Pewnego ranka po wstaniu
nie mogłem stanąć na prawej nodze
i bolało mnie kolano.
To było w październiku 2012 roku.
Poprosiłem żonę, żeby zawiozła mnie do szpitala
na badanie nogi.
Radiolog zapytał mnie, czy miałem wypadek,
ale nigdy nie miałem kontuzji kolana.
Powiedział, że coś w nim jest.
Umieścił zdjęcie rentgenowskie na podświetlaczu i wskazał
na mały kwadrat w moim kolanie,
wielkości paznokcia, z wystającymi dwoma drutami.
Spytałem: „To jest w mojej nodze?”.
Powiedział: „Tak,
ale nie ma pan żadnej blizny”.
Sam widok tego zdjęcia
i świadomość, że mam coś w ciele, nie wiadomo skąd,
wzbudziły mój niepokój.
Później zacząłem mieć koszmary
o wydarzeniu sprzed dziesiątek lat.
O prawdziwym wydarzeniu.
Gdy byłem w wojsku, pojechałem z kolegą na biwak.
Dobrze się bawiłem.
Nagle zobaczyłem nieregularnie mrugające światła,
a nad nami pojawił się statek kosmiczny wielkości supermarketu.
Z jego środka
wydobyło się białe światło, które wessało mnie do jego wnętrza.
Krzyczałam najgłośniej, jak się dało,
a potem straciłem przytomność.
Obudziły mnie żółte, pomarańczowe i białe światła
na zewnątrz namiotu.
Co mi się stało?
ARCHIWUM NIEWYJAŚNIONYCH SPRAW
- O Boże. - Co to?
Przez lata w mediach społecznościowych pojawiały się niezliczone nagrania
dziwnych świateł i obiektów na niebie.
W kwietniu 2023 r. urzędnicy Pentagonu zaskoczyli świat
informacją o tym, że badają ponad 650 doniesień
o niezidentyfikowanych obiektach latających.
Znacznie więcej niż w ostatnich latach.
Wiele doniesień, będących przedmiotem oficjalnego śledztwa,
pochodziło od wojskowych.
Ciężko wytłumaczyć te zjawiska,
a niektórzy twierdzą, że rząd wie o nich już od dziesiątek lat.
SIATKA HIPOTEZ
CZY RZĄD STRZEŻE TAJEMNIC NA TEMAT UFO?
Podczas II wojny światowej piloci zaczęli widywać tzw. foo fighters
nad Pacyfikiem albo terytorium Europy.
Tę nazwę nadano widywanym na niebie pomarańczowym światłom,
które szybko się poruszały.
Było ich wiele w okolicach Los Alamos w Nowym Meksyku.
Naukowcy, pracownicy ochrony,
cywile, piloci wojskowi,
wszyscy widywali te niezidentyfikowane obiekty latające.
Wtedy zainteresowały się nimi Siły Powietrzne.
Rozpoczął się Projekt Błękitna Księga.
Projekt miał dwa główne cele.
Przeanalizować dane na temat niezidentyfikowanych obiektów latających
i ustalić, czy stanowią zagrożenie.
Doniesienia spływały także od cywili,
więc było mnóstwo pracy.
Chcę opowiedzieć o tzw. latających spodkach.
Misją Sił Powietrznych jest zidentyfikować
każdy obiekt w powietrzu,
który mógłby stanowić zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych.
Zebrali ponad 12 000 doniesień.
Nie byli w stanie wyjaśnić ponad 700 z nich.
Szaleństwo ogarnęło niemal cały kraj.
W gazetach pojawiały się nagłówki
o UFO nad stolicą.
Siły Powietrzne otrzymują setki doniesień na temat dziwnych obiektów na niebie.
Nie byli w stanie znaleźć wyjaśnienia dla wszystkich
i nie chcieli dłużej się tym zajmować.
Siły Powietrzne zleciły badanie
zwieńczone pożądanym przez nie wnioskiem,
że nie potrzeba dalszych badań ani interwencji obronnej
mimo że dane wskazywały na co innego.
Temat poszedł w odstawkę.
Niektórzy oskarżają Siły Powietrzne
o ukrywanie informacji na temat UFO.
