POTWÓR Z GYEONGSEONGU
WYCOFAĆ WOJSKA
Macie 48 godzin, aby przygotować się do odwrotu.
Zabrać wszystkie akta i materiały badawcze do Japonii.
Spalić wszystko, czego nie można zabrać.
Tak jest!
Mamy spalić
wszystko, generale?
Spalić wszystko.
Nie może ostać się żaden ślad tego,
co tu robiliśmy.
To wszystko.
Szybko!
Zniszczyć wszystko. Nie ma czasu!
Z życiem!
- Na nogi! - Tak jest!
- Zero dowodów. Brać to. - Nie ma czasu!
Ładunki podłożone.
- Tam! - Tak jest!
- Serum? - Zabezpieczono 12 dawek.
- A najinów? - Mamy osiem.
- Co z pozostałymi dwoma? - Nie było kiedy ich zabrać.
Podpułkowniku Kato!
Nie ma czasu. Proszę się pospieszyć!
Gotowi!
Ognia!
Szybciej!
Pospiesz się.
Co ty wyprawiasz? Szybciej!
Szybko! Nie ma czasu!
Polecimy?
Droga lądowa wydaje się najbezpieczniejsza.
Udamy się do Gyeongseongu pociągiem z Harbin.
- Jedź. - Tak jest!
POTWÓR Z GYEONGSEONGU MIĘDZY DOBREM A ZŁEM
ODCINEK 1: NAJIN
PÓŹNY MARZEC 1945 ROKU
Wiosna zaczęła się w Gyeongseongu nadzwyczaj wcześnie.
GYEONGSEONG (DAWNY SEUL)
Kupujcie gazety!
Czyszczenie butów!
- Gazety! - Buty!
- Gazety! - Młody!
Dziękuję.
Chłopcze, wezmę jedną.
Jeden dzon.
- Kup chleb za resztę. - Dziękuję. Bądź błogosławiony.
KOBIETY ZNIKAJĄ W GYEONGSEONGU
Wie pan co?
Oto prawdziwe wiadomości.
Gazety!
NALOTY NISZCZĄ TOKIO
Plotki były prawdziwe.
Po zbombardowaniu Tokio 9 marca
nad Japonią pojawiło się widmo porażki.
W nadziei, że wrogie państwo upadnie, w Joseonie wyczuwalne było napięcie.
Jednakże…
Buntownicy! Aresztować wszystkich!
Brać ich!
Nie ruszać się!
Aresztować wszystkich!
Chodźmy.
JAPONIA W KRYZYSIE! NALOTY NISZCZĄ TOKIO
- Uciekać! - O co chodzi?
Kto idzie?
NIEPODLEGŁOŚĆ
Mieszkańcy półwyspu, powstańcie!
Macie szansę oddać życie za cesarza!
Wstąpcie do niepokonanej Cesarskiej Armii, by wejść do świątyni Yasukuni!
Gińcie w sali tortur…
lub zyskajcie honor w armii.
Wybierajcie.
Cholera, co zrobić?
FORMULARZ POBOROWY
Jak to mówią: Zawsze najciemniej jest przed świtem.
Przyznaj się.
To nie byłem ja.
Zamierzasz dalej zaprzeczać?
Przysięgam…
że nic nie wiem.
Jest z Armii Niepodległości?
Nie wiesz, kto to jest?
To Jang Tae-sang.
A kto to?
Mistrz Domu Złotego Skarbca.
Złotego Skarbca?
Właśnie. Dom Złotego Skarbca
Idealnie położony w samym centrum, w dzielnicy Bonjeong,
jest bez wątpienia
największym i najwspanialszym lokalem w Gyeongsoengu.
Tak, wszyscy mówią o tym lombardzie.
To sławny zegarek marki Waltham.
- Cztery wony, 50 dzonów. - Hej!
- Zegarek przyjechał tu aż ze Stanów! - Cztery wony, 50 dzonów.
Niech pan posłucha.
Japończycy zabrali mi fabrykę.
- Mogę też stracić dom. - Ojej.
Mam starą matkę i czwórkę dzieci pod opieką.
Wkrótce trafimy na bruk…
Proszę.
Jeszcze jeden won. Do wyboru: pieniądze lub zegarek.
Następny!
Mój posag. Proszę o to dbać.
Wykupię wszystko, nieważne co.
Piętnaście wonów za całość.
Na marginesie, ten jest fałszywy.
Włoski garnitur.
Uszyty na zamówienie…
Używane ubrania, dwa wony.
