[ดนตรีเปิดเรื่องบรรเลง]
[ดนตรีหยุด]
(สัตว์สยองกยองซอง)
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[เสียงสัญญาณรหัสมอร์ส]
(กองทัพทั้งหมด ล่าถอย)
[ถอนหายใจ]
[เสียงตบเท้า]
เตรียมการล่าถอยให้เสร็จสิ้นภายใน 48 ชั่วโมง
นำเอกสารและบันทึกวิจัยทั้งหมดกลับญี่ปุ่น
อะไรที่เอาไปไม่ได้ เผาทิ้งให้สิ้นซากซะ
[ทหารทั้งกอง] ครับ!
[นายทหาร] ให้เผาทิ้ง…
ทั้งหมดเลยเหรอครับ
เผาทิ้งซะให้หมด
อย่าให้เหลือร่องรอยของสิ่งที่เรา…
ทำกันที่นี่แม้แต่นิดเดียว
ไปได้
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
- [ทหาร 1] เร็วเข้า - [ทหาร 2] ทำลายทุกอย่างซะ
ไม่มีเวลาแล้ว เร่งมือเข้า
[ทหาร 1] ให้ไวกว่านี้
- [ทหาร 3] เร็วเข้า เร่งมือหน่อย - [ทหาร 4] ครับ!
- [ทหาร 5] อย่าให้เหลือหลักฐาน - [ทหาร 6] นี่ด้วย
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงหายใจจากหน้ากากกรองแก๊ส]
[ดนตรีระทึกขวัญเร่งจังหวะเร็วขึ้น]
(หน่วย 731)
[หายใจหอบลนลาน]
ติดตั้งเสร็จแล้วครับ!
- ทางนั้น! - ครับ
- แล้วเซรุ่มล่ะ - ล่าสุดเก็บได้ 12 หลอดแล้วครับ
- นาจินล่ะ - มีอยู่ทั้งหมดแปดตัวครับ
แล้วอีกสองตัวล่ะ
เวลาไม่พอเลยทำไม่สำเร็จครับ
[เสียงกระแทกดังสนั่น]
- [เสียงกระแทกดังสนั่น] - ผู้พันคาโต้!
[ดนตรีสยองขวัญบรรเลง]
[เสียงกระแทกดังสนั่น]
ไม่มีเวลาแล้ว ต้องรีบแล้วนะครับ!
[เสียงกระแทก]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงกระแทกดังต่อเนื่อง]
[ทหาร] เตรียมพร้อม!
[เสียงผู้หญิงร้องไห้]
- [ทหาร] ยิงได้! - [เสียงกรีดร้อง]
[ทหาร] ยิงได้!
[เสียงขึ้นลำกล้องปืน]
ยิงได้!
[เสียงกระแทกดังสนั่น]
[ทหาร] เฮ้ย เร็วเข้า!
[หอบครางลนลาน]
เร็วเข้าสิ!
[เสียงกระแทกดังสนั่น]
- [หอบครางลนลาน] - มัวทำอะไรอยู่ เร่งมือเข้า! เร็วสิ!
[เสียงร้องตกใจ]
[หายใจหอบ]
[เพลงช้าทำนองเศร้าสลดบรรเลง]
[ทหาร 1] ไปเร็ว! ไม่มีเวลาแล้ว!
บินไปอย่างงั้นเหรอ
เดินทางทางบกดูจะปลอดภัยสุดในตอนนี้ครับ
เราจะขึ้นรถไฟที่ฮาร์บิน มุ่งหน้าไปกยองซองก่อน
- ไปได้แล้ว - ครับ!
[เสียงระเบิด]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงระเบิดดังต่อเนื่อง]
[หอบคราง สะอื้นไห้]
[กรีดร้องดังลั่น]
[สัตว์ประหลาดแผดเสียงคำราม]
[ดนตรีเร่งจังหวะระทึกยิ่งขึ้น]
[ดนตรีค่อยๆ เบาลงแล้วหยุดบรรเลง]
(สัตว์สยองกยองซอง เส้นแบ่งระหว่างความดีและชั่ว)
(ตอนที่ 1 - นาจิน)
[เสียงหวูดรถไฟ]
[ดนตรีทำนองผ่อนคลายบรรเลง]
(ปลายมีนาคม 1945 กยองซอง กรุงโซลปัจจุบัน)
ปีนั้นฤดูใบไม้ผลิของกยองซองมาเร็วกว่าทุกที
[เสียงรถไฟหยุด]
[ผู้ชาย 1] ถึงจุดหมายแล้ว นี่น่ะเหรอกยองซอง
[ผู้ชาย 2] บอกแล้ว นี่แหละกยองซอง
[เสียงพูดคุยจอแจ]
[ผู้หญิง] โอ๊ย กลิ่นนี่เหม็นจริงๆ เชียว
[ผู้ชาย] คนแออัดไปหมด
(นัมแดมุน)
[เสียงระฆังรถราง]
- [เด็กชาย 1] หนังสือพิมพ์ไหมครับ! - [เด็กชาย 2] ขัดรองเท้าใสกิ๊ง!
- หนังสือพิมพ์ครับ! - ขัดรองเท้าครับ!
[ผู้ชาย 1] เจ้าหนู!
นี่ครับ
- [ผู้ชาย 2] เจ้าหนู! - ฮะ
หนังสือพิมพ์ฉบับนึง
หนึ่งจอนครับ
ที่เหลือเอาไปซื้อขนมปังกินซะ
[เด็กชาย] ขอบคุณมากครับคุณผู้ชาย ขอให้มีความสุขนะครับ
ที่จริงแล้ว
ข่าวจริงคืออันนี้ครับ
หนังสือพิมพ์ครับ หนังสือพิมพ์ครับ!
(วิกฤตการณ์ของญี่ปุ่น!)
ข่าวลือเป็นเรื่องจริงสินะคะ
[เสียงผู้ชายบรรยาย] หลังการทิ้งระเบิด ที่โตเกียววันที่ 9 มีนา
เงาแห่งความพ่ายแพ้ก็ปกคลุมทั่วญี่ปุ่น
โชซอนระส่ำระสายอยู่เงียบๆ ด้วยความหวังว่าญี่ปุ่นอาจล่มสลาย
แต่ว่า…
[เสียงเป่านกหวีด]
ไอ้พวกกบฏ! จับไปให้หมดเลย!
จับไปให้หมด!
[เสียงทุบตี เสียงผู้คนกรีดร้อง]
[เสียงถ้วยชามหล่นแตก]
[สายตรวจ] อย่าขยับ!
[สายตรวจตะโกน] จับตัวไป!