Jak pan to skomentuje?
Te zarzuty są bezpodstawne.
Do dziś ludzie zgłaszają
różnego rodzaju doświadczenia, interakcje.
Niektórzy zgłaszali
rany i choroby powstałe wskutek bliskiego kontaktu.
To dowód na to, że odczuli namacalne konsekwencje
jakiegoś spotkania, w którym wzięli udział.
W 1977 r.
byłem podoficerem, sierżantem sztabowym.
Stacjonowałem w bazie Whiteman na zachodzie Missouri.
Zostałem przeszkolony na sanitariusza
i pracowałem z moim kumplem Tobym.
Spędzaliśmy też razem weekendy.
Kiedyś zaproponował, żebyśmy pojechali na biwak.
PARK STANOWY DEVIL’S DEN, ARKANSAS
11 czerwca 1977 roku opuściliśmy bazę
i pojechaliśmy na południe.
Toby powiedział, że są tam jakieś wzgórza.
Nigdy tam nie byłem.
Było wspaniale, znaleźliśmy je od razu.
Rozbiliśmy obóz, rozmawialiśmy sobie,
aż nagle...
Zapadła cisza, zupełny bezruch.
Toby obrócił głowę w lewo, czyli na zachód.
Spytał, czy te światła były tam wcześniej.
„Jakie światła?”
Jesteśmy na pustkowiu, tu nie ma świateł.
Musiałem się cofnąć.
Na horyzoncie widać było
trójkąt z bardzo jasnych gwiazd.
Wszystkie były równie jasne.
Obróciły się o 120 stopni zgodnie z ruchem wskazówek zegara.
Myślę, że patrzyliśmy na trójkątny statek,
który leciał w naszym kierunku.
Wykonał pełny obrót.
Dwukrotnie.
Miał powierzchnię supermarketu,
kilka pięter wysokości i okna,
z których wydobywało się światło.
Z samego środka obiektu
wypłynął snop światła o średnicy piłki do softballa.
To mlecznobiałe światło
wylądowało na środku naszego ogniska.
Nie wiem, w jaki sposób Toby i ja
znaleźliśmy się wewnątrz tego trójkąta.
Otworzyłem oczy i pomyślałem:
„Czy to sen? Co to za miejsce?”.
To było zbyt rzeczywiste na sen.
Wiem, że to nie był sen.
Usłyszałem krzyk Toby’ego. Rozpoznałem jego głos.
Nie mogłem się ruszyć.
Nie mogłem obrócić głowy ani ruszyć palcem.
Mogłem poruszać jedynie oczami.
Ujrzałem rząd sześciu lub siedmiu postaci
ubranych w brązowe mundury
z pomarańczową naszywką na ramieniu.
Pierwsza z postaci robiła coś na jakimś panelu.
Zabrały mnie długim korytarzem do białego pokoju z kopułą na suficie.
Był tam zwyczajny stół do badań RTG
i dwie istoty wysokie na dwa metry.
Przypominały lekarzy.
Nie sądziłem, że mnie zabiją, ale bałem się, że zadadzą mi ból.
Zrobiły to, a wtedy zapadłem
w głęboki sen.
Obudziło mnie mruganie pomarańczowo-białych świateł
na zewnątrz namiotu.
Po przebudzeniu nie wiedziałem, co się dzieje.
Spytałem o to Toby’ego.
Odpowiedział mi nieskładnie.
Byłem śmiertelnie przerażony.
Było 45 minut przed świtem.
Patrzyliśmy, jak statek odlatuje.
Potem dalej w strachu siedzieliśmy w namiocie.
W końcu pobiegliśmy do samochodu.
W drodze powrotnej z Devil’s Den
obaj byliśmy obolali i poważnie odwodnieni.
Było tuż po wschodzie.
Oczy bolały mnie od porannego słońca.
Miałem światłowstręt.
Gdy dotarłem do domu, nie wiedziałem, co powiedzieć żonie.
Nie rozumiałem, co się wydarzyło.
Nasze żony zabrały nas do szpitala w bazie.
Gdy żona spytała, co mi się stało,
odparłem: „Nie wiem. Obudziłem się w takim stanie”.
