Kto zaprosił tych ludzi?
Kocham cię.
Nie ma chwili spokoju.
Szybciej!
Pomocy!
- Co się stało? - To Robby.
Obserwuje mnie.
Popełniłam błąd, dając ci kamerkę.
Za wcześnie, by dolać whisky?
Eva, porozmawiaj ze mną.
O rany.
- Nawaliłam. - Dlaczego?
Nie mogłam spać.
Dzieci poszły na nocowanie, więc wstałam wcześnie
i…
sprawdziłam pocztę…
Jasne.
Spójrz.
Co do diabła?
To Benjamin.
Poznaliśmy się przez Internet. Robby mi je przysłał.
Użył elektronicznej niani. Tej samej, którą dałam tobie.
Wiem, że Robby nie zawsze był w porządku,
zwłaszcza podczas rozwodu,
ale nie sądziłam, że zrobi coś tak obrzydliwego.
Musiał zhakować Wi-Fi, by włamać się do kamery.
Maya, bardzo cię przepraszam.
Miała wam zapewnić bezpieczeństwo, a nie narazić.
Czyli tę kamerę można zhakować.
Skoro tak,
czy to oznacza, że ktoś mógł na nią coś wgrać?
I podłożyć nagranie?
Co masz na myśli? Czy coś się stało?
Widziałam Joego.
- Skarbie, dam radę. - Nie. Mam to.
- Nie, serio. - Zajmę się tym.
- Dziękuję. - Dzięki.
- Hej. Cześć. - Hej. Jesteś wcześnie.
- Myślałem, że będą korki. - Nieźle.
Cześć.
- Tak… - Więc…
Marty, Molly. Molly, Marty.
- Cześć. Wreszcie. - Hej. Oczywiście.
- Słyszałam o tobie. - Serio? Oby dobre rzeczy.
Rany.
- Macie piękny dom. - Może już wystarczy?
Nie wiem, na co tak narzekasz.
- Nie wiem. - Jest uroczy.
- Sam nie wiem. Może być. - Tak.
- Pospiesz się. - Jasne. Przepraszam.
Pomóc ci?
- Nie trzeba. Dzięki. - Poradzi sobie.
Powiedział ci o dzisiaj?
Tak, powiedział.
Muszę się zachowywać wzorowo. Jesteś żonaty?
Ja? Boże, nie. Daleko mi do tego.
Chyba nie rozumiem. Co jest dzisiaj?
Zaciąga mnie do florystki, którą upatrzył na wesele.
- Jasne. - Tak.
- A o czym myślałeś? - Tak. Chodźmy.
- Przyjechał wcześnie. - No już.
Miło było. Wpadnij do nas kiedyś.
Tak, cudownie. Nie wpadnie. I nie jedz ostrych chipsów. Dzięki.
- Dobra. - Pa.
Jest urocza. Nie twoja liga.
Powiedziałeś jej, że dziś dostaniesz wyniki badań?
- Jedźmy już. - Dlaczego nie?
Boże święty. Nie wie, że jesteś chory?
To nie takie proste.
Co? Idzie z tobą do ołtarza. Musisz jej powiedzieć.
Zrobię to, gdy dowiem się czegoś więcej.
Tak dla jasności – to nie twoja sprawa.
- Jasne. - Dobrze.
Muszę pogadać z Mayą o dzieciaku i motorze.
Potem z Walkerem, bo skłamał o swoim alibi, zrozumiano?
Tak.
To nie ma sensu.
Ma, jeśli ktoś próbuje ze mną pogrywać.
Taka wojna psychologiczna jest dość skuteczna.
Ale kto by ci to robił?
Zapomnijmy na chwilę o Joe. Co zrobimy z Robbym?
Pozbyłam się wszystkich ramek.
Prześlę maila mojemu prawnikowi. Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
- Możesz tu zostać. - Nie, to mój dom.
Nie pozwolę mu rujnować mojego życia.
Posłuchaj, w razie czego dzwoń.
Dobrze.
A co z tobą?
Jeśli ktoś cię zhakował,
co zrobisz?
NOWA WIADOMOŚĆ
- SPOTKAMY SIĘ? - TAK, GDZIE I KIEDY?
- Hej. - Cześć.
Idę do Alfiego. Odpisał coś ten chłopak ze strony?
Nie. Jeszcze nic.
