W 2016 roku
byliśmy na Plaży Botanicznej.
Zamierzaliśmy szukać przedmiotów wyrzuconych na brzeg.
Nigdy nie wiadomo, co się znajdzie.
Zwykle w pierwszej kolejności szukam pomiędzy kłodami.
Już po pierwszych kilku minutach
zauważyłem but.
Podniosłem go kijkiem, położyłem na plaży i zobaczyłem,
że były w nim ludzkie szczątki.
Na plaży można znaleźć buty, rękawiczki, kurtki.
Nie spodziewałem się jednak, że znajdę ludzką stopę.
Znalazłem wieko od pudełka,
położyłem na nim but, zaniosłem do auta
i pojechaliśmy do baru, w którym jest telefon.
Zadzwoniliśmy na policję.
- Spytali nas... - Gdzie go znaleźliśmy.
A potem kazali nam czekać, aż przyjadą.
Zabrali but i zadali nam kilka pytań.
Dwa tygodnie później
poinformowali mnie, że znaleźli kolejny but.
Nasz był chyba jedenasty.
Potem sprawa ucichła, dopóki nie znaleźli kolejnego.
Dowiadywaliśmy się o nowych znaleziskach z wiadomości.
Kolejny element dziwnej, długo nierozwiązanej zagadki.
Na wybrzeżu Pacyfiku w Kanadzie znaleziono kolejną ludzką stopę.
Policja w większości przypadków wyklucza zbrodnię.
Nie ma się czym martwić.
Nie podoba mi się ta teoria.
ARCHIWUM NIEWYJAŚNIONYCH SPRAW
Salish Sea to morze
leżące między stanem Waszyngton a Kolumbią Brytyjską.
To popularny kierunek dla turystów i poszukiwaczy,
którzy wypatrują na jego brzegach kawałków drewna, muszelek
i zaginionych skarbów.
W 2007 roku
wielu z nich natrafiło na niepokojące znaleziska.
Agencje prasowe zaczęły donosić o makabrycznych odkryciach,
a eksperci zachodzili w głowę,
jaka jest przyczyna tego dziwnego zjawiska.
SIATKA HIPOTEZ
DLACZEGO NA BRZEGACH SALISH SEA ZNALEZIONO TYLE STÓP?
Panie i panowie, oto Salish Sea.
Kolebka zagadki odciętych stóp.
Tam w oddali widać wyspy cieśniny Georgia.
Tu uchodzi płynąca przez Kolumbię Brytyjską rzeka Fraser.
Po drugiej stronie widać też wyspę Vancouver,
a niżej wyspy San Juan w stanie Waszyngton.
Tam również znaleziono stopy.
Dalej na południe jest Puget Sound, nad którym leży Seattle.
Tam działa się amerykańska część tej zagadki.
Jestem prawnikiem z Kanady.
Napisałem też powieść, która odniosła na tyle duży sukces,
że mogłem przestać pracować w zawodzie.
Stopy pojawiające się na brzegach są jak z mojej książki Death’s Door.
W tej powieści rozczłonkowane ciała pojawiają się
na brzegach wysp na Salish Sea.
Co jest dziwniejsze: fikcja czy rzeczywistość?
Pierwszą stopę znaleziono 20 sierpnia 2007 roku.
Prawa, męska stopa, rozmiar 47, w sportowym bucie.
Drugą znaleziono zaledwie sześć dni później.
Również prawa, męska, rozmiar 47, w sportowym bucie.
Trzecia, znaleziona 8 lutego 2008 r.,
była męska, prawa, rozmiar 46.
Czwarta, z 22 maja 2008 r., była lewą, żeńską stopą w sportowym bucie,
a 16 czerwca 2008 r. znaleziono lewą, męską stopę w sportowym bucie.
Pięć stóp pojawiło się w ciągu roku.
Sprawa zyskała międzynarodowy rozgłos.
Przez lata
znaleziono ich łącznie 21,
z czego 15 w Kanadzie, a sześć w Stanach Zjednoczonych.
Od 2019 roku nie słyszałem o kolejnych.
Wiatr na Salish Sea
prędzej czy później zepchnie na ląd wszystko, co unosi się na wodzie.
