyna wywoływać mutacje.
Pytałam o moją matkę.
Odpowiadaj.
Teraz.
W ostatecznym rozrachunku każda żywa istota
ewoluuje do swojej najsilniejszej formy.
Zwłaszcza ludzie pragną zostać drapieżnikami alfa.
Ten maciupki organizm w kubku
to umożliwił.
Uciekajcie.
Uciekajcie!
Ani myśli przerwać teraz łowy.
Hui-do!
Jego jedynym instynktem jest przetrwanie i nie wie, czym jest litość.
Nie!
Hej…
AZOT – SPRĘŻONY GAZ
Ratunku…
Ożeż w mordę!
Szlag, puszczaj!
Proszę, ocal mnie.
Tędy.
Ludzkość wkrótce powita się z nowym światem.
A stanie się to
dzięki Seishin.
Twojej matce.
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY POTWOREM A CZŁOWIEKIEM
ODCINEK 6: CHAOS
KOBIETY ZNIKAJĄ W GYEONGSEONGU
Ciekawy trop. Czyli twierdzi pan,
że szpital Ongseong jest zamieszany w zaginięcia kobiet i prosi pan,
byśmy to zbadali?
To brutalne przestępstwo. Kto zajmie się tym, jeśli nie policja?
Ma chronić Gyeongseong, prawda?
Szpital jest pod jurysdykcją wojskową.
Nie możemy ot tak sobie tam wparować.
Przecież pan to wie.
Ów Tae-sang rzekomo znalazł tam Myeong-ję.
Zaciągnął tam ze sobą mojego syna.
Wpakowali się w bagno.
Czego zatem pan chce?
Odzyskać syna w jednym kawałku.
Nic więcej.
Myśli pani, że można mu zaufać?
A kiedyż to ja zaufałam komukolwiek pochopnie?
Zaiste nawet samej sobie nie ufam.
Członkom Złotego Skarbca chyba pani jednak ufa.
Przeszliśmy razem przez piekło w tych trudnych czasach. Niczym rodzina.
Czy kiedykolwiek
wyrywano panu paznokcie?
Czy zdarzyło się panu być przypalanym albo torturowanym prądem?
Może i nie stronię od hazardu, ale nie igram z życiem.
Wie pan, co się dzieje,
gdy wlewa się do nosa
komuś wiszącemu do góry nogami wodę z proszkiem chili?
Średnio mnie ciekawi taka perspektywa.
Kto wytrwa tak długo, zatraca całkiem swoje człowieczeństwo.
Będzie szczekać na zawołanie.
Raczkować na zawołanie.
Rodzina, towarzysze czy ktokolwiek
przestaną mieć jakiekolwiek znaczenie.
Co mnie pani tak straszy?
Co się dziś dzieje z panią?
Skąd ta nagła gadka o torturach?
Gdyby znalazł się pan w takiej sytuacji,
proszę się nie hamować i nie niszczyć sobie życia.
Należy mówić wszystko.
Nie będę miała panu za złe zdrady w tychże okolicznościach.
Proszę o tym pamiętać.
Czas ucieka. Wracajmy.
To się nigdy nie wydarzy, ale jeśli znajdę się w takiej sytuacji,
nie zdradzę nikogo.
Niech pani o tym pamięta.
Jak długo pani tam była?
Moja matka też tam się znajduje.
Widziała ją pani?
Nazywa się Sim Sun-deok.
Zna ją pani?
Nie.
Nazwiska pani też nie słyszała?
Niestety nie.
Jest zimno.
Proszę to wypić i wracać do domu.
Czemu nie dotrzymał pan słowa?
Nalegałem, abyście zaczekali, więc co się stało?
On nie wróci.
Jang Tae-sang to tylko drań z plebsu.
Niecny oszust, który dba tylko o złoto i siebie.
„Niecny oszust”?
Był nim pan przez całe życie.
Przymykał pan oko,
gdy Joseon podupadał, a naród cierpiał.
Towarzysz Kwon zapraszał pana, ale pan zawsze odmawiał.
