Znam historie o klątwie jeziora Lanier od zawsze.
To zawsze było upiorne, nawiedzone jezioro.
Chodzą tam tylko odważni.
Byłam sceptyczna i nie dawałam temu wiary.
A potem, w 2020 r., byłam nad tym jeziorem z moją rodziną.
Łowiliśmy ryby.
Niewiele się działo, więc postanowiliśmy wejść do wody.
W końcu to wyzwanie tylko dla odważnych.
Mówiło się tak, odkąd pamiętam. Woda była bardzo zimna.
Zaczęliśmy grać z dziećmi w Marco Polo.
Marco.
- Polo! - Polo!
Oddalaliśmy się od brzegu.
Marco.
Polo.
W pewnym momencie poczułam,
że nie sięgam nogami dna, ale umiem pływać.
Nagle zobaczyłam coś obok mojej stopy.
Pomyślałam, że to pewnie ryba.
Wtedy to coś złapało mnie za kostkę i gwałtownie pociągnęło.
Woda przykryła mnie całkowicie.
Zaczęłam panikować.
Zdawało mi się, że ta chwila trwa wieki.
Potem wypłynęłam.
Mam astmę, więc nie mogłam złapać oddechu.
Mój młodszy brat to zobaczył i mi pomógł.
Bałam się, że nikt mi nie uwierzy,
więc nikomu nie powiedziałam.
Później dowiedziałam się, że wiele osób miało tam wrażenie,
że coś je wciąga pod wodę.
UWIERZCIE, W TYM JEZIORZE STRASZY
DUCHY WCIĄGAJĄ LUDZI NA DNO
MOGŁEM TAM ZGINĄĆ
NIGDY TAM NIE WRÓCĘ
Mówią, że to wściekłe duchy.
DUCHY NIEUSTANNIE PORYWAJĄ DUSZE
Nie weszłam tam więcej.
Wiem, że to brzmi dziwnie, ale to nie jest normalne.
ARCHIWUM NIEWYJAŚNIONYCH SPRAW
Pięćdziesiąt kilometrów od Atlanty
leży jezioro owiane tajemnicą.
Jedni mówią, że coś w nim straszy.
Inni, że ciąży na nim klątwa.
Jego prawdziwa historia może budzić grozę.
SIATKA HIPOTEZ CO SIĘ CZAI W JEZIORZE LANIER?
Nie zliczę, ile razy byliśmy wzywani,
żeby wyłowić czyjś portfel.
- Telefon, obrączkę... - Klucze, okulary.
Obrączek było 37. Dasz wiarę?
JEZIORO LANIER
Jezioro Lanier to jedno
z największych sztucznych jezior w kraju.
Ma 1114 km linii brzegowej.
W najgłębszym miejscu ma 47 metrów.
Zostało stworzone do produkcji energii.
Pod koniec lat 40. Korpusowi Inżynieryjnemu zlecono
wytyczenie i stworzenie jeziora.
Największym miastem na południu jest Atlanta, stolica stanu Georgia.
Atlanta rozwijała się błyskawicznie.
Liczba jej mieszkańców wzrosła z 14 000 do 200 000
w ciągu zaledwie kilku lat.
Potrzebowali źródła,
z którego mogliby czerpać wodę.
Jezioro zasilają dwie rzeki,
Chattahoochee i Chestatee.
Zanim powstało, w jego miejscu było wiele dróg, mostów,
domów, głównie należących do rolników.
Ich mieszkańcy się przeprowadzili.
Większość zrobiła to dobrowolnie w imię rozwoju.
Korpus Inżynieryjny Armii USA zaczął skupować ziemię,
a w 1950 r. rozpoczęto prace.
Około 1954 r. ukończono budowę tamy,
a w 1957 r. napełniono jezioro wodą.
Okolica jest piękna, mamy tu wiele atrakcji,
więc odwiedza nas wielu turystów.
Ich liczba sięga dziesięciu milionów w skali roku,
a w tym ma być jeszcze więcej.
Bywa tu naprawdę tłoczno.
Mieszkańcy Atlanty tłumnie jeżdżą nad jezioro,
żeby ulżyć sobie w czasie upałów.