เราไปกันเถอะ
[เสียงเป่านกหวีด]
(โตเกียวถูกโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่ จนกลายเป็นเถ้า)
[เสียงฟาดประตู]
[ผู้ชาย] หนีเร็วเข้า!
[เสียงทุกคนเอะอะโวยวาย]
[เสียงโครมคราม]
(โหยหาความเป็นเอกราช)
[เสียงตี เสียงฟาด]
[เสียงร้อง]
(อิสรภาพ)
[ดนตรีหยุด]
ผู้คนแห่งคาบสมุทรจงลุกขึ้น
โอกาสที่จะได้พลีชีพเพื่อองค์จักรพรรดิมาถึงแล้ว
เข้าร่วมกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น อันเกรียงไกรและกลับสู่ศาลเจ้ายาสุคุนิ
[ผู้ชาย] โธ่เอ๊ย!
พวกแกจะตายในห้องทรมาน…
หรือตายในฐานะทหารผู้มีเกียรติ
เลือกเอา!
[ผู้ชาย พูดร่ำไห้] บ้าเอ๊ย จะบ้าตาย
โธ่เว้ย
(แบบสมัครเกณฑ์ทหาร)
[เสียงบรรยาย] ว่ากันว่าก่อนฟ้าสาง… จะมืดมิดที่สุด
- [เสียงกระแสไฟฟ้าช็อต] - [เสียงร้องครวญคราง]
- [กระแสไฟฟ้าหยุด] - [เสียงหายใจหอบ]
ยอมรับมาซะ
ผม… เปล่าครับ
จะปฏิเสธถึงที่สุดสินะ
ผมไม่…
[หอบ ละล่ำละลัก]
ไม่รู้เรื่องจริงๆ ครับ
[เสียงปั่นกระแสไฟ]
[เสียงร้องครวญคราง]
[รปภ. 1] เขาอยู่กองทัพเอกราชเหรอ
- นายไม่รู้จักเขาหรือไง - [เสียงร้องครวญครางต่อเนื่อง]
นั่นจางแทซังไง
จางแทซังงั้นเหรอ แล้วเขาเป็นใคร
เจ้าของคลังสมบัติทองน่ะ
คลังสมบัติทองเหรอ
[ดนตรีแนวขบขันบรรเลง]
[เสียงบรรยาย] ใช่แล้ว คลังสมบัติทอง
ตั้งอยู่ที่มุมของย่านที่ดีที่สุดในบนจอง
เป็นโรงจำนำที่มีขนาดใหญ่
และโอ่อ่าหรูหราที่สุดในกยองซอง
สม-คำ-ร่ำลือ!
นี่คือนาฬิกาวอลแธมอันโด่งดังครับ
ให้สี่วอน 50 จอน
บ้าน่า นี่นาฬิกาวอลแธม ที่ข้ามทะเลมาจากอเมริกานะ
สี่วอน 50 จอน
คืองี้ครับ เอ่อ…
ตอนนี้ผมถูกพวกญี่ปุ่นยึดโรงงานไปแล้ว
- และกำลังจะเสียบ้านด้วย - โถๆ…
ที่บ้านผมมีแม่ที่แก่ชรา
กับลูกๆ อีกสี่คน
- จะให้ครอบครัวผมไปนอนข้างถนนกันเหรอครับ - โถ เอ้าๆ…
ผมให้เพิ่มอีกหนึ่งวอน รับเงินไปซะ ไม่ก็เอานาฬิกานี่กลับไป
[ดนตรีขบขันบรรเลงต่อเนื่อง]
ต่อไป!
[ผู้หญิง] นี่เป็นสินสอดที่ฉันได้มา ดูแลอย่างดีด้วยนะคะ
ไม่ว่ายังไง ฉันจะมาไถ่คืนให้ได้
[จนท.โรงจำนำ] ทั้งชุดผมให้ 15 วอน
อีกอย่างนะ อันนี้ของปลอม
[ผู้ชาย] สูทจากอิตาลีครับ
ผมสั่งตัดจากร้านตัดเสื้อเองเลย
เสื้อผ้าใช้แล้วผมให้ได้แค่สองวอน
สามปีก่อน ฉันจ่ายไปเยอะ กับเครื่องกระเบื้องเคลือบขาวนี่
โห งั้นเหรอครับเนี่ย
เอากลับไปเถอะครับ
นี่กระโถนฉี่
ไอ้เบื๊อกเอ๊ย
- [เสียงกริ่งลิฟต์] - [ดนตรีหยุดบรรเลง]
[ฮัมเพลง]
[หัวเราะหึๆ]
- อะไรครับ - [ถอนใจ] เดี๋ยวเถอะ
[หัวเราะเจื่อนๆ]
ลองแอบจิ๊กของของบริษัทไปอีกครั้ง
ฉันจะตัดนิ้วมือจิ๋วๆ ของนายทั้งสิบนิ้วทิ้งซะ
แหม ล้อเล่นนิดหน่อยเอง พูดจาโหดร้ายเกินไปแล้วครับ
[ดนตรีแนวครุ่นคิดบรรเลง]
[เสียงหายใจแรง]
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[ผู้ชาย] หือ
นานๆ ทีจะมีวอลแธมมา
[ถอนหายใจ] แค่ 4 วอนก็พอแล้ว
แต่เขาให้ไปตั้งห้าวอน 50 จอน
หัวหน้าคูน่ะ พอไม่ใช่เงินตัวเอง ก็ใช้ง่ายจ่ายคล่องเชียว
[ผู้ชาย] หนังดีนะเนี่ย
คุ้มราคาแล้วละ
เจ้าบอมโอนั่นก็เกินเยียวยาเหมือนกัน
เป็นเด็กเป็นเล็ก
แต่เผลอไม่ได้เป็นจิ๊กของอยู่เรื่อย
เซ็ตถ้วยชากับจานชามสำหรับมาดามมาเอดะ
เตรียมเสร็จแล้วหรือยังล่ะ
โบราณน่ะว่าไว้ว่า คบคนพาลจะพาลพาไปหาผิดนะคะ
สามีเธอคืออิชิคาว่า ส่วนพ่อก็คือนายพลมาเอดะ
เธอเป็นมาดามของตระกูล ที่มีกยองซองอยู่ในกำมือ
ก็เป็นธรรมชาติที่ผมจะคบค้ากับพวกเขา
[ถอนหายใจ]
ระวังไว้ก็ไม่เสียหายนี่
ไม่ต้องห่วงหรอก
ผม…
คือจางแทซังนะ [หัวเราะหึๆ]
[เสียงจางแทซังบรรยาย] ใช่แล้ว! ผมคือจางแทซัง
ชายผู้ร่ำรวยแห่งบุกชน และตัวแทนของชายผู้สร้างตัว
[เสียงสาวๆ กรี๊ดกร๊าด]
[ผู้หญิง 1] ดูสิ เขามาแล้ว
[ผู้หญิง 2] หล่อจังพ่อคุณ
[ดนตรีแจ๊สสนุกสนานบรรเลง]
ไง สวัสดีครับทุกคน
นายท่านจาง!