Czyż się mylę?
Mam pytanie.
Jestem złą osobą, bo nie przyłączam się do sprawy?
Siedzi pan w rozkroku, lojalny tylko wobec siebie.
Jak mamy panu zaufać?
Pan zawsze dokonuje słusznych wyborów z tą jasno określoną lojalnością?
Pragnąłem tylko
uciec z tego piekła…
To należało zaczekać!
Nie znaliście drogi, nie mieliście planu.
Myśleliście, że wystarczy wymknąć się z celi?
Jak wynagrodzi pan tym, co zginęli na darmo?
Ich poświęcenie było konieczne!
Czy aby na pewno? Nawet pan nie próbował!
Mieliście nawet klucz,
ale ze strachu uciekliście jak tchórze!
Co ty robisz? Puszczaj!
Przestań usprawiedliwiać i racjonalizować swoje wady,
błędy i zwykłą niekompetencję!
Nie miał pan nawet odwagi umrzeć.
Niech pan nie waży się lekceważyć poświęcenia innych!
Miał pan być człowiekiem z zasadami.
Jun-taek źle pana ocenił.
A teraz poprosimy o listę członków Towarzystwa Patriotycznego.
Najpierw struktura organizacyjna.
Mistrzu Jang.
Nic panu nie jest.
Jest pan cały?
To rana?
Nic poważnego.
A Chae-ok…?
Nie ma jej tutaj.
Zaprzecz temu.
To wykluczone.
Jak to jest możliwe?
Jak człowiek może zamienić się w takiego potwora?
Nie potwora. To dzieło ewolucji!
Jest potężniejsze i piękniejsze niż słabowici ludzie.
To jak?
Może sama spróbujesz?
Co?
Kto to wie?
Jeśli przemienisz się jak matka,
może rozpozna swoją córeczkę!
Ty szaleńcu!
Mów!
Odpowiadaj!
Ten stwór…
jak można go powstrzymać?
Nie da się.
Bo…
nie chcę tego zakończyć.
Rozumiem.
Czyli moja żona tu była.
Zostawiła wiadomość na ścianie,
ale jej dalszy los jest niejasny.
Nie wiemy, czy wciąż tu jest.
Chae-ok poszła to ustalić?
Przykro mi, że nie zostałem z nią aż do końca.
Przeprosiny są zbędne.
Pan też wielce pomaga, mistrzu Jang.
Zawsze wiedziałem.
Nie daje pan po sobie poznać,
ale wiedziałem, że postąpi pan słusznie.
Uratował pan tych ludzi.
Przed nami długa droga.
Trzeba ich przenieść w bezpieczne miejsce.
Może się pan nimi zająć?
Tu jest wyjście ewakuacyjne.
Schodami na drugie piętro.
Na końcu wschodniego holu powinien być pusty oddział.
Niedawno była tam epidemia gruźlicy,
więc sala jest pusta.
Na kilka godzin można się tam ukryć.
To pewna informacja?
Zapłaciłem za nią wysoką cenę, więc powinna być.
A co z mistrzem?
Znajdę panią Yoon i przyjdziemy tam.
Proszę tak zrobić.
Proszę posłuchać. Jesteście wycieńczeni, ale trzeba stąd iść.
Ruszamy, więc proszę za mną.
Idziemy.
Chwileczkę.
Mistrz prosił, aby panu to dać.
Osłoni pan tyły.
Pan dyrektor mnie wzywał?
Idiota.
Dureń skończony!
Sukinkot!
Dlaczego, do licha, te drzwi są otwarte?
Dlaczego cele są puste?
Dlaczego?
Proszę o czas. Dowiem się, co tu zaszło i…
Czyli nic nie wiecie?
Wy tu rządzicie, ty durniu!
Ty błaźnie!
Kupa gnoju!
Proszę mi wybaczyć!
Dyrektorze, mamy problem!
O co chodzi?
Znaleziono zwłoki zarażone wąglikiem na poziomie 2-1.
Jak to?