To wujek Shane, prawda?
- Do kogo zadzwonisz? - Chyba tego nie widziała.
- Nie? - Nie podobało jej się.
Dobra.
Sprawdźmy, czy znajdziemy jakieś gremliny w waszych kablach.
Dziękuję.
Eva dała ci tę ramkę, prawda?
To nie Eva. Ufam jej tak jak tobie.
Ale jeśli można zhakować kamerę…
To…
sprawca nie musiał wchodzić do środka, by to zrobić.
Właśnie.
Twoja pula podejrzanych się powiększyła.
I tak mam paranoję.
Wydaje mi się, że Doktor Wu ma na to pigułkę.
Rozmawiałam z Wu. Niczego to nie zmieniło.
- Cóż… - Tak?
Jesteś czysta.
Zero podsłuchów.
Szukałem urządzeń podsłuchowych na systemie ochrony.
Twój dom, kamerka, Wi-Fi są bez zastrzeżeń.
Tylko ty łączysz się z Wi-Fi, często przez telefon.
Ustawienia i adres IP są niezmienione.
- Daj mi dziesięć minut. - Dobra.
Aresztowałeś kogoś,
ale z jakiegoś powodu nie podasz mi nazwiska.
Od tamtej pory już go wypuściłeś. Świetnie.
Nie takiego postępu się spodziewałam.
Pomyślałem, że chciałabyś wiedzieć.
Poza tym…
chcę, byś rzuciła na to okiem.
Poznajesz tego człowieka?
- To może być ktoś z parku? - Nie potwierdzam, nie zaprzeczam.
Szokujące.
Było ciemno. Mieli na sobie maski.
Możliwe. Nie jestem pewna.
Warto było spróbować.
I jeszcze jedno: wiesz coś na temat sponsoringu
lokalnej drużyny sportowej przez Burkettów?
Tak, Joe był wspierającym wujkiem.
Pumy to drużyna mojej siostrzenicy.
- Mogę? - Tak.
- W porządku? - Tak.
- Miodzio. Po prostu… - Tak?
Po prostu…
będę cię informować.
Brzdąkaj sobie.
- Hej. Wszystko w porządku? - Tak.
Nie będziesz tu siedzieć i się nakręcać.
Spadamy stąd. Chodź, maluchu.
Wychodzimy. Gwiazdka nam się nie przyda.
Zostawmy ją.
- Dobrze? - OK.
Chodźmy się rozerwać.
Maya, tu Judith Burkett.
Rozumiem, że ostatnio się nie dogadujemy,
ale tęsknię za moją wnuczką.
Chciałabym ją zobaczyć. Nie każ mi błagać.
Oddzwoń, Maya.
Ostatni kawałek.
- Daj rączkę. - Urocze.
Wyciągnij rączkę.
- Nie ma dzieci w domu? - Nie.
Wyszły. O co chodzi?
Wiemy, że nie byłeś na siłowni w czasie morderstwa.
Pokaż mu fotkę.
Została zrobiona 12 kwietnia o 20.50,
w wieczór zabójstwa Joe, wtedy gdy miałeś być na siłowni.
Eddie,
czemu okłamujesz policję podczas śledztwa w sprawie morderstwa?
Nie chciałem kłamać.
Pojechałem tego dnia na siłownię, ale gdy byłem na parkingu,
zaczepiła mnie ta kobieta i…
zaczęła ze mną flirtować.
Nie byłem singlem od 21 roku życia, aż tu nagle…
Ma na imię Sasha, jest zabawna, mądra i od razu między nami zaiskrzyło.
Nieczęsto się to zdarza.
- Tamtej nocy zepsuło jej się auto. - Silnik padł na twój widok?
- Dzisiejsza technologia. - Tak powiedziała.
Miała kłopoty i poprosiła o podwózkę.
Potem mnie zaprosiła.
Potwierdzi, że u niej byłeś?
Nie, bo nie byłem.
Ledwo przekroczyłem próg.
Wysyłała znaki. Przygotowała mi drinka, a ja…
nie mogłem przestać myśleć o Claire.
Wyszedłem i później nie gadaliśmy.
Jeździłem po mieście i wylądowałem w pubie.
Powinienem był wam powiedzieć, ale obawiałem się,
że dzieci źle to odbiorą.
