ในปี 2016 เราอยู่ที่หาดโบทานิคอล
เรามาที่ชายหาด
และเราจะเดินเล่นกัน และเก็บของตามชายหาดกัน
คุณไม่มีทางรู้หรอกว่าจะเจออะไร เวลาไปเก็บของตามชายหาด
ปกติสิ่งแรกที่ผมทํา
คือโดดขึ้นไปบนท่อนซุง และหาของที่อยู่ระหว่างท่อนซุง
และหลังจากเราเดินกันไม่เกินสองสามนาที
ก็บังเอิญเห็นรองเท้าข้างนึง
และเจอกิ่งไม้ และเกี่ยวรองเท้าขึ้นมา และเอามาวางบนชายหาดและดู
และสังเกตเห็นว่า มีชิ้นส่วนของมนุษย์อยู่ในนั้นจริงๆ
เวลาไปเก็บของตามชายหาด เราเจอรองเท้า หรือถุงมือ หรือแจ็กเก็ต
เราไม่คิดจริงๆ ว่า จะเจออะไรที่มีเท้าคนอยู่ในนั้น
แล้วผมก็เจอฝากล่อง
แล้วผมก็เอาไปปิดมันไว้ แล้วเอาขึ้นรถบรรทุก
แล้วขับไปที่ผับที่มีบริการโทรศัพท์
จากนั้นเราก็โทรแจ้งตํารวจ
- เจ้าหน้าที่ถามว่าเราอยู่ที่ไหน... - เจอรองเท้าที่ไหน
เจอรองเท้าที่ไหน แล้วก็ขอให้เรารอ
เรารอให้พวกเขามากัน
แล้วพวกเขาก็เอารองเท้าไป และถามผมหลายอย่างเลย
ประมาณสองสัปดาห์ต่อมา
พวกเขาแจ้งความคืบหน้าผม ว่าพวกเขาเจอรองเท้าอีกข้าง
และผมคิดว่าเป็นรองเท้าข้างที่ 11
แล้วเราก็ไม่ได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับมันอีก จนกว่าจะมีคนเจอรองเท้าอีกข้าง
เราเคยได้ยินเรื่องเท้าพวกนี้ รองเท้าพวกนี้ ซัดขึ้นมาบนชายหาดในข่าว
ความลึกลับที่พิลึกและยาวนาน ลึกซึ้งขึ้นอีกเล็กน้อย
กับการค้นพบเท้ามนุษย์อีกข้าง ที่ถูกซัดขึ้นมาบนชายฝั่งแปซิฟิกของแคนาดา
แต่ตํารวจบอกว่าส่วนใหญ่แล้ว ไม่สงสัยว่าเป็นการฆาตกรรม
ไม่มีอะไรให้ดูค่ะ ไม่มีอะไรต้องกังวล
ฉันไม่แน่ใจว่าฉันรู้สึกดีกับทฤษฎีนั้น
(ไฟล์แปลกๆ นําไปสู่คําถามมากกว่าคําตอบ)
(ไฟล์พิศวง)
ทะเลเซลิช
ทอดยาวไปตามชายฝั่งตะวันตก ของรัฐวอชิงตันและบริติชโคลัมเบีย
มันเป็นจุดหมายปลายทางยอดนิยม สําหรับนักท่องเที่ยวและนักเก็บของตามชายหาด
คนที่เดินไปตามชายฝั่งเพื่อหาเศษไม้ เปลือกหอย
และของมีค่าที่คนทําหาย
แต่ในปี 2007
นักเก็บของตามชายหาด เริ่มเจอมากกว่าที่พวกเขาคาดหวัง
สํานักข่าวเริ่มรายงานการค้นพบที่น่าสยดสยอง
ปล่อยให้ผู้เชี่ยวชาญไร้คําตอบ
และสงสัยว่าอะไรที่จะเป็นต้นเหตุ ของปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาดนี้ได้
(บัญชีแยกประเภทความเป็นไปได้)
(ทําไมถึงพบเท้าจํานวนมาก ตามชายหาดของทะเลเซลิช)
ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ ทะเลเซลิช
จุดที่มีปริศนาเท้ามนุษย์ที่ถูกตัด
คุณจะเห็นหมู่เกาะกัลฟ์ ซึ่งอยู่ไกลออกไปทางโน้น
แล้วก็แม่น้ําเฟรเซอร์ทางโน้น
ก็ไหลขึ้นไปในบริติชโคลัมเบีย
คุณกําลังมองไปอีกฝั่ง ที่เกาะแวนคูเวอร์ด้วย
แล้วถ้าคุณเคลื่อนลงมาข้างล่างนี่
คุณจะเข้าสู่ซานฮวน ซึ่งอยู่ในรัฐวอชิงตัน
และพวกนั้นก็เป็นเกาะที่เท้าซัดขึ้นฝั่งด้วย
แล้วถ้าคุณเขยิบลงไปด้านล่างนั่นอีก
คุณก็จะเข้าสู่พูเจ็ตซาวด์ ซึ่งอยู่ในซีแอตเทิล
จากนั้นเราก็เข้าสู่ ส่วนของปริศนานี้แบบอเมริกันแล้วละ
ผมเป็นทนายคดีอาญาของแคนาดา
แต่... จากนั้นผมก็เขียนนิยาย และความสําเร็จของนิยายเรื่องนั้น
ก็ทําให้ผมเกษียณจากงานกฎหมายได้
ตอนที่เท้าขึ้นมาบนชายฝั่ง มันตรงกับหนังสือเรื่องเดธส์ดอร์ของผม
ในเดธส์ดอร์ มีการพบศพที่ถูกหั่น
บนชายฝั่งของหมู่เกาะกัลฟ์ในทะเลเซลิช
ตกลงนิยายมันแปลกกว่าความจริง หรือความจริงมันแปลกกว่านิยายกันแน่
เท้าข้างแรกถูกซัดขึ้นฝั่ง วันที่ 20 สิงหาคม ปี 2007
และมันเป็นเท้าข้างขวาของผู้ชาย รองเท้าวิ่งเบอร์ 12
เท้าที่สองถูกซัดขึ้นฝั่งหลังจากนั้นแค่หกวัน
และเป็นเท้าข้างขวาของผู้ชาย รองเท้าวิ่งเบอร์ 12
ตอนที่เท้าข้างที่สามถูกซัดขึ้นฝั่ง เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ปี 2008