A okaz?
Umknął, zanim dotarł tam pluton kontroli chorób.
Poproszę więcej szczegółów.
Wraz ze strażnikiem, który to odkrył, wąglik skaził 13 zwłok.
Dziewięć należało do uciekających więźniów.
A gdzie jest reszta?
Do diabła ze zmarłymi. A gdzie żywe joseońskie psy?
Bardzo mi przykro, ale jeszcze ich nie znaleźliśmy.
Dyrektorze, wiadomość od straży bram.
- Co znowu? - Przyjechał komisarz Ishikawa.
Prosi o wsparcie w śledztwie dotyczącym zaginionych kobiet.
Że co?
No i, Soma? Nawet Ishikawa wywęszył, że coś tu śmierdzi.
Proszę mi wybaczyć!
Natychmiast to rozwiąż.
Tak jest!
Jeśli choć jeden joseoński pies ucieknie ze szpitala,
zamknę ciebie i twoją rodzinę na ich miejscu.
Osobiście wytnę im wnętrzności, gdy jeszcze będą żyli.
Zrozumiano?
Rozumiesz, ty skundlony przygłupie?
Tak jest!
Bezużyteczne ścierwo.
Idź szybciej.
Razem znajdziemy to stworzenie.
A co potem?
Powstrzymam je, nie bacząc na ryzyko.
- Mówiłem, że to niewykonalne. - Zatem coś wymyśl.
- Ty to stworzyłeś. - Pułkowniku Kato.
O co chodzi?
Właśnie ścigamy okaz,
ale obawiam się, że musimy wypuścić resztę azotu na poziomie drugim,
aby go stamtąd wywlec.
A co, jeśli nawet wtedy go nie pojmiecie?
Dlatego pytam pana o pozwolenie.
Jeśli nie odurzymy stwora…
- Będziecie strzelać, aż padnie? - Nie możemy stracić więcej ludzi.
Proszę o pozwolenie, aby to zabić.
Seishin można zabić tylko w jeden sposób.
- W jaki? - Trzeba ją spalić.
Czy naprawdę wierzysz, że zdołasz to zrobić?
Panie dowódco?
W końcu to twoja matka.
Dasz radę ją zabić?
Szlag by to…
Wygląd jej się zmienił, ale to wciąż twoja matka.
Naprawdę wierzysz, że zdołasz ją zabić? Co?
Proszę pani, wiadomość od pana Shiro.
ROZPOCZĘŁA SIĘ MISJA RATUNKOWA AKIKO
Dawno dyrektora nie widziałem.
Co pana tu sprowadza?
Był cynk, że szpital jest zamieszany w zaginięcia kobiet.
Jak pan wie, szpital jest teraz zamknięty.
Ludzie z zewnątrz mają wstęp wzbroniony. Bez wyjątku.
Z jakiego powodu?
Nierozpoznana epidemia.
Wysoce zaraźliwa. Liczę na pana wyrozumiałość.
Rzekomo wysoce zaraźliwa,
a nie widzę ubrań ochronnych ani sprzętu.
Zatem powinniśmy być bezpieczni, prawda?
Szpital jest pod jurysdykcją wojskową.
Policja nie ma prawa badać ani kontrolować tego miejsca.
Zniknęli cywile,
czyli policja może wkroczyć i zbadać sprawę.
Niech mnie pan nie umniejsza przy podwładnych.
Muszę to zbadać, choćby czysto formalnie.
Na ten czas proszę wybaczyć.
- Przenieść dziewczynę. - Tak jest.
Ręce do góry.
Kim jesteś?
Jak tu wszedłeś?
Szukam kogoś.
Gdzie jest kobieta?
Gdzie kobieta, która tu była?
Do środka. Już!
Muszę pana rozczarować. Nie mam na to czasu.
Właź i to już!
Mówiłem.
Nie mam teraz czasu na to.
Nic to nie da.
Nie marnuj sił.
Czego ty chcesz?
Wkrótce
pojawi się twoja nieodżałowana zguba, Seishin.