ใจเย็นก่อนนะครับ
[ตากล้อง] หนึ่ง สอง…
- [ตากล้อง] ดีครับ อีกรอบนะครับ - มาเปลี่ยนท่ากันดีกว่า
[เสียงแทงสนุกเกอร์]
[เสียงพูดคุย]
[ผู้หญิง] คุณจาง
[จางแทซังบรรยาย] ผมไม่เคยกลัว และไม่ให้อะไรมาขวาง
นายท่านแห่งคลังสมบัติทอง ผู้ครอบครองได้ทุกอย่างหากตั้งใจหมายมั่น
มา! ชนแก้ว!
ไชโย!
ผมนี่แหละคือจางแทซังคนนั้น
แต่ว่า…
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[สำลัก ไอ]
[ไอ หอบ หายใจแรง]
ไหงผมถึงมาตกอยู่ในสภาพนี้ได้ล่ะ
[รปภ.1] งั้นเขาต้องแอบให้ทุนลับ กับขบวนการปลดแอกแน่
[รปภ.2] ผิดแล้ว
ถ้างั้นเขาก็เป็นสายลับเหรอ
ไม่ใช่
ชู้ต่างหาก
ชู้เหรอ
สองเดือนก่อน ไปพบเธอที่ร้านน้ำชาทำไม
เพราะมาดาม…
เธอบอกว่าอยากได้ ถ้วยชาเคลือบขาวกับจานชามฝังมุก
หกวันก่อนไปเจอที่พิพิธภัณฑ์อีกทำไม
เพื่อไปบอกเธอว่าถ้วยชาเคลือบขาว กับจานชามฝังมุกนั้นหาได้ไม่ง่ายเลย
สามวันก่อนส่งข้อความหาเธอด้วยนี่
เนื่องจาก อยู่ๆ ผมเกิดหาถ้วยชาเคลือบขาว
กับจานชามฝังมุกมาได้
เมื่อวานนี้แกมาถึงบ้านฉันเลยนี่
เพราะว่าเป็นของหายากก็เลย…
ตั้งใจไปส่งให้กับมือ
อย่ามาล้อเล่น!
ไอ้โชซอนชาติชั่ว ชั้นต่ำ น่าสมเพชเอ๊ย!
กล้าดียังไงถึงคิดที่จะมาแตะต้องเมียฉัน! ฮ้า!
[ร้องโอดโอย คราง หอบแรง]
ไงก็เถอะ ดูเหมือนว่า…
ผู้การจะเข้าใจอะไรผิดอยู่นะ
อย่ามัวแต่พูดพล่ามแล้วบอกมาซะ
แกวางแผนอะไรกับเมียฉันอยู่ รีบๆ บอกฉันมาตามตรงเดี๋ยวนี้ เร็วเข้าสิ!
[หัวเราะ]
คุณนี่คลั่ง…
ฮึ
คลั่งรักจังนะ ผู้การอิชิคาว่า
อย่าบอกนะว่า สงสัยในตัวภรรยาตัวเองเหรอครับ
คุณสงสัยแม้แต่มาเอดะซังผู้งดงาม และสูงส่งปานนั้น ขอบอกเลยว่า
เป็นการดูถูกดูแคลนมาดามมาเอดะ อย่างมากนะครับ
หมายความว่าไง
หมายความว่าถ้ามาดามมาเอดะเกิดรู้เข้า
ว่าผู้การคลางแคลงในความซื่อสัตย์ของเธอ
จะไม่เป็นไรเหรอ
- [เสียงกระดิ่งต้องลม] - [ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
[เสียงรินชา]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[แทซังถอนหายใจ]
เอาละ เรามาเข้าประเด็นหลักกันเถอะนะ
ต้องการอะไรจากผมกันแน่ครับ
เด็กคนนี้หายตัวไป
เธอหายไป… ราวๆ เจ็ดวันแล้ว
ถ้าเป็นคดีคนหาย
เหมือนจะเป็นงานของตำรวจนะครับ
นายคือแหล่งข้อมูลอันดับหนึ่งแห่งกยองซองนี่
ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ
เห็นคนเขาว่า หากต้องการอะไรในบนจอง ก็ต้องผ่านจางแทซัง
ไม่ว่าจะเป็นเงิน สิ่งของหรือว่าคน
ไม่จริงเหรอ
ผมเชี่ยวชาญเรื่องจับโจรที่เบี้ยวเงินผม
ไม่ใช่กีแซงครับ
ตามหาเด็กคนนี้ให้เจอ
ว่าทำไมเธอหายไป เธอหายไปอยู่ที่ไหน
หรือว่าเธอเกิดมีคนรักขึ้นมา
ถ้าเป็นงั้นก็ตามหาตัวไอ้หนุ่มนั่นมาด้วย
ถ้าเกิดว่านายหาตัวเธอไม่เจอ
ผมจะตายเหรอ
นายจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่นายมี
ตั้งแต่บ้านที่นายเป็นเจ้าของ
อสังหาฯ เงินสด รถยนต์ ทั้งหมด รวมถึงคลังสมบัติทองในบนจอง
จะถูกยึดหมด
ส่วนนาย…
จะถูกส่งตัวไปรบ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
จะให้เวลาผมถึงเมื่อไหร่ครับ
จนกว่าซากุระจะร่วงโรย
[เสียงหัวเราะหึๆ]
อย่างนี้นี่เอง
เข้าใจแล้วครับ
(คลังสมบัติทอง)
นายท่าน!