มันเป็นเท้าขวาของผู้ชายเบอร์ 11
จากนั้นพอเท้าข้างที่สี่ถูกซัดเข้ามา วันที่ 22 พฤษภาคม ปี 2008
มันเป็นเท้าข้างซ้ายของผู้หญิงในรองเท้าวิ่ง
แล้วในวันที่ 16 มิถุนายน ปี 2008 ก็เจอเท้าซ้ายของผู้ชายในรองเท้าวิ่ง
เท้าทั้งหมดห้าข้างภายในหนึ่งปี
คือสิ่งที่ทําให้เรื่องนี้โด่งดับระดับนานาชาติ
และหลายปีมานี้
มีเท้า 21 ข้างถูกซัดขึ้นฝั่ง
ในแคนาดา 15 ข้าง ในสหรัฐฯ หกข้าง
จากนั้นก็ไม่มีอีกเลยตั้งแต่ปี 2019 เป็นต้นมา
บนทะเลเซลิช
ลมจะพัดทุกอย่างที่ลอยอยู่เข้าสู่ชายหาด
ผมเป็นอาจารย์สอนวิชาสมุทรศาสตร์
ที่มหาวิทยาลัยวอชิงตันในซีแอตเทิล
มีการพบเท้าในรองเท้ากีฬา จํานวนมากจนน่าแปลกใจ
ตามชายหาดในบริเวณนี้ ในทศวรรษที่ผ่านมาหรือนานกว่านั้น
มันไม่เคยเกิดขึ้นในอดีตเลยหรือ
ผมไม่รู้
แน่นอนว่าการออกแบบรองเท้าผ้าใบ เปลี่ยนไปในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา
รองเท้าผ้าใบสมัยนี้ดูเทอะทะขึ้น
มีโฟมมากขึ้นเรื่อยๆ และมันลอยน้ําได้ดีมาก
เพราะเท้าถูกห่อหุ้มอยู่ในรองเท้าวิ่งพวกนั้น
มันก็เลยไม่จมลงไปในก้นมหาสมุทร
แม้หลักฐานอาจชี้ให้เห็นว่าชิ้นส่วนมนุษย์เหล่านี้ ถูกซัดขึ้นมาบนชายฝั่งได้อย่างไร
แต่มันไม่ได้บอกว่าทําไม เท้าพวกนี้ถึงไปอยู่ในน้ําตั้งแต่แรก
นักวิเคราะห์ทางนิติเวชตรวจดีเอ็นเอเท้าทั้งหมด
ผลตรวจดีเอ็นเอจะบ่งชี้ว่าเหยื่อเป็นใคร
แต่คุณก็ไม่มีทางหนีข้อเท็จจริงที่ว่า
มันเกิดขึ้นที่นี่เท่านั้น ในช่วงเวลานี้โดยเฉพาะ
ความลึกลับที่อธิบายไม่ได้ ทําให้สื่อสนใจเรื่องนี้ทันที
พวกเขาพยายามเฝ้าดูว่าจะมีอะไร
ที่พวกเขาจะใช้ประโยชน์ได้บ้าง
คุณคงพอนึกออก ทุกคนคาดเดากันว่า
"ทําไมเท้าพวกนี้ถึงถูกซัดเข้าฝั่ง ในช่วงเวลานี้โดยเฉพาะ
ในบริเวณที่แคบมากๆ ในกรอบเวลาที่แคบมากๆ"
และในโลกอินเทอร์เน็ต ผู้คนแบ่งปันทฤษฎีของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
ด้วยการคาดเดาตั้งแต่เรื่องเหนือธรรมชาติ ไปจนถึงอันตรายที่จับต้องได้มากกว่า
มีเหตุการณ์หลากหลายมาก
ผมมาที่นี่เพื่อจับปลาไปขายบ่อย
ที่นี่ไม่มีฉลามมากพอ จะทําให้เกิดเรื่องแบบนั้นหรอก เท่าที่ผมรู้นะ
และผมไม่เคยได้ยินว่าใคร ถูกวาฬเพชฌฆาตทําร้ายเลยจริงๆ
แต่ก็มั่นใจว่าเป็นไปได้
ในปี 2015 มีรายงาน การโจมตีของฉลาม 59 ครั้งในสหรัฐฯ
สูงสุดเป็นประวัติการณ์
แต่การโจมตีของฉลามใกล้แคนาดา เกิดขึ้นน้อยมาก
และถึงแม้เรื่องเรือจม จะเป็นข่าวพาดหัวทั่วโลกในปี 2023
แต่ก็มีการพบเห็นว่าวาฬเพชฌฆาตในทะเลเซลิช โจมตีสิ่งมีชีวิตในทะเลอื่นๆ เท่านั้น
แต่จะมีนักล่าอื่นซุ่มซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ําอีกรึเปล่า
(สิ่งมีชีวิตในทะเลขนาดมหึมา อาจเกี่ยวข้องกับเท้าที่ถูกตัดหรือไม่)
ฉันมาที่ชายหาดนี้ 50 ปีแล้ว
ตอนนั้นเป็นเดือนธันวาคม เลยเป็นวันที่เมฆครึ้ม
ฉันคิดว่ามันเงียบกว่าปกตินิดหน่อย
หลังจากเดินเลียบทะเลไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง
ฉันก็ตัดสินใจนั่งพักตรงนี้กับหมาของฉันสามตัว
ฉันพยายามขว้างอะไรบางอย่าง ลงไปในน้ําให้หมาตัวใหญ่ของฉัน
ที่ชอบกระโจนลงน้ํา
และมันไม่อยากลงไป
ที่จริง พวกมันมาอยู่ข้างหลังฉันตรงนี้เลย
แล้วฉันก็เห็นบางอย่างโผล่มา เหมือนหัว
ฉันยังเชื่อว่ามันเป็น... หัวของสิงโตทะเลตัวใหญ่
แต่ร่างที่เหลือมันแคบ เกินกว่าจะเป็นสิงโตทะเลหรือแมวน้ํา
วิธีที่ดีที่สุดที่ฉันจะอธิบายได้คือมันเหมือนงู
ก็คือมันจะมีโหนก จากนั้นก็เป็นน้ํา แล้วก็เป็นอีกโหนก
แล้วก็เป็นน้ํา แล้วก็เป็นอีกโหนก
มันเริ่มขยับ
หัวหันไปด้านข้าง ข้างนึงแล้วก็อีกข้างนึง
แล้วมันก็จ้องมาที่ฉันตรงนี้