Na pytania lekarzy nie miałem do powiedzenia nic więcej.
Wtedy trudno było to zrozumieć.
Okazało się, że mam tzw. ślepotę śnieżną,
czyli oparzenie rogówki.
Schorzenie, które grozi spawaczom,
którzy nie chronią oczu goglami.
To było bardzo bolesne.
Spędziłem kilka nocy w szpitalu.
Nie zapalano mi światła,
smarowano mi oczy maścią
i robiono zastrzyki łagodzące ból i wspomagające sen.
Trzeciej nocy
przyszedł do mnie agent z Biura Badań Specjalnych.
Podszedł do mojego łóżka, przyłożył rękę do drzwi,
pochylił się tuż nad moją twarzą
i powiedział:
„Synu, ja wiem i ty wiesz,
że wy dwaj durnie na coś się natknęliście.
Sam wiesz, o czym mówię”.
Byłem zdumiony.
Nie wiem, skąd on wiedział, że widziałem statek kosmiczny.
Gdy Terry wyszedł ze szpitala,
jego dowódca rozkazał mu
nie opowiadać nikomu o wydarzeniach z Devil’s Den
i zerwać kontakt z Tobym.
Toby błyskawicznie dostał rozkaz wyjazdu do Japonii.
Wyjechał po kilku tygodniach.
Chciałem się wcześniej z nim pożegnać,
żeby jakoś zamknąć tę historię.
Postanowiłem go odwiedzić przed wyjazdem.
Wyszedł z sypialni
w brudnej koszulce, z rozczochranymi włosami.
Spojrzał na mnie przekrwionymi oczami.
Czuć było od niego alkoholem.
Zapytał: „To się wydarzyło naprawdę?”.
Odpowiedziałem: „Tak. Nie zwariowałeś”.
On na to: „Dlaczego my?”.
Nie miałem pojęcia.
Wtedy widziałem go po raz ostatni.
Po latach dowiedziałem się, że nie żyje.
Terry nie jest jedynym wojskowym,
który ukrywał historię dziwnego spotkania.
Większość osób, które miały takie doświadczenia,
doznała pewnie czegoś w rodzaju paraliżu sennego.
Czasem jednak jest tyle dowodów,
że można im uwierzyć.
Tak jak w niezwykłym przypadku Johna Burroughsa,
oficera ochrony Sił Powietrznych w Anglii,
który z bliska widział dziwny, niezidentyfikowany obiekt latający
w lesie obok jego bazy.
LAS RENDLESHAM
Stacjonowałem w bazie Bentwaters w Woodbridge.
BAZA W WIELKIEJ BRYTANII
Wydarzenia z lasu Rendlesham
miały miejsce za wschodnią bramą bazy
26 grudnia 1980 roku o godzinie 03.00.
O tej porze jechałem tamtędy z moim przełożonym,
który zobaczył na niebie dziwne światła schodzące do lasu.
Podjęto decyzję o wysłaniu do lasu oddziału,
który miał sprawdzić, co to było.
Opuściliśmy bazę
i pojechaliśmy drogą przez las,
aż napotkaliśmy ogrodzenie.
Było bardzo dziwnie.
W lesie widać było białe światło,
w którym unosił się jakiś czerwony owal
z niebieskimi światłami i białą poświatą.
W pewnym momencie to coś uniosło się między drzewa
i wystrzeliło w stronę wybrzeża.
Nasi przełożeni nie wiedzieli, co się stało.
Kazali nam wrócić w to miejsce za dnia i zbadać teren.
Ziemia była tam wgnieciona,
a drzewa miały połamane gałęzie.
Nie zaintrygowała mnie ta sytuacja.
Uznałem, że zaszło coś, czego nie potrafię wyjaśnić,
i żyłem dalej.
Wszystko wróciło do normy.
Po dwóch latach zakończyłem służbę w bazie.
Siły Powietrzne utajniły jego akta.
Nasz system utajniania jest nieprzenikniony.
Różne służby i organizacje
mogą utajniać informacje na tak wysokim poziomie,
że nie uzyska ich nawet przewodniczący Komisji Wywiadu.
Ten zagmatwany pałac tajemnic
skutecznie utrudnia przepływ informacji.
