Matagal ko nang alam 'yong tungkol sa sumpa ng Lake Lanier.
Ito 'yong nakakatakot na lawa.
Matapang ka pag pumunta ka do'n.
Medyo duda ako do'n kaya di ako naniniwala.
Tapos no'ng 2020, nagpunta kami ng pamilya ko sa lawa.
Namingwit kami.
Mukhang okay naman, kaya sabi namin, "Tara, langoy tayo."
Matapang ka pag pumunta ka do'n. Mahirap.
Bata pa lang ako gano'n na.
Ang lamig do'n. Sobrang lamig.
Naglalaro kami ng Marco Polo ng mga bata.
Marco.
- Polo! - Polo!
Tapos palayo kami nang palayo.
Marco.
Polo.
No'ng nasa malalim na 'ko,
di ko na ramdam 'yong lupa pero nakakalangoy ako.
Habang lumalangoy ako, may napansin ako sa paa ko.
Akala ko isda kasi nasa lawa nga ako.
Tapos biglang may humawak sa paa ko tapos hinila ako pababa.
Lumubog ako sa tubig.
Nag-panic ako.
Saglit lang 'yon pero parang ang tagal.
Tapos umahon ako.
Pero dahil sa athma ko,
di ako makahinga.
Nakita ako ng kapatid ko, kaya lumusong siya, kinuha niya ako.
Akala ko walang maniniwala sa akin,
kaya wala muna akong sinabihan.
Tapos nalaman ko na karaniwan na pala sa ibang tao
na parang may humihila sa kanila.
BA'T WALANG NANINIWALA NA HAUNTED ANG LAKE LANIER
TOTOO 'YON, MAY HIHILA SA 'YO SA ILALIM
MUNTIK NA AKONG MAMATAY DO'N
DI NA AKO BABALIK DO'N
Sabi nila mga espiritu daw.
NANGUNGUHA NG KALULUWA 'YONG MGA ESPIRITU
Di na ako bumalik do'n.
Alam ko mahirap paniwalaan, pero hindi normal 'yon.
MAS DUMAMI ANG MGA TANONG
Sa labas ng Atlanta, Georgia, may isang lawa na nababalot ng misteryo.
May mga nagsasabing haunted daw ito.
Sabi ng iba, isinumpa raw ito.
Pero ang totoong kasaysayan nito ay maaaring mas nakakabagabag.
MGA POSIBLENG NANGYARI
ANO ANG NASA ILALIM NG LAKE LANIER?
Maraming beses nang nilapitan ang Lanier Dive Recovery
para may ipahanap na wallet.
- Cell phone, wedding ring. - Susi, salamin.
Nasa 37 wedding rings na. Biruin mo 'yon.
Gawang-tao ang Lake Lanier
at isa ito sa pinakamalaki sa bansa.
Meron itong 1,114 kilometrong shoreline
at 156 feet ang pinakamalalim na bahagi nito.
Ginawa ang lawa para sa power generation.
Noong huling bahagi ng 1940s,
kinuha ang Corps of Engineers para idisenyo at gawin ang lawa.
Atlanta ang kapitolyo ng Georgia at ang pinakamalaking bayan sa timog.
Mabilis na lumalaki ang Atlanta.
Mula sa 14,000 katao, naging 200,000 katao
sa loob lang ng ilang taon.
Kaya kailangan nila ng lugar
para pagkunan ng tubig na kakailanganin.
Dalawang ilog ang katabi ng Lake Lanier, ang Chattahoochee at Chestatee.
No'ng ginawa nila ang lawa, maraming kalsada, mga tulay.
Maraming mga pamilya, karamihan ay mga magsasaka.
At lumipat sila sa ibang lugar.
Maraming gumawa nito dahil sa pag-unlad na ibibigay nito.
Binili ng US Army Corps of Engineers ang marami sa mga lupa,
at nagsimula ang paggawa no'ng 1950.
Natapos ang dam no'ng 1954.
Tapos opisyal na naging lawa ito no'ng 1957.