แล้วฉันก็เริ่มตัวสั่นนิดๆ
และคิดว่า "นี่มันอะไรกัน"
เรื่องเล่าประจําภูมิภาค ก็มีการพบเห็นคล้ายคลึงกัน
ซึ่งทําให้ชาวเรือและชาวบ้าน สับสนมาหลายศตวรรษแล้ว
ตามคํากล่าวของชนพื้นเมือง งูทะเลเคยอาศัยอยู่ในทะเลเซลิช
เหนือกว่าวาฬเพชฌฆาต ทั้งด้านความแข็งแกร่งและความเร็ว
และบางคนเชื่อว่าทุกวันนี้พวกมันก็ยังอยู่
ด้วยรายงานการอ้างว่าพบเห็น 235 ครั้ง
ระหว่างปี 1880 ถึง 2010
ผมจอห์น เคิร์ก
ผมเป็นประธานชมรมวิทยาสัตว์ลึกลับ ทางวิทยาศาสตร์แห่งบริติชโคลัมเบีย
และเป็นสมาชิกที่เกษียณแล้ว ของกรมตํารวจแคนาดา
โดยทําหน้าที่อยู่ประมาณ 19 ปี
การสืบสวนเลยอยู่ในสายเลือดผม
ถ้าคุณคิดว่าไม่มีอะไรแปลกๆ อยู่ในมหาสมุทรล่ะก็
คุณไม่รู้แล้วละว่ากําลังพูดเรื่องอะไรอยู่
ถ้าเราสํารวจมหาสมุทร ไปแค่ประมาณหกเปอร์เซ็นต์
ก็แปลว่ามีอีกตั้ง 94 เปอร์เซ็นต์ที่ต้องตรวจสอบ
ชมรมวิทยาสัตว์ลึกลับทางวิทยาศาสตร์ ก่อตั้งโดยจิม คลาร์กและพอล เลอบลอน
พอล เลอบลอนเป็นเพื่อนและเป็นเพื่อนบ้านฉัน
ฉันรู้จักพอลมาหลายปีแล้ว และเขาก็เป็นนักวิทยาสัตว์ลึกลับด้วย
ฉันไม่เชื่อเรื่องอสุรกายทะเลหรืองูทะเล
แต่แล้วฉันก็คิดว่า "วันนี้ฉันมีเรื่องไปฝากพอล
ไปเล่าให้เขาฟังเมื่อฉันกลับถึงบ้าน"
ที่จริง "คริปโต " แปลว่า "ลี้ลับ" ในภาษากรีก
นี่ก็เลยเป็นสัตววิทยาลี้ลับ
สัตว์ที่ถูกซ่อนจากบัญชีรายชื่อ จากการระบุตัว
และในช่วงไม่กี่ปีมานี้ มันถูกรวมเข้ากับเรื่องเหนือธรรมชาติ
มันถูกรวมเข้ากับ "นักล่าสัตว์ประหลาด"
เราอยากตรวจสอบสัตว์ที่ยังไม่ถูกบันทึกในรายชื่อ
และไม่สามารถระบุได้ด้วยวิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะในทะเลเซลิช
ก่อนยุคสมัยใหม่ มีความรู้มากมาย
เกี่ยวกับงูทะเลท่ามกลางกลุ่มปฐมชาติของเรา
กลุ่มปฐมชาติที่อาศัยอยู่ตามแนวชายฝั่ง
พึ่งพาทะเลเพื่อการดํารงชีวิต
และบอกว่าพบเห็นสิ่งมีชีวิตในทะเล ที่เลื้อยจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่งหนึ่ง
ที่จริงมันมีชื่อด้วยนะ
คนเรียกมันว่าไฮอิตลิก
มันมีค่าตามคตินิยมของพวกเขา
และกลุ่มปฐมชาติจํานวนมาก เคยเห็นสัตว์ที่มีตัวตนนี้
มีการพรรณนาถึงมันอยู่ทั่วทุกแห่ง ในศิลปะก่อนคริสต์ศักราช
และมีรูปสลักของสัตว์ชนิดนี้ บนหัวเรือแคนู บนกลอง
บางตัวก็ไม่ได้มีแค่ชนพื้นเมืองที่เห็นมัน
แต่ชาวยุโรปที่เข้ามาตั้งถิ่นฐาน ที่รุกล้ําเข้าไปในพื้นที่นั้นก็เห็นเหมือนกัน
แต่การพบเห็นงูทะเลช่วงไม่นานมานี้
เกี่ยวข้องกับชื่อแคดโบโรซอรัส
เรื่องราวของแคดโบโรซอรัสทั้งหมด เริ่มต้นราวๆ ทศวรรษที่ 1800 นอกชายฝั่งบี.ซี.
มีรายงานจํานวนมาก จากเรือที่เดินทางผ่านพื้นที่นั้น
ว่าเห็นงูทะเลและอื่นๆ
และผมกําลังจะพูดถึงแคดโบโรซอรัส
ว่าเป็นสัตว์ที่ถูกดึงออกมาจากท้องของวาฬหัวทุย
ที่อ่าวเนเด็นเมื่อเดือนกรกฎาคม ปี 1937 โดยนักชําแหละปลาวาฬ
เราเลยมีรูปถ่ายสองสามรูปที่ดูลี้ลับ พูดได้ประมาณนั้น
พวกเขาส่งมันไปที่สํานักงานใหญ่ของบริษัทล่าวาฬ
ผมเชื่อว่าเป็นแบบนั้นนะ ในเบลวิว วอชิงตัน
และหนังสือพิมพ์เบลวิวอเมริกัน ก็ฉลาดพอที่จะส่งนักข่าวไปที่นั่น
เขาบอก "ผมสับสนมาก
ผมไม่รู้ว่าเปลวไฟสีฟ้านี่คืออะไร"
นี่คือสิ่งมีชีวิตที่มีหัวเหมือนอูฐ
มีแผงคอที่ด้านหลังคอ มันมีลําตัวยาวเหมือนงู
นี่คืออีกรูปของสิ่งมีชีวิตที่เป็นภาพสี
มุมมองคล้ายกันมาก
ร่างกายของสิ่งมีชีวิตนี้มีขนปกคลุม
ไม่ได้ผิวสีเขียวเหมือนในรูปนี้ แต่รูปนี้ถูกต้องในทางกายวิภาค
แล้วก็รูปนี้
ซึ่งเป็นการวาดให้เห็นถึงความยืดหยุ่น ของร่างกายของแคดโบโรซอรัส
เพราะคนบอกว่าเห็นมันเป็นขด เป็นวง และเป็นโหนก
บางทีอาจจะมีงูทะเล หรืออสุรกายทะเล หรือ...