Mogą utajniać akta operacji wojskowych z dowolnych powodów.
Mogą odmówić dostępu każdemu.
Nigdy się nie dowiem, jak wyciekło moje nazwisko.
W jakiś sposób jednak ujawniono listę członków tego zwiadu.
Od tamtej pory zaczęły kontaktować się z nami różne osoby,
w tym ze stacji CNN.
Jej dziennikarze prowadzili śledztwo.
Cztery lata po zdarzeniach w bazie Bentwaters-Woodbridge
CNN opublikował wyniki swojego śledztwa.
Oto lotnisko Woodbridge,
baza Sił Powietrznych USA na wschodzie Anglii.
Wydarzyło się tutaj coś, co według świadków
wyglądało jak z science fiction.
Wiem tylko, że sprawa wyszła na jaw
za sprawą notatki z Ministerstwa Obrony.
Gdy wyciekła, Siły Powietrzne i Ministerstwo Obrony
musieli przyznać, że coś się wydarzyło.
To był duży temat.
W bazie Sił Powietrznych byli kosmici.
Skontaktował się ze mną CNN, ale odmówiłem wywiadu,
bo przed wyjazdem z bazy podpisałem umowy o zachowaniu poufności.
Inne osoby opowiedziały CNN-owi o swoich przeżyciach anonimowo.
Chyba widziałem UFO.
Jakiś statek kosmiczny nie z tej Ziemi.
Gdy prasa zainteresuje się jakąś sprawą dotyczącą wojska,
należy wszystko konsultować z dowództwem.
To oni decydują, o czym wolno mówić, a o czym nie.
Wiedzieli, że śledztwo zostanie upublicznione.
Nie wiem, czy Siły Powietrzne przeczuwały, co się wydarzy,
ale sprawa zyskała znacznie większy rozgłos, niż by chciały.
Rząd na co dzień wykorzystuje media,
żeby przekazywać społeczeństwu informacje.
Jednak niektóre z nich są celowo ukrywane
poprzez umowy o zachowaniu poufności i utajnianie niektórych danych.
Znając tylko wycinek faktów,
nie da się w pełni ocenić, co tak naprawdę ma miejsce.
CZY RZĄD SIEJE PANIKĘ, ŻEBY UCISZYĆ INFORMATORÓW?
Politykom ciężko jest o tym mówić.
Osoby zobowiązane do dotrzymania poufności
czasami nie chcą rozmawiać na ten temat
nawet z wojskowymi o tym samym poziomie uprawnień.
W takich kwestiach ludzie stają się nieufni.
Ten, kto nie przestrzega prawa wojskowego,
będzie mieć kłopoty, niezależnie od sprawy.
Przez dekady członkowie służb, tacy jak John i Terry,
musieli utrzymywać swoje doświadczenia w sekrecie.
Zobaczyłem prześwietlenie w 2012 r.,
a incydent wydarzył się 40 lat wcześniej.
W końcu zaczynałem rozumieć, co zaszło.
Nie chciałem o tym mówić.
Ale kiedy zobaczyłem ten obiekt na prześwietleniu,
utwierdziłem się w przekonaniu, że byłem porwany przez te istoty
i postanowiłem napisać książkę Incydent w Devil’s Den.
Zdecydowałem o tym opowiedzieć.
Liczyłem, że gdy zacznie się o tym mówić,
rząd będzie zmuszony
ujawnić prawdę.
W 2017 r., kiedy zacząłem pisać książkę,
chciałem dostać kopię mojej dokumentacji medycznej z 1977 r.
Złożyłem pisemny wniosek.
Spędziłem w bazie sześć lat.
Moja dokumentacja była cieniusieńka.
Powinna być znacznie grubsza.
Były w niej ogromne luki.
Zrozumiałem, że sam sobie z tym nie poradzę.
Szukając wiedzy o implantach od obcych, natrafiłem na Derrela Simsa.
Jestem prywatnym detektywem z Teksasu.
Dawniej byłem oficerem żandarmerii i pracowałem w CIA.
Obecnie szukam fizycznych i medycznych dowodów na kontakt z obcymi.
Prowadzę badania nad implantami.