Minęło dziesięć lat, tak?
Nie wiem, czy matka cię rozpozna.
Obecny status?
Osaczyliśmy to w windzie.
Hej.
Hej!
To była kobieta. Zabrała mi ubrania.
Zabrała mi ubrania, a pan Soma mnie pobił…
Gdzie jest teraz ta kobieta?
Panie sierżancie, co się stanie tej kobiecie?
Zginie z rąk tego potwora?
Milcz, joseoński psie. To nie jest miejsce na twoje szczekanie.
Proszę wybaczyć.
Zabij ją.
No dalej, zabij, Seishin!
Pożryj swoją córkę!
No dalej!
Matko!
Mamo?
To ty, mamo?
To naprawdę ty?
Mamo…
Matko!
Schwytać to!
Schwytać!
Matko…
Uwolnić azot.
Uwolnić azot!
- Ognia! - Ognia!
Przerwać ogień!
Gdzie jest dziewczyna? Znaleźć ją!
Nie, puszczaj mnie!
- Puszczaj! - Co z tobą?
- Mamo! - Dokąd idziesz?
Weź się w garść!
Dokąd ty chcesz iść? Na ścięcie?
To była moja matka.
Co?
Dranie zamienili moją mamę w tego stwora.
Proszę, pomóż mi.
Pomóż mi.
Pomóż mi!
Niewiarygodne.
Wytrzymało takie ilości azotu.
Czyżby instynkt macierzyński…
pokonał w końcu najina?
Co zrobimy z dziewczyną?
Nie pozwólcie jej przeżyć.
Tak jest!
Wszyscy za mną.
Wyruszamy na polowanie!
Tak jest!
Przeszukać!
Masz, spróbuj.
Poczujesz się lepiej.
Nie zapytam, jak się trzymasz.
Wiem, że kiepsko.
Ale mimo to liczę…
że poczujesz się lepiej.
Ostatnie słowa mojej matki brzmiały:
„Musisz przeżyć”.
Kazała mi za wszelką cenę przetrwać.
Miałem wtedy dziewięć lat.
Byłem zbyt młody, by pojąć,
co to znaczy żyć bez matki.
Teraz wydostańmy się stąd żywi.
Potem na spokojnie opracujemy plan.
Masz ich więcej?
Tak jest.
Co tu robicie?
Nie wolno tu parkować.
Czekam na komisarza Ishikawę.
I bolą mnie plecy. Chwila.
Poczułem też pragnienie.
- Nie wolno tu pić. - Zażyj nieco przyjemności.
No to co? Napijmy się razem.
Chłodna noc.
Łyk tego rozgrzeje cię w środku.
- Nie wolno. - Co?
Chwila.
Nawet nie szampana?
Szam…
Chwileczkę.
A teraz chodź. Tędy!
Poziom trzeci?
Czysto.
- A drugi? - Nic, panie dowódco.
Możliwe, że już uciekła.
Przeszukać cały oddział wojskowy.
Podziemne laboratorium, parter, izbę przyjęć.
Tak jest!
Sierżancie Haneda!
Znalazłem coś.
Pomocy.
A niech to szlag.
- Przeszukaliście tę stronę? - Jesteśmy w trakcie.
Zacznijcie od oddziału na końcu.
Ale tam ostatnio była epidemia gruźlicy.
Cicho!
Takie macie rozkazy!
Tak jest.
Ojcze!
Chae-ok.
Nic ci nie jest?
Myeong-ja?
Mistrzu, pozwól nam uciec z tobą. Też chcę odejść.
Będziemy mieć dziesięć minut.
Ruszamy punktualnie o 18.00.
Każdy musi dostać się do wozu w ciągu dziesięciu minut.
A jeśli nie zdążymy?
Co wtedy?
Ciężarówka odjedzie o czasie.
Obstawić wejścia na oddział wojskowy.
Odciąć budynek. Ruszać!
Tak jest!
Czy jesteście gotowi?
Zatem…
zaczynamy.
Napisy: Przemysław Stępień