พวกเขาเรียกมันว่าอะไรนะ แคโดอะไรสักอย่าง นั่นแหละ ฉันไม่รู้
ฉันก็แค่เห็นสิ่งนี้ ฉันเล่าถึงมัน
อาจมีอยู่จริงก็ได้
อาจเป็นจินตนาการของฉัน บวกเข้ากับโหนกพวกนี้ก็ได้
ใครจะรู้
ฉันไม่รู้
มันก็แค่แปลกนิดหน่อย
เราอาศัยอยู่ในสถานที่แปลกๆ บนนี้
ครั้งแรกที่ผมเจอเรื่องเท้าที่หายไป
คือในปี 2010 ประมาณนั้น เพราะผมทํางานอยู่ที่กรมตํารวจแคนาดา
มีการคาดเดากันมากมาย
ผมเคยเห็นที่คนเขียนว่า
"เท้าพวกนี้ถูกซัดเข้าฝั่ง เพราะแคดโบโรซอรัสจู่โจมและฆ่าผู้คน"
ไม่มีกรณีของแคดโบโรซอรัสสักกรณีเดียว
ที่พวกมันโจมตีมนุษย์และฉีกเป็นชิ้นๆ
ในแบบที่จะทําให้มีเท้าลอยเข้ามาในชายฝั่งได้
ผมอยากให้มีสิ่งมีชีวิตพวกนี้นะ
ผมอยากให้มีแซสควอตช์และเยติ และอื่นๆ
แต่ไม่ว่าพวกมัน จะเกี่ยวข้องกับเรื่องเท้าในเซลิชหรือไม่
ผมก็จะเชื่อต่อไปว่าเป็นฝีมือมนุษย์
ในขณะที่การคาดเดาบางอย่าง อาจเป็นผลมาจากจินตนาการที่มากเกินไป
แต่บางทฤษฎีก็ตั้งอยู่บนพื้นฐานของ สัตว์ประหลาดจริงๆ ที่เดินอยู่ท่ามกลางพวกเรา
(เท้าพวกนี้เป็นของเหยื่อ ของฆาตกรต่อเนื่องรึเปล่า)
ทุกครั้งที่มีเท้าข้างใหม่ขึ้นมาบนฝั่ง คุณต้องเริ่มคิดว่า
ทําไมถึงเป็นแบบนี้
คุณจะอธิบายยังไงที่มันเกิดขึ้นแค่ที่นี่
การเชื่อมโยงอาชญากรรม ช่วยให้เรามองทุกแง่มุมของคดี
และหาว่าเหยื่อรายไหน ที่ถูกฆ่าโดยฆาตกรคนเดียวกัน
คุณวางเหยื่อเหล่านั้น ที่คล้ายคลึงกันทั้งหมดบนแผนที่
เรากําลังรับมือกับเท้า
มันช่วยให้ฐานที่ฆาตกรเคลื่อนที่แคบลง
และฆาตกรต่อเนื่องชื่อดังคนหนึ่ง ก็ถูกระบุตัวโดยนักสืบออนไลน์และสื่อ
ว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังปรากฏการณ์นี้
มีฆาตกรต่อเนื่องคนนึง ชื่อโรเบิร์ต "วิลลี่" พิกตัน
ที่ตามล่าผู้ค้าบริการทางเพศ ในแวนคูเวอร์ ช่วงปลายทศวรรษที่ 1990
คนทําฟาร์มหมูโรคจิต
กําลังเข้ามาในแวนคูเวอร์ และตามล่าเหยื่อระหว่างเดินเล่น
แล้วเขาก็พาพวกเขาออกไป ห่างออกไปหลายกิโลเมตร
ไปที่ฟาร์มหมูของเขา และที่นั่น
เขาฆ่าพวกเขา เขาบดพวกเขา
เขาเอาพวกเขาให้หมูกินเป็นอาหาร
รายการข่าวพูดถึงมัน
รายละเอียดที่น่าสยดสยองอื่นๆ ทําให้รู้ดีเอ็นเอของบรรดาผู้หญิงที่ถูกฆ่า
ซึ่งพบในเนื้อแปรรูปในฟาร์มของเขา
เขาถูกจับในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 2002
และสุดท้ายพิกตันก็ถูกตัดสินลงโทษ
จํานวนเหยื่อ เขาสารภาพว่า 49 ราย
เขาหงุดหงิดมากที่ไม่ได้ตัวเลขกลมๆ ที่ 50 ราย
ก่อนจะโดนจับ
ฟาร์มของพิกตัน อยู่ห่างจากแม่น้ําพิตต์ไม่ถึงสามกิโลเมตร
ซึ่งไหลลงสู่ทะเลเซลิชในที่สุด
แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ที่คนจะหายตัวไปมากขนาดนั้น
โดยที่ไม่มีฆาตกรต่อเนื่อง
นั่นคือเหตุผลที่เมื่อมีเท้าเข้ามา ในบริเวณนี้โดยเฉพาะ
ก็ต้องตั้งคําถามแล้วละ ว่ามีฆาตกรต่อเนื่องเพ่นพ่านอยู่รึเปล่า
ทั้งสองกรณีมีความผิดปกติทางสถิติ
ดังนั้น มันก็เลยน่าสงสัยว่า เขาเป็นผู้ต้องสงสัยรึเปล่า
แต่พิกตันพุ่งเป้าไปที่ผู้หญิง
ส่วนเท้าที่พบนั้นเป็นทั้งของผู้ชายและผู้หญิง
และต่อมา ก็มีเหยื่อหายตัวไป หลังจากพิกตันถูกคุมขังมานาน
ทําให้บางคนคาดเดาไปว่า อาจเป็นฝีมือของฆาตกรต่อเนื่องที่ไม่รู้จัก
มันเป็นสมมติฐานที่ใช้ได้จริงตอนที่มันถูกตั้งขึ้นมา
และผมถูกเรียกตัวไปที่สถานีวิทยุ เพื่อตั้งสมมติฐานเรื่องนี้
เพราะผมเป็นทนายคดีอาญา ผมพูดเรื่องฆาตกรต่อเนื่องได้
ผมอยู่ที่นั่นจริงๆ
และผมเขียนนิยายที่เห็นอาชญากรรมเหล่านี้ล่วงนี้
ทีนี้คุณต้องคิดด้วยว่าเป็นไปได้หรือไม่
ที่นี่อาจจะเป็นฆาตกรต่อเนื่อง
ใครสักคนที่ตอนนี้ไม่ได้ถูกจับตาดูอยู่
แต่ทุกคดี
ที่เริ่มรับเอาองค์ประกอบ ของฆาตกรรมต่อเนื่องเข้ามา...
