[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
(สัตว์สยองกยองซอง)
(เพื่ออิสรภาพแห่งโชซอน)
ในอีกสิบห้าวัน
งานระดมทุนเพื่อการรวมพลไปแนวหน้า จะถูกจัดขึ้นที่บูมินกวาน
หลังการทิ้งระเบิดโตเกียว พวกทหารญี่ปุ่นวางแผนจัดกิจกรรม
ปลุกระดมเพื่อเอาเสบียง และส่งคนหนุ่มๆ ของเราไปที่แนวหน้ามากขึ้น
มันจะเหมือนปาร์ตี้เรี่ยไรเงิน เพื่อหาเงินไปจัดกิจกรรมนั้น
ในงานนั้น พลโทมินามิ พลโทเซอิจิโร่ พลตรีจุนจิ
อธิบดีกรมตำรวจนิชิมูระ และผู้การอิชิคาว่า
พวกตัวเบิ้มๆ ในกยองซองจะมารวมตัวกัน
ตัวแทนโชซอนคือจินซอนจุง กลุ่มสหพันธมิตร
และพัคยงซู หัวหน้ากลุ่มชีวาราษฎร์
นี่จะเป็นโอกาสสำคัญ
แกเองก็เข้าร่วมด้วยล่ะ
[ผู้ชาย] พวกผู้นำทหารญี่ปุ่นที่มาตั้งฐานทัพ
กับพวกผู้นำฝ่ายนิยมญี่ปุ่นจะมารวมตัวกันสินะครับ
นี่จะเป็นโอกาสทองสำหรับเราครับ
ตอนวางแผนระเบิดทางรถไฟแม่น้ำฮันครั้งก่อน เราตุนไดนาไมต์ไว้
ราว 20 กิโล
ตอนนั้นแผนการล่มไป เพราะสหายจองซึงจงถูกจับกุม
แต่ว่าเรายังมีไดนาไมต์อยู่
ห้ามถูกจับได้ก่อนก่อกบฏเด็ดขาดนะครับ
ไม่ต้องห่วง สหายควอน
ที่ที่ระเบิดถูกซ่อนไว้
มีผมรู้คนเดียว
(จนกว่าจะเหลือเพียงคนสุดท้าย)
(วิกฤตการณ์ของญี่ปุ่น!)
- [เสียงประตูเปิดโครมคราม] - [ผู้ชาย 1] หนีไปเร็ว!
[เสียงดังโครมคราม]
[เสียงฮึดฮัดต่อสู้]
- [เสียงร้อง] - [เสียงทุบตี]
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
- [เสียงทุบตี] - [เสียงร้อง]
[ตำรวจ] ไปเร็วๆ
[เสียงจอแจ]
[หายใจหอบ]
สหายควอน
[กระซิบ ไม่ได้ยินเสียง]
[ดนตรีเร้าใจบรรเลงต่อเนื่อง]
สหายอีอินฮยอก เกิดขึ้นได้ยังไง
ข้อหาแจกใบปลิวก่อความไม่สงบ
แต่ก็แปลกอยู่ นึกว่าเขาจะถูกลากไปคุกซอแดมุน
- แต่ทำไม - [ดนตรีหยุด]
เขาถูกส่งไปโรงพยาบาลองซอง
[ถอนใจแรง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงฮึดฮัด]
[เสียงร้อง]
[เสียงหอบลนลาน]
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิ
(องค์จักรพรรดิทรงพระเจริญ อุทิศทั้งหมดแด่สงคราม)
[ดนตรีน่ากลัวบรรเลง]
[ผู้ชาย 1] สหายอีอินฮยอก
[ผู้ชาย 2] คุณเป็นใครครับ
- [ผู้ชาย 3] เดี๋ยวสิ คนโชซอนเหรอครับ - [จุนแทค] ขอโทษครับ
[ผู้ชาย 3] นี่คุณ คุณครับ
- [เสียงกระแทกกรงขัง] - [ผู้หญิง 1] ช่วยฉันด้วยค่ะ
ช่วยเราออกไปจากที่นี่ทีเถอะนะคะ
รู้จักสหายอีอินฮยอกไหม
ฉันมีลูกสามขวบกับห้าขวบอยู่ที่บ้าน
คงอดอาหารกันมาหลายวันแล้ว ได้โปรด…
[พูดสะอื้น] ได้โปรดช่วยส่งฉันกลับบ้าน
ได้โปรดด้วยเถอะนะคะ นะคะ
ขอโทษนะ ตอนนี้ผมมีภารกิจที่สำคัญกว่านั้น
เดี๋ยวค่ะคุณ อย่าเพิ่งไป ได้โปรดค่ะ
[ผู้ชาย 3] คุณ ตรงนี้ครับ
- ทางนี้! - คุณคะ…
[ผู้หญิง 1 สะอื้นร้องไห้]
ขอโทษนะ [ถอนใจ]
[ผู้หญิง 1] ขอร้องละค่ะ คุณคะ!
สหายควอน!
มาถึงนี่ได้ยังไง
นี่ ตรงนี้ ช่วยปล่อยเราออกไปที
ขอโทษครับ แต่ตอนนี้เรามีเวลาไม่พอ
- หมายความว่ายังไง - [เสียงเหล็กกระแทกอยู่ไกลๆ]
นี่ไม่ได้มาช่วยพวกเราหรอกเหรอ
ช่วยบอกทีครับว่าระเบิดซ่อนอยู่ที่ไหน
เหลือไม่ถึงสิบวันแล้วที่จะก่อกบฏ
เราปล่อยโอกาสสำคัญไปแบบนี้ไม่ได้นะครับ
บอกมาเถอะสหายอี ว่าซ่อนระเบิดไว้ที่ไหน
ไม่
ช่วยพวกเราก่อนครับ
[หายใจแรง]
ตอนนี้สถานการณ์ไม่อำนวย
ก่อนอื่น บอกสถานที่ซ่อนระเบิดมา
[เสียงตบหน้าอก]
ผมสัญญาว่าพอออกไป
แล้วผมจะหาแผนรับมือเพื่อมาช่วยพวกคุณ
การช่วยเราต้องมาก่อนครับ
สหายอี!