[เสียงประตูเปิด]
[ถอนใจ]
นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย ฮะ
ตายแล้ว
ไปถูกรุมกระทืบมาจากไหน
คุณนาวอล
เงินสดที่เรามีอยู่ตอนนี้มีเท่าไหร่เหรอ
เงินสดเหรอคะ
ถ้าตอนนี้เราขายบ้านกับตึกราม
ในบุกชน รวมถึงคลังสมบัติทองด้วย
ใช้เวลาแค่ไหนกว่าจะขายได้
[เสียงพูดคุยจอแจ]
ภายในหนึ่งเดือนได้หรือเปล่า
คราวนี้มีเรื่องอะไรอีกเหรอคะ
บอกฉันมาหน่อยสิ
[เสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา]
ดูท่าว่า
ผมน่ะนะ
จะฉิบหายแล้วละ
- [ดนตรีสนุกสนานบรรเลง] - [เสียงหัวเราะเบาๆ]
[เสียงพูดคุยจอแจ]
(บาร์แสงจันทร์)
รอเดี๋ยวนะ
[เสียงพูดคุยจอแจ]
[เสียงประตู]
ขออนุญาตนะครับ
ยังไม่ได้เวลาเปิดร้านเลยค่ะ
คือผมมาตามหาคนน่ะครับ
ไม่ทราบว่า รู้จักลูกค้าประจำชาวญี่ปุ่น ชื่อซาชิโมโต้บ้างไหมครับ
ได้ยินว่าเขาเป็นนักวาดรูปน่ะครับ
คนชื่อซาชิโมโต้ ฉันรู้จักอยู่ประมาณสองคน
ทั้งคู่เป็นทหารญี่ปุ่น ไม่ใช่จิตรกรค่ะ
แต่ได้ยินว่าเขามาประจำ
ไม่รู้สิคะ
ฉันทำงานที่นี่มาได้เกือบครึ่งปีแล้วนะ
ไม่เคยเจอแขกคนที่ว่าเลย
เข้าใจแล้วครับ
ลองไปที่คลังสมบัติทองดูสิคะ
เจ้าของที่นั่นเขาชื่อจางแทซัง
เห็นว่าถ้าต้องการอะไรในบนจอง ก็ต้องผ่านคนนั้นทั้งหมดค่ะ
ไม่ว่าจะเงิน สิ่งของ หรือว่าคน
เป็นแหล่งข้อมูลอันดับหนึ่งแห่งกยองซองค่ะ
ไงนะครับ
ไอ้คันข้างนอกนั่นน่ะ ฉันถามว่าขายหรือเปล่า
อ๋อ นั่นน่ะเหรอ
มันเสียน่ะครับ สตาร์ทเครื่องยังไม่ติดเลย
ฉันขอซื้อค่ะ ต้องการเท่าไหร่คะ
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
ดูจากการแต่งตัว มาจากทางแมนจูเรียสิท่า ใช่ไหม
- สองร้อยวอน - แหม
ยังไงมันก็เป็นรถพ่วงน่า
สามร้อยวอนแล้วกัน
ไหนบอกว่ามันเสียไงคะ
ทิ้งเอาไว้แบบนั้น ก็เป็นได้แค่เศษเหล็กไร้ประโยชน์
โธ่ เพชรต่อให้ไม่งามก็เป็นเพชร
รถพ่วงต่อให้เสียก็เป็นรถพ่วงอยู่ดี
[กระแอม]
งั้นก็ได้
งั้น 280 วอน อื้ม
- สองร้อยแปดสิบวอน - อื้อ
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงหยิบจับขยับเขยื้อนสินค้า]
คิดรวมของพวกนี้ด้วยทั้งหมดกลมๆ
สองร้อยห้าสิบวอนแล้วกัน
ไม่รับเงินจีนนะ บอกเอาไว้ก่อน
[เสียงกลองรัวให้จังหวะ]
[ดนตรีทำนองกระฉับกระเฉงบรรเลง]
[เสียงหัวเราะ]
เจ้าเด็กนั่นเจอเหมืองทองมาหรือยังไงนะ
[หัวเราะ] ให้ตายสิ ขนาดบอกแล้วนะเนี่ยว่าเสีย
มันจอดคาอยู่ตรงนั้นมาสามปี
โดนทั้งน้ำค้าง ลูกเห็บ หิมะ น้ำฝน
- ไม่มีทางที่จะสตาร์ทเครื่อง… - [เสียงเครื่องยนต์]
- หือ - [เสียงเร่งเครื่องยนต์]
[คูกับพยอง ตบมือ] ช่างเถอะๆ! เนอะ! ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก
นี่! อย่าหน้าเครียดแบบนั้นสิ
นายท่านจางของพวกเราเป็นใคร แหล่งข้อมูลอันดับหนึ่งแห่งกยองซอง
แค่ติดต่อเครือข่ายทั้งหมดแล้วตามหาเธอก็ได้
แหม มยองจาแห่งวสันต์จันทราจะไปไหนได้
เต็มที่ก็ปิ๊งหนุ่มที่ไหนแล้วหนีตามกันไป
ในกยองซองนี่จะมีใครที่มันโง่
จนไปเป็นชู้กับเมียน้อยของอิชิคาว่าล่ะ
หรือว่าจะเป็นหนึ่งในคดีที่ ผู้หญิงหายตัวอย่างต่อเนื่องช่วงนี้ครับ
ทั้งนัมชน บุกชน อึกทึกครึกโครมกันใหญ่
ก็พวกผู้หญิงหายตัวไปอย่างต่อเนื่องเลย
ข่าวลือน่ากลัวมากครับ
ถ้ามยองจาโดนเหมือนกันล่ะครับ
ตายแล้ว นี่มันเรื่องใหญ่จริงๆ แล้วสิ
โอย ทำไงดีเนี่ย
งั้นพวกเรา
จัดการขายทุกอย่างให้เกลี้ยง แล้วไปจากโชซอนกันดีไหมครับ หือ
ผมมีเพื่อนสนิทคนนึงอยู่ที่โอซาก้า แล้วเรา…
หัวหน้าคู เลิกพูดไร้สาระเดี๋ยวนี้
ขอให้ผมพูดออกความเห็นบ้างเถอะ
ทำไมผมพูดทีไรถึงเอาแต่ตัดบทผม แบบนั้นอยู่เรื่อยเลยครับ
ก็คุณเอาแต่พูดไม่คิด เจื้อยแจ้วไปเรื่อยจริงไหมล่ะคะ
ผมเองก็คิดก่อนพูดเหมือนกันนะครับ
ผมก็มองการณ์ไกลเหมือนกัน ฮะ!