คุณจะอยากได้ข้อมูลจากผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวช เพื่อช่วยคุณคลี่คลายคดี
ฉันเป็นผู้อํานวยการร่วม ของศูนย์วิจัยนิติเวช ที่ที่เราอยู่ตอนนี้
หน่วยชันสูตรศพบี.ซี.ติดต่อฉันมา
ขอให้ตรวจสอบหลายกรณี
ตอนนั้นฉันกําลังทําการทดลองนอกชายฝั่ง
เอาซากหมูไปเป็นตัวแทนมนุษย์ในน้ํา
และถ่ายวิดีโอเพื่อดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับศพ
เมื่อเราได้รับออกซิเจนในระดับที่สูงกว่า
ศพในสถานการณ์เหล่านั้นอาจอยู่ได้หลายสัปดาห์ หรือในบางสถานการณ์ก็หลายเดือน
แล้วเราก็ลงไปในทะเลเซลิช และที่นั่นมีระดับออกซิเจนปกติ
และที่นั่นเราพบว่าซากศพกลายเป็นโครงกระดูก
ระหว่างสามถึงสี่วัน
พวกสัตว์เข้ามาทําให้ศพเป็นโครงกระดูก
ฉันเชื่อว่าพวกคุณได้เห็นแล้วว่า ฟิล์มเอกซเรย์ของมือและข้อมือ
และเท้าคล้ายกันมาก
ในนั้นมีกระดูกเล็กๆ เป็นล้านชิ้น มีกระดูกเยอะมาก
ดังนั้นพอคุณเอาผิวหนัง และกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นออก
สิ่งที่จะเหลืออยู่ก็คือกระดูกชิ้นเล็กๆ ที่จะแยกออกจากกัน
ดังนั้นใต้ผิวน้ํา
ศพจะเน่าเปื่อยและเท้าจะหลุดออกมา
มันเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ
ในขณะที่คําว่า "ถูกตัด" บ่งบอกอย่างชัดเจน ว่ามีใครบางคนเป็นคนทํา
แต่มันไม่มีร่องรอยของรอยตัดอยู่เลย
ฉันคิดว่าสื่อชอบความคิดเรื่องเท้าที่ถูกตัด
เพราะมันฟังดูน่าตื่นเต้นและน่ากลัว ที่มีคนเที่ยวตัดเท้าคน
นักพยาธิวิทยาในหน่วยชันสูตรของบี.ซี. จึงพูดอย่างชัดเจน
ฉันคิดว่าเพื่อพยายามระงับความกลัวของผู้คน
ว่าเท้าถูกแยกส่วนออกมาตามธรรมชาติ
และไม่มีร่องรอยของรอยตัดใดๆ
ความเข้าใจของฉันจากหน่วยชันสูตรศพบี.ซี. คือ
เท้าส่วนใหญ่ที่ถูกซัดเข้าฝั่ง
บนชายฝั่งแคนาดา เมื่อได้รับการระบุแล้ว
เป็นการตายโดยอุบัติเหตุ หรือไม่ก็ฆ่าตัวตาย
จากจํานวนเท้า 21 ข้างที่พบ มากกว่าครึ่งหนึ่งที่ได้รับการระบุตัว
บางคนเป็นชาวประมง
มันอาจเป็นอุบัติเหตุทางทะเลก็ได้
และเราก็รู้ว่ามีบางคนที่ซึมเศร้า
และเรารู้ว่ามีอย่างน้อยหนึ่งคนที่โดดสะพานตรงนี้
ถ้าคุณกระโดดจากสะพานลงน้ํา โดยที่ใส่รองเท้าวิ่งอยู่
สุดท้ายแล้วมันก็จะแยกส่วนออกมา
และจากรายงานของสื่อ กรมตํารวจแคนาดายืนยันว่า
ไม่มีฆาตกรฆ่าหั่นเท้าลอยนวลอยู่
ทั้งหมดนี้เป็นการตายจากอุบัติเหตุ หรือไม่ก็ฆ่าตัวตายอย่างน่าเสียดาย
ทั้งหมดเลย
ถึงอย่างนั้น ก็เป็นไปไม่ได้ ที่จะตัดการฆาตกรรมออก
เมื่อมีเพียงส่วนของเท้าเท่านั้นที่เหลืออยู่
เราไม่เคยได้ยินว่าแต่ละคนมีความเกี่ยวข้องกัน
แต่แน่นอนว่าบางคนเราก็ไม่รู้
ถ้าเรามีแค่เท้าและไม่รู้ว่าเป็นใคร เราก็ไม่รู้หรอก
เราบอกได้ว่าเท้าไม่ได้ถูกตัด แต่ทําไมต้องตัดเท้าออกด้วยถ้าเป็นการฆาตกรรม
นั่นไม่ใช่จุดที่ใครจะทําลาย