Trzy lata temu zapłaciłem sporo za to baekja.
Doprawdy?
Proszę zwrócić.
To nocnik.
Głupi chłop.
- O co chodzi? - Chłopcze.
Nie próbuj znów okradać sklepu.
Odetnę ci wszystkie dziesięć palców.
Tak sobie żartowałem. Po co te nerwy?
Walthamy to rzadkość.
Wystarczyłyby cztery wony, a dał pięć wonów i 50 dzonów.
Kierownik Gu jest zbyt hojny z nieswoimi pieniędzmi.
Porządna skóra.
Wart ceny.
Ten Beom-o też jest do niczego.
Bachor wciąż próbuje coś capnąć.
Przygotowałaś serwis do herbaty i tacę dla lady Maedy?
Ponoć lepiej trzymać się daleko od szemranego towarzystwa.
Jej mąż to Ishikawa, a ojciec generał Maeda.
Jej rodzina trzęsie całym miastem.
Lepiej być w ich orbicie, moja droga.
I tak lepiej się pilnuj.
Bez obaw.
Jestem
Jang Tae-sang.
Zgadza się. Jestem Jang Tae-sang.
Zaradny jegomość z Bukchonu, który sam wszystko osiągnął.
O rany!
- Pozdrawiam was. - Mistrzu Jang!
Proszę się uspokoić.
Raz, dwa!
- Jeszcze jedno! - Inna poza?
Panie Jang!
Hej!
Zero lęków. Nie do powstrzymania.
Jestem panem Złotego Skarbca i mogę mieć wszystko.
To na zdrowie!
Na zdrowie!
Niepowtarzalny Jang Tae-sang.
Więc…
jak znalazłem się w tym nędznym położeniu?
Musiał potajemnie wspierać ruch wyzwoleńczy.
Nieprawda.
Czyli był szpiegiem?
Nie.
Chodzi o romans.
Romans?
Dlaczego przed miesiącem spotkałeś się z nią w herbaciarni?
Lady Maeda szukała filiżanek baekja
i lakierowanej tacy inkrustowanej masą perłową.
A w muzeum sześć dni temu?
Aby uświadomić, jak trudno znaleźć takie filiżanki i tace.
Trzy dni temu posłałeś jej wiadomość.
Łut szczęścia. Udało mi się znaleźć
filiżanki i tacę.
Wczoraj nawet odwiedziłeś mój dom.
Zdobycie tego wymagało sporo wysiłku…
- Dostarczyłem je osobiście. - Nie pogrywaj ze mną!
Ty żałosny, niższej rasy draniu joseoński.
Jak śmiesz wdzięczyć się do mojej żony?
Panie komisarzu, wydaje się, że zaszło nieporozumienie.
Dość kręcenia. Mów prawdę.
Co do cholery robiłeś z moją żoną? Gadaj!
Chyba oszalałeś…
Oszalał pan z miłości, panie komisarzu Ishikawa!
Chyba nie podejrzewa pan o coś takiego własnej żony?
Wątpi pan w szczerość tak honorowej i zacnej osoby jak lady Maeda?
Stwierdzić muszę,
że to wielki afront i obelga wobec niej.
Co ty mówisz?
Nie przeszkadzałoby panu, gdyby lady Maeda odkryła,
że wątpi pan w jej wierność? Do tego zmierzam.
Przejdźmy więc do sedna.
Czego pan naprawdę chce?
Zaginęła ta dziewczyna.
Jakiś tydzień temu.
Sprawa o zaginięcie?
To nie robota dla policji?
Nie mówią ci Pan Wszechwiedzący?
Schlebia mi pan.
„Trzeba pomówić z Jangem Tae-sangiem, jeśli chcesz czegoś w Bonjeongu,
czy to pieniędzy, majątku, czy też osoby”.
To nieprawda?
Łapię nieterminowych dłużników,
a nie kurtyzany.
Znajdź dziewczynę.
Odkryj, dlaczego zniknęła, gdzie jest i czy uciekła z kochankiem.
Jeśli tak, jego też odszukaj.
Jeśli jej nie znajdziesz…
Zginę?
Stracisz wszystko, co posiadasz.
Zabiorę ci dom,
nieruchomości, pieniądze, auta, a nawet Dom Złotego Skarbca w śródmieściu!
Stracisz wszystko!
A jeśli chodzi o ciebie…
Wyślemy cię na wojnę.
Ile mam na to czasu?
Dopóki nie opadną kwiaty wiśni.
Rozumiem.
Dobrze.