Wielu rzeczy nie wiemy.
Implanty to ciała obce, które czasem znajduje się pod skórą porwanych.
Choć niewiele o nich wiadomo,
niektórzy eksperci uważają, że służą do badania ludzkiego ciała.
Niektóre implanty mają monitorować funkcje organizmu.
Nieliczni ludzie, którzy je mają, znajdują je przypadkiem.
Kto umieścił to w mojej nodze?
Mogli to zrobić zarówno kosmici,
jak i mój rząd.
Myślałem, że może to jakieś urządzenie namierzające.
To bardzo niepokojące.
Poznałem Terry’ego Lovelace’a i odbyliśmy ciekawą rozmowę.
Zaprosiłem go do Houston. Od tamtej pory się przyjaźnimy.
Cześć, Terry.
- Jak leci? - Chodź się przytulić.
- Dawno się nie widzieliśmy. - Bardzo.
Mam dla ciebie zdjęcia, których chyba nie widziałeś.
To prześwietlenie mojej nogi z listopada 2017 r.
Widać na nim implant.
Gdyby to była ludzka technologia,
łatwo byłoby go dostrzec.
Zastanawiam się, jak to się znalazło w moim ciele,
nie pozostawiając na nim żadnej blizny.
To frapujące.
Skontaktowałem się z pewnym chirurgiem i wysłałem mu kopie zdjęć.
Powiedziałem mu, że chciałbym to usunąć.
Zabieg miał być w grudniu,
a w listopadzie to coś zniknęło.
To było chyba 16 listopada.
Tak mi się wydaje.
Gdy się obudziłem, czułem silny ból u góry obu nóg.
W obu nogach miałem rany kłute.
Czułem, że przyszli to usunąć.
To niepokojące, że miałem coś pod skórą,
a potem to zniknęło.
Jakie trudności napotkałeś, chcąc zrobić rentgen?
Nie chciałem wracać do szpitala wojskowego.
Na pewno.
Zgadzamy się w tej kwestii.
Postanowiłem zrobić prześwietlenie u chiropraktyka,
bo nie ufam lekarzom wojskowym.
Rząd przechowuje dokumentację medyczną wojskowych.
W tym Terry’ego.
Innych nie znam osobiście,
ale zaręczam, że ciężko jest
uzyskać dokumentację medyczną i pomoc od lekarzy wojskowych.
Problemy zaczęły się, gdy zachorowałem.
Gdy wstąpiłem do wojska, byłem zdrów.
Gdybym miał wtedy szmery w sercu,
nie zostałbym przyjęty.
Gdy odszedłem z czynnej służby w 1988 r.,
zdiagnozowano u mnie niewydolność serca.
Później zacząłem mieć problemy ze wzrokiem.
Mój okulista spytał,
czy byłem narażony na promieniowanie.
Odparłem, że nic mi o tym nie wiadomo.
Miałem w oczach uszkodzenia popromienne.
Zaraz po zajściu w bazie miałem pewne problemy zdrowotne,
ale wtedy jeszcze
nie łączyłem ich z tym wydarzeniem.
Gdy zacząłem je badać,
zrozumiałem, że moje problemy są skutkiem spotkania w Rendlesham.
Burroughs umotywował prośbę o dokumentację
ustawą o wolności informacji.
Odmówiono mu.
Nie otrzymuje też przysługujących mu świadczeń dla weteranów.
Skoro moje akta są tajne,
nie ma dokumentów, które uzasadniałyby moje wnioski.
Siły Powietrzne postanowiły nie uznać faktu, że służyłem w latach 1979-1982.
Jestem Cheryl Bennett.
Byłam asystentką sztabu senatora Johna McCaina.
Zajmowałam się problemami z Wydziałem ds. Weteranów.
W sierpniu 2013 r. poznałam Johna Burroughsa z Sił Powietrznych USA.
Szukał pomocy w sprawie formularza DD-214 i dokumentacji medycznej.
DD-214 dostaje się na koniec służby.
Formularz DD-214 jest wydawany członkom sił zbrojnych,
którzy zostali honorowo zwolnieni z czynnej służby.
Ten dokument jest podstawą do ubiegania się o świadczenia.
John go nie dostał.