อสังหาฯ ที่นายท่านมี ลองเราปล่อยขายด่วนดูสิ
ข่าวลือได้ลามไปทั่วกยองซองในทันทีแน่
ข่าวลือลามแล้วมันยังไงฮะ แล้วมันจะทำไม
คิดว่าจะไม่ถึงหูอิชิคาว่าเหรอ
อิชิคาว่ารู้เรื่องขึ้นมา
เขาจะปล่อยนายท่านเอาไว้หรือยังไง
ขอโทษครับ
ผมคิดน้อยเกินไป
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
อิชิคาว่าจับตาดูฉันตลอดจริงๆ
- ลุงกับพยอง - อ้อ ว่ามาเลยครับ
ติดต่อแหล่งข่าวและเส้นสายของเราทั้งหมด
หาเบาะแสอะไรก็ตามเกี่ยวกับมยองจามา
สืบหาร่องรอยก่อนที่เธอจะหายตัวไป อะไรก็ได้ครับ
รับทราบครับ
เป็นความคิดที่เวรี่กู้ด
ลุยกันทุกทางเถอะนะครับ คุณนาวอล ไป
นายพัค ส่วนนาย…
ไปหาคุณชายจุนแทคทีนะ
คุณชายจุนแทคทำไมเหรอคะ
ในกยองซอง คนที่จะกล้าเป็นชู้กับเมียน้อยของอิชิคาว่า
มีแค่ควอนจุนแทคนี่แหละ
เจอตัวแล้วบอกให้มาที่นี่ด้วย
ครับ
ส่วนคุณนาวอล
เริ่มขายจากของแพงที่สุดในห้องนิรภัย ให้เงียบและด่วนที่สุด
อย่าให้ข่าวลือหลุดรอดไปได้เด็ดขาดเลย
เงินสดรวมถึงทองที่มีสภาพคล่อง ก็เก็บเอาไปให้หมด
แล้วหาตารางการเดินเรือ ที่ออกเดินทางภายในหนึ่งเดือนให้ด้วย
ถ้าจำเป็น…
เราอาจต้องไปจากกยองซองจริงๆ
[คุณนาวอล] เข้าใจแล้วค่ะ
(โรงรับจำนำ)
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
(คลังสมบัติทอง)
แหล่งข้อมูลอันดับหนึ่งแห่งกยองซอง
ได้รับความสนใจกว่าที่คิดไว้แฮะ
[เสียงกระดิ่งรถรางดังอยู่ไกลๆ]
[เสียงประตู]
[ลูกน้อง] จางแทซังเริ่มเคลื่อนไหวแล้วครับ
คนของคลังสมบัติทองทั้งหมด
เริ่มเคลื่อนไหวตามหาเบาะแส ของคุณอากิโกะแล้วครับ
เข้าใจแล้ว
ไปได้
ครับ
[สูดหายใจลึก]
[ดนตรีเศร้าซึ้งบรรเลง]
[อากิโกะ] ฉันคิดว่า ฉันน่าจะตั้งท้องค่ะ
ท้องเหรอ
ค่ะ
ลูกของนายท่านน่ะค่ะ
[หัวเราะเบาๆ]
[เสียงเคาะประตู ประตูเปิดปิด]
ที่บ้านท่านโทรมาค่ะ
พวกเขาถามว่าวันนี้ท่านจะกลับบ้านกี่โมงน่ะค่ะ
บอกไปว่าไม่ต้องรอ
ฉันน่าจะกลับดึกเพราะคดีคนหาย
ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะท่าน
[ผู้หญิง] อ้อ งั้นเหรอคะ
ไม่ค่ะ ค่ะ
แค่นี้ค่ะ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา]
- [เสียงเคาะกรงเหล็ก] - [ผู้ชาย] ทุกคนลุกขึ้นมา!
- มาประจำที่ตัวเอง! - [เสียงเคาะเหล็ก]
- [ผู้ชาย] เร็วๆ รีบไสตูดซะ! - [เสียงเคาะเหล็ก]
นี่ ทำอะไรกันเหรอคะ
อย่าส่งเสียงอะไรออกมาค่ะ
อย่าเงยหน้าขึ้นมาด้วย
คะ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงหายใจแรง]
[เสียงเปิดปิดประตู]
แค่สองคนพอเหรอครับ
ครับ ตอนนี้ต้องการแค่สองคน
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[ทหาร] นี่
- [หมอ] พามา - [ทหาร] ครับ
[ผู้หญิง 1] อย่าฆ่าฉันเลยค่ะ
ช่วยฉันด้วย อย่าฆ่าฉันเลย
[ผู้หญิง 1 ร่ำไห้]
- [ทหาร] นั่นมันอะไรน่ะครับ - [ผู้หญิง 1 ร่ำไห้ต่อเนื่อง]
[หมอ] อ้อ เราพามาจากคุกซอแดมุน เมื่อนานมาแล้ว
แต่ว่าสภาพเธอออกจะ…
[คาโต้] ขอดูหน่อย
- [หมอ] พามา - [ทหาร] ครับ!
[เสียงประตูเหล็ก]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
- [เสียงปิดประตูเหล็ก] - [หายใจหอบแรง]
[ผู้หญิง 1 ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[เสียงฟาดกรงเหล็ก]
- [ผู้หญิง 1] ไว้ชีวิตฉันเถอะ - [ทหาร] ก้มหน้าลงไป!
[ทหาร] เอาไงดีครับ
[ผู้หญิง 1] อย่าฆ่าฉันเลย
[ผู้หญิงร่ำไห้สะอึกสะอื้น]
[ผู้หญิง 1] ไว้ชีวิตฉันด้วย
[ผู้หญิง 1] อย่าฆ่าฉันเลย
[ผู้หญิง 1] ไว้ชีวิตฉันเถอะ
เอาสองคนนี้แล้วกัน
[ผู้หญิง 1] ได้โปรดเถอะค่ะ
อย่าทำฉันเลย
อย่าฆ่าฉันเลย!
อย่าฆ่าฉันเลย
[เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[ผู้หญิง 1] อย่าฆ่าฉันเลยค่ะ
[เสียงล็อกประตูเหล็ก]
[คร่ำครวญ] ได้โปรด
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงหนักหน่วง]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[ผู้หญิง 1 สะอึกสะอื้น]
[เสียงสูดจมูก]
[เสียงสูดจมูก คลื่นไส้]
[เสียงซดน้ำ]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงซดอย่างกระหาย]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงหนักหน่วง]
[สัตว์ประหลาดแผดเสียงดัง]
[เสียงผู้คนพูดคุยจอแจไกลๆ]
แบร้!