คุณอาจมีอาการบาดเจ็บ ที่ส่วนอื่นๆ ของร่างกายได้ง่ายๆ
โดยไม่กระทบกับเท้า
คุณไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนพวกเขาตาย
ถ้าคุณเอาแต่พูดแบบเดิมอยู่ตลอด ว่ามนุษย์ไม่เกี่ยวอะไรด้วย
คุณจะเริ่มเสียความน่าเชื่อถือ กับเท้าใหม่แต่ละข้าง
ถ้าอาชญากรที่ทํางานคนเดียวไม่เกี่ยวข้อง
บางทีอาชญากรอันตรายแบบกลุ่ม อาจเกี่ยวข้องก็ได้
ในปี 2007 ตอนที่เพิ่งเริ่มเกิดปริศนานี้
ศูนย์ข่าวกรองยาเสพติดแห่งชาติรายงานว่า
อาชญากรรมเกี่ยวกับยาเสพติดเพิ่มขึ้น 156% ใกล้ชายแดนสหรัฐฯ กับแคนาดา
โดยเฉพาะที่บริเวณใกล้ทะเลเซลิช
ทําให้หลายๆ คนในโลกอินเทอร์เน็ต และสื่อต่างสงสัย
ว่าเท้าบางส่วนเป็นของเหยื่อ จากความรุนแรงของแก๊งนักเลงรึเปล่า
ที่นี่มีแก๊งอาชญากรรมมาตลอด
และมีแก๊งใหม่ๆ เข้ามาตลอดเวลา
และมียาเสพติดใหม่ๆ เข้าสู่ท้องตลาด
และเมื่อการตกลงซื้อขายยาผิดพลาด และมีคนถูกฆ่า
และถ้าคุณจะกําจัดศพ
จะมีที่ไหนให้กําจัดได้ดีไปกว่าทะเลเซลิชอีก
(เท้าพวกนี้เป็นของ เหยื่อสงครามยาเสพติดรึเปล่า)
แอนโทนิโอ นีลเป็นลูกชายคนเดียวของฉัน
โทนี่อายุ 22 ปีตอนที่เขาหายตัวไป ในนอร์ทเอเวอเรตต์
ซึ่งใกล้กับแม่น้ําสโนโฮมิชมาก
เขาเป็นเด็กที่มีความสุข มีชีวิตชีวามาก
เขาชอบเล่นกีฬา และสเกตบอร์ด และสโนว์บอร์ด และเล่นกีตาร์
เขามีกลุ่มเพื่อนที่แน่นแฟ้นที่ไม่ทําเรื่องไม่ดี
แต่เขาก็มีเพื่อนกลุ่มที่สอง ที่ข้องเกี่ยวกับยาเสพติดที่ให้โทษรุนแรง
เขาจะไปดื่มตอนกลางวัน เขาโดดเรียน
พวกเขาจะไปดื่มกัน
หลังจากนั้นเขาก็เสพยาที่แรงขึ้น อย่างเฮโรอีนและยาไอซ์
ตอนที่เขาใช้ยาเสพติดให้โทษรุนแรง
ฉันว่าเขาไม่รู้จริงๆ ว่ากําลังทําอะไรอยู่
แล้วแอนโทนิโอ ตอนช่วงที่มีปัญหา เขาก็ติดคุกเพราะใช้ยา
วันที่เขาออกมา
ฉันไปรับเขาที่ป้ายรถเมล์ และใช้เวลาด้วยกันทั้งวัน
ฉันตัดผมให้เขา
แล้วก็มาถึงช่วงเย็น และเราถามว่า "ลูกจะไปไหน"
แล้วเขาก็ใช้มือถือฉัน ส่งข้อความทางเฟซบุ๊กไปหาเพื่อนๆ
แล้วเขาก็ติดต่อกับเพื่อนคนนึงของเขาได้
แล้วแอนโทนิโอก็ถามว่า "นี่ ฉันขอไปอยู่กับนายได้ไหม"
เพื่อนเขาบอกว่า "ได้สิ ได้เลย"
แล้วเขาก็มาที่บ้านเรา และเขาขับรถจี๊ปเชอโรกีสีดํา
ฉันคิดว่านี่ไม่น่าจะเป็นเรื่องแย่ขนาดนั้นหรอก
ฉันเลยกอดและจูบลาลูกชาย
เช้าวันต่อมา เจสสิก้าเพื่อนสนิทฉันโทรมา
เพื่อนของแอนโทนิโอติดต่อไปหาเธอ เพราะเขาเคยคบกับลูกสาวเธอ
พวกเขาเลยมีความสัมพันธ์กันอยู่แล้ว
เขาเลยติดต่อไปหาเธอและบอกเธอว่า แอนโทนิโอทําร้ายเขา
และตอนนี้เขาอยู่ที่โรงพยาบาล รักษาตัวอยู่
ฉันตกใจมาก
ฉันคิดว่าแอนโทนิโออาจจะอาการกําเริบ
และเสพยาร้ายแรง และไม่รู้ตัวว่าทําอะไรลงไป
แต่เขาไม่ใช้ยาเลยตลอดทั้งเดือนที่อยู่ในคุก
ดังนั้นเขาไม่มีโอกาสที่จะ... เมาอยู่หลายวัน
เพราะเสพยาไอซ์ และนึกออกไหม...