W miarę wzrostu jego popularności nasilają się też dziwne pogłoski.
Zanim wstąpiłem do Korpusu,
nie słyszałem żadnych legend dotyczących jeziora.
Gdy tylko tu przyjechałem,
zostałem nimi zasypany.
Najwięcej mówiło się o utonięciach.
Jedenaście osób utonęło lub zginęło w wypadkach
nad jeziorem Lanier w tym roku.
Służby starają się wyłowić dwie osoby.
Utonięcie.
Wczoraj kolejne utonięcie.
Jezioro Lanier pochłonęło kolejne ofiary.
To nie są zwykłe utonięcia,
gdzie ktoś popełnia jakiś śmiertelny błąd.
Tam się dzieje coś upiornego.
Wskoczył do wody, ale się nie wynurzył.
Zniknęła po skoku z łodzi do jeziora.
Zanurkował i więcej nie wypłynął.
W JEZIORZE LANIER UTONĘŁO TRZY RAZY WIĘCEJ OSÓB
NIŻ NA CAŁYM WYBRZEŻU GEORGII
Choć jezioro jest duże,
gdy 20 osób ginie w ciągu roku
tylko w jednej jego części,
ludzie zaczynają snuć podejrzenia.
Pogłoski mówią o zjawiskach paranormalnych.
Czy to możliwe, że za zgony odpowiadają duchy?
UTONIĘCIE NAD JEZIOREM
SYN TALMADGE’A
CZTERNASTOLATEK
PRZEWRÓCONA ŁÓDŹ
CZY JEZIORO NAWIEDZAJĄ DUCHY TOPIELCÓW?
Od powstania jeziora pod koniec lat 50.
zginęło w nim około 700 osób,
w tym ponad 200 od 1990 r.
Podobno niektórych ciał nigdy nie odnaleziono.
To miejsce od lat budzi kontrowersje.
Gdy się tu przeprowadziłem, brałem udział w spacerze z duchami,
podczas którego opowiadano historie
o nadprzyrodzonych zdarzeniach związanych z jeziorem.
To było bardzo popularne.
Zwłaszcza opowieść o damie z jeziora.
Wielokrotnie ludzie widywali zjawę
na moście autostrady nr 53.
Snuje się po nim kobieta w niebieskiej sukience.
Ludzie mawiają,
że ta zjawa to duch młodej kobiety,
którą znaleziono przy moście, w niebieskiej sukience.
Nie wiadomo było, czyje to ciało.
Podejrzewano, że to mogła być Delia Young,
która zaginęła razem z Susie Roberts półtora roku wcześniej.
ZAGINĘŁY W KWIETNIU 1958 R.
Obie były młodymi matkami.
Chciały się przejechać do klubu nocnego
po stronie hrabstwa Forsyth i przetańczyć cały wieczór.
Dojechały i bawiły się świetnie.
Delia pożyczyła niebieską sukienkę, która bardzo jej się podobała.
Wyszły odpowiednio wcześnie, żeby zdążyć wrócić do swoich rodzin.
Po drodze zatrzymały się na stacji benzynowej.
Wtedy widziano je po raz ostatni.
W NOCY 10.04.1958 R. WYJECHAŁY Z DAWSONVILLE
Gdy zaginęły, szukano ich wzdłuż drogi,
ale niczego nie znaleziono.
Jak gdyby rozpłynęły się w powietrzu.
Brat Delii Young powiedział,
że gdy półtora roku po zaginięciu odnaleziono ciało,
poczuł, jakby coś nad nim przeleciało
i wiedział, że to jego siostra.
POSZUKIWANIA NAD JEZIOREM ODWOŁANE ZAGINIĘCIE Z 1958 R. NIEROZWIĄZANE
Jesteśmy w miejscu,
w którym rzekomo pojawia się zjawa w niebieskiej sukience.
Rankiem albo podczas mgły wiele osób widuje
kobietę przechadzającą się mostem.
Ja nigdy jej nie widziałem.
Ja też nie.
W 1990 r. most był w remoncie.
Natrafiono na coś, gdy ustawiano pale.
Nurkowie odnaleźli auto.
Była w nim Susie Roberts.
CIAŁO W NIEBIESKIEJ SUKIENCE
1990 – AUTO SUSIE
Wygląda na to, że pojechały na tańce,
a w drodze powrotnej auto wypadło z drogi.
Obie w nim utonęły.
Według nas zagadka rozwiązana.
Gdy w 1990 r. zidentyfikowano Susie Roberts,
potwierdziło się, że ciało znalezione wiele lat wcześniej
to Delia Young.
Została jednak zidentyfikowana domyślnie,
a to tragedia sama w sobie.
Wiele razy słyszałam,
że ktoś widywał nad jeziorem kobietę w niebieskiej sukience.
Ja sama nigdy jej nie widziałam, ale po moich przeżyciach wierzę w to.
Wielu ludzi, którzy biwakowali nad jeziorem,
widywało jakieś „duchy”.
Zdarzało się, że w niewyjaśniony sposób coś gubili
albo widywali przy ognisku jakieś postaci,
które pojawiały się i znikały.
W mediach społecznościowych, na TikToku, Youtubie czy Facebooku,
jest mnóstwo świadectw tego, że jezioro jest nawiedzone.
Co jest z tym jeziorem?
Jest nawiedzone i przeklęte.
Każdy wie, że w jeziorze Lanier straszy.
To jezioro jest dosłownie pełne trupów.
Jest wiele takich historii.
Niektórzy spekulują, że wiążą się one z tym,
że pod powierzchnią jeziora znajduje się wiele cmentarzy.
Było ich chyba ze 20.
Niektóre ciała przeniesiono, ale nie wszystkie.
Nie byłam w stanie wejść do tego jeziora.
Nie wierzę w duchy, ale to mnie mocno odrzuca.
Często słyszę pytanie, czy pod jeziorem Lanier są groby.
Nurkowałem w tym jeziorze ponad 5000 razy.
Znam każdy zakamarek jego dna.
Chyba nikt poza mną nie poznał go tak dokładnie.
Nurkuję.
Zapewniam,
że wszystkie znane groby pod jeziorem zostały ekshumowane.
Mówię „znane”, bo w czasach rdzennych Amerykanów
te okolice tętniły życiem dzięki rzekom.
Na pewno są tu więc nieoznaczone groby z tamtych czasów.
Pochowane w nich ciała nadal są pod dnem jeziora.
Według ludowych podań
naruszenie miejsca pochówku Indian przynosi nieszczęście.
Przy tworzeniu jeziora Lanier zalano wiele terenów o znaczeniu duchowym.
Być może to właśnie dlatego unosi się nad nim atmosfera grozy.
CZY KLĄTWA JEZIORA JEST ZWIĄZANA
Z PROFANACJĄ MIEJSCA POCHÓWKU RDZENNYCH AMERYKANÓW?
Wiele osób wierzy, że duchy są wściekłe
i dlatego wciągają ludzi pod wodę.
Nie wydaje mi się, że chcą zemsty, bo nic w ten sposób nie zyskują.
Może sięgają, bo liczą na pomoc,
ale zamiast ją uzyskać, odbierają życia.
Większość zjawisk paranormalnych wynika
z tragicznych wydarzeń.
Ten obszar był powiązany ze Szlakiem Łez.
Mieszkali tutaj Czirokezi i Krikowie.
Musieli zostawić wszystko i powędrować do Oklahomy.
W 1830 roku Kongres przyjął ustawę,
na mocy której Indianie z Południa
zostali deportowani do rezerwatów w Oklahomie.
Podczas wyczerpującej wędrówki
życie straciło około 15 000 rdzennych mieszkańców.
Jeden z wodzów nazwał jej trasę „Szlakiem Łez i Śmierci”.
WEBBERS FALLS, OKLAHOMA
To był ostatni przystanek na Szlaku Łez.
Korzenie mojej rodziny sięgają Szlaku Łez,
od strony matki i ojca.
Gdy byłam mała, wysłuchałam wielu okropnych historii z nim związanych.
Z ogromnym żalem wyobrażam sobie,
jak ludzie przebywali tę drogę w środku zimy.
Z jakim trudem wędrowali przez tysiąc kilometrów,
zostawiwszy za sobą wszystko poza tym, co mogli unieść.
Wiem, że wyruszyli z Georgii.
Nie wyobrażam sobie, w jaki sposób dotarli
do Webbers Falls.
To była ogromna tragedia. Utrata dziedzictwa, ziemi.
Podobno zdarzały się przypadki,
że ludzie widywali wokół jeziora zjawy rdzennych Amerykanów.
Skoro wiemy, że w jeziorze straszy, można by tam nie chodzić.
Ale obecnie ludzi to przyciąga.
CHCĘ ODWIEDZIĆ NAWIEDZONE JEZIORO W GEORGII
Byłam nad jeziorem Lanier. Chciałam je zobaczyć na własne oczy.
PRZETRWALIŚMY NAD JEZIOREM LANIER
Jestem z Bronxu, ojczyzny hip-hopu.
Przyjechałem do Atlanty w 1994 r.
W 2015 roku zacząłem pływać łódką.
Łódki są fajne.
To i tak nie jest łatwo dostępne hobby,
więc nie powinno się zniechęcać ludzi, mówiąc, że jezioro jest nawiedzone.
To by znaczyło, że są tu duchy.
Ja żadnego nie widziałem.
Fakty są jednoznaczne.
Nie można liczyć na to,
że wskoczy się na łódkę i nic się nie stanie
bez doświadczenia i znajomości zasad.
Ludzie, którzy zginęli na tym jeziorze,
w 90% przypadków nie mieli kapoków.
Imprezują, piją alkohol.
Nie czytają podręcznika żeglarstwa Straży Przybrzeżnej.
Łapiecie?
ŻADNA Z OSÓB, KTÓRE TU ZATONĘŁY,
NIE MIAŁA NA SOBIE KAPOKA
Sam ratowałem na skuterze dorosłych facetów
bez kondycji albo pijanych.
To nie żadne duchy, tylko nieodpowiedzialność.
Ludzie nie rozumieją, że to jest niebezpieczne jezioro.
Schodzimy na 20 minut.
Maksimum. Robert czuwa nad bezpieczeństwem.
Tak.
- Nurkuję. - Dobra.
Wielu ludzi wierzy, że w tym jeziorze straszy.
Nawet w innych miastach.
„Rany, jesteś znad jeziora Lanier, ono jest nawiedzone”.
Jestem przekonany, że nie jest ani nawiedzone, ani przeklęte.
Niestety zdarza się, że ludzie tu toną.
Wypadki się zdarzają.
To bardzo niebezpieczne jezioro.
Gdy zejdzie się na dół, gdzie nie dochodzi światło,
niewiele widać i bywa strasznie.
Czasem napotykamy dziwne rzeczy.
Coś może wyskoczyć z zaskoczenia.
Uważaj.
Budynek idzie w tę stronę.
Jestem nad nim.
Wpływają do domu mieszkalnego z wieloma pokojami.
Tu jest wiele takich rzeczy.
Dużo starych mostów, pozostałości starych budynków.
Na dnie wciąż stoją drzewa.
Takie jak tu, w pełni wyrośnięte.
Widać je, gdy zejdzie się niżej niż 10 metrów.
Kilka lat temu była susza.
Poziom wody spadł o ponad 6 metrów.
Nad powierzchnią ukazało się mnóstwo rzeczy.
Pod wodą są trybuny toru żużlowego, który był nieutwardzony,
więc został z niego tylko muł na dnie.
W tamtym roku wypadki były wyjątkowo częste.
Mnóstwo ludzi wtedy utonęło,
bo ich łodzie uderzały o skały czy drzewa
i kończyło się to tragicznie.
Mam pamiątki.
- To rączka od taczki? - Framuga drzwi.
A to cegła z domu.
Niestety zdarza się, że wyławiamy ofiary utonięć.
To nasz najbardziej przykry obowiązek.
Staramy się wspierać rodziny w stracie.
Przykro mi, że to się zdarza.
Gdyby ludzie byli bardziej ostrożni, byłoby bezpieczniej.
Zastanawiam się, co tam jest.
Lubię naukowe wyjaśnienia
i racjonalne uzasadnienia,
ale wtedy coś mnie złapało i wciągnęło pod wodę
i nie potrafię tego wyjaśnić.
To frustrujące, gdy ludzie mi nie wierzą.
Czasem sama sobie nie wierzę, ale tak było.
Prawda jest taka, że na wodzie
nawet w kapoku nie czuję się komfortowo.
Czy tak duża liczba utonięć może wynikać z ludzkich błędów?
A może działają tu bardziej nadprzyrodzone moce?
Miejscowi twierdzą, że zgony mogą być powiązane
z inną historyczną tragedią pogrzebaną na dnie jeziora.
CZY KLĄTWA JEST SKUTKIEM TRAGEDII ZAPOMNIANEGO MIASTA?
Jedni powiedzą, że jesteśmy nad jeziorem Lanier.
Inni, że jesteśmy w Gainesville.
A tak naprawdę jesteśmy w Oscarville.
Znajduje się dosłownie pod nami.
Dzieci straszą się nawzajem opowieściami o tym, co jest na dnie.
Mówią, że ci, którzy wchodzą do jeziora,
pływają nad miastem.
Dawniej myślałam, że to żart, ale okazało się, że to prawda.
Były tam kościoły, szkoły, banki.
Nic jednak nie upamiętnia wydarzeń, które miały tam miejsce.
Oscarville było bezpieczne dla Afroamerykanów z hrabstwa Forsyth.
Mieszkali tam czarni i biali.
O ile ludzie żyli w zgodzie ze swoimi sąsiadami,
mogli mieć swoje farmy i pracować w miastach.
Wszyscy się dogadywali.
Nie znalazłam wielu danych na temat Oscarville.
Zbieramy wszystkie dostępne materiały.
Reszta to historia mówiona.
Po połączeniu wszystkich relacji można dojść do wniosku,
że właśnie ta jedna historia ma zostać zapamiętana.
Moja mama opowiadała mi o Oscarville.
Mój dziadek, Byrd, uprawiał tam ziemię.
Po wojnie secesyjnej niektórzy czarni zostali właścicielami sklepów.
To było dobre miejsce do życia.
W Oscarville Afroamerykanie mieli wszystko, czego potrzebowali.
Mogli tam zakładać rodziny i zarabiać na swoje utrzymanie.
Pomagali sobie nawzajem.
Jeśli ktoś miał kiepskie zbiory,
inni się z nim dzielili.
Tak było, zanim doszło do tych wydarzeń.
W 1912 r. się pozmieniało.
1830 – SZLAK ŁEZ
Pewna kobieta znalazła rano w sypialni czarnego mężczyznę.
Biali się zaniepokoili.
Kilka dni później inna kobieta została pobita i zgwałcona.
Nazywała się Mae Crow.
Miała chyba 19 lat.
Z jakiegoś powodu,
tak się chyba robiło w tamtych czasach,
gdy działo się coś takiego,
pierwszymi podejrzanymi byli czarni.
Nie było dowodów. Ona nie odzyskała przytomności.
Skąd wiadomo, kogo winić?
Padło na trzech młodych Afroamerykanów.
Jeden z nich został zlinczowany jeszcze przed tzw. procesem.
TŁUM LINCZUJE CZARNEGO
Uogólniono, że czarni mężczyźni atakują białe kobiety,
więc biali postanowili zrobić czystki w hrabstwie.
Czarnym nakazano się spakować i wynosić.
Jednego z nich powieszono w mieście
i strzelano do niego przez cały dzień.
Pradziadek Byrd to widział.
Czarni wiedzieli, że jeśli nie odejdą,
może ich spotkać podobny los.
Ludzie musieli uciekać z dnia na dzień.
Wyjeżdżali z hrabstwa pod osłoną nocy.
Wtedy w miejscu jeziora płynęła rzeka Chattahoochee.
Niektórych wywieziono na jej brzeg
i kazano im płynąć.
„Jeśli przepłyniecie, róbcie dalej, co chcecie.
Musicie stąd odejść”.
Nie pozwalano im korzystać z mostu.
„Płyniecie albo toniecie”. Tylko taki mieli wybór.
Niektórzy poszli na północ, inni na południe,
a mój dziadek Byrd ruszył do Gainesville.
Niektórym się nie udało.
Nie wiem, ilu Afroamerykanów było wtedy w hrabstwie.