ฟังนะ!
ที่นี่มันนรกบนดิน
ไม่ใช่แค่คุกธรรมดาครับ
[เสียงจับลูกกรง]
สหายควอน ถ้าเราไม่ได้ออกไปจากที่นี่…
ก็บอกลาระเบิดเลย
[เสียงขึ้นลำ]
อย่าขยับเด็ดขาด
ยกมือขึ้นเหนือหัว!
[เสียงร้อง]
[เสียงเดินกระทืบเท้าใกล้เข้ามา]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[สัตว์ประหลาดคำรามเบาๆ]
[แผดเสียงคำราม]
- [หายใจแรง] - [เสียงคำราม]
- [แทซังหอบฮึดฮัด]
[เสียงหอบคราง]
[เสียงดนตรีเร้าใจบรรเลง]
[เสียงคำราม]
[เสียงขึ้นลำ]
[เสียงกระสุนปืนเจาะโลหะ]
[ดนตรีเร่งจังหวะเร้าใจยิ่งขึ้น]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงขึ้นลำ]
- [เสียงปืน] - [กระสุนเจาะ]
[เสียงคำราม]
[เสียงปลอกกระสุนหล่นพื้น]
- [เสียงปืน กระสุนเจาะร่าง] - [คำรามแผ่ว]
[เสียงปืน]
[เสียงคำราม]
[เสียงขึ้นลำ]
[เสียงปืนขัดลำกล้อง]
[สัตว์ประหลาดคำราม]
- [เสียงปืนขัดลำกล้อง] - [เสียงคำราม]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงคำราม]
[สัตว์ประหลาดคำรามเกรี้ยวกราด]
[สัตว์ประหลาดคราง]
[เสียงลูกปืนหล่นลงพื้น]
[เสียงคำรามเกรี้ยวกราด]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงคำราม]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงคำราม]
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[เสียงคำรามเกรี้ยวกราด]
[สัตว์ประหลาดคราง]
[เสียงฮึดออกแรง]
- [แทซังครางฮึดฮัด] - [เสียงคำราม]
[เสียงประตูเหล็กปิดปัง]
[เสียงหอบแรง]
[เสียงกระแทกประตู]
- [กระแทก] - [ดนตรีหยุด]
- [ทั้งคู่หอบ] - [เสียงกระแทก]
- นั่นมันตัวบ้าอะไร - [สัตว์ประหลาดคราง]
[พูดหอบ] ไม่รู้ว่าอะไรค่ะ แต่ถูกสร้างขึ้นในนี้แน่นอน
- [สัตว์ประหลาดคราง] - [เสียงกระแทกประตู]
[เสียงคำราม]
[เสียงกระแทกประตู]
[เสียงสัตว์ประหลาดคราง]
[เสียงกระแทกประตู]
[เสียงสัตว์ประหลาดคราง]
[เสียงกระแทกประตู]
[เสียงสัตว์ประหลาดคราง]
[เสียงกระแทกประตู]
[เสียงหายใจหอบแรง]
[เสียงกระแทกประตู]
- [ดนตรีระทึกใจบรรเลง] - [เสียงคำราม]
[เสียงกระแทกประตู]
[เสียงสัตว์ประหลาดคราง]
[เสียงกระแทกประตู]
- [เสียงหายใจแรง] - [เสียงกระแทกประตู]
[ดนตรีค่อยๆ แผ่วลง]
[เสียงกระแทกประตู]
[เสียงคำราม]
[เสียงปืน]
[เสียงคำราม]
[เสียงขึ้นลำ]
- [เสียงปืนยิงเจาะร่าง] - [เสียงคำรามเกรี้ยวกราด]
[เสียงคำราม]
[เสียงปืน]
[เสียงคำรามเกรี้ยวกราด]
ก่อนอื่น ออกไปจากนี่กันก่อนเถอะ
ที่หลังห้องเครื่องหม้อน้ำ
มีทางไปถึงช่องระบายลมส่วนกลาง
ไปที่นั่นกันก่อนเถอะ
[เสียงหายใจแรง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงขึ้นลำ]
[ดนตรีระทึกใจเร่งจังหวะเร็วขึ้น]
[สัตว์ประหลาดคราง]
[เสียงคำราม]
[แผดเสียงคำรามเกรี้ยวกราด]
[เสียงหายใจแรง]
[แผดเสียงคำราม]
[เสียงคำรามเกรี้ยวกราด]
[เสียงคำราม]
[สัตว์ประหลาดคราง]
[เสียงครางและคำราม]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
วางอาวุธลง
[ตะคอก] ไม่ได้ยินหรือยังไง!
วางมีดลงซะ
[หายใจแรง]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างการหลีกหนีและเผชิญหน้า)
(ตอนที่ 5 - ดิ้นรน)
[ตะคอก] ฉันบอกให้วางมีด!
ทำตามที่เขาสั่งก่อนเถอะครับ
จะให้เราตายกันอยู่ในนี้เหรอคะ
หมายถึงอย่าเสี่ยงอันตราย เพราะความบ้าบิ่นอย่างไม่ยั้งคิดต่างหากล่ะ
นึกว่าประนีประนอมไวอย่างเดียว
ยอมแพ้ก็ไวแฮะ
เรียกตัดสินใจไวครับ
การตัดสินใจที่ยืดหยุ่นเพื่อรับมือกับ…
ความวิกฤต [หัวเราะฝืด]
เหมือนจะไม่ใช่เวลามาหัวเราะนะ
อย่างน้อยก็หนีสัตว์ประหลาดนั่นได้แล้ว
ไม่รู้สิ
ฝั่งไหนเป็นสัตว์ประหลาดกว่ากัน
ฉันเตือนครั้งสุดท้าย
วางมีดในมือแกลงเดี๋ยวนี้!