Potrzebujemy kontaktu do Sashy i do pubu, by to potwierdzić.
JESTEŚ DZIŚ WOLNA O 12? POD KLUBEM SPORTOWYM
TAK. DO ZOBACZENIA.
COŚ MI WYPADŁO. DZIŚ NIE MOGĘ.
- Hej. - Cześć, Louis.
Wybacz, idę już. Umówiłam się z kimś.
To ja ze strony.
Twój przyrodni brat.
Wiem, to dziwne. Nie tak to sobie wyobrażałem.
Jak to? To nie możesz być ty. Pracujesz z moją drużyną.
To byłby zbieg okoliczności. Pracujesz tu, by mnie obserwować?
Tak. Zobaczyłem ich ofertę pracy i pomyślałem…
- Boże. - Wiem, że to brzmi źle.
Bałem się. Nie wiedziałem, co powiedzieć,
a bardzo lubiłem spędzać czas z twoją mamą.
Mówiła mi o was, ale po jej śmierci
nie wiedziałem, jak się wam przedstawić,
więc was obserwowałem.
Jak to spotykałeś się z moją mamą?
Po prostu.
Próbowaliśmy się lepiej poznać. Spotkaliśmy się w kawiarni,
a potem w szkole, co było dziwne.
Nie, wiedziałabym, gdybyście byli w mojej szkole.
Nie w twojej szkole, a w dziwnej prywatnej szkole.
Miałem udawać, że chcę się tam dostać.
- Nawet ją zwiedziliśmy. - Po co?
Nie wiem. To było dziwne.
Jakbyśmy mieli jakąś tajną misję.
Chciałem ją o to spytać, ale więcej jej nie widziałem.
Zginęła następnego dnia.
Babciu.
Moje maleństwo, spójrz.
Moja kochana Lily.
- Skarbie. - Lily.
- Tak. - Lily, posłuchaj.
Idź do bawialni, a babcia zaraz do ciebie dołączy.
- Dobra dziewczynka. - Chodź.
Proszę. Baw się dobrze.
- Wiedziałam, że zmądrzejesz. - Oczywiście.
Gdy cię ostatnio widziałam, sugerowałaś, że mi odbiło.
To wszystko z troski.
Trudno opisać twoje ostatnie zachowanie jako stabilne.
Jestem w pełni stabilna, Judith.
Jesteś spięta. Masz wszystkie symptomy.
Wycofujesz się, źle sypiasz,
nie przywiązujesz już wagi do wyglądu.
Możesz przestać manipulować?
- Manipulować? - Tak.
Jestem psychiatrą od 40 lat. Dłużej niż w tej rodzinie.
Nie wyślesz mnie na oddział psychiatryczny jak Caroline.
Jeszcze jedna uwaga, a wyjdę stąd razem z Lily
i więcej nie wrócę.
Przyniosę herbatę.
Cudownie.
Cześć, Abby.
Cześć, ciociu Mayo.
Nie panikuj.
Znalazłam go – syna mamy.
Co?
- Gdzie? - To długa historia.
Boże.
Jaki on jest?
Wszystko gra?
Tak, nic mi nie jest.
Wygląda na to, że mama coś knuła.
Mówi, że byli razem w prywatnej szkole.
Udawali zainteresowanych, gadali z dyrektorem
i zwiedzali szkołę, a następnego dnia zginęła.
- To bez sensu, prawda? - Zna nazwę tej szkoły?
Nie, ale zaczyna się na „F”, jak Frederick albo Frank.
Ciociu?
Wiesz coś o tym?
Nie jestem pewna. Zadzwoń w tej sprawie do taty.
Dobrze.
Tak zrobię. Pa.
Dobrze. Pa.
Caroline?
Miałaś być w szpitalu.
Caroline.
Caroline?
Franklin Biddle.
AKADEMIA FRANKLINA BIDDLE'A
Skarbie, będziesz grzeczna u babci?
- Tak. Babcia! - Zuch dziewczynka.
Może zostać tu na całe popołudnie. Wrócę po nią później.
Ups!
Obyś wdała się w tatusia.
Wiedziałem o adopcji.
Mama mi powiedziała, gdy byłem dzieckiem. Całe życie byliśmy we dwoje.
To mi wystarczy. Kocham moją mamę.
Chyba po prostu byłem ciekaw.
