POTWÓR Z GYEONGSEONGU
Matka powiedziała mi kiedyś:
„Za pomocą jednego sznurka można stworzyć wiele kształtów.
Wyobraź więc sobie, ile kształtów może powstać,
gdy spotkają się dwie osoby.
Te niepojęte sploty losu
kształtują nowe życie
i nadają mu kierunek.
Po jednym pozornie przypadkowym spotkaniu
dni, ery i przestrzenie
zaczynają posuwać się w jednym kierunku”.
Powstałego przyciągania, tak eterycznego, choć wyrazistego i namacalnego,
nie da się zmierzyć.
Ta niemierzalna siła zwala cię jednak z nóg.
Przyciąga bez końca, aż dwie osoby w końcu się połączą.
Powiedziała, że to potęga przeznaczenia.
Wybacz mi.
Spóźniłem się.
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY PRZYCZYNOWOŚCIĄ A PRZEZNACZENIEM
ODCINEK 4: ODCISKI
Skąd wystrzelono fajerwerki?
Ze wschodniego zbocza Namsan, koło szpitala Ongseong.
- Ongseong? - Tak jest.
Muszą tu gdzieś być!
Znaleźć chuliganów od fajerwerków!
Tak jest!
Tutaj!
Tam!
Ruchy!
- Gdzie jest teraz Jang Tae-sang? - Proszę wybaczyć.
Śledziłem go, ale…
Gdzie go zgubiłeś?
W drodze do trzeciego dystryktu Bonjeongu.
Nie, zawiniłem.
Dość już, zapłacę.
Gdzie my…
- Hej. - Co do licha?
Ej ty!
Spuść z tonu.
Oczekuję za to przeprosin!
Ej, odpuść. Jeszcze jedna kolejka.
Długość rękawów i nogawek zgodna z oczekiwaniami?
Pasują idealnie.
Do twarzy mi w tym odważnym stylu.
Jest pan ranny?
Riksza?
Stoi na tyłach.
Pomieściłbyś człowieka w swojej rikszy?
Na kiedy?
Spotkajmy się o 21.00 za sklepem krawieckim pana Heo.
To wystarczy?
Zwrócę rikszę, gdy załatwię swoje sprawy.
Proszę zaczekać.
Niech mistrz dba o siebie.
Czy to możliwe,
że Jang Tae-sang dostał się do szpitala Ongseong?
Zgadza się.
Ja, Jang Tae-sang,
postanowiłem włamać się do szpitala,
aby chronić swój sklep i swoich ludzi, pomimo odniesionych obrażeń.
Ponoć wyciąga pan kogoś ze szpitala Ongseong.
Chciałbym pomóc.
Może pana spotkać krzywda.
- Proszę pozwolić mi pomóc. - Idę z wami.
Nie idziemy na spacerek.
Mój towarzysz został aresztowany i zabrany do szpitala.
Nie zawadzę w szukaniu Myeong-ji. Pomóż mi tylko wejść.
Mogę wyciągnąć stamtąd tylko Myeong-ję.
Musisz znaleźć własne wyjście ze szpitala.
Wiem o tym.
Jakbyś miał jakiekolwiek kłopoty,
będę zmuszony cię porzucić.
Nie będę żywił urazy.
Proszę to jeszcze przemyśleć.
Ten plan jest zwyczajnie niebezpieczny.
Proszę posłuchać.
Jestem Jang Tae-sang.
Japońskie pociski i miecze mają to w głębokim poważaniu.
W pojedynkę uniknę wszystko. Więc spokojna głowa.
Wróćże żywy, mistrzu Jang.
Czeka na pana ulubiony koniak.
Chodźmy.
Ryzykowałem życiem, ale…
Nie tak się umawialiśmy.
Ponoć znalazłaś Myeong-ję, wysłałaś nawet wiadomość. Co to ma być?
Gdy uda wam się wyjść stąd i wyślecie sygnał,
wyciągnę ją stamtąd.
Dobrze. Powiedzmy, że zaistniało nieporozumienie.
Ale o co biega z tymi dziećmi?
Znasz je?
- Nie. - Więc dlaczego?
W jakim celu przygarniasz zgraję nieznajomych?
Co ty sobie myślisz? Dlaczego?
Aby ich uratować.
Inaczej te dzieci umrą.
Omówmy to, jak stąd zejdziemy.
Dwóch już nie żyje.
Reszta przez jakiś czas nie wzniesie rabanu.
Dobra, dzieciaki. Za mną.
Śmiało.
Idziemy.
Za mną.
Jaki znowu wypadek?
Nie ma śladu włamania z zewnątrz.
Musiały to zrobić zbiegłe dzieci.
Nie stójcie tak!
Rozdzielić się i znaleźć dzieci! Już!
Tak jest!