Jestem profesorem na Wydziale Oceanografii
Uniwersytetu Waszyngtońskiego w Seattle.
Zaskakująco dużą liczbę stóp w sportowych butach
znaleziono w ciągu ostatnich kilkunastu lat na okolicznych plażach.
Czy to się zdarzało wcześniej?
Nie wiem.
Na pewno w ostatnich latach inaczej projektuje się adidasy.
Częściej bywają większe i zrobione z pianki,
dzięki czemu unoszą się na wodzie.
Ponieważ stopy były obute,
nie opadły na dno.
To może wyjaśniać, dlaczego te szczątki zostały wyrzucone na brzeg,
ale wciąż nie wiemy, dlaczego w ogóle znalazły się w wodzie.
Analitycy śledczy badali DNA wszystkich stóp.
Na tej podstawie ustalano tożsamość zmarłych.
Nadal jednak nie wyjaśniono,
dlaczego to się działo akurat w tym miejscu i czasie.
Niewyjaśniona zagadka zafascynowała media.
Przyglądały się jej uważnie z nadzieją,
że znajdą w niej dla siebie gorący temat.
Jak można się domyślać, wszyscy zastanawiali się,
dlaczego te stopy pojawiły się na brzegach właśnie teraz,
na tak niewielkim obszarze i w małych odstępach czasowych.
Internauci ochoczo dzielili się swoimi hipotezami,
od zjawisk nadprzyrodzonych po bardziej przyziemne zagrożenia.
Jest wiele możliwości.
Wielokrotnie tu łowiłem.
Nie ma tu wiele dużych rekinów, które mogłyby zabijać.
Nigdy nie słyszałem o atakach orek, choć to pewnie możliwe.
REKORD ATAKÓW REKINÓW
W 2015 r. w Stanach Zjednoczonych odnotowano 59 ataków rekinów.
Najwięcej w historii.
Jednak ataki rekinów u wybrzeży Kanady są niezwykle rzadkie.
Choć w 2023 r. było głośno o orkach zatapiających statki,
w Salish Sea nigdy nie zaobserwowano, żeby atakowały ludzi.
A może pod powierzchnią czai się inny drapieżnik?
CZY STOPY MOGŁY NALEŻEĆ DO OFIAR MORSKIEGO POTWORA?
Przyjeżdżam na tę plażę od 50 lat.
To było pewnego pochmurnego, grudniowego dnia.
Było bardziej spokojnie niż zwykle.
Po półgodzinnym spacerze wzdłuż morza
z moimi trzema psami postanowiłam usiąść i odpocząć.
Chciałam rzucić coś do wody jednemu z psów, który uwielbia się kąpać,
ale nie chciał wejść.
Wszystkie się za mną schowały.
Potem zobaczyłam, jak z wody wyłania się jakaś głowa.
Wydaje mi się, że to mogła być głowa dużego lwa morskiego.
Ale reszta jego ciała była zbyt wąska jak na lwa morskiego czy fokę.
To przypominało raczej węża.
Widać było jakby garb, potem wodę, potem kolejny garb,
znowu wodę i kolejny garb.
To się zaczęło poruszać,
obróciło głowę na boki
i spojrzało w moją stronę.
Trochę się przestraszyłam, bo nie wiedziałam, co to.
Lokalne legendy mówią o podobnych istotach,
które od wieków zaskakują marynarzy i zwykłych ludzi.
Według rdzennej ludności w Salish Sea żyły kiedyś morskie węże,
które przewyższały orki siłą i szybkością.
Niektórzy wierzą, że istnieją do dziś.
Zostały rzekomo zaobserwowane 235 razy
między 1880 a 2010 rokiem.
Jestem John Kirk,
prezes Naukowego Klubu Kryptozoologii w Kolumbii Brytyjskiej
i emerytowany członek Kanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej
po 19 latach służby.
Śledztwo mam we krwi.
Jeśli nie wierzysz, że w wodach kryją się dziwy,
to znak, że za mało wiesz.
Zbadaliśmy tylko około 6% oceanów.
Pozostałe 94% wciąż jest pełne tajemnic.
Klub Naukowy Kryptozoologii założyli Jim Clark i Paul LeBlond.