Gdy skończyłem 18 lat, dołączyłem do tej strony
i od razu znalazłem Claire.
Po tylu latach w końcu ją poznałem.
Wciąż nie znam mojego biologicznego ojca.
Może nie chcieć mnie poznać.
Bez Claire nie wiedziałbym, gdzie go szukać.
Szkoda, że nie znalazłem jej wcześniej. Nie spędziłem z nią wiele czasu.
Czemu nie powiedziałeś policji?
Co?
Mówiłeś, że spotkałeś się z nią, zanim…
zmarła.
Skoro tak ci zależało, czemu im nie powiedziałeś?
Nie sądziłem, że muszę.
Zginęła podczas włamania, prawda? Tak mówiono w wiadomościach.
Chciałem się z wami skontaktować,
ale wiedziałem, że to nieodpowiedni moment.
Nie mów o tym Danielowi.
I nie pisz do mnie. Muszę pomyśleć.
Rozumiem.
Ale…
może moglibyśmy się jeszcze spotkać?
Pa, Louis.
Było przyjść z Molly.
Spóźniają się. Co to oznacza?
Wątpię, że cokolwiek.
Mogę przyjść?
Na szalone dziesiąte urodziny Ebony?
Robię swoje. Muszę cię dobrze sprzedać.
Rozumiem.
Umiesz skręcać balony?
To teraz nieistotne.
- Oddychaj głęboko. - Dobrze.
Powinnaś już iść. Zadzwonię później.
Na razie muszę się…
przygotować.
W porządku.
Wiem. Idź już.
Zadzwoń.
- Sami, zapraszam. - Tak?
Zwyrodnienie.
Zdaje się, że twój mózg nie pracuje tak, jak powinien,
i obawiam się, że objawy się pogarszają.
Wyniki rezonansu magnetycznego i EEG wykazują uszkodzenia mózgu.
Nie udało nam się ich jeszcze zidentyfikować.
Czy to moja wina?
Czy zrobiłem to sobie, pijąc?
Na razie nie mamy na to wystarczających dowodów.
Ponieważ symptomy choroby są nieprzewidywalne,
nie potrafimy określić tempa,
w jakim może ona postępować.
Przykro mi…
Sami.
Sami?
Tak.
KU PAMIĘCI
DYREKTOR
Jest tam kto?
Witaj.
Kurde.
Dobry Boże.
Dyrektorze, przepraszam, że się wprosiłam.
Możemy pomówić?
Obyczaj nakazuje czekać po drugiej stronie drzwi.
- Mój błąd. - Bez wątpienia.
Poza tym jestem dziś bardzo zajęty
i nie przyjmuję gości, pani…
Burkett. Jestem synową Judith Burkett.
- Pamięta ją pan? - Oczywiście.
Judith Burkett jest jedną z naszych hojnych ofiarodawczyń.
Tak. Przesyła pozdrowienia.
Miło pana poznać. Maya.
Neville Lockwood.
Więc…
pani mąż…
Joe Burkett.
Moje szczere kondolencje.
Pani mąż był jednym z naszych najukochańszych uczniów.
Jeśli chciałaby pani ustanowić pamiątkową nagrodę imienia Joego…
Jestem tu z innego powodu.
Chciałem pana zapytać o Claire Walker.
Odwiedziła pana z synem kilka miesięcy temu.
- Przepraszam. O co chodzi? - Pamięta ją pan?
- Nie. - Proszę wrócić pamięcią.
Pani Burkett, jestem dyrektorem jednej
z najbardziej prestiżowych szkół w kraju.
Rodzice pchają się tutaj drzwiami i oknami.
Rozmawiam z dziesiątkami każdego miesiąca.
Claire nie chciała wysłać dzieci do jakiejś nadętej szkoły z internatem.
Chciała się czegoś dowiedzieć.
Jestem pewna, że zapamiętałby pan tę rozmowę.
Nie wiem, o czym pani mówi.
- Kłamie pan. - Wypraszam sobie.
Wie pan dokładnie, o czym mówię.
Claire była moją siostrą. Zamordowano ją dzień po wizycie.
Pozyskane od pana informacje
czy to, czego szukała,
doprowadziły do tego, że zostawiła męża i dzieci.
- Muszę panią wyprosić. - Proszę odpowiedzieć na moje pytania.