Co to ma być? Gdzie jest Myeong-ja?
Sam nie wiem.
- Kim, do licha, są te dzieci? - Sam chciałbym wiedzieć.
Były w laboratorium.
Laboratorium?
- Mają tu laboratorium? - A coś ty za jeden?
Kwon Jun-taek, przyjaciel Tae-sanga.
Opowiadał mi o waszej dwójce.
A ten Japończyk?
Pracuje w tym szpitalu.
Nie wygląda na żołnierza ani lekarza.
Możemy mu ufać?
Priorytetem jest uratowanie Myeong-ji. Skupmy się teraz na tym.
Trzeba najpierw przedyskutować temat dzieci.
O jakim laboratorium mowa?
Pracowałam w fabryce amunicji,
zanim mnie tu zaciągnięto.
Każdego dnia dają mi zastrzyki.
A co to za zastrzyki?
Nie wiem.
Obserwowałam, jak pozostałe dzieci po kolei umierają.
Niektóre umarły po wysokiej gorączce.
Inne we śnie.
Codziennie słyszę, jak ludzie krzyczą w agonii…
Błagają o życie.
Wciąż krzyczeli,
aby pozwolić im żyć.
W Mandżurii było podobnie.
Przeprowadzano tam nieludzkie eksperymenty.
Wygląda na to, że tu robią to samo.
No to co?
Czyżbyś sugerowała, że Myeong-ja spotkał podobny los?
Być może.
Tym bardziej nie należy marnować czasu.
Każda chwila zwłoki to zagrożenie dla Myeong-ji.
- Najpierw dzieci muszą… - To mnie nie dotyczy.
Narobiłaś bałaganu, więc posprzątaj go.
Naprawdę zignorujesz te dzieci?
Mam własny orzech do zgryzienia. Problemów mam po uszy.
Jeśli nie dostarczę Myeong-ję Ishikawie,
stracę wszystko, co moje, a także bliskich.
Nie mam powodu, aby zadbać o nieznajomych.
Nie próbuj wywołać we mnie poczucia winy. Nie zaryzykuję dla nich życia.
Znajdę tylko Myeong-ję i ją wyprowadzę, jasne?
Nigdzie ich nie ma.
Może już opuściły oddział?
Nie, ochrona jest za mocna, aby tak łatwo się przecisnąć.
Poszukać dokładniej.
Gdzieś tu się ukrywają.
Jak to dzieci. Są dobre w chowanego.
Powinno pomieścić dwójkę.
Nie ma czasu. Najmniejsze pierwsze. Ty i ty.
No i…
Dlaczego to zrobiłaś? Co cię wystraszyło?
Chodź tu.
Kim jest ten człowiek?
Co on właściwie robi w tym szpitalu?
Kto to jest?
To Sachimoto.
Malarz, którego szukałaś.
Oto i on.
Co to jest?
Prezent od córki.
Miała chyba 12 lat.
Nauczyła się rzeźbić w drewnie
i dała po jednym mnie i matce.
Tak swoją drogą, jak zostaliście indagatorami?
Szukamy mojej żony. Zaginęła dziesięć lat temu.
To.
Narysował to pan jakiś rok temu?
Tak.
Zna pan tę kobietę?
Kiedy i gdzie ją pan poznał? Nie…
Wie pan, gdzie ona teraz jest?
Skąd ją pani zna?
To moja mama.
Każda informacja.
Niech mi pan powie cokolwiek.
Wie pan, gdzie…
jest moja mama?
Szybkie, bezszelestne
i niebezpieczne, prawda?
A do tego potężne.
Ile więcej może dyrektor stworzyć?
Trudno powiedzieć.
Jak dotąd to jedyny udany okaz.
Inne umarły albo proces je zdeformował.
Dyrektor musi zwiększyć skuteczność.
Chciałbym możliwie szybko pokazać Jego Cesarskiej Mości to osiągnięcie.
Wystarczy na dziś. Zaprowadzić resztę więźniów na górę.
Czekają mnie inne obowiązki. Proszę wybaczyć.
Odprowadzić ich.
Przykro mi.
Nie wiem.
Ale to pana rysunek.
Tak, narysowałem to.
Ale jej miejsce pobytu…
nie jest mi znane.
Naprawdę pan nie wie?
Szukam jej od dziesięciu lat.
Ponad trzy lata w Mandżurii.
Zobaczyłam ten rysunek i w mgnieniu oka wróciłam.
Liczyłam, że jego autor coś mi powie. A pan nic nie wie?
- Na pewno nic pan nie wie? - Szczerze mi przykro.
Możesz ciągnąć rikszę?
Parę razy to robiłem.
Chodź tu.
Teraz
ty tu dowodzisz.
Jako mężczyzna
twoim obowiązkiem jest wywieźć stąd te dzieci. Dobrze?