Paul LeBlond był moim przyjacielem i sąsiadem.
Znałam go wiele lat. Był kryptozoologiem.
Nie wierzę w morskie potwory i węże,
ale tamtego dnia wiedziałam, że będę miała co opowiedzieć Paulowi,
gdy wrócę do domu.
Grecki przedrostek „krypto” znaczy „ukryty”.
Kryptozoologia to ukryta zoologia.
Zajmuje się zwierzętami, które nie są oficjalnie udokumentowane.
Ostatnio wrzuca się ją do jednego worka ze zjawiskami paranormalnymi,
a nas nazywa się „łowcami potworów”.
Poszukujemy zwierząt,
których istnienie nie jest jeszcze naukowo potwierdzone,
szczególnie w Salish Sea.
Przed nastaniem epoki nowożytnej Indianie kanadyjscy
byli bogatym źródłem wiedzy na temat morskich węży.
Dla Indian kanadyjskich, którzy zamieszkiwali wybrzeże,
morze było głównym źródłem pożywienia.
Opisywali żyjącego w nim stwora, który wił się z boku na bok.
Miał nawet nazwę:
haietlik.
To ważna istota w kulturze Indian. Wielu z nich go widziało.
Był wielokrotnie przedstawiany w ich sztuce.
Rzeźbiono go
na dziobach łodzi i bębnach.
Widywali go nie tylko tubylcy,
ale także europejscy osadnicy, którzy wkroczyli na te tereny.
Współczesne doniesienia o wężu morskim
zwykle wiąże się ze stworem zwanym cadborosaurus.
Jego historia zaczyna się
na początku XIX w. u wybrzeży Kolumbii Brytyjskiej.
Ze statków przepływających przez te okolice
wielokrotnie widywano węże morskie itp.
Uważam, że cadborosaurus to zwierzę,
które wyjęto z brzucha kaszalota
w porcie Naden w lipcu 1937 roku.
Zachowało się z tego wydarzenia kilka tajemniczych zdjęć.
Poinformowano o tym zarząd kompanii wielorybniczej
w Bellevue w stanie Waszyngton.
Tamtejsza gazeta przysłała na miejsce dziennikarza.
Napisał: „Zdumiewające. Nie mam pojęcia, co to jest”.
To stworzenie ma głowę wielbłąda,
grzywę na karku i długie, wężowe ciało.
Tu wersja w kolorze.
Wygląda podobnie.
Jego ciało jest pokryte sierścią.
Nie ma aż tak zielonej skóry, ale anatomia się zgadza.
Podobnie tutaj.
Tu widzimy, jak giętkie jest ciało cadborosaurusa.
Ludzie mówią, że przypomina pętle, zwoje, garby.
Może istnieje coś takiego jak wąż morski albo potwór morski, albo...
Jak oni na to mówią? Cado-cośtam. Nie wiem.
Opisałam tylko, co widziałam.
Może to było prawdziwe, a może to tylko wytwór mojej wyobraźni.
Kto wie?
Ja nie wiem.
To po prostu dziwne.
Mieszkamy w specyficznym miejscu.
Pierwszy raz zetknąłem się ze sprawą znalezionych stóp
około 2010 r., gdy pracowałem w Kanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej.
Wiele się spekuluje na ten temat.
Widziałem podejrzenia,
że stopy pojawiają się na brzegu, bo cadborosaurus kogoś zabił.
Ani razu nie zdarzyło się,
żeby cadborosaurus rozszarpał człowieka na strzępy,
a musiałby to zrobić, żeby na brzeg wypłynęły same stopy.
Chciałbym, żeby te stworzenia istniały, żeby istniała Wielka Stopa, Yeti i inne.
Jednak za tajemnicze stopy z Salish Sea
winię raczej ludzkie potwory.
Niektóre teorie mogą wypływać z nadmiernie bujnej wyobraźni,
ale inne skupiają się wokół prawdziwych potworów, które żyją między nami.
CZY STOPY MOGŁY NALEŻEĆ DO OFIAR SERYJNEGO MORDERCY?
Za każdym razem, gdy pojawia się nowa stopa,
znów zastanawiamy się, skąd się wzięła.