[ดนตรีช้าระทึกใจบรรเลง]
[แทซังหัวเราะเบาๆ]
การตายอย่างบุ่มบ่ามน่ะ คือการแพ้ให้พวกมัน
วางลงเถอะครับ
คนอย่างฉันไม่มีคำว่ายอมแพ้
ผมก็เกลียดความพ่ายแพ้เหมือนกัน
เพราะงั้นเชื่อผม แล้ววางลง
ผมไม่ได้อยากให้เราตาย แต่อยากให้รอดต่างหาก
[เสียงมีดหล่นพื้น]
[เสียงฝีเท้าวิ่งใกล้เข้ามา]
[ทหาร 1] อยู่เฉยๆ
[แทซังทำเสียงฮึดฮัด]
[ดนตรีลึกลับชวนพิศวงบรรเลง]
ไม่มีผู้รอดชีวิตเลยครับ
สารวัตรทหารกองหนึ่งตายหมดเลยเหรอ
ครับ ใช่ครับท่าน
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงโลหะกระทบกันดังอยู่ไกลๆ]
อย่าบอกนะ…
มันเริ่มเรียนรู้วิธีการใช้ลิฟต์อย่างนั้นเหรอ
ทำไมถึงปล่อยให้เรื่องเป็นแบบนี้
- ทำไม - ขอโทษครับท่าน
พวกผมเองก็ถูกโจมตีกะทันหันเหมือนกัน
แล้วตอนนี้ไอ้ตัวอย่างทดลองนั่นอยู่ที่ไหน
ไม่ต้องห่วงครับ ตอนนี้ลิฟต์ได้ถูกปิดใช้งานทั้งหมดแล้ว
กองพลปืนกลก็ประจำตำแหน่งทุกทาง ที่ไปชั้นใต้ดินชั้นที่หนึ่ง
เราระดมกองพลสู้รบมาด้วย
อีกไม่นานสถานการณ์น่าจะจบ
รู้ไหมว่าสิ่งที่ผมเกลียดมากที่สุดคืออะไร
เวลาเกิดปัญหาที่ไม่ควรเกิดยังไงล่ะ
และที่ยิ่งเกลียดไปมากกว่านั้น
ก็คือการที่แก้ปัญหาพวกนั้นไม่ได้
ขอโทษอย่างสูงครับ
การขอโทษอย่างไร้กำลังด้วยปากอย่างเดียว
โดยที่ไม่มีแผนรับมืออะไรเลย
เป็นสิ่งที่พวกล้มเหลวทำกัน โซมะซัง
แก้ไขซะ
ก่อนที่ปัญหาจะยุ่งยากไปกว่านี้
- เข้าใจหรือเปล่า - ครับ!
[เสียงเคาะประตู]
เราจับผู้บุกรุกได้คนนึงครับท่าน
[เสียงฮึดฮัดขัดขืน]
นึกว่าใครที่ไหน
คุณชายบริษัทบูกังไม่ใช่เหรอ
เคยได้ยินมาว่าคุณชายบ้านนั้นเป็นตัวปัญหา
แต่คราวนี้ก่อเรื่องใหญ่จริงๆ แฮะ
มากับจางแทซังแห่งคลังสมบัติทองหรือเปล่า
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา
อย่าบอกนะ…
ว่านายก็เป็นกบฏ
[เสียงจุนแทคเยาะหยันเบาๆ]
ช่วยเก็บเป็นความลับจากพ่อผมได้ไหม
[เสียงตบ]
อย่ามากวนส้นฉัน
มาทำตัวแบบนั้นที่นี่ไม่ได้
ไม่สำคัญหรอกนะว่านายเป็นลูกใคร
ซึ่งแปลว่าต่อให้นายตายอยู่ที่นี่ก็ไม่มีใครสนใจ
เข้าใจนะ
พาตัวไปที่ห้องทดลอง
ครับ
- [จุนแทคฮึดฮัด] - [ทหาร] ไป!
จวนเวลาเงินบริจาคของโรงพยาบาลจะหมดพอดี
เหมาะเจาะเลย
สั่งสอนเตือนสติซะหน่อย แต่อย่าให้ถึงตาย
[เสียงไขกุญแจประตูลูกกรง]
[ทหาร] เข้าไป!
[จุนแทคร้องคราง]
[เสียงปิดล็อกประตูลูกกรง]
เปิดประตู! เปิดนะ!
เปิดสิ!
[จุนแทค] ปล่อย! ปล่อย!
[ทหาร] ยื่นมือมา!
[จุนแทคฮึดฮัด] แม่งเอ๊ย!
[จุนแทคครางฮึดฮัด]
[เสียงหายใจหอบแรง]
[เสียงกระแทกลูกกรง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงถอนใจแรง]
[ทหาร] ผู้คุมครับ
ว่าไง
ข้อความจากหมวดกักกันโรคครับ
จับผู้บุกรุกสองคนได้ที่ชั้นใต้ดินชั้นที่สอง พันโทคาโต้คุมตัวอยู่ครับ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
- นั่นใคร - ผู้บุกรุกที่ซ่อนตัวอยู่ในอาคารครับ
[ผู้หญิง 1] นั่นนายท่านจาง
- [ผู้หญิง 2] นายท่านจางเหรอ - [ผู้หญิง 1] นายท่านจาง
[เสียงนักโทษกระซิบกระซาบ]
หุบปาก!
[เสียงกระซิบกระซาบหยุด]
หมอนี่ฉันเอาตัวไปเอง
- พาตัวมา - [ทหาร] ครับ
- [ดนตรีระทึกใจบรรเลง] - จะพาผมไปไหน
- ผู้หญิงล่ะ! - [ทหาร] อย่าขยับ!
ห้ามแตะเธอนะโว้ย!