Napakagandang lawa nito at maraming puwedeng gawin dito,
kaya maraming bumibisita dito taon-taon.
May higit sampung milyon ang bumibisita sa Lake Lanier taon-taon.
Mas malaki ang inaasahan ngayon dahil sa dami ng bumibisita.
Ito ang naging puntahan ng mga taga-Atlanta
na gustong magpalamig kapag summer.
Pero habang mas nakikilala ito, ganoon din ang mga usap-usapan.
Bago ako nagtrabaho sa Corps,
wala pa akong narinig na kuwento tungkol sa Lanier.
Pero sandali pa lang akong nasa opisina,
ang dami ko nang narinig na kuwento.
Karamihan sa mga kuwento, 'yong mga nalulunod.
Nasa 11 katao ang patay sa pagkalunod sa Lake Lanier ngayong taon.
ANG NASA ILALIM
Hinahanap pa ang dalawang lalaki sa Lake Lanier.
...nalunod.
Isa pa ang nalunod kahapon...
Dalawa pa ang namatay sa Lake Lanier.
At di lang basta normal na pagkalunod 'to na may nagkamali kaya namatay.
Parang nakakatakot 'yong dating.
Tumalon siya sa tubig pero hindi na umahon.
Nawala na lang siya sa lawa.
BANGKAY, NAKUHA SA LAWA
Lumusong siya at hindi na umahon pa.
HIGIT SA TATLONG BESES ANG DAMI NG MGA DEATH CERTIFICATE
NG MGA NALUNOD SA LAKE LANIER KAYSA SA BUONG BAYBAYIN NG GEORGIA
Kahit na malaki 'yon,
pag narinig mong halos 20 na ang namatay sa isang taon
sa iisang lugar lang, aba'y oo,
kung ano-anong kuwento talaga ang kakalat.
Nakasentro ang kuwento sa paranormal
at kung mga multo ba ang responsable sa mga pagkamatay.
NALUNOD, NATAGPUAN SA LANIER
ANAK NI TALMADGE, NALUNOD
BATANG TAGA-ROSWELL, LUNOD
LALAKI, TUMAOB ANG BANGKA, LUNOD
NAGMUMULTO BA ANG MGA KALULUWANG NALUNOD SA LAWA?
Mula nang nagawa ang Lake Lanier noong huling bahagi ng dekada '50,
may mga 700 katao na ang namatay,
at higit 200 katao mula 1990.
At may mga bangkay pa na hindi na na-recover.
Nababalot ito ng kontrobersiya sa paglipas ng mga taon.
No'ng unang dating ko dito, kasali ako sa ghost walk no'n.
Ito 'yong mga nagkukuwentuhan ng mga katatakutang nangyayari sa lawa.
Sikat na sikat 'yon dati.
Sa akin 'yong "Ang Babae sa Lawa".
Maraming mga kuwento na nakakita ang mga tao ng apparition
sa tulay ng Highway 53.
Meron daw babaeng naglalakad, nakadamit na blue.
Inisip nila na baka may kinalaman 'yong apparition
sa bangkay ng babaeng natagpuan...
1957 NABUO ANG LAWA
1959 NATAGPUAN ANG BANGKAY
...sa tabi ng tulay, naka-blue.
BANGKAY SA LAKE LANIER
Di nila alam kung sino ang babae.
Pero ang hula ng mga tao, si Delia Young 'yon.
Nawala siya kasama si Susie Roberts 18 buwan na ang nakaraan.
NAWALA NANG GABI NG ABRIL 1958
Mga bata pa sila.
Papunta sila sa nightclub
sa bandang Forsyth County ng lawa
para magsayaw buong gabi.
Kaya nagpunta sila do'n at nag-enjoy sila.
Suot ni Delia 'yong hiniram niyang damit na blue, gandang-ganda siya do'n.
Tapos umuwi na sila
para alagaan ang kani-kanilang pamilya nila.
No'ng pauwi na, tumigil sila para magpagasolina.
At 'yon ang huling beses na may nakakita sa kanila.
HULING NAMATAAN ANG MGA BABAE PALABAS NG DAWSONVILLE
Hinanap sila ng mga tao sa mga dinaanan nila,
pero wala silang nakita.
Kaya parang lumalabas na nawala na lang sila na parang bula.
Parang kapatid na lalaki ni Delia 'yong nagsabi
na no'ng natagpuan 'yong bangkay 18 buwan matapos nilang mawala,
may naramdaman siyang dumaan sa kanya,
at alam niya na kapatid niya 'yon.
MGA OPISYAL, IPINATIGIL ANG PAGHAHANAP SA LAKE LANIER
PAGKAWALA, DI NARESOLBA
Nandito kami ngayon kung saan
nagpapakita raw 'yong babaeng naka-blue.
Maraming nagsasabi na sa madaling-araw,
may babaeng naglalakad sa tulay, nakadamit ng blue.
Ilang gabi akong nandito pero di ko siya nakikita.
Oo, di ko rin siya nakikita, kaya...
May ginawa sila sa tulay, tanda ko 1990 'yon.
Habang nagtatambak sila, may tinamaan sila.
Tiningnan ng mga diver, nakita 'yong kotse.
- Nando'n si Susie Roberts. - Si Susie.
1959 NATAGPUAN ANG BANGKAY
1990 KOTSE NI SUSIE, NATAGPUAN
Ang sabi, nagpunta daw sila sa party.
No'ng pauwi na sila, bumangga 'yong kotse.
Pareho silang nalunod sa loob ng kotse.
Para sa amin, nalutas na ang misteryo.
Nang kinilala si Susie Roberts noong 1990,
nalaman na 'yong bangkay na nakita ilang taon na ang nakaraan,
si Delia Young.
Pero nakilala na talaga siya.
'Yon pa lang, trahedya na.
May mga nagsasabing,
"Oo, nasa lawa kami no'n. Parang may babaeng naka-blue."
Di ko nakita 'yong babaeng naka-blue,
pero sa nangyari sa akin, di na ako magtataka.
Maraming mga nagca-camping malapit sa lawa ang nakakita
ng paranormal o ng "multo".
Bigla na lang mawawala 'yong mga gamit nila,
biglang may susulpot na tao sa campfire nila
na parang nando'n tapos mawawala.
Kung pupunta ka sa social media, sa TikTok, sa YouTube, sa Facebook,
ang daming comments do'n na haunted ang Lake Lanier.
Ano'ng meron sa Lake Lanier?
Nakakatakot ang lugar na 'yon.
Kung alam mo ang Lake Lanier, alam mong haunted 'yon.
Punong-puo ng bangkay 'yong lawa na 'yon.
Maraming mga gano'ng kuwento.
At iniisip ng mga tao na no'ng ginagawa 'yong lawa,
tinabunan lahat ng mga sementeryo.
Parang 20 sementeryo 'yong tinabunan.
Nilipat 'yong ibang bangkay, pero di lahat, parang sa Poltergeist.
Di ko kaya. Wag kayong pupunta sa Lake Lanier.
Di ako naniniwala sa mga multo, pero di ako pupunta do'n.
Ang madalas na tanong sa akin, "May libingan ba sa Lake Lanier?
Mahigit 5,000 beses na akong nakapag-dive sa lawa na 'to.
Nakita ko na lahat ng kasuluk-sulukan nito.
Mas maraming beses ko na sigurong nakita 'yong lawa kesa sa ibang tao.
Pababa na.
Sinisiguro ko sa inyo
na hinukay lahat ng mga libingan dito sa Lake Lanier.
Kung babalikan natin ang panahon ng Native American,
sikat na sikat ang lugar na 'to dahil sa mga ilog,
at may mga libingang walang marka no'ng panahong 'yon.
Kaya nasa lawa pa ang iba sa mga labi na 'yon.
Ayon sa ilang alamat,
ang paggambala sa libingan ng mga Native American
ay maaaring magdulot ng kamalasan.
Sa Lake Lanier, maraming espirituwal na lugar ang binaha.
Nagtataka ang ilan kung nagdulot ba ito ng kadiliman sa lawa.
ISINUMPA BA ANG LAWA DAHIL SA PAGSIRA SA MGA LIBINGAN?
Maraming naniniwala na galit ang mga espiritu
kaya hinihila nila sa ilalim ang mga tao.
Ayokong sabihing naghihiganti sila dahil wala naman silang mapapala.
Puwedeng nanghihingi sila ng tulong kaya sila nangunguha,
pero buhay pala ang kinukuha nila.
Karamihan sa mga paranormal activity ay dahil sa mga trahedyang nangyari,
at konektado ang lugar na 'to sa Trail of Tears.
"TRAIL OF TEARS" ISA SA PINAKAMADILIM NAMING ARAW
Nakatira sa lugar na 'yon ang mga Cherokee at Creek Indians.
Tapos napilitan silang umalis at maglakad papuntang Oklahoma.
Noong 1830, ipinasa ng Congress ang batas
na nagtulak sa mga Native American ng Deep South
na lumipat sa mga reserbasyon sa Oklahoma.
Ang nakakapagod na paglalakbay
ang kumitil ng buhay ng halos 15,000 katutubo,
kaya isang pinuno ang nagbansag dito ng "The Trail of Tears and Death."
Ito ang huling hintuan sa Trail of Tears.
Galing ang pamilya ko sa Trail of Tears,
'yong magkabilang side.
Naaalala ko no'ng bata ako
'yong nakakakilabot na kuwentong ipinasa sa amin.
Nakakadurog ng puso kapag inisip mo
na naglakbay sila no'ng mga buwan ng taglamig.
At kung gaano kahirap lumakad ng ilang libong kilometro
at iwan ang lahat puwera lang sa kaya nilang dalhin.
Alam kong nagsimula 'yon sa Georgia.
At di ko lubos maisip kung paano sila nakarating
sa Webbers Falls.
Napakasakit na trahedya.
Nawala ang pamana nila, lupain nila.
At diumano, may mga taong nakakita
ng mga multo ng Native American sa paligid ng lawa.
Iisipin mo na pag mas maraming nagsasabing may multo do'n, lalayo sila.
Pero ngayon, mas lumalapit pa sila.
MAY MULTO RAW SA GA. GUSTO KONG PUMUNTA. 10 ORAS NA BIYAHE
Nagpunta ako sa Lake Lanier. Gusto ko lang makita mismo.
NAKALIGTAS KAMI SA LAKE LANIER
Taga-Bronx, New York ako, pinagmulan ng hip-hop.
Dumating ako sa Atlanta no'ng 1994.
Tapos nagsimula akong mamangka no'ng 2015.
Masarap mamangka.
At tingin ko maraming harang sa pagpasok,
at di dapat matakot ang mga tao dahil sa sinasabing multo sa lawa.
Ang nakakatakot... May mga multo daw.
Wala akong nakikitang multo.
Dapat nating harapin ang katotohanan.
Di ka puwedeng pumunta sa Lake Lanier, sumakay ng bangka, tapos uuwi sa gabi
na wala man lang boat safety training.
Sa tuwing may mamamatay sa lawa,
nine out of ten, dahil wala silang vest.
Tama? Nagpa-party sila, umiinom.
Hindi nila...
binabasa 'yong Coast Guard seamanship manual.
Alam mo 'yon?
SA MGA PAGKALUNOD SA LAKE LANIER,
"WALANG NAKASUOT NG LIFE JACKETS."
Naka-jet ski ako, nagliligtas ng mga tao, mga lalaki,
na wala sa ayos, mga nakainom.
Hindi 'yon haunted, di ba? Kapabayaan 'yon.
Dapat seryosohin ng mga tao na delikadong mamangka dito.
Di tayo aabutin 20 minutes.
Naka-maximum ako. Si Robert ang bahala sa safety.
Sige.
- Sige, pababa na. - Baba na.
Maraming nag-iisip na minumulto ang lawa.
Kahit sa ibang lugar.
Sasabihin nila, "Lake Lanier. Wow, haunted 'yon."
At sinisiguro ko sa inyo, 100%, hindi ito haunted, hindi ito isinumpa.
Sa kasamaang-palad, ang nangyayari, may mga taong nalulunod.
Nangyayari ang aksidente.
Isa ito sa pinakadelikadong lawa sa buong bansa.
Pag nasa ilalim ka kung saan walang liwanag,
mahirap makakita at nakakatakot.
Marami na kaming nakitang kakaiba do'n.
May kung ano na lang na biglang susulpot.
Dahan-dahan.
Dito 'yong building, banda rito.
Nasa itaas ako no'n.
Dito sila nagda-dive, maraming kuwarto 'to.
Maraming mga ganito sa Lake Lanier.
Mga lumang tulay, mga natira sa lumang building.
May malalaking puno sa ilalim ng lawa.
Ganito 'yong mga puno, matataas.
Pag mas malalim sa 30 feet, tatama ka na sa puno.
Nagkaro'n ng tagtuyot noon.
Bumaba ng 21 feet 'yong lawa.
Naglabasan ang kung ano-ano na wala pang nakakita noon.
May mga lumang speedway stand.
Pero karerahan 'yong speedway.
At 'yong karerahan, putik na lang sa ilalim ng lawa.
Napakaraming aksidente sa bangka no'ng taong 'yon. Grabe.
At tingin ko, pinakamarami rin ang nalunod no'ng taong 'yon
dahil tumatama sila sa mga bato, sa puno, tumatama sa bangka nila,
at naaaksidente sila.
May dala ako sa 'yo.
- Ano 'yan? Hawakan ng kartilya? - Hamba ng pinto.
Ito, bato ng bahay.
Sa kasamaang-palad, tinatawag kami
para mag-recover ng mga nalunod.
Isa 'yon sa mga nakakalungkot na ginagawa namin dito.
Gusto naming magbigay ng closure sa mga pamilya.
Nakakalungkot 'yong mga gano'n.
Kung mag-iingat lang ang mga tao, mas magiging ligtas ang lawa.
Lagi kong iniisip 'yong nasa ilalim.
Gusto ko may scientific na paliwanag, 'yong may dahilan.
Pero hinila talaga ako sa ilalim no'ng araw na 'yon,
at hindi ko maipaliwanag 'yon.
Nakakalungkot pag walang naniniwala sa 'yo.
Minsan di na rin ako naniniwala sa sarili ko, pero nangyari 'yon.
Ang totoo, pag nasa tubig ka,
kahit may life jacket ka, nakakatakot pa rin.
Resulta kaya ng pagkakamali ng tao ang dami ng bilang ng pagkalunod?
O may mas kakaiba pang paliwanag?
May ibang nagsasabi na isa pang makasaysayang trahedya
na nakabaon sa ilalim ng lawa ang dahilan ng mga pagkamatay.
ANG TRAHEDYA KAYA NG ISANG BAYAN ANG RESPONSABLE SA SUMPA?
May magsasabing nasa Lake Lanier kami.
May magsasabing sa Gainesville.
Pero ang totoo, nasa Oscarville kami.
Literal na nasa ilalim namin.
No'ng bata ako, laging kaming nagtatakutan kung ano'ng nasa ilalim ng Lake Lanier.
Nagtatakutan, gano'n.
"Lumalangoy ka sa ibabaw ng isang city."
Akala ko noon biruan lang,
pero totoo pala.
May mga simbahan, mga school, mga bangko.
Pero walang palatandaan ng kasaysayan no'n.
Ligtas na kanlungan ang Oscarville
para sa African-Americans sa Forsyth County.
May mga Itim at puting nakatira doon.
Basta wala kang pineperwisyo, mabait ka sa kapitbahay mo,
may sarili silang mga bukid, nakakapagtrabaho sila,
magkakasundo ang lahat.
Kung titingnan mo ang Oscarville, wala kang masyadong makikita.
Kaya nangangalap kami ng kaya namin.
Tapos umaasa kami sa mga kuwento ng tao.
Tapos pagsasama-samahin mo, at ang makukuha mo,
"Baka ito ang buong kuwento na dapat malaman."
Kinuwento ng nanay ko ang tungkol sa Oscarville.
'Yong lolo ko, si Byrd, may lupa siya do'n.
May mga tindahan na pag-aari ng mga Itim mula pa no'ng giyera.
Magandang manirahan doon.
Lahat ng kailangan ng mga African-Americans, nasa Oscarville.
Doon sila nagsimula ng pamilya, doon sila nagkaroon ng kabuhayan.
At nagtutulungan sila.
Pag kulang ang ani mo, puwede kang manghingi.
Ganyan ang turingan nila bago nangyari ang insidente.
Nagbago lahat no'ng 1912.
May babaeng nagsabi na may lalaking Itim sa kuwarto niya.
Naalerto ang mga puti.
Ilang araw ang lumipas, isang babae ang natagpuang
sinaktan at ginahasa.
BABAE, GINAHASA
Siya si Mae Crow.
Parang 19 years old siya no'n.
At sa kung anong dahilan,
maaaring nakagawian lang no'ng panahong 'yon,
pag may nangyaring gano'n,
ang unang iimbestigahan ay ang Black community.
Walang ebidensiya. Hindi na siya nagkamalay.
Paano n'yo malalaman kung sino ang may sala?
Kaya ang diniin nila, tatlong binatang African-American.
At binitay nila 'yong isa bago pa man magkaro'n ng "trial".
NEGRO, BINITAY NG MGA TAO
At dahil sa paniniwalang mga Itim ang nananakit ng mga babaeng puti,
nagdesisyon ang mga puti na dapat linisin ang bayan.
Kaya ang sabi nila sa mga Itim, "Mag-empake na kayo at lumayas kayo dito."
Binigti pa nila 'yong isang lalaki,
tapos pinagbabaril nila buong araw.
Nakita ng Lolo Byrd ko lahat ng ito.
Kaya alam mong delikado pag di ka umalis,
dahil puwedeng mangyari 'yong gano'n sa 'yo.
GULO NG LAHI, KINATATAKUTAN
Kaya umalis sila, wala na silang oras mag-ayos.
Umalis sila ng Forsyth County sa kasagsagan ng gabi.
Wala pa 'yong lawa noon. Chattahoochee River pa 'yon.
Tapos pinagtabuyan 'yong iba sa ilog.
Sabi nila, "Sige, lumangoy kayo."
"Kung makakatawid kayo ng ilog, magagawa n'yo ang gusto n'yo,
pero umalis kayo dito."
May tulay, pero bawal silang gumamit no'n.
"Lumangoy kayo o malunod kayo." 'Yan ang pinagawa sa kanila.
Pumunta 'yong iba sa north, 'yong iba sa south.
Pero 'yong Lolo Byrd ko, sa Gainesville siya nagpunta.
Hindi umabot ang iba sa kanila.
Di ako sigurado kung ilang African-Americans ang nando'n noon.
Pero marami akong naririnig na masasakit na kuwento.
Lahat ng tao dito, may kilala
na kinailangang umalis sa gitna ng gabi,
may mga namatayan ng anak at mga kapatid sa pagtawid sa Chattahoochee.
Pag naiisip ko, nasasaktan ako
dahil namatay 'yong unang asawa at dalawang anak ni Byrd Oliver
habang papaalis siya ng Oscarville.
At di siya makabalik para kunin sila, kailangan niyang magpatuloy.
Sinabi ng lola ko
na minsan pumupunta daw si Byrd sa kakahuyan at uupong mag-isa.
Siguro ito 'yong panahong iniisip niya
'yong mga nawala sa kanya at mga pinagdaanan niya.
Siguradong naisip niya, "Dati may bahay ako, meron ako nito.
Ngayon kailangan kong magsimula ulit."
At sa pagkakaintindi ko,
hindi siya galit.
Siguro ang tingin niya do'n,
"Kung magagalit ako sa nangyari,
bukas, galit pa rin ako.
Ako ang padre de pamilya."
Kaya positibo ang pananaw ko sa mga bagay.
Hindi maganda 'yon.
Pero tingnan n'yo ang kinalabasan.
Hindi ba?
Ang mga taong 'to, pamilya ko sila.
Iba-iba ang pananaw ng mga tao sa Lake Lanier.
'Yong may tunay na koneksiyon, maaaring may nararamdaman
kumpara sa mga nakarinig lang ng kuwento.
Nag-rent ako dati ng Airbnb sa may Lake Lanier,
nasa lawa mismo.
Habang naglalakad ako, iba ang pakiramdam ko.
'Yong tipong, alam mong merong nangyari,
tapos ramdam na ramdam mo 'to.
Umaakyat ako minsan sa burol, uupo lang ako,
tapos may mararamdaman ka na lang.
Kaya di ko itatanggi
na walang espirituwal na bagay sa lawa,
pero di ko rin mapapatunayan.
Pag pinag-uusapan ang mga lugar na haunted,
laging nandiyan ang Lake Lanier.
Pag tiningnan mo sa Google ang Lake Lanier, Oscarville ang lalabas.
Kaya mahirap silang paghiwalayin,
at sa palagay ko hindi na mawawala 'yon.
Mas lumalaganap ang kuwentong 'to
pagdating sa social media.
Nabanggit pa nga 'to sa palabas na Atlanta.
Parang hinihila ako.
Baka nga.
Ng ano?
May bayan sa ilalim natin.
Ganito ang tingin ng mga tao.
Ang tingin nila
hinihila ka sa ilalim ng mga ninuno o ng mga espiritu.
Kaya medyo nakakatawa.
Pero mag-research ka rin para malaman mo ang buong katotohanan.
Ang kasaysayan ng Lake Lanier ay laging mababalot sa trahedya.
Kung isinumpa man o hindi ng mga trahedyang iyon ang lugar,
mananatili na lamang itong misteryo.
Kung di ko alam ang kasaysayan nito, iisipin kong normal na lawa lang 'to,
at mahilig lang talaga ang mga tao sa nakakatakot na kuwento.
Pero dahil sa nangyari sa akin, masasabi ko na oo,
kung may lugar na haunted, Lake Lanier 'yon.
Pag sinasabi ng mga taong may nakikita sila, ang sagot ko, "Ano?"
Naniniwala ba akong may nakita kang kakaiba tulad ng basura
na lumilipad habang may bagyo? Oo.
Pero 'yong mga kuwentong may hinihila raw sa ilalim,
may humila daw sa kanila, hindi.
Kalokohan lang 'yon.
Naniniwala ako
na ang madilim na kasaysayan ng Lake Lanier
ay may kinalaman sa pang-unawa ng mga tao
sa paranormal activity na nangyayari sa paligid ng lawa.
Tamang-tama ang ganitong kapaligiran sa mga ganitong pakiramdam.
Di ako naniniwala sa haunted house, babae sa lawa.
Nagpapakatotoo lang ako.
Makasaysayang lugar 'to.
Kung dadaan ka lang dito,
sa Oscarville,
tapos di mo papansinin 'yon?
Problema 'yan.
Bilang professional, tingin ko ba haunted 'yon? Hindi.
Pero may nakapagsabi sa akin na mahaba ang alaala ng mga ninuno.
At minsan, may mga nangyayari talaga.
'Yong mga nalunod sa Lake Lanier, aksidente 'yong iba.
Pero marami nang nangyari kaya napapaisip na ang mga tao,
"Kaya pala haunted 'yon. Gano'n pala ang ginawa sa Oscarville.
Babalikan sila no'n."
Kaya baka may bahid ng katotohanan 'yon.
Tagapagsalin ng Subtitle: Janice Ruth Geronimo