Jak wytłumaczyć, że znajdujemy je tylko tutaj?
Należy przyjrzeć się wszystkim aspektom sprawy
i ustalić, czy za tymi śmierciami stoi ten sam zabójca.
Zaznaczyć wszystkie podobne ofiary na mapie.
W tym wypadku – stopy.
To zawęża obszar, po którym porusza się zabójca.
Pewien słynny seryjny morderca
znalazł się na celowniku internetowych detektywów i mediów.
Był taki seryjny morderca, Robert „Willy” Pickton,
którego ofiarą padały pracownice seksualne z Vancouver pod koniec lat 90.
Był psychopatą i hodowcą świń.
Przyjeżdżał do Vancouver i polował na swoje ofiary na ulicach.
Zabierał je kilka kilometrów za miasto, na swoją farmę,
gdzie je zabijał, mielił ich ciała
i karmił nimi swoje świnie.
Mówili o tym w wiadomościach.
Znamy nowe krwawe fakty.
Na farmie, w mielonym mięsie, odnaleziono DNA zamordowanych kobiet.
Picktona aresztowano w lutym 2002 roku,
a później został skazany.
Przyznał się do zamordowania 49 kobiet.
Był zawiedziony, że nie osiągnął okrągłej liczby 50,
zanim go złapano.
Farma Picktona znajdowała się trzy kilometry od rzeki Pitt,
które wpada do Salish Sea.
Niemożliwe, żeby tyle osób zniknęło inaczej niż za sprawą seryjnego mordercy.
Dlatego, gdy stopy zaczęły pojawiać się na niewielkim obszarze,
ludzie zaczęli się zastanawiać, czy w okolicy grasuje seryjny morderca.
Obie sprawy stanowią statystyczną anomalię,
więc chce się podejrzewać, że to Pickton był sprawcą.
Jednak jego ofiarami były kobiety,
a stopy należały zarówno do mężczyzn, jak i do kobiet.
Znajdowano je również długo po tym, jak Pickton trafił do więzienia,
co wzbudziło podejrzenia, że stoi za nimi nieznany seryjny morderca.
W tamtych czasach to była wiarygodna hipoteza.
Zostałem zaproszony do radia, żebym wyraził moje zdanie.
Mogę wypowiadać się na ten temat, bo zajmowałem się prawem karnym,
mieszkam w okolicy
i napisałem powieść, która wyprzedziła te zbrodnie.
Musimy wziąć pod uwagę,
że to może być robota seryjnego mordercy,
który na razie pozostaje niezidentyfikowany.
Z każdym nowym przypadkiem
sprawa nabiera znamion dzieła seryjnego mordercy.
Warto zasięgnąć na jej temat opinii biegłych sądowych.
Jestem współdyrektorką Centrum Badań Kryminalistycznych.
Wydział koronerów Kolumbii Brytyjskiej poprosił mnie o zbadanie
kilku z tych przypadków.
Prowadziłam eksperymenty na wybrzeżu.
Umieszczałam w wodzie zwłoki świń, które symulowały ludzkie ciała,
i obserwowałam, co się z nimi stanie.
Przy wysokim stężeniu tlenu
ciała mogły przetrwać tygodnie, a niektóre nawet miesiące.
Potem zrobiłam próby w Salish Sea, gdzie poziom tlenu jest standardowy.
Tam ciała zmieniały się w szkielety w ciągu trzech do czterech dni.
Zwierzęta objadały je do kości.
Pewnie widzieliście prześwietlenie dłoni. Stopy są podobne.
Jest w nich mnóstwo małych kosteczek.
Gdy pozbędziemy się skóry, mięśni i ścięgien,
nic nie będzie tych kostek łączyć.
Pod powierzchnią wody
ciała się rozkładają, a stopy odpadają od reszty.
To naturalne zjawisko.
Określenie „odcięte stopy” sugeruje celowe działanie,
a na nich nie było widać śladów cięcia.
Media podłapały to sformułowanie,
bo wizja, że ktoś ludziom te stopy odcina, budzi strach.
Patolodzy z wydziału koronerów orzekli,
zapewne chcąc ukoić ludzkie lęki,
że stopy odłączyły się od ciał w sposób naturalny
i nigdzie nie było śladów nacięć.