อะไรกันเนี่ย
นี่สาวแกหรือไง
[ทหาร] ไปได้แล้ว
อย่าไปไหนนะ ผมจะตามไปหาให้ได้
ไม่ว่ายังไงผมจะไปหาคุณ
ผมสัญญาว่าจะไป!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงสัตว์ประหลาดครางเบาๆ]
[คาโต้อ่านบันทึก] เจ้าสิ่งนั้น… บางทีอาจมีสติปัญญากว่าที่คิด
มันรู้วิธีใช้ลิฟต์
มันซ่อน ไม่ปรากฏตัวออกมา นานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
มันกำลังเล็งเป้าหมายอะไรอยู่กันแน่
- [เสียงเคาะประตู] - [เสียงประตูเปิด]
[ทหาร] เมื่อครู่ทางเราจับพวกผู้บุกรุกได้ครับ
พวกมันบอกว่าได้พบกับตัวอย่างทดลองครับ
[เสียงร้องคราง]
[เสียงฮึดฮัด]
[ดนตรีทำนองเครียดบรรเลง]
[เสียงชักดาบออกจากฝัก]
[เสียงหายใจแรง]
เอาละ…
ทีนี้มาคุยกันหน่อยดีไหม
แกแอบบุกเข้ามาที่นี่เพื่ออะไร
เป้าหมายของแกคืออะไร
ฉันไม่จำเป็นต้องตอบแก
เป็นแค่โชซอนชั้นต่ำสกปรก คิดว่าเก่ง
ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้เลย
[หัวเราะเย้ยหยัน]
เป็นโชซอนมันชั้นต่ำสกปรกมากเลยอย่างงั้นเหรอ
แล้วเรื่องชั่วๆ ที่พวกแกทำที่นี่มันสูงส่งนักหรือไง
ตอบ…
ฉัน…
มา…
ซะ
ฉันไม่มีหน้าที่ตอบคำถามแก ถ้าโง่มากนักก็ไปตายซะ
เพราะนั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน
[แชอ๊กร้อง]
ทีนี้ เรามาเริ่มกันใหม่ดีไหม
เหตุผลที่แกแอบบุกเข้ามาที่นี่
คืออะไร
[หายใจหอบสั่นระรัว]
[แทซัง] อยากคุยเรื่องอะไรล่ะ
คงรู้ข่าวการทิ้งระเบิดที่โตเกียวเนอะ
ก็ ได้ยินข่าวลือคร่าวๆ
[โซมะ] ก็นั่นแหละ
ถึงสงครามจบลง ฉันก็ไม่คิดจะกลับโตเกียว
ทั้งลูกและเมียฉัน
ต่างก็ชอบกยองซอง และอยากอยู่ที่นี่กันต่อ
แล้วยังไง
ทุนตั้งถิ่นฐาน 300 เยน กับบ้านหลังนึง
และร้านค้ากว้างสิบพย็องคือเงื่อนไข
หากจัดเตรียมให้ฉัน
ฉันจะปล่อยให้นายรอดออกไปจากที่นี่
[แทซังถอนใจแรง]
แล้วทำไมฉันต้องรับเงื่อนไขนั้นด้วย
เพราะว่านายเคยเป็นหนี้ชีวิตฉันแล้วครั้งนึง
[ทหาร] งั้นเราขอตรวจสอบหน่อยได้ไหมครับ
[ดนตรีลึกลับชวนพิศวงบรรเลง]
[ซาชิโมโต้] ยังอยากตรวจสอบอะไรอีกไหมครับ
[ทหาร] ไม่ครับ ขอโทษด้วยครับ ซาชิโมโต้ซัง
[โซมะ] บอกตามตรง ฉันก็แอบอึ้งนะ
ได้ยินว่าเข้ามาตามหาอากิโกะ
ไม่คิดว่าจะแอบช่วยเด็กๆ ออกไปด้วย
ว่าแต่มยองจาอยู่ที่ไหน
ถอดใจเถอะ
เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะพาเธอออกไป
แผนการของนายมันล้มเหลว
แล้วคนโชซอนที่ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินเมื่อกี้คืออะไร
ทำเรื่องบ้าอะไรอยู่
ถึงขั้นจับตัวผู้หญิงกับเด็กๆ ที่บริสุทธิ์มาด้วย
แล้วไอ้สัตว์ประหลาดน่ากลัวนั่นอีกล่ะ
สร้างอะไรแบบนั้นขึ้นมาทำไมกันแน่
หรือว่า ในที่แห่งนี้ กำลังทำการทดลองกับมนุษย์อยู่จริงๆ
[ถอนใจแรง]
นี่แปลว่าจะ…
ปฏิเสธเงื่อนไขฉันใช่ไหม
[ถอนใจแรง]
ยุนแชอ๊กล่ะ
ผู้หญิงที่มากับฉัน ตอนนี้เธออยู่ไหน
- [เสียงตบแรง] - [เสียงร้องคราง]
[เสียงร้องคราง]
[เสียงฮึดออกแรงเตะ]
- [เสียงไอ] - [ทหาร] คงเจ็บน่าดู
[ทหารพากันหัวเราะ]
ร้องโอดโอยเชียว โหดสุดๆ
- [เสียงฮึดออกแรงเตะ] - [แชอ๊กครางไอ]
- [เสียงหอบเหนื่อย] - [แชอ๊กไอ]
[ร้องคราง]
[เสียงร้องคราง]
ถ้าอยากจะรอดก็ต้องรับเงื่อนไขฉัน
แล้วหนีไปจากที่นี่คนเดียวซะ
ถึงหนีออกไปคนเดียว ยังไงก็ตายอยู่ดีนั่นแหละ
เพราะงั้นบอกที่อยู่ของอากิโกะกับยุนแชอ๊กมาซะ
ไม่งั้นก็ไม่ต้องเจรจา
[ถอนใจแรง]
[เสียงร้องคราง]
แกแอบบุกเข้ามาที่นี่ทำไม
เป้าหมายแกคืออะไร
ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้!