ฉันเลยรู้สึกว่ามันแปลกมาก
แต่เพื่อนของแอนโทนิโอ ก็บาดเจ็บเข้าโรงพยาบาลจริงๆ
ฉันเลยค้นหา ขับรถไปรอบๆ ตามหาลูกชายฉัน
ฉันไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน และเขาไม่ได้คุยกับฉัน
เขารู้เบอร์ฉัน รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน เขาน่าจะกลับบ้าน
เขาน่าจะส่งข้อความหาฉัน ฉันเลยสติแตก
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ฉันก็ยังสติแตกอยู่
ฉันคิดว่าเขาอาจจะซ่อนตัวอยู่ เขาอาจจะทําแบบนั้นจริงๆ
เขาอาจจะไม่กล้าติดต่อฉัน
ฉันเลยโทรหาตํารวจ และแจ้งความว่าเขาหายตัวไป
ปัญหายาเสพติดที่เอเวอเรตต์ตอนนี้เป็นปัญหาใหญ่
ยาเสพติดมีอยู่ตลอดเวลา
แต่มันเปลี่ยนจากยาไอซ์เป็นโคเคน เป็นเฮโรอีน และตอนนี้เป็นเฟนทานิล
ตอนนั้นผมเป็น รักษาการหัวหน้าหน่วยอาชญากรรมหลัก
และผมได้อ่านรายงานเกี่ยวกับคนหาย ที่หน่วยลาดตระเวนเป็นผู้ดูแล
เมื่อวันที่ 28 ธันวาคม ปี 2016
พวกเขาได้รับการติดต่อจากแม่ของคนที่หายตัวไป
เจนนี่ นีล
และคนที่หายไปคือแอนโทนิโอ นีล
มีข้อมูลไม่มากนัก ยกเว้นครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นลูกชายของเธอ
คือวันที่ 12 ธันวาคม ปี 2016
แอนโทนิโออยู่กับเพื่อนของเขา ซึ่งอาศัยอยู่ที่บ้านในเอเวอเรตต์
และไปอยู่ที่โรงพยาบาลท้องถิ่น เพื่อรักษาบาดแผลจากการโดนแทง
และขณะที่ผมขุดคุ้ยเรื่องนั้น
ก็พบว่าเขากล่าวหาว่าแอนโทนิโอแทงเขา
แต่เขาไม่ให้ความร่วมมือกับผู้บังคับใช้กฎหมาย
ผมรู้สึกว่ามันน่าสนใจในแง่ที่ว่า
มันคือหนึ่งวันก่อนที่เจนนี่ จะเห็นลูกชายเธอเป็นครั้งสุดท้าย
และผมได้รู้มาว่าบ้านหลังนั้น มีคนอาศัยอยู่ที่นั่น
ที่เกี่ยวข้องกับวงการยาเสพติด
และคุณก็สามารถคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เห็นได้ชัดว่าแอนโทนิโอเข้าไปข้องเกี่ยวกับคน
ที่อาจจะไม่ใช่คนดีที่น่าคบหา
แน่นอนว่านั่นทําให้เรากังวล และเราต้องตรวจสอบมันจริงๆ
ฉันได้คุยกับเพื่อนของแอนโทนิโอ
และเขาบอกว่า "ไม่ต้องห่วง เจนนี่ ผมจะหาเขาให้เจอ"
แต่เขาไม่ยอมคุยกับตํารวจ
แล้วเขาก็เริ่มเอาของของแอนโทนิโอไปทิ้ง
แทนที่จะเอามาคืนฉัน
นักสืบวอลวัตเนก็เลยเริ่มสอบปากคําผู้คน
แต่ตลอดช่วงเวลานั้นที่แอนโทนิโอหายตัวไป
จะมีคนที่บอกว่า "เราคิดว่าเราเห็นแอนโทนิโอนะ"
จากนั้นน่าจะอีกสองสามสัปดาห์ ช่วงกลางเดือนมกราคม
ฉันก็ได้รับข้อความทางเฟซบุ๊ก จากเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งในบ้านหลังนั้น
บอกว่าพวกเขา ไล่เพื่อนของแอนโทนิโอออกจากบ้านแล้ว
และระหว่างทําความสะอาดห้องเขา พวกเขาเห็นเลือดกระจายอยู่ทั่วห้อง
เพื่อนร่วมห้องคนเดียวกันนั้นบอกผมว่า เพื่อนของแอนโทนิโอพูดกับเขาว่า
"แอนโทนิโอแทงนาย ไปเล่นงานมันสิ ไปซ้อมมันเลย"
และจากข้อมูลของเพื่อนร่วมห้อง
คําตอบของเพื่อนของแอนโทนิโอคือ "ฉันจัดการแล้ว"
ด้วยข้อมูลนั้น กรมตํารวจเอเวอเรตต์จึงไปที่บ้านพัก
พวกเขายืนยันว่าเห็นสิ่งที่เชื่อว่าเป็นเลือด
ในบ้านพัก
และมีเลือดบางส่วนติดอยู่บนฟูก
แต่ผลที่ได้กลับมา ไม่ตรงกับดีเอ็นเอของแอนโทนิโอเลย
เมื่อไม่มีหลักฐานแน่ชัด
กรมตํารวจเอเวอเรตต์จึงยุติ การสืบสวนการฆาตกรรม
และสํานักงานตํารวจเทศมณฑลสโนโฮมิช ดําเนินการสืบสวน
คดีคนหายของแอนโทนิโอต่อ
เราทําคดีนี้มาสองปีครึ่งแล้ว
และเรามีความเชื่ออยู่เสมอว่า มีบางอย่างที่น่าสงสัยเกิดขึ้นกับแอนโทนิโอ
เรารู้สึกได้เมื่อลูกเรา ไม่ได้อยู่กับเราอีกต่อไปแล้ว จริงๆ นะ
มันเป็นความรู้สึกที่ฉันสลัดออกไปไม่ได้เลย
มันเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกได้จริงๆ
วันที่ 1 มกราคม ปี 2019
สุภาพบุรุษท่านนึงอยู่บนเกาะเจ็ตตี้ ซึ่งตั้งอยู่ที่เอเวอเรตต์นี้
มันเป็นที่นิยมมากในฤดูร้อน
ผู้คนออกไปเพลิดเพลินกับทะเล กับชายหาด
ผู้ชายคนนี้ออกไปเดินเล่น เดินหาของตามหาด
แล้วเขาก็เจอรองเท้าบูตหนึ่งข้าง
รองเท้าบูตทิมเบอร์แลนด์ที่มีถุงเท้าอยู่
กระดูกจากเท้า เท้าขวา
เนื้อเยื่อบางส่วนและเล็บเท้า
นักสืบวอลวัตเนส่งรูปรองเท้าบูตมาให้ฉัน
และฉันรู้ทันทีว่ามันคือรองเท้าของแอนโทนิโอ
ตอนที่ผมคุยกับเจนนี่
ผมได้รู้ว่าเธอเห็นแอนโทนิโอครั้งสุดท้าย ใส่รองเท้าบูตทิมเบอร์แลนด์
ฉันหายใจไม่ออก ฉันพูดไม่ออกเลยด้วยซ้ํา
ฉันรู้ว่ามันเป็นรองเท้าของลูกชายฉัน
เล็บเท้าเล็บหนึ่งถูกส่งไปที่แล็บของเรา ที่แมรีส์วิลล์เพื่อตรวจดีเอ็นเอ
และพอพวกเขาตรวจดีเอ็นเอ มันก็บ่งชี้ว่าเป็นของแอนโทนิโอ
(เกาะเจ็ตตี้)
(ขอต้อนรับสู่เจ็ตตี้)
- ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ - ใช่
- ขอบคุณที่พาฉันมาที่นี่นะคะ - ด้วยความยินดี
เราจะเดินผ่านทางเดินนี้
แล้วเราก็จะไปที่ มุมตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะเจ็ตตี้
ผมจะพาคุณไปดูว่าเจอรองเท้าบูตตรงไหน
- คุณเป็นยังไงบ้าง - ลําบากทุกวันแหละค่ะ
บอกตามตรงว่าฉัน... แอบส่องเฟซบุ๊ก
คนที่ฉันรู้สึกว่ามีส่วนเกี่ยวข้องตลอดเวลา
และดูว่าพวกเขาทําอะไรอยู่
ดูว่ามีอะไรใหม่ไหม มีการแสดงความเห็นไหม หรือมีใครทําอะไรพลาดไหม
เวลาที่เราจัดการกับ อวัยวะส่วนใดก็ตามที่เจอในน้ํา
กระบวนการเน่าเปื่อยทําให้จัดการได้ยากมาก
ไม่มีหลักฐานบนเท้าที่สนับสนุนการฆาตกรรม
แต่นั่นไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
เราต้องการใครสักคนออกมาให้ข้อมูล
- เราต้องการให้ใครสักคนพูดอะไรสักอย่าง - ใช่
มันเป็นคดีที่ยากน่ะ
- ผม... - ไม่รู้สิ มันยากน่ะพวก
มันแปลก ฉัน...