Wydział koronerów wykazał,
że większość osób, których stopy znaleziono na wybrzeżach Kanady,
zginęło wskutek wypadku lub samobójstwa.
Spośród 21 znalezionych stóp zidentyfikowano ponad połowę.
Niektóre należały do rybaków.
Mogli zginąć w wypadkach na wodzie.
Wiemy, że inne z tych osób chorowały na depresję.
Co najmniej jedna z nich skoczyła z mostu.
Jeśli skoczy się z mostu w butach,
stopa oddzieli się od reszty ciała.
Według mediów Kanadyjska Królewska Policja Konna utrzymuje,
że pogłoski o seryjnym mordercy są nieprawdziwe.
To wszystko były nieszczęśliwe wypadki albo samobójstwa.
Nie można jednak w pełni wykluczyć zbrodni,
skoro odnaleziono tylko szczątki stóp.
Nie znaleźliśmy żadnych powiązań między zmarłymi,
ale nie wszyscy są zidentyfikowani.
Mamy tylko stopę nieznanej osoby. To nic nam nie mówi.
Można zobaczyć, że nie była odcięta, ale to nie wyklucza morderstwa.
Ofiary zabójstw rzadko miewają obrażenia na stopach.
Być może uszkodzone zostały inne części ich ciał.
Na stopach tego nie widać.
Nie wiadomo, co się z nimi działo przed śmiercią.
Ci, którzy twierdzą, że to nie była sprawka człowieka,
tracą wiarygodność z każdą nową stopą.
Skoro wykluczamy udział jednego mordercy,
może była ich cała szajka?
W 2007 roku, gdy znaleziono pierwszą stopę,
Centrum Wywiadu Narkotykowego odnotowało
156-procentowy wzrost przestępczości narkotykowej
przy granicy amerykańsko-kanadyjskiej,
szczególnie w okolicach Salish Sea.
Media i Internet zaczęły więc spekulować,
czy stopy mogły należeć do ofiar gangów.
Tutaj zawsze były gangi.
Ciągle pojawiają się nowe gangi,
a na rynku pojawiają się nowe narkotyki.
Gdy dojdzie do konfliktu, ktoś zostanie zabity
i trzeba się pozbyć ciała,
Salish Sea jest do tego idealnym miejscem.
CZY STOPY MOGŁY NALEŻEĆ DO OFIAR WOJNY NARKOTYKOWEJ?
Antonio Neill to mój jedyny syn.
Miał 22 lata, gdy zaginął na północy Everett,
niedaleko rzeki Snohomish.
Był wesołym, energicznym dzieckiem.
Lubił sport, jazdę na deskorolce i snowboardzie, granie na gitarze.
Miał jedną zżytą grupę przyjaciół, którzy nie robili nic złego
i drugą, z którą zażywał twarde narkotyki.
Zaczął pić w ciągu dnia.
Chodzili na wagary i szli się napić.
Potem wpadł w twarde narkotyki. Brał heroinę i metamfetaminę.
Kiedy je zażywał,
nie wiedział, co robi.
Na pewnym etapie swoich zmagań
trafił do więzienia za narkotyki.
Gdy wyszedł,
odebrałam go i spędziłam z nim cały dzień.
Byliśmy u fryzjera.
Gdy nastał wieczór, zaczęliśmy się zastanawiać, dokąd ma pójść.
Pisał do znajomych z mojego telefonu.
Jeden mu odpisał.
Antonio spytał, czy może u niego przenocować.
Zgodził się.
Przyjechał po niego swoim czarnym jeepem cherokee.
Pomyślałam, że nie powinno się zdarzyć nic złego.
Uściskałam i ucałowałam syna na pożegnanie.
12 GRUDNIA
Następnego ranka zadzwoniła do mnie moja przyjaciółka.
Kumpel Antonia zadzwonił do niej, bo kiedyś chodził z jej córką,
więc znał ją lepiej niż mnie.
Powiedział jej, że Antonio go zaatakował
i że on sam jest teraz w szpitalu.
Przeraziłam się.
Pomyślałam, że może Antonio wrócił do narkotyków,
wziął coś złego i działał pod wpływem.