ไปตายซะไป
[เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ]
จับมันไว้
[เสียงแชอ๊กหายใจแรง]
ฉันน่ะรู้ดีเชียวละ
ว่าพวกผู้หญิงอย่างแก ต้องรับมือด้วยยังไง
[เสียงตัดกระดุมหลุดหล่นพื้น]
[ตะคอก] ตอบฉันมานังโชซอน!
[เสียงกระดุมร่วงกราว]
[เสียงแชอ๊กหายใจแรง]
แกอาจจะใช้กำลังขืนใจฉันได้
แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าแกชนะ
ยังไม่เข้าใจอีกหรือไง
นังสารเลว
[ตะโกน] ฉันจะฆ่าแก!
[คาโต้] หยุดนะ!
พอได้แล้ว จ่าสิบเอกฮาเนดะ
ไม่ครับ ผมจะสั่งสอนบทเรียนให้นังนี่
ยังไม่รู้อีกเหรอ
ว่านายพ่ายแพ้แล้ว
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงเปิดประตูกรงขัง]
[ดนตรีช้าบรรเลง]
[เสียงประตูปิดล็อก]
[เสียงถอนหายใจ]
[ดนตรีเศร้าสร้อยบรรเลง]
[นาวอล] เธอพูดถูกจริงๆ…
เมื่อคิดว่า
ดอกซากุระเบ่งบานอย่างสวยงาม
มันก็เริ่มร่วงโรยซะแล้ว
[เสียงประตูเปิดปิด]
[คู] คุณนาวอล
นายท่านจางเป็นยังไงบ้าง กลับมาหรือยัง
ยังไม่กลับมาเหรอครับ
ดูท่าคุณ…
คงไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนเลยสินะคะ
อ้อ…
ดูเหมือนว่า เมื่อคืนคุณออกไปข้างนอกตอนดึก
ใช่ค่ะ
[เสียงหอบ]
เชิญนั่งเลยครับ
[เสียงหายใจแรง]
พอได้รับข่าวผมก็วิ่งแจ้นมาเลยครับ
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
- กาแฟสักแก้วไหมครับ - ขอน้ำเปล่าแก้วนึง
ลูกชายที่ไม่รู้จักโตของคุณ
ก่อเรื่องใหญ่มากเข้าน่ะครับ
เมื่อคืนเขาแอบบุกเข้าโรงพยาบาลองซองครับ
ช่างน่าอับอายจริงๆ ครับ ที่เขาไปรบกวนแบบนั้น
ไม่ใช่แค่รบกวนหรอกนะครับ
สถานการณ์ค่อนข้างรุนแรง
นอกจากบุกรุกแล้ว ยิ่งกว่านั้น…
ได้ยินว่าเขาเป็นกบฏนะครับ
ถ้าพลาดขึ้นมา นอกจากลูกคุณแล้ว
บริษัทบูกังก็อาจจะเป็นอันตรายไปด้วย
[เสียงถอนใจ]
[เสียงหายใจแรง]
แกเป็นกบฏเหรอ
แล้วไง พวกแกต้องการอะไร
อิสรภาพแห่งโชซอน
อะไรแบบนั้นเหรอ
[เสียงจุนแทคฮึดฮัด]
[จุนแทคร้อง หายใจแรง]
[จุนแทคร้องฮึดฮัด]
อย่า!
[เสียงคราง]
[จุนแทคหายใจแรง]
บอกตามตรงนะ
การทรมานไม่ใช่แนวฉัน
ไหนจะเหนื่อย น่าอึดอัด แถมเลอะเทอะอีก
สำหรับฉันแล้วนะ
สู้เอาแกขึ้นไปบนนั้น
แล้วเปิดกะโหลก ไม่ก็เปิดหน้าท้องแทนดีกว่า หมดจดกว่าเยอะ
เขียนชื่อพวกผู้บุกรุกที่เข้ามากับแก
และเป้าหมายที่เข้ามาที่นี่ลงไปให้ชัดเจน
ฉันให้หนึ่งชั่วโมง
ถ้าแกไม่เขียนลงไป แกจะไม่ได้อยู่ที่นี่
แต่จะได้ไปนอนอยู่บนเตียงชำแหละตรงนู้นแทน
[เสียงสูบพ่นบุหรี่]
อิสรภาพแห่งโชซอน
ไร้เดียงสาเกินไปหน่อยหรือเปล่า
บริษัทบูกังมีกินมีใช้ตอนนี้เพราะใคร
[หัวเราะเยาะเบาๆ]
ไอ้ปัญญาทึบเอ๊ย
[เสียงคราง ถอนใจ]
[ภารโรง] ถ้าลงไปถึงคุกใต้ดินนั้นได้
ช่วยหาน้องชายผมด้วยนะครับ
เขาชื่อโอซังด็อก
ที่ข้างหูขวามีไฝสีดำขนาดหัวแม่โป้งอยู่ครับ
[เสียงอาเจียน]
[ไอ]
[คราง]
ทำไมดื่มขนาดนั้นล่ะ
คิดว่าเมาหัวทิ่มจะแก้ปัญหาได้เหรอ
[จุนแทคคราง]
แต่ได้อ้วกแล้วก็สบายขึ้นอยู่นะ
มีสายโทรมาจากอันกุกดงหลายสายแล้ว
พอแค่นี้แล้วกลับบ้านไปเถอะ
แทซัง…
ฉันอับอายในตัวพ่อฉันมากเลย
อับอายที่พ่อฉันมีชีวิตหรูหรา เพราะเข้ากับพวกฝ่ายญี่ปุ่น
ส่วนฉันที่อยู่ดีกินดีไปด้วย ก็น่าสมเพชชะมัด
ไอ้พวกที่มาเลียแข้งเลียขาพ่อฉัน เพื่อหวังจะได้เงิน
พอหันหลังก็ชี้หน้า กระซิบกระซาบด่าเรา
ฉันอายกับเรื่องนั้นเหลือเกิน
เพราะอย่างนั้นฉันเลยจัดการให้หมดแล้วไง
ไอ้พวกที่ชี้หน้าด่านายน่ะ
[จุนแทคหัวเราะเบาๆ]
นายนี่มันแปลกตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
ทั้งที่ต่อสู้เก่งที่สุด กลับไม่ยอมเป็นหัวโจก
เพราะว่าตั้งแต่ตอนนั้น การทำมาหากินสำคัญที่สุด
นายทั้งหัวดี ทั้งมีความสามารถ
ทำไมต้องเป็นโรงจำนำด้วย
[แทซังสูดหายใจลึก]
ทั้งความชอบ ทั้งความถนัด
เหมาะกับฉันที่สุดแล้ว
ในฐานะลูกผู้ชาย
นายไม่คิดจะมีเป้าหมาย ที่มันใหญ่กว่านี้จริงๆ เหรอ
นายนี่มันแน่วแน่จริงๆ
พูดเหมือนเดิมมาสิบปีแล้ว ไม่รู้จักเบื่อบ้างหรือไง
เพราะนายเป็นคนดีไง
เป็นเพื่อนคนเดียวที่ยอมรับในความจริงใจ
ความรักชาติและทุกอย่างในตัวฉัน
เพราะงั้นเข้าร่วมกลุ่มคนรักชาติ กับเราเถอะแทซัง นะ!
ไปไกลๆ เลย เดี๋ยวกลิ่นเหล้ามันก็ติดสูทใหม่ฉันพอดี
มาร่วมใช้ชีวิตและตายอย่างมุ่งมั่น เพื่อประเทศนี้ไปกับฉันเถอะนะ หา!
- โอ๊ย - ก็บอกว่าไม่ไง
ฉันจะอยู่ไปนานๆ อย่างเฉื่อยชาเว้ย
เดี๋ยวเหอะ เอ้าเฮ้ย นี่!
นี่ แทซัง ฉันพูดยังไม่จบเลยนะ เดี๋ยวก่อน
[ดนตรีเศร้าค่อยๆ หยุดบรรเลง]
แม้แต่เจ้าของคลังสมบัติทองผู้เลื่องชื่อว่ามั่งคั่ง
ก็หนีไม่ได้สินะ
หาเงินได้เยอะขนาดนั้น ไม่ใต้โต๊ะคนใหญ่คนโตเอาไว้เหรอ
ถูกลากมาถึงที่แบบนี้ได้ยังไงครับ
นั่นน่ะสิครับ
เพราะมยองจาแห่งวสันต์จันทรานั่นแหละ
ไม่ใช่สิ
ไม่ใช่เพราะมยองจา เพราะอิชิคาว่าละมั้ง
ไม่ใช่สิ
เพราะภรรยาหมอนั่นรึเปล่า
คือ…
[เสียงกระแอม สูดหายใจ]
คุณเข้ามากับสหายควอนเหรอครับ
อย่าตีค่าเขาอยู่ในระดับเดียวกัน กับคนอย่างผมเลยนะครับ
เพราะว่าเขาลงทุนเสี่ยงชีวิต เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าแค่คนอย่างมยองจา
[ถอนใจ]
ถึงชีวิตคนจะเป็นสิ่งธรรมดาและต่ำต้อย
แต่ผมก็กลัวอยู่ดี เมื่อคิดถึงการที่ต้องเสียมันไป
โอ๊ยตายจริง ผมพูดไปเรื่อยเลยแฮะ
ผมควรหยุดพูดซะที แล้วค่อยๆ เตรียมตัวออกไปจากที่นี่ได้แล้ว
[ผู้ชาย] หมายความว่าไงครับ
จะหนีออกไปยังไงเหรอ
[หัวเราะหึๆ]
ผมจางแทซังนะ
คิดว่าเจ้าของคลังสมบัติทองผู้เลื่องชื่อว่ามั่งคั่ง
จะถูกจับโดยไม่มีใครคอยช่วยเหรอครับ
[ดนตรีช้าบรรเลง]
จากนี้ไป ช่วยทำสามเรื่องนี้ให้ฉันที
อย่างแรก ช่วยแจ้งข่าว ไปถึงคุณนาวอลที่คลังสมบัติทอง
[เสียงโทรศัพท์ดัง]
ฮัลโหลๆ
คะ
ค่ะ นาวอลพูดสายอยู่ค่ะ
ข้อความจากนายท่านจางครับ ฟังให้ดีนะ
ว่ามาเลยค่ะ
แล้วข้อที่สองล่ะ
จัดการผู้คุมกับทหารเวรออกจากตรงนั้นให้หมด
พวกนายสองคน ตามฉันมาหน่อย
ตอนนี้เลยเหรอครับ
[โซมะ] เรื่องตัวอย่างทดลองที่ชั้นใต้ดินชั้นที่สี่
หุบปากแล้วตามฉันมา!
ครับ
เฮ้ย!
ตรงนั้นน่ะ! นายด้วย!
[ทหาร] ครับ
[เสียงประตูเปิดปิด]
เสียงดนตรีช้าบรรเลงต่อเนื่อง
[เสียงไขกุญแจประตู]
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
[ผู้ชาย] โอ้!