Nie mam obowiązku oddawać się pani ciekawości, kapitan Stern.
Tak, wiem, kim pani jest.
Chwileczkę…
Czy to nie Burkettowie sfinansowali wasze nowe skrzydło naukowe?
Jesteśmy z Judith bardzo zżyte.
Mogę zasugerować, by przestała przekazywać darowizny.
Wyjdę, gdy otrzymam odpowiedzi.
Odwiedziła nas pod koniec roku.
Na początku udawała, że chce tu posłać syna.
Potem zaczęła wypytywać o co innego.
O naszego byłego ucznia,
Theo Morę.
Ma pan namiary na Theo Morę?
Muszę się z nim skontaktować.
To będzie trudne.
Theo zmarł, gdy był uczniem tej szkoły ponad 25 lat temu.
Dziwię się, że pani mąż o nim nie wspomniał,
bo byli przyjaciółmi.
Tak. Te są podobne.
- To całkiem fajne. - Tak.
Oto i on.
Chodź tutaj.
- Cześć. - Wszystko gra?
- Tak. - To dobrze.
Mówiłam Molly, że rzadko dzwonią do mnie panowie,
by umówić spotkanie.
Miło widzieć was tu razem.
Gdy rozmawialiśmy, miałeś konkretne pomysły…
Przepraszam. Sami?
Co się dzieje?
- Co jest, skarbie? - Nic mi nie jest. Zostaw.
O co chodzi?
Sami, przerażasz mnie. Proszę. O co chodzi?
Odejdź. Muszę ci coś powiedzieć.
- Dobrze? - OK.
- Chcesz się wycofać? - Oczywiście, że nie. Muszę…
- Muszę ci coś powiedzieć. - Dobrze.
Mów. Sami, przerażasz mnie.
Proszę. Co to takiego?
Nie mogę.
Przepraszam.
O czym ty mówisz? Sami!
Sami!
Jak zginął Theo?
Jeśli powiem, że wolałbym tego nie wyjawiać,
czy odpowiedziałaby pani kolejnym szantażem finansowym?
Przez wzgląd na jego rodzinę
czy może pani obiecać, że to nie wypłynie dalej?
Tak.
Zmarł w wyniku zatrucia alkoholem.
Co? Zapił się na śmierć?
Drużyna futbolowa wygrała mecz.
Nastroje były wysokie. Oczywiście świętowali.
Pili.
Chłopcy z dala od domu.
Posunęli się za daleko.
Theo musiał się oddzielić od grupy.
Znaleźli go następnego ranka.
To był straszny szok.
To było 8 czerwca 1996 roku.
Ósmego czerwca…
Sześć tygodni przed śmiercią Andrew Burketta.
Nie zastanawiał się pan, dlaczego uczniowie zmarli po sobie?
- Uważa pan, że to przypadek? - Nie.
Zanim zostałem dyrektorem, uczyłem matematyki.
Dane dwuwymiarowe, regresja liniowa i odchylenie standardowe to mój konik.
Co, jak sądzę, daje mi lepszy wgląd w prawa prawdopodobieństwa.
Oczywiście, że to nie był przypadek.
Więc co się stało?
Szanse na to, że dwaj uczniowie z elitarnej szkoły
zginą w ciągu kilku miesięcy, są bardzo małe.
Szanse na to, że to rówieśnicy, są jeszcze mniejsze.
A na to, że będą w jednej drużynie, są nieprawdopodobne.
Ale gdy do równania dodamy ostateczny czynnik,
rachunek prawdopodobieństwa stanie się zerowy.
Co to za czynnik?
Theo Mora i Andrew Burkett byli najlepszymi przyjaciółmi.
Czy Andrew skoczył przez to, co stało się z Theo?
Tak.
Czy to już wszystko?
Czy może ma pani kolejne marne groźby w zanadrzu?
Pamięta pan, kto jeszcze był na łodzi?
- Andrew i Joe, oczywiście. - Tak.
Niejaki Christopher Swain.
I zapewne kilku innych chłopców z drużyny.
Pani Burkett,
to, co spotkało Theo, było tragedią,
nie tajemnicą.
Rozumiem, że jest pani w głębokiej żałobie,
być może doszukując się wzorców tam, gdzie ich nie ma.
Tu, na polu bitwy wyższego wykształcenia,
nie ma ukrytego wroga ani wymyślnego podstępu.