Ale przez cały miesiąc w więzieniu był czysty.
Od tygodni nie brał metamfetaminy ani nic innego.
To było bardzo dziwne.
Jego kumpel był ranny i trafił do szpitala.
Jeździłam po całej okolicy w poszukiwaniu syna.
Nie wiedziałam, gdzie jest. Nie odezwał się do mnie.
Zna mój numer, wie, gdzie mieszkamy. Mógł przyjść do domu.
Mógł do mnie napisać. Byłam przerażona.
Minął tydzień. Dalej panikuję.
Może naprawdę go zaatakował i się ukrywa,
może boi się ze mną skontaktować.
Zadzwoniłam na policję i zgłosiłam jego zaginięcie.
BIURO SZERYFA HRABSTWA SNOHOMISH
W Everett jest duży problem z narkotykami.
Zawsze był, zmieniają się tylko substancje:
metamfetamina, kokaina, heroina, a teraz fentanyl.
Zastępowałem wtedy kierownika jednostki ds. zbrodni.
Przeczytałem raport na temat zaginionej osoby
28 grudnia 2016 roku.
Sprawę zgłosiła matka zaginionego,
Jenny Neill.
Zaginął Antonio Neill.
Mieliśmy niewiele informacji.
Ostatni raz widziała syna 12 grudnia 2016 roku.
Antonio nocował u swojego kolegi, który mieszkał w Everett,
a następnego dnia trafił do szpitala z ranami kłutymi.
Gdy zacząłem śledztwo,
dowiedziałem się, że oskarżył Antonia o dźgnięcie go nożem,
ale nie chciał współpracować z policją.
To było o tyle interesujące,
że Jenny widziała syna jeszcze poprzedniego dnia,
a w domu kolegi mieszkały osoby związane ze światem narkotyków.
Można domniemywać, co zaszło.
To jasne, że Antonio obracał się
w nieodpowiednim towarzystwie.
To było niepokojące, więc musieliśmy to dokładniej zbadać.
Rozmawiałam z kolegą Antonia. Mówił: „Spokojnie, znajdę go”.
Ale nie chciał rozmawiać z policją.
Zaczął rozdawać rzeczy Antonia,
zamiast zwrócić je mnie.
Detektyw Walvatne rozpoczął przesłuchania.
Odkąd Antonio zaginął, raz na jakiś czas
ktoś mówił, że gdzieś go widział.
Kilka tygodni później, gdzieś w połowie stycznia,
jedna z osób mieszkających w tym domu poinformowała mnie,
że kazali koledze Antonia się wyprowadzić,
a gdy sprzątali jego pokój, znaleźli mnóstwo krwi.
Ten sam współlokator powiedział mi, że radził koledze Antonia,
żeby się na nim zemścił, skoro ten go dźgnął.
Kolega Antonia odpowiedział, że już się tym zajął.
Po tym zeznaniu policja przeszukała dom.
Potwierdzono, że we wnętrzu były liczne ślady krwi,
w tym plamy krwi na materacu,
ale próbki nie były zgodne z DNA Antonia.
Z braku niezbitych dowodów
policja zamknęła śledztwo w sprawie zabójstwa.
Biuro szeryfa hrabstwa Snohomish kontynuowało śledztwo
w sprawie zaginięcia Antonia.
Pracowaliśmy nad tą sprawą przez dobre dwa i pół roku
i zawsze podejrzewaliśmy, że Antoniowi stało się coś złego.
Matki wyczuwają, gdy ich dzieci odchodzą z tego świata.
Nie mogłam się pozbyć tego wrażenia.
Fizycznie czułam je w brzuchu.
Pierwszego stycznia 2019 r.
pewien mężczyzna był na wyspie Jetty nieopodal Everett.
To popularne miejsce w lecie.
Wielu ludzi przypływa tu, żeby posiedzieć nad wodą.
Ten mężczyzna spacerował po plaży
i znalazł but.
W bucie marki Timberland była skarpeta,
a w niej kości prawej stopy,
szczątki tkanek i paznokci.
Detektyw Walvatne wysłał mi zdjęcie buta.
Od razu wiedziałam, że należał do Antonia.