Słyszałam wiele poruszających historii.
Każdy w okolicy zna jakąś rodzinę, która uciekała pod osłoną nocy,
która straciła dzieci, braci i siostry, przekraczając Chattahoochee.
Przykro mi się robi na myśl,
że Byrd Oliver stracił pierwszą żonę i dwójkę dzieci,
gdy uciekał z Oscarville.
Nie mógł po nich wrócić, musiał iść dalej.
Babcia opowiadała,
że czasem wychodził
posiedzieć samotnie w lesie.
Może rozmyślał wtedy
o tym, co utracił i przez co musiał przejść.
Pewnie myślał o tym, że miał kiedyś dom, miał wszystko,
ale musiał zacząć od nowa.
Z tego, co rozumiem,
nie był zły.
Pewnie myślał,
że jeśli będzie kultywować swoją złość,
nie uwolni się od niej, a musi dbać o rodzinę.
Staram się patrzeć na to pozytywnie.
To było okropne, ale jakoś się skończyło.
Rozumiecie?
Oni wszyscy byli moją rodziną.
Każdy postrzega jezioro Lanier inaczej.
Potomkowie osób, które zostały wygnane,
odbierają je inaczej niż ci, którzy tylko o tym słyszeli.
Pamiętam, jak wynajęłam domek nad jeziorem Lanier.
Był tuż nad wodą.
Gdy schodziłam nad jezioro, bardzo wyraźnie czułam,
że coś tu się kiedyś wydarzyło.
Czułam to w duszy.
Czasem przysiadam sobie na wzgórzu
i czuję pewne rzeczy.
Nie twierdzę,
że w tym jeziorze nie ma żadnych duchów,
ale nie umiem tego udowodnić.
Gdy mowa o nawiedzonych miejscach, zawsze pojawia się jezioro Lanier.
Przy wyszukiwaniu informacji o jeziorze zawsze natrafia się na Oscarville.
Ciężko je od siebie oddzielić.
Ta historia nieprędko pójdzie w zapomnienie.
Historia tego miejsca zyskuje na popularności
dzięki mediom społecznościowym.
Pojawiła się nawet w serialu Atlanta.
Czułem, jakby coś mnie ciągnęło.
Pewnie tak było.
Ale co?
Pod nami jest całe miasto.
Ludzie tak to widzą.
Sądzą, że to duchy przodków ciągną ludzi na dno.
To było dość zabawne.
Warto samodzielnie zbadać ten temat, żeby poznać całą prawdę.
Historia jeziora Lanier jest nieodłącznie powiązana z tragediami.
Czy to one sprawiają, że ta okolica jest przeklęta?
Nigdy się tego nie dowiemy.
Gdybym nie znała historii, pewnie myślałabym, że to zwykłe jezioro.
Ludzie uwielbiają straszne historie.
Ale po tym, co przeżyłam, jestem przekonana,
że to jezioro jest nawiedzone.
Nie dowierzam w te opowieści o zjawach itp.
Możliwe, że ludzie widują coś dziwnego,
jakieś śmieci unoszące się w powietrzu podczas burzy.
Ale ludziom, którzy twierdzą, że coś ich ciągnęło na dno, nie wierzę.
To kompletna bzdura.
Wierzę, że mroczne opowieści o jeziorze Lanier
wiążą się z tym, jak ludzie postrzegają
zjawiska paranormalne, do których nad nim dochodzi.
Takie sytuacje budzą wiele emocji.
Nie przekonują mnie te historie o duchach z jeziora.
Wiem jednak, co to jest za miejsce.
To pełne historii stanowisko archeologiczne.
Nie można pływać po jeziorze,
nad Oscarville, i udawać, że nic tam się nie działo.
Byłby problem.
Czy uważam, że jezioro jest nawiedzone? Nie.
Ale słyszałam, że przodkowie są pamiętliwi.
Czasem coś się zdarza.
Niektóre utonięcia w jeziorze Lanier są przypadkowe.
Ale było ich tak wiele, że ludzie zaczynają myśleć:
„Nic dziwnego. Wiemy, co się stało w Oscarville.
Pewnie chcą zemsty”.
Może w tym być trochę prawdy.
Napisy: Zofia Sław