Później, gdy potrzebował pomocy medycznej,
zaczęły się problemy.
„Ale przecież pan nie służył w wojsku”.
Na pewnym etapie zastanawiał się, czy nie traci rozumu,
czy to naprawdę nie miało miejsca.
Zaangażowaliśmy Departament Sprawiedliwości.
Sprowadzili kogoś o wysokich uprawnieniach,
ale i tak nie dostał się do moich akt.
Udało mu się jedynie potwierdzić,
w jakich latach pełniłem służbę.
Moje akta wciąż były tajne.
Osoba, której akta są utajnione, ma przesrane,
bo nigdy jej ich nie udostępnią.
Dostałam nawet list od jednego z poruczników
z Departamentu Sprawiedliwości, który pisał: „Mam to gdzieś.
Nazwisko Johna McCaina nie robi na mnie wrażenia.
Niczego dzięki niemu nie ugrasz”.
Wkurzył mnie.
Kongres, CIA, FBI,
Departament Sprawiedliwości, Departament Obrony,
wszystkie instytucje, z którymi pracowałam,
pilnie strzegły jego akt. Wszystkie.
Według niektórych funkcjonariuszy
głównym problemem nie są manipulacje rządu.
Sęk tkwi w braku informacji.
CZY RZĄD PO PROSTU NIC NIE WIE?
Studiowałem inżynierię mechaniczną, lotniczą i kosmiczną.
Potem wstąpiłem do marynarki.
Przez parę lat latałem F-18 Super Hornetem nad wschodnim wybrzeżem.
W 2014 r., podczas pewnego lotu,
zobaczyliśmy coś na radarze.
Skierowaliśmy na to czujniki, które były połączone z naszymi hełmami.
Widok, który mieliśmy z kokpitu,
był jak rozszerzona rzeczywistość.
Powinny tam być tylko F-18.
Inne obiekty od razu rzucały się w oczy.
Czasem były to samoloty pasażerskie.
Jednak te obiekty nie zachowywały się jak samoloty.
Czasem były nieruchome,
a czasem ruszały się bardzo szybko lub wolno.
Widzieliśmy je przez cały dzień. Co to było?
Ostatnio akronim UFO, niezidentyfikowany obiekt latający,
został zastąpiony przez NZP, niezidentyfikowane zjawisko powietrzne.
UFO jest obecne w naszej kulturze od jakiegoś czasu.
Kojarzy się głównie
z przybyszami z innej planety.
Znaczenie tego terminu ewoluowało,
więc potrzebowaliśmy ukuć coś neutralnego i obiektywnego.
„Niezidentyfikowane zjawisko powietrzne” to nie musi być obiekt.
To może być plazma albo zjawisko atmosferyczne.
W miarę obserwacji tych obiektów doszliśmy do wniosku,
że to pewnie jakiś supertajny program.
Czy to obce mocarstwo? Rosja albo Chiny?
Opracowali technologię,
która pozwala im działać bezkarnie w wojskowej przestrzeni powietrznej?
Gdyby to przypominało rosyjskie lub chińskie samoloty,
trzeba byłoby reagować.
Wkroczyłaby Powietrzna Gwardia Narodowa.
Wkrótce Ryan doświadczy
najgłośniejszego NZP we współczesnej historii.
W styczniu 2015 r. moja eskadra była koło Jacksonville na Florydzie.
Wtedy nagraliśmy film Gimbal.
Widzimy,
że nagrywający samolot leci 75 000 metrów nad oceanem.
Obiekt jest na tej samej wysokości.
Obraz jest tutaj bardzo wyraźny.
Teraz widać, jak obiekt się obraca.
Obraca się jak gimbal.
Gimbal służy do obracania aparatu wokół wybranej osi.
W 2017 r. w New York Timesie ukazał się artykuł z tym filmikiem.
Byłem przy jego nagrywaniu.
Rozpoznałem głosy moich kolegów.
- Jeśli to... - Patrz!
Obraca się.
W mediach społecznościowych
nagranie z samolotu wznieciło dyskusję o NZP.
Po tym, jak odszedłem z Pentagonu,
dowiedziałem się, że do naruszania wojskowej przestrzeni powietrznej
dochodziło regularnie w ciągu kilku lat
i nikt nic z tym nie robił.