Chłopcy to chłopcy.
Porównania wojskowe zostawmy profesorom poezji.
W pana wykonaniu brzmią idiotycznie.
- To nie… - Wiesz, gdzie jest Abby?
Skłamała, że idzie do znajomych, a teraz nie odbiera.
Daniel nic nie wie.
Dzwoniła kilka godzin temu.
Powiedziała, co robiła?
Maya, jestem jej ojcem.
Znalazła syna Claire.
- Tego, którego oddała. - Co?
Gdzie? Jak go znalazła?
- Posłuchaj. - Powiedziałaś im?
- Nie. Słuchaj, Eddie, najważniejsze… - Pieprzony…
TOPOWY NAPASTNIK ZMARŁ TRAGEDIA OBIECUJĄCEGO SPORTOWCA
TRAGICZNY WYPADEK
…RODZICÓW, JAVIERA I RAISY…
Mora…
JAVIER MORA USŁUGI OGRODNICZE
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nazywam się Maya Stern. Chciałam porozmawiać o śmierci pani syna.
Dlaczego miałbym chcieć rozmawiać o tym z nieznajomą?
Nie. Mój mąż był Burkettem.
- Ma pani piękną rodzinę. - Dziękuję.
To Theo i Paul.
To Adam. Jest chirurgiem.
Rety.
A to Javier, mój mąż.
Zmarł kilka lat temu.
Przykro mi.
Pracował jako ogrodnik.
Pan Lockwood był jego klientem.
Dyrektor szkoły?
- Proszę. - Dzięki.
To był pomysł Lockwooda,
stypendium dla Theo.
Chcieli zróżnicować ciało uczniowskie,
a propozycja była nie do odrzucenia.
Gdy Javi wspomniał o tym po raz pierwszy,
bałam się.
- Czuła się pani jak wyrzutek. - Byłam wyrzutkiem.
Nie to mnie martwiło.
Nie chciałam, by Theo się tak czuł.
Nie chciałam, by się go czepiali.
- Tak się stało? - Nie.
On tam wymiatał.
Był bardzo popularny.
Radził sobie na lekcjach i był najlepszy w sporcie.
Było mi głupio, że tak się zamartwiałam.
A potem…
usłyszałam pukanie.
Na to nie można się przygotować.
Powiedzieli mi, że przedawkował.
Alkohol.
Powiedziałam, że Theo nie pije.
Patrzyli na mnie jak na naiwną matkę.
Mój mąż zawsze mówił,
że musiało chodzić o coś innego.
Na pogrzebie zdałam sobie sprawę,
widząc chłopców w mundurkach
i cały personel, ze zwieszonymi głowami,
że bogaci chronią się nawzajem.
Pytała pani o to innych chłopców?
Jak Joego czy Andrew?
Lubiłam Andrew.
Nie był taki jak inni.
On naprawdę płakał na pogrzebie.
On i jakiś inny chłopak.
- Christopher… - Swain?
Tak.
Słyszałam…
że Andrew zginął na łodzi.
Rodzina Burkettów twierdzi, że to był wypadek.
Inni mówili, że to przez Theo,
że to z żałoby.
Jednak to nie żałoba sprawia, że chłopiec skacze do morza…
a poczucie winy.
Cześć, tu Abby. Zostaw wiadomość…
SALON GIER
Corey?
Musi istnieć lepszy system.
- Cześć. - Elo.
Dostałam telefon.
Ktoś wie, że tu jesteś? Nikt cię nie śledził?
Nie, skoro ty już przestałeś.
Co to jest?
Miałaś rację
w kwestii zaginięcia Tommy'ego Darka. Całkowicie wyparował.
Jasne.
Ale miesiąc temu
nie opłacił wynajmowanego przez siebie schowka.
Schowka?
- Po co mu on? - Sam nie wiem.
Tu Kierce. Zostaw wiadomość.
Kierce, tu Marty.
PJ i ty nie stawiliście się na przesłuchanie.
Jego czyni to podejrzanym numer jeden.
Ty jednak mówiłeś, że wrócisz. Mam nadzieję, że wszystko w porządku.
Pamiętaj, że zawsze możesz ze mną pogadać
lub wyskoczyć na piwo.
Obiecuję, że nie zamówię koktajlu.