[ดนตรีตลกขบขันบรรเลง]
มีอะไรเหรอครับ
คือพอดีว่าผมมีนัดอะนะ ช่วยไปส่งที่บุกชนได้ไหมครับ
ไงนะครับ
พูดภาษาโชซอนเก่งจัง
คอยจับตาดูผมทั้งวันคงเบื่อแย่
ขับรถแก้เบื่อ พร้อมไปส่งผมถึงที่นัดหมายทีสิครับ
ไหนๆ จะสะกดรอยตามอยู่แล้ว อย่าเล่นสงครามประสาทเลย
เฮอะ
เฮ้ย เดี๋ยวๆ
ไปบุกชนกันเลย
[ถอนใจ]
[แทซัง] มัวทำอะไร ไม่ไปเหรอครับ
[ดนตรีขบขันบรรเลงต่อเนื่อง]
- [ดนตรีหยุดบรรเลง] - [เสียงรินน้ำชา]
[ผู้ชาย] โอ้โฮ…
กะจะล้างห้องนิรภัยลับของคลังสมบัติทองเหรอ
ตายจริง
ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบสภาพ อีกรอบหรอกนะ สภาพเลิศสุด
โห แน่นอนอยู่แล้วครับ ของคลังสมบัติทองซะอย่าง
จบงานภายในสิบวันจะได้ไหม
สิบวันออกจะกระชั้นชิดไปหน่อยครับ
เอ่อ… ว่าแต่ทำไมพี่รีบร้อนจัง ไม่สมเป็นพี่เลย
ทำไมครับ
นายท่านจางจะไปจากกยองซองจริงๆ เหรอครับ
ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วแล้วครับ
ว่านายท่านจางเข้าตาจนเพราะเมียน้อย หรืออะไรของเจ้าอิชิคาว่านั่นน่ะ
หุบปากเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นเดี๋ยวแม่จะเย็บปากให้เอง
ที่จริงผมพูดเพราะได้ยินว่า นักแกะรอยมาที่กยองซองหรอกครับ
เผื่อว่าพวกเขาจะช่วยนายท่านจางได้บ้าง
แกะรอยเหรอ
นักแกะรอยครับ
พวกเขาเชี่ยวชาญเรื่องการตามหาคนที่หายตัวไป
เห็นว่าในแมนจูเรีย เรียกกันอย่างนั้นครับ นักแกะรอย
พูดต่อซิ
ลูกสาวของลูกพี่ลูกน้องของเพื่อนผม
ไปเดินงานวันทาโนแล้วหายไป หาไม่เจออยู่สามปี
แต่แล้วนักแกะรอยพวกนั้น
ก็ไปหาถึงจีนตอนใต้แล้วพาตัวกลับมา
ถูกพาไปเป็นนางบำเรออยู่ที่นั่นยังเจอ
ไปถึงจีนตอนใต้เลยเหรอ
ครับ ทุกมุมในโชซอนไม่ต้องพูดถึง
แมนจูเรีย หยันเปียน ถึงจีนตอนใต้
พวกเขาไปทุกที่
ถ้าตายไปแล้วพวกเขาก็หา และนำกระดูกกลับมาให้
งั้นเหรอ
ต้องไปที่ไหนถึงจะเจอพวกเขา
[ดนตรีชวนพิศวงบรรเลง]
[เสียงระฆังรถราง]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
ขอบคุณมากครับ เดินทางสบายเพราะคุณเลย
เฮ้อ
- เฮ้ย เดี๋ยวสิ - เถอะน่า
เดี๋ยวเถอะ!
เอาไว้ไปซื้ออะไรทานนะครับ
ผมไม่บอกอิชิคาว่าหรอกน่า รับเอาไว้เถอะ
เดี๋ยว เอ่อ…
อะไรวะ
[เสียงเครื่องยนต์ใกล้เข้ามา]
[ดนตรีแนวครุ่นคิดบรรเลง]
ตายจริง สวัสดีครับ ว่าแต่มากันกี่ท่านครับ
ผมไม่ได้มาทานข้าวหรอก
ผมขอใช้ประตูหลังร้านของคุณหน่อยได้รึเปล่า
ทางนี้ครับ นายท่านจาง
(ไอ้โง่เอ๊ย)
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[แทซัง] แกเป็นใคร
แกตามฉันมาทำไม
แกดูไม่เหมือนลูกน้องของอิชิคาว่าเลยนะ
ทำงานให้ใคร
ตอบมาว่าใครเป็นคนส่งแกมา
นายท่านจางคลังสมบัติทองใช่ไหม
ตอบคำถามด้วยคำถามมันไร้มารยาทนะ
มิหนำซ้ำ…
ยังทะเล่อทะล่าพกของอันตรายแบบนี้ไว้อีก
[ดนตรีหวานซึ้งบรรเลง]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
มาเพื่อฆ่าผมงั้นเหรอ
ก็ไม่ได้คิดว่าจะฆ่าคุณหรอก
แต่ตอนนี้ชักคิดแล้วสิว่าฆ่าทิ้งซะดีไหม
งั้นถือว่าไม่ได้คิดจะฆ่าแล้วกัน
วางมีดลงก่อน แล้วเรามาคุยกันเถอะ
ลดปืนลงก่อนแล้วค่อยมาขอกันดีกว่ามั้ง
ก็ได้ๆ
งั้นนับหนึ่งถึงสาม แล้วเราวางลงพร้อมกันนะ
เอาละ!
หนึ่ง
สอง
สาม
[เสียงถอนหายใจ]
นี่คุณ… ไม่เชื่อใจผมสินะ
ฉันว่าเราก็ไม่ต่างกัน
คุณเป็นนักฆ่าหรือเปล่า
คงใช้ชีวิตมาอย่างสกปรกสิท่า
ดูจากที่กังวลกลัวตายไม่หยุดแบบนี้
ก็เราอยู่ในยุคสมัยแบบนั้น
ไม่มีทางที่จะเอาตัวรอดได้โดยไม่ก่ออาชญากรรม
และมีเหตุผลล้านแปดที่จะตายได้แม้บริสุทธิ์ผุดผ่อง
[ถอนหายใจ]
มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ
ได้ยินว่าคุณเป็นแหล่งข้อมูลอันดับหนึ่ง
งั้นคุณก็คงรู้ว่าราคาของผมขึ้นอยู่กับข้อมูล
เพราะมีตั้งแต่ข้อมูลระดับสูงยันระดับล่าง
และช่วงราคาต่างกันลิบลับเลย
ฉันตามหาคนอยู่
เป็นคนญี่ปุ่น
- อาชีพล่ะ - จิตรกรค่ะ
ถ้าไม่ใช่ทหารหรือมีตำแหน่งสำคัญ ก็ถือว่าอยู่ระดับล่างนะ
แต่จะให้ว่ายังไงดีล่ะ ผมไม่รับงานข้อมูลระดับนั้น
น่ารำคาญ แล้วก็เหนื่อยเปล่า ทำเงินไม่คุ้มด้วย
เขาชื่อซาชิโมโต้ค่ะ
- ไม่รู้จัก - เขาอายุประมาณ 30 กลางๆ
ไม่รู้
ตอนนั้นเขาดูพูดภาษาโชซอนไม่คล่อง
เหมือนมาจากญี่ปุ่นได้ไม่นานเท่าไหร่
ไม่รู้สักนิด
ที่จริงฉันตามหาแม่ที่หายไปเมื่อสิบปีก่อน
อ่า…
อ๋อ
ถ้างั้น…
ซาชิโมโต้คือชู้ที่เธอหนีตามไปเหรอ
ฮ้า!