Teraz pobawimy się w chowanego.
Macie się chować przed Japończykami,
dopóki riksza się nie zatrzyma.
Ani mru, mru.
Dacie radę?
Wygrajcie i nie dajcie się złapać, a dam wam drugą w nagrodę.
Dacie radę?
Proszę.
Jaki masz plan?
Odeślemy dzieci.
Zacznijmy od tego, pani Yoon Chae-ok.
Co?
Pokój pana Sachimoty?
Tak jest. Usłyszałem dziewczęcy krzyk.
Panie Sachimoto.
Panie Sachimoto!
Otwierać!
Panie Sachimoto.
O co chodzi?
Dokąd to się pan wybiera?
Dlaczego pan pyta?
Z podziemnego laboratorium uciekły dzieci.
No i?
Mój kapral mówi,
że słyszał dziewczęcy krzyk, który dochodził z pana pokoju.
Wyrzucałem śmieci z mojego pokoju.
Możemy zajrzeć do wózka?
Patrz przed siebie i biegnij.
Nie wahaj się i nie wątp.
Nie zatrzymuj się i nie oglądaj, gdy miniesz już bramę.
Chwila.
Bądź pewny siebie i krocz dumnie. Wykonujesz tylko swoją pracę.
Jasne?
Otwierać bramy!
Hej!
Powiadomcie dyrektora Ichiro, że ma gościa z Bonjoengu.
Tak jest!
Chce pan sprawdzić coś jeszcze?
Proszę mi powiedzieć,
czy mam teraz informować żandarmów, gdy zechcę posprzątać pokój?
Nie. Przepraszam pana za kłopot.
LOMBARD
Przyprowadź natychmiast pana Gu.
Tak, proszę pani.
A gdzie są pozostałe dzieci?
Ojej. Nie jedno, tylko dwoje.
Wychodźcie.
- Proszę. - Dobra robota.
- Dobrze się spisałaś. - Świetnie.
Brawo.
- Bosko. - Zuch dziewczyna.
Ojej. Kolejna dwójka.
No wychodźcie.
Tamten pan ci to dał?
Naprawdę wygrałyśmy?
Co wygrałyście?
W chowanego.
Obiecał kolejne pudełko ciastek,
jeśli japońscy żołnierze nas nie złapią.
Zgadza się, wygrałyście.
Bez wątpienia.
Musicie być głodne.
Chodźmy coś zjeść.
- Chodźmy. - Dalej.
Tędy.
Przecięto tętnicę szyjną jednym ciosem.
Wśród zbiegłych był nastolatek.
Nie.
Zabójca umie korzystać z noża.
Sprawdźcie, czy wśród żołnierzy w laboratorium był jakiś joseoński pies.
Tak jest. Natychmiast!
Ma pan gościa z Bonjeongu.
Proszę wybaczyć, że kazałem czekać.
Miałem sprawy niecierpiące zwłoki.
Jeśli wolno zapytać, co panią sprowadza o takiej porze?
Jang Tae-sang.
Wierzę,
że znajduje się teraz w szpitalu.
Myeong-ja może być uwięziona tutaj.
Według naszych danych to drugi poziom podziemnego więzienia.
Są tam też inni ludzie z Joseonu?
Na to wygląda.
Musimy się pospieszyć. Do świtu niecałe trzy godziny.
Będzie krucho, jeśli do wtedy jej nie wyciągniemy.
Zrozumiano.
Moja zmiana wkrótce się kończy.
Będą mnie podejrzewać, jeśli nie wrócę na czas.
Tak. Rozumiem.
Jeśli dotrzecie do więzienia, poszukajcie, proszę, mojego braciszka.
Oh Sang-deok.
Ponad 20 lat, średniego wzrostu.
Ma czarny pieprzyk wielkości kciuka obok prawego ucha.
Proszę go odszukać.
Masz moje słowo.
Poszukamy go.
Dziękuję.
Czas, abym też się pożegnał.
Szczerze mam nadzieję, że znajdziecie to, czego szukacie.
Zatem ruszajmy.
Wy dwoje też powinniście wyjść.
Znaleźliście Sachimotę, ale nic wam z tego nie przyszło.
Nasza umowa dobiegła końca.
Możecie więc odejść.
Wezmę jednak to.
Przyrzekliśmy odzyskać Myeong-ję.
Odnalazłaś ją. Więcej mi nie trzeba.
Dotrzymałeś danego słowa.
My dotrzymamy swojego.
Jak mówiłem, już to zrobiliście.
Masz niesłychany dar rozjuszania ludzi.
Dlaczego każesz mi się powtarzać?
Doprawdy?
Pójdę przodem.
Próbuj się nie zgubić.
Cóż… Proszę jej wybaczyć.
Moja córka przykłada wielką wagę do obietnic.