Proszę pana!
Co się stało?
Kto cię stłukł na kwaśne jabłko?
Pani Nawol.
Ile gotówki mamy teraz pod ręką?
Gotówki?
Jeśli wystawię budynki w Bukchonie, mój dom i ten sklep na sprzedaż,
ile czasu zajmie mi ich zbycie?
Miesiąc?
Co się znów dzieje?
Powiesz mi wreszcie?
Wiecie co?
Zdaje się…
że mam przesrane.
Co to jest?
Mordoklejki.
Wyglądają pysznie.
Robisz też ten dźwięk z nożyczkami!
BAR KSIĘŻYCOWY
Zaczekaj tutaj.
Przepraszam.
Jeszcze zamknięte.
Szukam kogoś.
Zna pani Japończyka, niejakiego Sachimotę, klienta tego lokalu?
Ponoć jest malarzem.
W życiu poznałam dwie osoby o tym imieniu.
Obaj byli żołnierzami, nie malarzami.
Ponoć jest tu bywalcem.
Nie jestem pewna.
Pracuję tu już prawie pół roku
i obca mi jest ta osoba.
Rozumiem.
Proszę spróbować w Domu Złotego Skarbca.
Gospodarzem jest tam mistrz Jang Tae-sang.
Trzeba z nim pomówić, jeśli chce się czegoś w Bonjeongu,
czy to pieniędzy, majątku, czy też osoby.
To Pan Wszechwiedzący Gyeongseongu.
Słucham?
Pytałam, czy to na dworze jest na sprzedaż.
Ach, tamto.
Jest zepsuty. Silnik jest w rozsypce.
Kupię go. Ile pan chce?
Sądząc po wyglądzie, jest pan z Mandżurii, prawda?
- Może 200 wonów? - Ach!
Ma kosz boczny! Powiedzmy 300 wonów.
Nie mówił pan, że jest zepsuty?
W obecnym stanie to bezużyteczny szmelc.
Diament w gównie pozostaje diamentem, a zepsuty motocykl – motocyklem.
Dobrze.
Niechaj będzie 280 wonów.
- Dwieście osiemdziesiąt? - Tak.
Kupię to wszystko i motocykl
za 250 wonów.
Żadnych chińskich walut.
Dzieciak rozbił bank czy co?
Rety! Mówiłem, że jest zepsuty.
Stoi tam od trzech lat, znosił grad, śnieg i deszcz.
W życiu nie…
Zapomnij! Nie ma czym się martwić.
Co taki poważny?
Pamiętaj, kim jesteś. Pan Wszechwiedzący Gyeongseongu.
Rozpuścimy wici i poszukamy dziewczyny.
Gdzie może być Myeong-ja z Klubu Wiosennej Pełni?
Pewnie zwiała z facetem…
Który facet w Gyeongseongu byłby na tyle głupi,
aby uciec z dziewczyną Ishikawy?
A może to kolejny przypadek tych zaginięć kobiet?
Głośno o tym w Bukchonie i Namchonie.
Ciągle jakaś znika.
Słyszałem przerażające pogłoski. Może Myeong-ja też jest ofiarą?
Kurka, niedobrze. Bardzo niedobrze.
Co teraz zrobimy?
Mistrzu Jang.
Może skorzystamy z okazji, sprzedamy wszystko i opuścimy Joseon?
Mam przyjaciela w Osace…
Dość tych bzdur, panie Gu!
Pozwól mi choć raz coś powiedzieć!
Dlaczego zawsze zbywasz to, co mówię?
Bo bez wyjątku plecie pan farmazony.
Myślę, zanim coś powiem!
Nie jestem wcale nierozgarnięty.
Załóżmy, że mistrz Jang nagle wystawi majątek na sprzedaż.
W mgnieniu oka plotki zaleją Gyeongseong.
No i co z tego? To źle?
Ishikawa się dowie.
A wtedy,
jaki los czeka mistrza?
Wybacz.
Nie przemyślałem tego.
Ishikawa ma mnie na oku.
- Panie Gu. - Proszę mówić.
Podpytasz naszych informatorów i swoje kontakty
o jakiekolwiek tropy Myeong-ji.
Dowiedz się, co robiła przed zaginięciem.
Dobrze.
Ten plan brzmi dobrze. Zróbmy, co w naszej mocy, pani Nawol.
Beom-o.
Odszukaj młodego mistrza Kwon Jun-taeka.
Po co ci on?
To jedyny człowiek w Gyeongseongu na tyle bezczelny,
aby zadawać się z kobietą Ishikawy. Niech mnie odwiedzi.
Tak jest.
Pani Nawol,
proszę sprzedawać najdroższe przedmioty ze skarbca
tak szybko i dyskretnie jak się da.
Proszę brać złoto, gotówkę. Zabezpieczmy jak najwięcej gotówki.
Proszę też sprawdzić okręty, wypływające w tym miesiącu.
Może okazać się konieczne
opuszczenie Gyeongseongu.
Tak, mistrzu.
LOMBARD
Pan Wszechwiedzący Gyeongseongu, co?
Niewątpliwie jest w centrum uwagi.
Jang Tae-sang wyruszył.
Jego pracownicy też ruszyli, szukają tropów w sprawie panny Akiko.
Dobrze.
Możecie odejść.
Tak jest.
Chyba jestem w ciąży.
W ciąży?
Tak.
Z twoim dzieckiem.
Pańska żona dzwoniła.
Chce wiedzieć, o której godzinie pan będzie.
Niech nie czeka.
Wrócę późno w związku ze sprawą o zaginięcie.
Tak jest. Przekażę jej.
Tak, rozumiem.
Nie. Dobrze.
Do usłyszenia.
Wstawać! Na pozycje!
Szybko! Ruszać tyłki!
Co się dzieje?
Nic nie mów.
Trzymaj głowę w dół.
Co?
Wystarczą dwie osoby?
Na ten moment tak.
Ta.
- Zabierzcie ją. - Tak jest.
Nie zabijajcie mnie.
Proszę mnie nie zabijać!
Opowiedzcie mi o tej.
Jakiś czas temu przywieźliśmy ją z więzienia Seodaemun,
ale jej stan jest raczej…
Chcę zobaczyć.
- Wyciągnijcie ją. - Tak jest.
Głowy w dół!
Co mamy zrobić?
Błagam, nie zabijajcie.
Nie róbcie tego.
Nadadzą się.
Błagam, nie zabijajcie mnie.
Błagam!
Proszę was!
Pozwólcie mi żyć.
Błagam, nie zabijajcie mnie!
Nie zabijajcie mnie!
O co chodzi?
Podwieziesz mnie do Bukchonu? Muszę kogoś odwiedzić.
- Co? - Mówisz w języku Joseonu?
Obserwowanie mnie musi być nużące.
Może zabawisz się nieco i mnie podwieziesz?
I tak będziesz mnie śledzić. Po co komplikować sprawy?
Poważnie…
Chwila moment…
Pojedźmy do Bukchonu.
No co? Ruszaj.
O rety, próbujesz opróżnić sekretny skarbiec w sklepie?
O jejku…
Przedmioty przedniej jakości. Nie musisz sprawdzać.
Rzecz jasna. Pochodzą z Domu Złotego Skarbca.
Wystarczy dziesięć dni?
Dziesięć? Niewiele czasu.
Nie działasz pochopnie. Skąd ten pośpiech?
Mistrz Jang naprawdę zamierza opuścić Gyeongseong?
Wieść się niesie jak szalona!
Rzekomo ma poważną pierepałkę z powodu kochanki Ishikawy.
Stul dziób, bo ci go zszyję.
Napomknąłem o tym tylko dlatego, że do miasta ponoć przybyli indagatorzy.
Mogliby się przydać mistrzowi Jangowi.
Indagatorzy?
Tak. Eksperci od znajdowania zaginionych osób.
W Mandżurii nazywają ich indagatorami.
Mów dalej.
Mam przyjaciela. Córka jego kuzyna zaginęła
na trzy lata podczas festiwalu wiosennego Dano.
Wtedy ci indagatorzy
sprowadzili ją aż z południa Chin.
Choć zmuszono ją do pracy jako dama do towarzystwa!
Pojechali na południe Chin?
Przetrząsną też każdy skrawek Joseonu.
Pojadą do Mandżurii, Yanbianu, Południowych Chin.
W przypadku zmarłych sprowadzą przynajmniej kości.
Co ty nie powiesz?
Gdzie znajdę owych indagatorów?
Dzięki za podwózkę. Było miło i wygodnie.
- Chwila… - Nie…
Hej!
Zjedz sobie dobrą kolację.
Nie powiem Ishikawie, więc bierz.
Co do licha?
Moje uszanowania! Dla ilu osób uszykować?
Nie przybyłem na kolację.
Muszę przejść przez wasze tylne drzwi.
Tędy, mistrzu Jang.
IDIOTA
Kim jesteś?