ถ้าสิบปีนี่ก็ค่อนข้างจะนานแล้วนะ
ถ้าเธอมีครอบครัวใหม่แล้ว ไม่ไปตามหาจะดีกว่า
ไอ้มารยาททราม
ฟังจากแต่ละคำที่พ่นออกมา คุณไม่ใช่แหล่งข้อมูลอันดับหนึ่งหรอก
แต่เป็นถังขยะอันดับหนึ่งมากกว่า
[หัวเราะหึๆ]
ก็… ขอไม่ปฏิเสธแล้วกัน
เพราะก็เป็นความจริงที่ว่า
ผมเกิดและเกลือกกลิ้งมาราวกับขยะ และอุตสาหะเอาตัวรอดมาได้
ขอร้อง ระวังปากด้วย
เพราะแค่ขยับปากเบาๆ ก็ทำให้คุณปลิวได้
ชื่ออะไรครับ
ดวงตาของคุณสวยจริงๆ
นี่ยั่วฉันอยู่เหรอ
ฉันช่วยควักลูกตาให้เอาไหมล่ะ
ยังไงก็ยินดีที่พบนะครับ
ไอ้ประสาท
[ดนตรีแนวครุ่นคิดบรรเลง]
ไว้เจอกันครับ
ตามหาซาชิโมโต้งั้นเหรอ
ซาชิโมโต้
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
- [เสียงเคาะประตู] - [เสียงเปิดประตู]
[ผู้ชาย] คุณซาชิโมโต้ คุณถูกเรียกตัวครับ
(บาร์แสงจันทร์)
[เสียงเปียโน]
มีเรื่องอะไรเหรอเพื่อน ส่งข้อความถึงฉันซะด้วย
[ถอนหายใจ]
รู้หรือเปล่าว่ามยองจาอยู่ที่ไหน
มยองจาเหรอ มยองจา มยอง…
อ๋อ!
นังกีแซงอวดดีของวสันต์จันทราน่ะเหรอ
ครั้งหนึ่งในอ้อมแขนฉัน เธอปฏิญาณรักต่อฉัน
อยู่ๆ ก็ไปเป็นเมียน้อยอิชิคาว่าและฉีกทึ้งหัวใจฉัน
ว่าแต่ทำไมมาถามหากับฉัน
เธอหายตัวไปได้เจ็ดวันแล้ว ไม่รู้เลยเหรอ
รู้ว่าหายไป แต่ไม่รู้หรอกว่าอยู่ที่ไหน ไอ้เพื่อนยาก
ทำไม
คิดว่าฉันลักพาตัวแล้วเอาเธอไปซ่อนเหรอ
[เสียงหัวเราะหึๆ]
ไม่ใช่ก็แล้วไป
ไม่เอาน่า
ไหนๆ แล้วก็กระจายทรัพย์สินที่มีอยู่สิ
ได้ยินข่าวแล้ว
ไหนๆ ก็จะถูกอิชิคาว่ายึดไปหมด
ก็ใช้เพื่อเหล่าสหายผู้รักชาติหน่อยไม่ดีเหรอ
นายจะได้กลายเป็นคนรักชาติ
เหล่าสหายก็มีผู้สนับสนุนทางการเงิน
[หัวเราะเบาๆ]
ใครบอกว่าฉันจะถูกยึดอะไร
แค่ต้องหาตัวนางโลมที่หายไปให้เจอ
ถ้าหาเจอได้ อิชิคาว่าก็คงหาเจอไปแล้ว
เธอหายไปเจ็ดวันยังไม่เจอเค้าลาง
หมอนั่นถึงลากนายเข้าไปเกี่ยวด้วยไงเล่า
เรื่องนั้นนายน่าจะรู้นะ
นายเมาแล้ว
กลับบ้านซะไป
หาเงินมาอย่างหมา แต่ควรใช้เงินอย่างเจ้าป่านะโว้ย แทซัง!
ไอ้เงินเนี่ยนะ
ถ้ามันใช้ช่วยใครไม่ได้ หรือถูกใช้เฉยๆ ก็ไม่ได้
มันก็เป็นแค่กองฝุ่นกองนึงเท่านั้นแหละ
แปลว่าไม่ควรยึดติดกับสิ่งที่ไร้ความหมาย
หาเงินมาอย่างหมาก็ใช้เงินแบบหมาก็ได้นี่
เงินฉันเสี่ยงชีวิตหามา และจะใช้ตามใจ มันผิดหรือไง
ในใจนายไม่มีโชซอนอยู่เลยเหรอ
ไม่คิดอยากทำอะไรเพื่อประเทศนี้เลยเหรอ
ฉันไม่เคยเห็นโชซอนที่ไร้ซึ่งญี่ปุ่นเลย
เกิดมาก็เป็นเมืองขึ้นแล้ว
ขนาดพ่อฉันยังไม่มี แล้วนายอยากให้ฉันทำอะไร
นายจะด่าว่าฉันก็ไม่เป็นไร
แต่อย่ามาด่าเงินของฉัน
ถึงหาเงินมาได้เยี่ยงหมา แต่มันมีความหมายสำหรับฉัน
ไม่ว่ามันจะเป็นกองฝุ่นหรือกองขี้ก็ตาม
สิ่งที่ทำให้ฉันเป็นฉัน และช่วยปกป้องฉันตอนนี้
มีแต่เงินและสมบัตินี่แหละ เข้าใจไหม
อ้อ ผมกำลังจะกลับอยู่พอดีเลย
ช่วยไปส่งหน่อยได้ไหมครับ
[เสียงเปิดปิดประตูรถ]
[เสียงเคาะประตู]
เข้ามา
[เสียงประตูเปิด ปิด]
ท่อนซุงที่หนึ่งเริ่มแสดงอาการแล้วครับ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
[เสียงนาฬิกาเดิน]
คราวนี้เร็วกว่าปกตินะ
ท่านอยากจะไปดูไหมครับ
[ถอนหายใจ]
[ผู้หญิง 1] ช่วยฉันด้วยค่ะ
โอ๊ย ปวดหัว
ช่วยฉันด้วยค่ะ
โอ๊ย! ฉันปวดหัวมากเลยค่ะ
ปวดหัวจะระเบิดอยู่แล้ว [ร้องไห้ สะอื้น]
แล้วเซรุ่มล่ะ
ยังไม่ได้ฉีดเลยครับ
[เสียงกรีดร้อง]
[เสียงกรีดร้องต่อเนื่อง]
[เสียงสะอื้นไห้]
[เสียงโขกหัวกับพื้น ครวญคราง]
ครั้งนี้ก็ล้มเหลวสินะ
[เสียงร้องไห้]
ห้องหมายเลขสองล่ะ