Wiem, że to nie moja sprawa, ale się martwię.
Posłuchaj, znajdę PJ,
sprawdzę jego mieszkanie i dom jego ojca
i zaciągnę go tu za ucho, jeśli będzie trzeba.
Dam ci znać.
- Do kurwy nędzy. - Obiecuję, że chcę tylko pogadać.
Cóż…
- Przepraszam za to. - Czyżby?
Czy był jakiś powód, dla którego uderzyłeś mnie w twarz
czy taki miałeś nastrój?
Spotkałeś się z moją córką beze mnie.
Rozmawiałeś z nią. Przyszła do twojego domu.
Przyjechałem, bo moja córka jest właśnie gdzieś z twoim synem.
- Synem? - Zakładam, że jej o nim powiedziałeś.
I choć, szczerze mówiąc, jest to nieakceptowalne,
to moja wina, bo jako ojciec powinienem wiedzieć, gdzie jest.
Powiedz, co jej powiedziałeś.
Nie wiedziałem, że mam dziecko, dopóki twój dzieciak się nie wygadał.
Nie mam pojęcia, gdzie są.
Czyli to chłopak.
Dowiedziałeś się, że masz dziecko
i nic z tym nie zrobiłeś?
Co miałem zrobić?
Ot tak pojawić się pod jego drzwiami?
Mniej więcej tak.
Łatwo ci mówić. Masz dzieci. Wiesz, jak to działa.
Co?
Tydzień temu nie wiedziałem nawet, że istnieje.
Nie odnajduję się wśród ludzi.
Dogadywałem się tylko z Claire,
a to było lata temu. Nie mogę…
Nie wiem, od czego zacząć.
Kimkolwiek jest, jest dorosły, ma rodzinę i własne życie.
Nie chce, żebym się wtrącał i je zaburzał.
Abby, gdzie jesteś?
Nie jestem zły. Chcę wiedzieć, czy jesteś bezpieczna.
Dobrze, do zobaczenia w domu.
Kocham cię.
Znalazłem ją.
Mniej rzucałbyś się w oczy bez okularów i czapki.
Wybacz, ale nie posłucham kogoś,
kogo sposób działania to masakra z helikoptera.
Milutko.
Swoje nielegalne działania wolę realizować na ekranie.
Sami.
Dostałam wiadomość.
Podaj mi jeden powód.
By nie pić czy nie skoczyć?
Co powiedzieli?
Boże.
Przykro mi.
Nie…
Nie ma lekarstwa.
Będzie tylko…
gorzej i gorzej, aż skonam.
Jak mogę to zrobić nowej rodzinie?
- Molly to silna kobieta. - Nie powinna musieć być silną!
To powinienem być ja.
Rozumiesz?
Ja pierdolę. W końcu mi się układało, wiesz?
Tak długo nawalałem.
W końcu się ogarnąłem, by teraz…
Nie.
Nie zrobię jej tego.
Czemu mam wrażenie, że coś ukrywasz?
Daj spokój, Corey.
To do ciebie nie pasuje.
Też w tym siedzę.
Muszę wiedzieć, co wiedziała Claire.
Czego jeszcze nie wiem?
Dobra.
Chodzi o przestępczość
w całym dziale farmaceutycznym Burkettów.
Joe, Judith, Neil, cały zarząd wiedział.
W Indiach zginął chłopiec.
Trzylatek.
Nie znam szczegółów,
ale wiem, że miał infekcję, dostał gorączki
i był leczony antybiotykami Burkettów.
Gdy zorientowali się, że nie działały,
było już za późno.
Ten chłopak to tylko jedna ofiara.
Jest ich więcej. Leki produkowane przez firmę Burkettów
powodują uzależnienia i okropne skutki uboczne.
Jeśli połowa z tego była prawdą, moglibyśmy ich pogrzebać.
Ale tak się nie stanie, bo Burkettowie wiedzą,
że wystarczy schować się za kasą i prawnikami, zrzucając z siebie winę.
Jednak tajemnica, na którą natknęła się Claire,
jest inna.
To coś większego niż majstrowanie przy lekach.
Ten sekret łączy się z Tommym Darkiem
i sądzę, że może doprowadzić…
do upadku ich zgniłego imperium.
Chodź.
Tu tata. Oddzwoń, ale już!
Napisy: Paulina Iwaniak