Dlaczego mnie śledzisz?
Podwładnym Ishikawy raczej nie jesteś.
Dla kogo pracujesz?
Powiedz mi, kto cię wysłał?
Mistrz Jang, Złoty Skarbiec?
Niegrzecznie odpowiadać pytaniem na pytanie.
Podobnie jak…
nosić tak niebezpieczne narzędzie.
- Zlecono ci mnie zabić? - Nie taki był plan.
Choć teraz czuję pokusę, aby to zrobić.
Uznam to za „nie”.
Opuść nóż i pogadajmy.
To opuść broń najpierw, a potem proś.
No dobrze.
Oboje opuścimy naszą broń na trzy.
Dobra.
Raz.
Dwa.
Trzy.
Widzę, że mi nie ufasz.
Przyganiał kocioł garnkowi.
Jesteś zabójczynią?
Dosyć szemrane musisz prowadzić życie,
że stale boisz się, że cię zabiją.
Takie czasy, prawda?
Nie sposób przetrwać bez babrania sobie rąk.
Nawet niewinni giną z najbłahszych powodów.
Czego ode mnie chcesz?
Ponoć jesteś Panem Wszechwiedzącym.
Wiedz, że moje ceny są uzależnione od wagi informacji.
Zakres cen jest spory. Zależnie czy to zwykłe dane, czy tajne.
Szukam kogoś.
Japończyka.
- Zawód? - Malarz.
Jeśli nie jest żołnierzem lub oficjelem, to informacja małej wagi.
Niestety, ale nie zajmuję się tym.
Dużo pracy, a zarobek marny.
Ma na imię Sachimoto.
- Pustka w głowie. - Jest po trzydziestce.
Pustka.
Nie mówił płynnie w języku Joseonu, czyli długo tu nie mieszkał.
Wciąż pustka w głowie.
Szukam matki, która zaginęła dziesięć lat temu.
Zatem Sachimoto musiał być kochankiem, z którym uciekła.
Co?
Dziesięć lat to szmat czasu.
Jeśli założył nową rodzinę, lepiej nie szukać…
Obleśny drań.
Te ordynarne słowa wskazują, że nie jesteś Panem Wszechwiedzących,
tylko Panem Śmieciem.
Cóż, nie zaprzeczę.
Urodziłem się śmieciem,
żyłem jak ścierwo, desperacko walcząc o swój sukces.
Uważaj na to, co mówisz.
Próżne słowa prowadzą do śmierci na próżno.
Jak masz na imię?
Masz całkiem śliczne oczy.
Drwisz ze mnie?
A może mam ci wydłubać oczy?
Tak czy inaczej, miło było.
Szaleniec.
Do rychłego.
Szuka Sachimotę?
Sachimoto…
Panie Sachimoto, wzywają pana.
Co to za okazja, przyjacielu? Rzadko po mnie posyłasz.
Wiesz, gdzie jest Myeong-ja?
Myeong-ja?
Myeong-ja, Myeong…
Pyskata kurtyzana z Klubu Wiosennej Pełni?
Kiedyś – w moich objęciach – wyznała mi miłość.
Po czym stała się kochanką Ishikawy i złamała mi serce.
Dlaczego mnie o to pytasz?
Zniknęła jakiś tydzień temu. Nie wiedziałeś?
Wiem, że zaginęła, ale nie gdzie jest, głupolu.
Dlaczego?
Myślisz, że ją porwałem i ukryłem?
Czyli nie wiesz.
A może to okazja,
aby wydać pieniądze na słuszny cel.
Znam pogłoski.
Ishikawa i tak ci wszystko odbierze.
Nie lepiej wydać te środki na kamratów patriotów?
Zostaniesz patriotą, a nasi kamraci zyskają bogatego dobroczyńcę.
Kto twierdzi, że coś stracę?
Muszę tylko znaleźć dziewczynę.
Gdyby to było wykonalne, Ishikawa już by to zrobił.
Minął tydzień i ani śladu życia.
Dlatego cię w to wciągnął.
Zresztą pewnie już to wiesz.
Spiłeś się. Lepiej wracaj do domu.
Szemrane bogactwo nie trzeba wydawać na szemrane cele.
Jeśli za pieniądze
nie można nikomu pomóc, tylko się je gromadzi,
warte są tyle co kurz.
Unikaj obsesji na punkcie błahostek.
Szemrane bogactwo mogę wydać na niegodne cele.
Ryzykowałem życiem, aby je zdobyć. Dlaczego mam zważać, na co idą?
Los Joseonu nie jest ci bliski? Nie pragniesz zrobić czegoś dla kraju?
Nie znam Joseonu bez Japonii.
Urodziłem się bez ojca i kraju. Co mam z tym niby począć?
W porządku, możesz mnie obrażać.
Ale nie moje pieniądze.
Harowałem jak pies, aby się dorobić. To coś dla mnie znaczy.
Mam gdzieś, czy są kurzem, czy gównem.
Moje fortuna stanowi o mnie. Do dziś zapewnia mi bezpieczeństwo.
Jasne?
Właśnie miałem wracać do domu. Podwiózłbyś mnie?
Proszę wejść.
Kłoda jeden wykazuje symptomy.
Szybciej niż zwykle.
Chce pan zobaczyć?
Pomocy.
Moja głowa…
Proszę mi pomóc.
Głowa mi pęka!
Jak to boli!
- Serum? - Jeszcze je nie wstrzyknięto.
Zatem kolejna porażka.
Co z kłodą numer dwa?
Jak dotąd milczy.
Co mamy zrobić?
Mam wstrzyknąć serum?
Proszę kontynuować.
Tak jest.
Wróciłeś.
Pani Nawol. Wciąż tutaj?
Właściwie to czekałam na szefa.
Pośrednik przedstawił mnie tak zwanym indagatorom.
Ponoć są ekspertami od znajdowania zaginionych ludzi.
Więc jak właściwie odnajdujecie zaginione osoby?
To zależy od przypadku.
Zapewne istnieje jednak jakaś skuteczna procedura.
Tylko wam znana tajna metoda lub specjalna strategia…
Prawda?
Nie poddajemy się.
Nigdy nie porzucamy szukanej osoby.
Naszą metodą jest tropienie jej uparcie aż na kraniec świata.
Ile osób tak znaleźliście?
Jeśli nam nie ufasz, znajdź kogoś innego.
Chcę wam zlecić poważne zadanie.
Naturalnie chcę zrobić rozeznanie.
Ale my nie zamierzamy tego znosić.
Przyjęliśmy ponad 200 spraw w ciągu ostatnich dziesięciu lat.
Znaleźliśmy około 140 osób.
W tym zmarłych.
Nie musisz odpowiadać na jego pytania.
Nie jest Panem Wszechwiedzącym Gyeongseongu,
ale Panem Śmieciem.
- Chae-ok. - Nie będę pracować dla kogoś takiego.
Coś ty jej zrobił?
Nic.
Powiedziałem tylko, że ma…
całkiem śliczne oczy.
- Słucham? - Chodźmy, Chae-ok.
Sachimoto, tak?
Japończyk.
Malarz po trzydziestce.
Ponoć nie zajmujesz się informacjami małej wagi.
Z zasady nie,
ale sytuacja tego wymaga.
Jeśli to się zmienia zależnie od sytuacji, to anomalia, a nie zasada.
Uznaj to za elastyczne podejście do nagłych przypadków.
A może to wilczy spryt?
Jestem zdesperowany.
Do tego żałosny, wiesz?
W tym mieście tylko przeze mnie uzyskacie dostęp do japońskich kontaktów.
Do Generalnego Gubernatorstwa, biznesmenów,
lekarzy czy sędziów…
Mam kontakty z każdym i wszędzie.
Skoro masz tyle znajomości i informacji,
sam możesz znaleźć Myeong-ję z Klubu Wiosennej Pełni.
O ile wciąż żyje.
Zazwyczaj, gdy pociągam za sznurki,
nie mija dzień, gdy pojawią się tropy.
Jak dotąd nic…
Myśli pan, że nie żyje?
Nawet jeśli, proszę ją znaleźć.
W międzyczasie rozejrzę się za Sachimotą.
Nie trzeba. Sami zajmiemy się swoimi sprawami.
Nie szukasz matki?
Na pewno mogę pomóc.
Zapewniam cię.
Jedno ostatnie pytanie.
Jesteś dobrym czy złym człowiekiem?
Jestem po prostu…
człowiekiem, który uparcie chce przetrwać.
Ile mamy czasu?
Ojcze…
Dopóki nie opadną kwiaty wiśni.
Co mam dzisiaj narysować?
Idź do sali numer dwa.
Podejdź bliżej, aby się przyjrzeć.
Ale nie za blisko.
Może być niebezpiecznie.
Tak jest.
Przepraszam. Czy mógłbym sobie trochę poświecić?
Napisy: Przemysław Stępień