ตอนนี้เธอยังเงียบอยู่เลยครับ
เอายังไงดีครับ
ฉีดเซรุ่มเลยไหมครับ
ลงมือเลย
ครับ
[เสียงเปิดประตู]
[เสียงปิดประตู]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงคลื่นไส้]
[เสียงอาเจียน]
[เสียงกระดูกลั่น]
มาแล้วเหรอคะ
อ้าว คุณนาวอลยังอยู่อีกเหรอ
ที่จริงฉันกำลังรอนายท่านอยู่น่ะค่ะ
ฉันได้รับการแนะนำ
กลุ่มคนที่เรียกว่านักแกะรอยมาจากนายหน้าค่ะ
เห็นว่าเป็นกลุ่มคนที่ชำนาญ ในการตามหาคนหายน่ะค่ะ
แล้วคุณตามหาคนหาย ด้วยวิธีการแบบไหนเหรอครับ
ต่างกันไป แล้วแต่สถานการณ์ครับ
แต่ก็น่าจะมีวิธีที่อัตราสำเร็จสูงนี่
อย่างพวกรูปแบบ หรือวิธีการลับพิเศษเฉพาะพวกคุณ
ไม่มีเหรอ
พวกเราไม่ยอมแพ้น่ะครับ
เราไม่ยอมแพ้ในตัวคนที่ต้องตามหา
ตามสืบหาต่อเนื่องไม่ปล่อย
แกะรอยไปเรื่อยๆ คือวิธีของผม
อื้ม…
ใช้วิธีนั้นหาเจอกี่คนแล้ว
ถ้าไม่เชื่อถือกันก็เชิญไปหาคนอื่น
ผมจะไหว้วานงานสำคัญ
ตรวจสอบพื้นฐานแค่นี้ก็ต้องทำอยู่แล้วนี่
ต้องถูกตรวจสอบขนาดนั้น เราก็ไม่อยากรับงานคุณหรอก
สิบกว่าปีที่ผ่านมา เราได้รับการร้องขอเกิน 200 คดีมาเล็กน้อย
จากคดีทั้งหมด เราหาเจอประมาณ 140 คนครับ
รวมคนที่ตายแล้วด้วย
[ผู้หญิง] ไม่เห็นต้องตอบทุกคำถามเลยค่ะ
เขาไม่ใช่แหล่งข้อมูลอันดับหนึ่งแห่งกยองซอง
แต่เป็นถังขยะ
[ผู้ชาย] แชอ๊ก
หนูไม่อยากรับงานจากคนแบบนี้
ไปก่อเรื่องอะไรมาอีกล่ะเนี่ย
เปล่าสักหน่อยนะ
ผมก็แค่พูดว่าดวงตา…
ของเธอสวยมากก็เท่านั้นเอง
- คะ - ไปเถอะแชอ๊ก
ซาชิโมโต้ใช่ไหม
ชายชาวญี่ปุ่น
อายุประมาณ 30 กลางๆ อาชีพนักวาดภาพ
ไหนว่าไม่รับ เพราะเป็นข้อมูลระดับล่างที่ไม่ทำเงิน
ว่าด้วยหลักการก็ตามนั้น
แต่สถานการณ์มันก็อีกเรื่องนึงน่ะ
ถ้าเปลี่ยนไปตามสถานการณ์
ก็ไม่ใช่หลักการ แต่เป็นหลักลอยน่ะสิ
เรียกว่าความยืดหยุ่นในการรับมือ กับสถานการณ์ฉุกเฉินเถอะ
ไม่ใช่คิดกำไรขาดทุนไวหรอกเหรอ
ผมรีบร้อนขนาดนั้นละ
รู้ไหมว่าน่าสมเพชขนาดนั้นด้วย
[หัวเราะหึๆ]
ในแผ่นดินกยองซองนี้
ไม่มีใครมีเส้นสายคนญี่ปุ่นมากเท่าผมแล้ว
ไม่ว่าจะหน่วยข้าหลวงใหญ่ นักธุรกิจก็มี
ไหนจะหมอ หรือผู้พิพากษา
ไม่ว่าที่ไหน ผมมีแหล่งข่าวที่ติดต่อได้หมดนั่นแหละ
คนที่มีเส้นสายและข้อมูลเยอะขนาดนั้น
มยองจาแห่งวสันต์จันทรา หาเอาเองก็ได้นี่
ก็ถ้าเธอยังไม่ตายนะ
ปกติเดินเครื่องหาข้อมูลขนาดนี้
ภายในครึ่งวัน ผมก็ต้องได้เงื่อนงำอะไรมาบ้างแล้ว
แต่ดูจากที่ยังไร้วี่แววแบบนี้
คิดว่าเธออาจตายแล้วเหรอ
จะยังไงก็ช่วยหาเธอทีครับ
ระหว่างนั้นผมจะสืบข้อมูลเกี่ยวกับซาชิโมโต้ให้
ไม่ต้อง เรื่องเรา เราจัดการเองค่ะ
ตามหาคุณแม่อยู่ไม่ใช่เหรอ
[ดนตรีเศร้าซึ้งบรรเลง]
ผมช่วยได้แน่นอนครับ
รับประกันเลย
ผมขอถามคุณข้อเดียว
คุณน่ะเป็นคนดีหรือคนชั่วกันแน่ครับ
[หัวเราะเย้ยหยัน]
ผมก็แค่…
เป็นคนจริงจังกับการเอาตัวรอดเท่านั้นครับ
ให้เวลาหาถึงเมื่อไหร่ครับ
คุณพ่อ
จนกว่าซากุระจะร่วงโรย
[ดนตรีหยุดบรรเลง]
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลง]
วันนี้ผมต้องวาดอะไรเหรอครับ
ไปห้องหมายเลขสอง
ถ้ามองเห็นไม่ชัด เข้าไปวาดใกล้ๆ ก็ได้นะ
เอ่อ จริงสิ…
แต่อย่าเข้าใกล้เกินไปล่ะ
แกอาจจะเป็นอันตรายได้
ครับ
[ดนตรีระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
คือว่า ผมขอส่องไฟแป๊บนึงได้ไหมครับ
- [เสียงร้องลั่น ตกใจ] - [สัตว์ประหลาดแผดเสียงคำราม]
[ดนตรีทำนองเร้าใจบรรเลง]
[ดนตรีเร้าใจหยุดบรรเลง]
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
[ดนตรีหยุดบรรเลง]