Jenny zeznała,
że gdy ostatni raz widziała Antonia, miał na sobie buty tej marki.
Nie byłam w stanie oddychać ani mówić.
Wiedziałam, że to but mojego syna.
Wysłaliśmy paznokieć do laboratorium w Marysville, żeby zbadać DNA.
Badanie wykazało, że należał do Antonia.
WYSPA JETTY
- Dawno cię nie widziałem. - Tak.
- Dzięki za spotkanie. - Nie ma za co.
Pójdziemy tą ścieżką
na północno-zachodni kraniec wyspy.
Pokażę ci, gdzie znaleziono but.
- Jak się trzymasz? - Każdy dzień jest wyzwaniem.
Nieustannie podglądam na Facebooku
osoby, które wydają mi się w to zamieszane.
Sprawdzam, co u nich,
czy komuś coś się nie wymsknęło w komentarzach.
Badanie części ciała wyłowionych z wody
jest utrudnione ze względu na rozkład.
Na stopie nie było dowodów wskazujących na zbrodnię,
ale to nic nie znaczy.
Ktoś musi się ujawnić.
- Ktoś musi coś powiedzieć. - Tak.
To trudna sprawa.
To wszystko jest trudne.
I dziwne.
Dlaczego tę stopę znaleziono tutaj?
Widzisz, jakie są tutejsze wody.
- Pływy. - Są silne.
- Wiesz? - Tak.
Niesamowite, że ktoś po prostu podniósł
jakąś przypadkową rzecz na plaży.
Cieszę się,
że był na tyle ciekawy, żeby zajrzeć do tego buta.
Dobra. To było gdzieś w tej okolicy.
Dobrze.
Spójrz.
Tam w oddali
widać ujście rzeki Snohomish.
To niewiarygodne.
Przynajmniej jest tu tak spokojnie.
To fakt.
- Pięknie tu. - Tak.
Biedne dziecko.
- Przykro mi. - Wiem.
Co za dzień.
- Bardzo ci współczuję. - Wiem.
Będziemy czekać na nowe informacje.
Dziękuję, że mnie tu zabrałeś.
- Nie ma za co. - To dla mnie ważne.
Potrzebujemy, żeby pojawił się jakiś świadek,
który dostarczy nam nowych informacji.
Nie spocznę, póki nie poznam odpowiedzi.
Gdzieś jest ktoś odpowiedzialny za to, co stało się Antoniowi.
To trudne dla rodzin.
To musi być okropne,
stracić kogoś i nie wiedzieć, co się stało.
Widziałam wiele przypadków i wiem,
że odnalezienie ciała czasami przynosi ulgę.
Pomaga zamknąć pewien rozdział.
Wszystko jest możliwe. Sprawa pozostaje otwarta.
Może kiedyś dowiemy się, co się stało.
Nie poddamy się.
Nie dziwię się, że matce zależy na przeprowadzeniu dochodzenia.
Też chciałbym zbadać, czy doszło do zbrodni,
zanim przyjmę, że stało się coś innego,
że miał wypadek albo popełnił samobójstwo.
Jestem pewien, że skoro od 2007 r. znaleziono ponad 20 stóp,
będzie ich więcej.
Czemu by miało nie być?
Jestem obrońcą, więc wymyśliłem mnóstwo hipotez na temat tego,
skąd się biorą te stopy.
Ostatecznie jest to statystycznie nieprawdopodobne,
żeby znaleźć 21 stóp
na tak małym obszarze, w tak krótkich odstępach czasu.
Nie można tego zignorować
i udawać, że to normalne, bo nie potrafimy tego wyjaśnić.
Coś się tutaj dzieje.
Zagadka stóp pojawiających się
na brzegach Salish Sea nadal nie ma rozwiązania,
a rodziny zaginionych wciąż szukają informacji o bliskich.
Czy kiedyś poznamy prawdę?
Mam nadzieję.
OSOBY POSIADAJĄCE INFORMACJE NA TEMAT ZAGINIONEGO ANTONIA NEILLA
PROSZONE SĄ O KONTAKT Z BIUREM SZERYFA HRABSTWA SNOHOMISH
POD NUMEREM (425) 388-3845
Napisy: Zofia Sław