Patrzcie, jak leci!
Te obiekty nie wyglądały ani nie zachowywały się,
jakby należały do naszych przeciwników,
więc chyba zostały bezpodstawnie zignorowane.
Czy wobec NZP obowiązuje niepisana zasada „Nie pytaj, nie mów”,
czy też nie ma żadnych zasad?
W środowisku bezpieczeństwa narodowego różne organizacje
napotykały ten sam problem,
ale żadna z nich nie miała komu go zgłosić.
Wtedy właśnie zaangażowałem się w to publicznie.
Komisja Środków i Zasobów nadal była zdania,
że to wszystko bajki o ufoludkach.
Nie chciała udzielać nikomu wsparcia,
bo nie miała dość danych.
Zaproponowałem, żeby złożyć wniosek o publiczny raport
w tej sprawie do Wspólnoty Wywiadów.
Ten raport ukazał się w czerwcu 2021 roku.
Według wstępnego raportu
NZP dzielą sią na pięć głównych kategorii:
obiekty zanieczyszczające pole widzenia, zjawiska naturalne,
technologie obcych mocarstw, tajne programy rządu USA
i inne, na które brakuje wyjaśnienia.
Gdy raport trafił do Kongresu, nastąpił przełom,
bo wojsko po raz pierwszy publicznie przyznało,
że niektórych zjawisk nie rozumiemy.
Ryan Graves jest nie tylko pilotem, ale też inżynierem lotniczym i kosmicznym.
Kiedy ktoś taki mówi,
że widywał w powietrzu niezidentyfikowane zjawiska
i to regularnie,
nie można tego lekceważyć.
NZP stanowią potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego.
Przez długi czas skojarzenia związane z NZP
wstrzymywały dobrą analizę wywiadowczą.
Piloci unikali zgłoszeń z obawy przed wyśmianiem.
Ten raport nadał wiarygodności
doniesieniom osób niższych rangą.
Wykazał, jak wiele uprzedzeń trzeba było pokonać.
Dużo nas kosztowało, żeby przekazać te informacje wyżej.
Nie byłoby to możliwe bez tego raportu.
Dlatego przy Departamencie Obrony powstało Biuro ds. Anomalii.
Biuro zajmuje się
zbieraniem i analizą informacji od organizacji rządowych
i danych wywiadowczych od II wojny światowej
oraz tworzeniem procesu zgłoszeń,
w którym każdy, niezależnie od umów o poufności,
będzie mógł opowiedzieć o tym, co widział.
Nie wygraliśmy zimnej wojny, bo lepiej strzegliśmy sekretów.
Wygraliśmy,
bo lepiej dzieliliśmy się informacjami.
Biuro dokonuje też wszelkich starań, żeby do mediów nie wypłynęły informacje
o czymkolwiek, co można by zinterpretować
jako dowód na istnienie istot pozaziemskich.
Tuszowanie dziwnych zjawisk w amerykańskiej przestrzeni powietrznej
stało się niemożliwe po wydarzeniach z lutego 2023 r.
W lutym 2023 r. nad Stanami Zjednoczonymi zestrzelono cztery obiekty.
Doniesienia na ten temat pojawiły się we wszystkich amerykańskich mediach.
Pentagon poinformował dziennikarzy, że trwa namierzanie obiektu,
który może być chińskim balonem szpiegowskim.
Trzeci dzień z rzędu i czwarty raz w ciągu dziewięciu dni
zestrzelono niezidentyfikowany obiekt wysoko latający.
Były już nad Alaską, kanadyjskim terytorium Jukon i jeziorem Huron.
Po tym, jak tydzień temu zestrzelono chiński balon szpiegowski
u wybrzeży Karoliny Południowej.
Nadal nie nazwano
trzech obiektów zestrzelonych w ostatnich dniach
inaczej niż „obiektami”.
To bezprecedensowe z wielu powodów.
Przyznano otwarcie,
że nad naszym terytorium latał chiński balon szpiegowski.
Kilka dni później
zestrzelono kolejne trzy obiekty, które nie zostały zidentyfikowane.