No cóż…
W mordę.
- Kim są ci żołnierze? - Później wyjaśnię.
Chodźcie.
Wszystko dobrze?
To znaczy?
Mamy tutaj zejść?
Nic nie widzę.
Wiesz, dokąd to prowadzi?
Skaranie boskie!
Nie marnujmy czasu.
Rozejrzę się, więc zejdźcie pierwsi.
Będę za wami.
Widzę kogoś na dachu oddziału. Proszę sprawdzić!
Macie obserwować!
Tak jest!
Lekko zwichnąłem kostkę. Drobiazg.
Co to za diabelstwo…
Tędy.
ZA NIEPODLEGŁOŚĆ KOREI
- Szybko! - Ruszać się!
Alarm!
Wchodzimy. Za mną!
Tak jest!
Wstawać!
Ty tam, joseoński psie! Wstawać!
Mamy intruza.
Pluton Kontroli Chorób, do broni i do podziemnego laboratorium. Ruszać!
Tak jest!
Proszę wybaczyć, lady Maeda.
Nigdy wcześniej nic takiego nie miało miejsca.
Przepraszam za niedogodności.
U tych, którzy uznają się za pozbawionych wad,
łatwiej uśpić czujność.
W każdym razie
nalegam, aby pan zabezpieczył to, co wam powierzyłam.
Dopóki dziecko się nie urodzi,
nie może stać się jej krzywda.
Ani nie może zginąć.
O czym zapewne pan już wie.
Tak, pani Maeda.
Niezwłocznie się tym zajmę.
Otwierać.
Wyłazić.
Wyłazić i to już!
Wyciągnąć ją!
Nie!
Nie chcę umierać! Proszę mnie nie zabijać!
Puszczajcie mnie!
Proszę mnie nie zabijać.
Co się z nami stanie?
Oszczędźcie mnie!
Proszę mnie nie zabijać!
Pomocy!
Błagam was! Jestem przy nadziei!
Oszczędźcie dziecko!
Uspokój się, jeśli chcesz żyć.
Nie marudź i siedź cicho.
Wtedy będziesz bezpieczna, przynajmniej dopóki nie urodzisz dziecka.
To były niższe piętra?
Intruz dotarł już tak nisko?
Nie sądzę.
Od tej chwili monitorować i chronić
każdą drogę prowadzącą do podziemnego laboratorium.
Każdy intruz, który widział to miejsce,
nie może stąd wyjść żywy.
Zrozumiano?
Tak jest!
Musieli odkryć, że jesteśmy w środku.
Co to były za strzały?
Cokolwiek to było, schody awaryjne nie wchodzą już w grę.
To co teraz?
Sachimoto pokazał mi inną trasę.
Tutaj.
Prowadzi do pralni na drugim poziomie podziemia.
Tędy zsyła się fartuchy chirurgiczne
z podziemnego laboratorium.
Człowiek się przeciśnie.
Gdzie jest pokój socjalny?
Naprzeciwko nas.
Posprzątać. Ruchy!
Nic ci nie jest?
Ruszże się.
- Wy tam, pozostałe piętra! - Tak jest!
Ruchy!
Sytuacja alarmowa! Ogarnąć się!
Tak jest!
Chodźmy dalej.
Trzeba się pośpieszyć.
Żołnierz nas wywęszył. Idziemy.
Nic nie boli. Mam się dobrze. Idealnie.
Jesteś ranna?
Nic mi nie jest.
Nic ci nie jest?
Nie ruszać się!
Oddaj!
Oddaj to!
Joseońskie ścierwo!
Chae-ok!
Niech mi dyrektor pomoże!
To coś… Ten potwór…
Zmierza na górę!
Mimo ran brawury ci nie ubyło.
Brawury?
Raczej odwagi.
Nie byłem lekkomyślny, tylko pewny, że zwyciężę.
Twój przyjaciel już chyba czmychnął.
Mieliśmy umowę, że po wejściu tutaj każdy działa sam.
Poradzisz sobie?
Jestem niewzruszony jak skała. Chodźmy znaleźć Myeong-ję.
Rozdzielmy się.
Mistrz Jang sprawdzi drugi poziom więzienia.
Ja zejdę na trzeci.
Ja pojadę na dół.
Nie widzisz, że jest ranny?
Zostań z nim i pomóż mu.
Ojcze.
Rób, co mówię.
Tak będzie najsprawniej.
Spotkamy się w umówionym miejscu za godzinę.
Nie czekajcie, jeśli się spóźnię. Znasz zasady.
Uważaj na siebie.
Możesz iść z nim. Umiem o siebie zadbać.
Za mną.
Sporo było wystrzałów.
Nie sądzisz, że coś się dzieje?
Zostań tu na razie.
Napisy: Przemysław Stępień