- ให้พวกเราออกไปด้วยนะครับ - พาเราไปด้วยนะ
นายท่านจาง อย่าทิ้งพวกเรานะครับ พาพวกเราออกไปด้วย
ช่วยผมด้วยครับ นายท่านจาง
ช่วยฉันด้วยค่ะ นายท่านจาง
[เสียงล็อกกุญแจ]
รอ 30 นาทีนะครับ แล้วผมจะกลับมาอีก
นายท่านจาง จะให้เราเชื่อได้ยังไง
ถ้าออกไปแล้วคุณไม่กลับมาอีกล่ะ
แหม ระแวงเก่งเหลือเกินนะคุณเนี่ย
ผมจะกลับมาให้ได้
เพราะฉะนั้น ห้ามเคลื่อนไหวเด็ดขาด จนกว่าผมจะกลับมานะครับ
อื้อ
- [ผู้ชาย 3] นายท่านจาง - [ผู้ชาย 4] เดี๋ยวๆ นายท่านจางจะไปไหนน่ะ
ข้อสามที่ขอ ไม่ไหวหรอก นายอาจจะตายก็ได้นะ
จะตายหรือไม่ตาย เรื่องนั้นเดี๋ยวฉันตัดสินใจเอง
ยุนแชอ๊กน่ะ
ตอนนี้อยู่ที่ไหน
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
เอาไหม
ขอบคุณค่ะ
ฉันไม่รู้ภาษาโชซอนหรอก
เพราะอยู่แต่ที่แมนจูเรียมานาน
กับหมวดกักกันโรคน่ะเหรอคะ
คุณพาสัตว์ประหลาดนั่นมาจากที่นั่นด้วยหรือเปล่า
นี่เธอ…
อยู่คณะต่อต้านเหรอ
ฉันตามหาแม่ที่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อนค่ะ
ระหว่างที่ตามหาอยู่ก็เลย
ได้รู้เข้าว่าพวกคุณทำอะไรกันที่เกาะมันวอล
[เสียงสูดหายใจลึก]
ไม่คิดเลยว่าจะมาได้ยินเรื่องเกาะมันวอลที่นี่
สัตว์ประหลาดตัวนั้น พามันมาถึงกยองซองทำไมคะ
เพราะความใคร่รู้ และมุ่งมั่นในฐานะนักวิทยาศาสตร์
และความรักต่อสิ่งที่ฉันเนรมิตขึ้น
ก็…
ด้วยเหตุผลที่ซับซ้อนงั้นแหละ
ว่าแต่ว่า…
[ดนตรีลึกลับชวนพิศวงบรรเลง]
เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า
ฉันมั่นใจ…
ว่าเคยเห็นสายตานี้จากที่ไหน
เธอบอกว่า…
แม่ที่เธอกำลังตามหาอยู่ชื่ออะไรนะ
ชเวซองชิมค่ะ
เซชิน
เธอชื่ออะไร
ชเว…
ซองชิมค่ะ
เซชิน
ว่าแต่…
คุณถามถึงชื่อแม่ฉันทำไมเหรอคะ
เจอตัวเป็นๆ แล้วเป็นไง
ตัวอย่างทดลองของฉันน่ะ
มันน่ากลัวค่ะ
แล้วตอนที่ได้เผชิญหน้ากับตัวอย่างทดลองนั่น
รู้สึกแปลกๆ อะไรบ้างหรือเปล่า
ก็ไม่เชิง
เพราะฉันมัวแต่วิ่งหนีสุดชีวิต
เหมือนมันมีแต่สัญชาตญาณให้โจมตี
[ถอนใจแรง]
ถึงตาคุณตอบคำถามฉันบ้างแล้ว
คุณถามถึงชื่อแม่ฉันทำไมคะ
หรือว่าคุณ…
รู้จักแม่ฉันงั้นเหรอคะ
เธอก็พูดภาษาญี่ปุ่นเก่งออก
ทำไมเมื่อกี๊ปล่อยให้ตัวเองถูกทรมาน
ต่อให้ฉันยอมตอบคำถามไปดีๆ
คุณว่ามันจะต่างออกไปเหรอ
งั้นเหรอ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
- พาตัวเธอไป - [ทหาร] ครับ
ห้ามแตะต้องผู้หญิงคนนั้นโดยที่ฉันไม่อนุญาต
[ดนตรีค่อยๆ หยุดบรรเลง]
ถ้าขัดขืนคำสั่งฉัน
นายจะถูกลดขั้นไปเป็นพลทหารธรรมดา
[คาโต้] เข้าใจใช่ไหม
[ฮาเนดะ] ครับ
[เสียงล็อกประตูกรงขัง]
รอก่อนเถอะ แกน่ะ
ฉันจะฆ่าแกให้ได้
ถ้าทำได้ก็ลองดูสิ
ทหารชั้นผู้น้อย
- [เสียงทหารพากันหัวเราะ] - [ทหาร 1] "ทหารชั้นผู้น้อย"
[ทหาร 2] "ทหารชั้นผู้น้อย"
ทหารชั้นผู้น้อย
[เสียงหัวเราะหยุด]
หุบปากซะ
แกอยากตายหรือไง
หา!
ผู้บัญชาการอาซาโนะเรียกพบครับ
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงหนักหน่วง]
[ทหาร] วันนี้นี่มันเรื่องเยอะเรื่องแยะจริงๆ…
[ดนตรีค่อยๆ แผ่วลง]
[เสียงถอนหายใจยาว]
[ถอนใจ]
ถึงไม่รู้จักโตแต่เขาก็เป็น
ลูกชายคนเดียวในสองรุ่น
เป็นคนที่จะสืบทอดสกุล
ได้โปรดมีเมตตา ยกโทษให้เขาสักครั้งนะครับ
[ถอนใจ]
ขอร้องละครับ อิจิโร่ซัง
[ถอนใจ]
ทำผมลำบากใจจริงๆ
ดูไปก่อนแล้วกันครับ
[ถอนหายใจ]
ใส่ไปครบถ้วนหรือเปล่า
ครับ
ผมใส่ไปให้ตามที่สั่งเลยครับ
[ดนตรีช้าบรรเลง]
[พ่อจุนแทค] เขาเป็นพวกกลับกลอก
เราจะต้องเตรียมแผนสำรองเอาไว้ด้วย
ครับ
[นาวอล] ถ้าเป็นเรื่องนั้นให้เราจัดการเถอะค่ะ
พวกคุณคือคนของคลังสมบัติทองนี่
[นาวอล] ค่ะ
ที่พวกเรามาเพราะมีแผนจะช่วย…
คุณชายจุนแทคเช่นเดียวกันค่ะ
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[ถอนใจ]
[ดนตรีลึกลับชวนฝันบรรเลง]
[เสียงสะอื้นเบาๆ]
[ดนตรีทำนองเศร้าโหยหาบรรเลง]
[เสียงร้องไห้]
[กลั้นน้ำตา]
[เสียงสะอื้นไห้]
(แม่คิดถึงลูก แชอ๊ก ลูกสาวแม่)
[เสียงสะอื้นไห้]
[เสียงสะอื้นไห้ต่อเนื่อง]
[คาโต้] เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า
ฉันเคยเห็นสายตานี้จากที่ไหน
แม่ที่เธอกำลังตามหาอยู่ชื่ออะไรนะ
[เสียงสะอื้นไห้]
- [ดนตรีเศร้าบรรเลง] - [ซองชิมพูดเบาๆ] อยากมี…
ชีวิตอยู่
แม่อยากอยู่…
เพื่อเจอหน้าลูก
ลูกสาวแม่
[พูดแผ่ว ไร้เสียง] แชอ๊ก
[เสียงสะอื้น]
[เสียงร่ำไห้]
[กลั้นน้ำตา]
[เสียงสูดหายใจเข้าลึก]
[เสียงสะอื้นไห้]
[สะอื้นไห้ต่อเนื่อง]
[ดนตรีค่อยๆ แผ่วและหยุดบรรเลง]
หิวไส้จะขาด
นี่กี่โมงแล้วเนี่ย
ยังเหลืออีกหนึ่งชั่วโมง
[เสียงของหล่นบนพื้นเบาๆ]
- เฮ้ย ของจริงว่ะ! - อะไรวะ
คาราเมลเหรอ
ของหายากแบบนี้ ทำไมถึงกลิ้งมาอยู่แถวนี้ได้
ตรงนี้มีอีกอัน
- [เสียงประตูเปิด] - [เสียงเตะป้าบ]
[เสียงต่อสู้ฮึดฮัด]
โอ๊ย!
[ถอนหายใจ]
[แทซัง] นี่คุณ! เป็นไรไหม
[เสียงไขกุญแจประตูลูกกรง]
เป็นอะไรไป บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า คุณยุนแชอ๊ก
เกิดอะไรขึ้นเหรอ ทำไมเป็นแบบนี้
[เสียงดนตรีช้าบรรเลงเบาๆ]
คุณแม่ฉันเคยอยู่ที่นี่
คุณแม่เหรอ
(แม่คิดถึงลูก แชอ๊กลูกสาวแม่)
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
คุณแม่คุณเหรอครับ
ท่านอาจยังอยู่ที่นี่ก็ได้
ผมเข้าใจคุณนะ แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่สู้ดี
ทำไมเราไม่…
นายท่านจาง ทำตามแผนของคุณเถอะค่ะ
จากนี้ฉันจะลงมือของฉันเอง
ก็แล้วคุณจะไปลงมือเองที่ไหนล่ะครับ
ฉันรู้แล้วว่าคุณแม่อยู่นี่ ฉันกลับไปเฉยๆ ไม่ได้หรอก
ฉันจะไปตามหาคุณแม่
ฟังนะครับ
ตอนนี้ทหารญี่ปุ่นกระจายอยู่ทั่วทุกทิศเลย
พวกนั้นติดอาวุธครบมือ ตามหาเรากันทั่ว
ไหนจะสัตว์ประหลาดลึกลับออกอาละวาดอีก คุณคนเดียวจะทำอะไรได้ล่ะครับ
อย่าทำอย่างงี้เลย วันนี้เราออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ
ผมจะใช้หนทางอื่นช่วยสืบหาข่าวคุณแม่คุณเองนะ
ถ้าเกิดไปเจอกับสัตว์ประหลาดตัวเมื่อกี้อีก จะทำยังไงล่ะ
คุณคนเดียวคิดจะสู้กับมันยังไง
แบบนั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ…
[ดนตรีเศร้าซึ้งบรรเลง]
ขอบคุณนะคะ
แล้วก็ขอโทษที่อยู่ด้วยจนถึงที่สุดไม่ได้
ต้องไปให้ได้เหรอ
สิบปีนะคะ
สิบปีที่ผ่านมา ฉันไปมาหมดทุกที่เพื่อตามหาคุณแม่
แล้วฉันรู้แล้วว่าท่านอยู่นี่
ก็ต้องไปหาท่านสิ
[ดนตรีซึ้งเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีนุ่มนวลชวนฝันบรรเลง]
คุณอย่าตายนะครับ
[ดนตรีค่อยๆ แผ่วลงและหยุดบรรเลง]
[ดนตรีทำนองเศร้าสร้อยบรรเลง]
[เสียงสะอื้นไห้]
[เสียงร้องไห้]
[เสียงสูดน้ำมูก]
[สะอื้นไห้]
(คลังสมบัติทอง)
[เสียงสะอึกสะอื้น]
[เสียงสะอื้นไห้]
(นายท่านจางแทซังแห่งคลังสมบัติทอง)
[เสียงคราง ร่ำไห้]
[ดนตรีช้าเศร้าๆ บรรเลง]
(นักแกะรอย ยุนแชอ๊ก)
(นักแกะรอย ยุนจุงวอน)
(เป้าหมายในการเข้ามา คืออีอินฮยอก กลุ่มคนรักชาติ)
[ดนตรีแผ่วลงและหยุดบรรเลง]
[เสียงหายใจหอบ]
อะไร หายไปไหนกันหมดเนี่ย
[เสียงปืนดังก้อง]
[เสียงขึ้นลำ]
คุณน่ะ…
รู้ใช่ไหมว่าชเวซองชิมเป็นใคร
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
ตอนนี้เธออยู่ไหน
[เสียงขึ้นลำ]
[เสียงปลอกกระสุนหล่นบนพื้น]
[ตะคอก] ตอบมาสิ!
ตอนนี้แม่ฉันอยู่ที่ไหน
[เสียงสัตว์ประหลาดคำราม]
[ดนตรีเครื่องสายบรรเลงเร้าใจยิ่งขึ้น]
[เสียงปืน]
[ดนตรีเร้าใจบรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
[ดนตรีเร้าใจบรรเลง]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]