Biorąc pod uwagę wszystkie niewiadome
i doświadczenia wojskowych, takich jak Terry, John i Ryan,
czy jesteśmy w ogóle w stanie pojąć, co naprawdę dzieje się w przestworzach?
CZY KIEDYKOLWIEK POZNAMY PRAWDĘ?
Na razie mamy za mało danych.
Dojdziemy do sedna, gdy poświęcimy temu uwagę.
Kongres przyznaje, że sprawa NZP jest złożona
i wymaga dokładnego zbadania.
Rozmawiamy dziś nie tylko o istnieniu NZP,
ale też o zasadach naszej republiki,
przejrzystości informacji i odpowiedzialności.
Temat NZP pojawia się już w sferze publicznej.
To bardzo ważne, żeby dalej otwarcie o tym rozmawiać.
Amerykanie mają prawo dowiadywać się
o technologiach nieznanego pochodzenia,
pozaludzkiej inteligencji i niewyjaśnionych zjawiskach.
Sama liczba doniesień o niezidentyfikowanych zjawiskach
daje do myślenia.
Skoro twierdzicie, że zestrzeliliśmy statek powietrzny,
czy znaleziono ciała jego pilotów?
Jak wspomniałem już w wywiadzie,
odnaleziono pewne próbki biologiczne.
Czy należały one do ludzi?
Nie.
Wiele osób interpretuje to jako potwierdzenie życia pozaziemskiego.
W Internecie wiadomości szybko się rozchodzą,
a ludzie wyrażają swój szok i niedowierzanie.
Kto oglądał dzisiejsze posiedzenie na temat UFO/NZP?
Ogromny krok dla społeczności UFO.
Nagle rząd wyskakuje z kosmitami. „Niespodzianka!”
Chciałabym jako pierwsza poprosić kosmitów, żeby mnie porwali.
Latają nad nami jakieś obiekty i nikt nie wie, co to.
Nie możemy nie wiedzieć, kto lata nad naszym krajem.
Jest już dużo lepiej,
ale przed nami jeszcze długa droga.
Czego się dowiedzieliście?
Niczego.
Czego dowiecie się za miesiąc?
Niczego.
Za pół roku? Dalej nic.
Co jakiś czas będzie jakiś mały przeciek,
żeby uciszyć podejrzenia.
Kongres może prowadzić śledztwo, a i tak dostanie tylko kolejną przykrywkę.
Przyznali, że pewnych rzeczy nie potrafią wyjaśnić i badają je,
ale nigdy nie dowiemy się, co to było.
Doznałem obrażeń podczas służby w lesie Rendlesham.
Siły Powietrzne, Departamenty Obrony i Weteranów
ostatecznie przyznały mi rację.
Nigdy jednak publicznie ani osobiście nie powiedzieli
Cheryl, mnie ani nikomu innemu,
co było przyczyną tych obrażeń.
Dowiedziałam się, że John nigdy nie dostanie dokumentacji.
Jemu powiedzieli to samo.
Dostanie wszystkie świadczenia, ale dokumentacji medycznej nigdy.
Kto tak robi? Dlaczego?
Na to nie odpowiedzą.
Dla mnie to wciąż nieznane zjawisko.
Myślę, że mamy dostęp do pozaziemskiej technologii.
Trzyma się ją jednak przed nami w tajemnicy.
Skoro nie mogą nam o tym powiedzieć,
to pewnie kwestia obrony narodowej.
Może tak jest. Nie wiem. Ale chciałbym wiedzieć.
Może nigdy nie się dowiemy,
skąd się wzięły te dziwne światła i obiekty na niebie,
ale jedno jest pewne.
Jeśli się tego dowiemy,
bieg historii radykalnie się zmieni.
Wciąż nie mamy odpowiedzi na tak wiele pytań.
Czy to możliwe, że namierzamy
sondy z odległej cywilizacji?
Nie powinno nas zdziwić, gdyby tak było.
Konsekwencje takiej ewentualności są nie do przewidzenia,
co dla wielu ludzi może być bardzo niepokojące.
Musimy jednak wierzyć danym, jakie by one nie były.
Nie ma innego wyboru.
Napisy: Zofia Sław