คิดไม่ออกว่ามันมาถึงตรงนี้ได้ยังไง
มันแสดงให้เห็นว่าเป็นเพราะน้ําในนี้
- กระแสน้ํา - กระแสน้ําแรงมาก
- รู้ไหม - ใช่
มันบ้ามากที่มีคนมาเก็บของ
อะไรก็ไม่รู้บนชายหาดจริงๆ
ฉันซาบซึ้งใจมาก
ที่พวกเขาสงสัยมากพอที่จะดูรองเท้านั่นจริงๆ
โอเค ผมคิดว่าเป็นบริเวณนี้แหละ ที่จริงตรงนี้เลยละ
โอเค
และคุณจะเห็นได้จากระยะไกล
นั่นจะอยู่ใกล้ทางเข้าแม่น้ําสโนโฮมิชเลย
ว้าว
ไม่อยากเชื่อเลย
อย่างน้อยมันก็สงบมากนะ
ใช่
- ที่นี่สวยมาก - ใช่
ใช่ โธ่ลูก
- เสียใจด้วยนะครับ - บ้าเอ๊ย ค่ะ
วันนี้สุดๆ เลย
- ผมอยากทําอะไรได้มากกว่านี้นะ - ฉันรู้
เราทําเท่าที่ทําได้เมื่อมีเรื่องเกิดขึ้น
ขอบคุณมากที่พาฉันมาที่นี่
- ด้วยความยินดี ครับ - เพราะฉันซึ้งใจมาก
เราแค่ต้องการคนที่เราคุยด้วยได้ ที่อยากออกมาพูด
และให้ข้อมูลเราที่เราเอาไปทํางานได้
ฉันจะไม่หยุดจนกว่าเราจะไขปริศนานี้ได้
และมีคนรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นกับแอนโทนิโอ
มันยากมากสําหรับครอบครัว
ฉันนึกไม่ออกเลยว่ามันแย่แค่ไหน
ไม่ใช่แค่สูญเสียใครไป แต่ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่เท่าที่ฉันดูแลมาหลายคดี ฉันรู้ว่าต่อให้แค่เจอร่าง
ในบางกรณีก็รู้สึกโล่งอกแล้ว
ฉันรู้ว่าคํานี้มันเฝือ แต่มันคือการตัดใจได้จริงๆ
ผมคิดว่าทุกอย่างเป็นไปได้ คดียังคงเปิดอยู่เสมอ
ผมหวังว่าเราจะหาคําตอบได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เราจะไม่มีวันยอมแพ้
ผมเข้าใจว่าทําไมแม่ถึงอยากสืบสวนเรื่องนั้น
เป็นผมก็อยากให้ตรวจสอบ
ก่อนที่ผมจะยอมรับว่ามันเป็นเพราะอย่างอื่น
เขาประสบอุบัติเหตุ หรือฆ่าตัวตาย หรืออื่นๆ
ผมค่อนข้างมั่นใจว่าถ้ามีคนเจอเท้า มากกว่า 20 ข้างตั้งแต่ปี 2007
ในอนาคตก็น่าจะเจออีกเรื่อยๆ
ผมไม่เห็นเหตุผลที่มันจะเปลี่ยนไป
ในฐานะทนายฝ่ายจําเลย ผมคิดทุกสมมติฐานเท่าที่จะคิดออก
ว่าทําไมเท้าถึงถูกซัดขึ้นมาบนฝั่ง
สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เราเหลืออยู่คือ ความน่าจะเป็นทางสถิติ
ของเท้า 21 ข้างที่ถูกพบในพื้นที่ที่จํากัดนี้ ในช่วงเวลาที่จํากัดนี้
คุณจะเอามันไปซุกไว้ใต้พรมเฉยๆ
เพราะมันยุ่งยาก และทําเป็นว่านี่เป็นเรื่องธรรมชาติไม่ได้
มีบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่
ความลึกลับที่ว่าทําไมเท้าที่ถูกตัด ถึงถูกซัดมาตามทะเลเซลิชยังคงอยู่
และครอบครัวก็ยังคงหาคําตอบ เกี่ยวกับคนที่พวกเขารักต่อไป
แต่จะมีการค้นพบความจริงไหม
ฉันจะไม่หยุด
(หากคุณมีข้อมูลเกี่ยวกับ การหายตัวไปของแอนโทนิโอ นีล)
(โปรดติดต่อสายด่วน สํานักงานตํารวจเทศมณฑลสโนโฮมิช)
(ที่ (425) 388-3845)
คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล