Çocukken bir gece
Dünyalar Çarpışıyor filmini izliyordum.
Uzay gemilerinden ödüm kopmuştu.
Etrafta dolanıp insanlara ve evlere nişan alıyorlardı.
Babam bana "Alt tarafı bir film oğlum" dedi.
"Gerçek hayatta böyle şeyler olmaz."
Ama bir gün...
İki kasaba sakini ilginç bir hikâyeyle yetkililere başvurdu.
Charles Hickson ve Calvin Parker
balık tuttukları bölgeye bir aracın iniş yaptığını,
üç doğaüstü yaratığın bu araçla kendilerini kaçırdığını anlattı.
Yüreğime iniyordu. Oracıkta can verecektim.
Ben de feci korktum evlat.
Şu hayatta yaşamadığım şey kalmadı,
şimdi bir de bu çıktı.
"Baba, o gece neler oldu anlatsana" dedim.
Anlatmaya başladı,
sonra bir baktım gözlerinden yaşlar süzülüyor.
"Ne oldu baba?" diye sordum.
"Şimdiye kadar beni korkutan çok şey oldu
ama hiçbiri bu kadar korkutmamıştı" dedi.
Bizi alıp götüreceklerinden
ve akıbetimizin meçhul kalacağından çok korkuyordum.
CEVAP YOK, SORU İŞARETİ ÇOK
ESRARENGİZ OLAYLAR
Charlie Hickson ve Calvin Parker
11 Ekim 1973 akşamı göl kenarında balık tutarken
başka dünyadan varlıklarla karşılaştıklarını iddia etti.
Elli yıl boyunca bir sürü insan o gece neler yaşandığını merak etti.
OLASILIKLAR DEFTERİ
PASCAGOULA'DA UZAYLILARLA ETKİLEŞİM Mİ OLDU?
Mississippi'nin her şeyini seviyorum.
Tren düdüğünün sesi olsun,
Barq's marka kök birası olsun.
Benim hayatım bu. Bunlarla büyüdüm ben.
Hiçbir şey için acelemiz yok. Hayat Mississippi'de güzel.
1969'da babamla beraber Pascagoula'ya taşındık.
Pascagoula sakin, küçük bir balıkçı kasabasıydı.
Sonra kasabaya bir tersane inşa edildi.
1950'lerde Ingalls Shipbuilding firması
bu tersanede donanma için destroyer üretimine başladı.
İş gücüne ihtiyaçları vardı. Ülkenin dört bir yanından işçi aldılar.
Suç oranı çok düşüktü.
O zamanlar hâlâ kapınız, pencereniz açık uyuyabilirdiniz.
Babam benim en yakın arkadaşımdı. Sık sık balığa giderdik.
Babam balık tutmayı iyi bilirdi. Beni sinir ederdi.
Balıkları bir güzel tekneye çekerdi, bense bir şey yakalayamazdım.
O oltasını nereye attıysa ben de oraya atardım,
yine de bir şey yakalayamazdım.
Beraber böğürtlen falan toplardık.
Kendi domuzlarımızı ve ineklerimizi yetiştiriyorduk.
Her işimizi kendimiz yapıyorduk.
Calvin'le aynı okuldaydık.
Evlerimiz birbirine fazla uzak değildi.
O sıra ikimiz de 18 yaşındaydık.
Calvin, babası, benim babam, hep beraber kamp yapardık.
Birlikte çok takıldık.
Babam Calvin'e tersanelerin birinde iş ayarlamıştı.
Bir gün iş çıkışı balığa gitmeye karar vermişler,
o yüzden göl kenarına inmişler.
Olan da o zaman olmuş.
11 EKİM 1973
Oltaya balık takılmıştı, onu çekiyordum.
Arkamı dönmemle korkudan kasılıp kalmam bir oldu.
Tek duyduğum, fermuar sesiydi.
On beş yirmi metre ötede
bir çeşit araç havadan yere yanaşıyordu.
Yerden yukarıda duruyormuş.
Yere değmiyormuş.
Işıklıymış.
Öylece durdu, iniş yaptı.
Bir anda bir tarafı açıldı.
Afallamıştım. Belki gider diye düşündüm.
Koşup arabaya atlayabilir ve basıp gidebilirdik.
Bir anda bu üç yaratık çıkmış.
Yere hiç değmiyorlarmış.
İkisi direkt babama doğru gelmiş, biri de Calvin'e yönelmiş.
Hiç göz görmedim.
Yüz diyebileceğim kısmın tam ortasında bir şey vardı.
İnsanlarda burnun olduğu yere karşılık gelen kısımda bir çıkıntı vardı.
Boyunları da yok gibiydi. Suratları vücuda oturtulmuş gibiydi.
Bizim gibi elleri yoktu. Kıskaç benzeri şeyleri vardı.
Onu kolundan yakalamışlar.
O andan itibaren gözlerini hareket ettirememiş.
Konuşamamış. Tamamen felce uğramış.
Biri Calvin'i yakaladı.
Oğlan gözümün önünde kendini bıraktı. Bayılmış, sonradan öğrendim.
Bir tanesi mırıltı gibi bir ses çıkardı. "Hım" der gibi.
Benim gördüğüm çıkardı o sesi.
Diğerlerini bilmiyorum çünkü bayılmışım.
İkisi kollarıma uzandı. Biri bir koluma, öteki öbür koluma.
Bunları uzay aracına bindirmişler.
Bir ampulün içerisine girmek gibiymiş.
Çok parlakmış.
Bir süre yalnızdım, o süre bana bir ömür gibi geldi.
"Tanrım, sen yardım et. Calvin nerede? Ona ne yaptılar?"
Sonra onu gördüm.
Duvardan dev bir göze benzeyen bir şey çıkıyordu.
Gözlerimi kapamayı denedim ama olmadı.
Göz yaklaştıkça yaklaştı. Yüzüme yaklaşık 15 santim kala durdu.
Bir süre orada kaldıktan sonra vücudum boyunca aşağı doğru hareket edip
her yerimi süzerek tekrar eski konumuna döndü.
Babam yaklaşık 30 dakika boyunca içeride tutulduğunu düşünüyordu.
"Beni çıkardıklarında
nereden aldılarsa oraya bıraktılar" dedi.
Calvin gölün kenarında ayakta böyle duruyormuş.
Kollarını böyle uzatmıştı. Gözleri bir şeye kilitlenmişti sanki.
Yanına gidiyordum ki o fermuar sesini yine duydum.
Dönüp baktığımda yanıp sönen mavi ışıklar gördüm.
Sonra araç bir anda gözden kayboldu.
İlk refleksleri arabaya atlayıp eve gitmek olmuş.
Yolda konuşmuşlar.
"Bu olayı yetkililere anlatmamız lazım.
Ya istilaya hazırlanıyorlarsa?" demişler.
Saat sekiz buçuk dokuz civarı şerif departmanına iki adam geldi.
Telaşlı ve keyifsizdiler.
Yerlerinde duramıyorlardı. Kendilerini kaybetmişlerdi.
Bu kadarını biliyorum sadece.
Ben bir şey görmedim, bilemem.
Şerif departmanından Fred Diamond derdimi dinlemekten ziyade
bizi sorguya çekercesine bir tavra büründü.
Ne yapacağımı, nereye gideceğimi,
kime gideceğimi, kime anlatacağımı bilmiyordum.
Kimseye anlatmamaya karar verdim.
Ben sonradan öğrendim.
Üç gün sonra falandı galiba.
Bir şeyler duymuştum.
Calvin'i görene dek işin boyutundan bihaberdim.
Onu korumak istemiştim ama nasıl koruyacağımı bilmiyordum.
Bu olay ekimde oldu.
Kasımda evlendik.
Yaşadıklarımı nasıl saklarım bilemedim.
Bütün medya organlarında
bu haber vardı.
UFOLAR "AFALLATIYOR"
Uzay gemisiyle gelen yaratıklar iki Mississippi'liyi muayene etmiş.
Haberin nasıl bu kadar çabuk yayıldığı şüpheli.
Calvin'e kalırsa Charlie ötmüş olabilirdi
çünkü haberin ulusal basına bu kadar çabuk düşmesi
epey büyük olaydı.
MISSISSIPPI'LİLERE UFO ŞOKU
YAKIN TEMAS: HICKSON HATIRLIYOR
Rolling Stone'dan geldiler
ama yazdıkları haberi okuduğumu hiç hatırlamıyorum.
KORKUDAN KIMILDAYAMADILAR
YENİ UFO İHBARI
On iki yaşındaydım.
O hafta sonunu unutmuyorum. Olay manşetlere düşmüştü.
Bir arkadaşımda yatıya kalacaktım.
Şunu sorduğumu hatırlıyorum:
"Baban niye camları alüminyum folyoyla kapatıyor?"
Kız "Bilmiyorum" dedi, ben de babasına sordum.
Adam "Uzaylılar beyinlerimize giremesin diye yapıyorum" dedi.
Ufolar artık aramızda.
Bazı bilim insanlarına göre konu ciddi.
Şerif departmanına o hafta
iki üç bin telefon gelmiştir.
Çoğunlukla korkan, endişelenen ve merak içindeki insanlar arıyordu.
Kasaba iyice karışmıştı.
Polisin gelen telefonlarla nasıl cebelleştiğini bilirim.
Aldıkları telefonları düşünemiyorum bile.
Bütün Jackson County'de durum aynıydı.
Mavi ışık gören korkuyordu.
Başta olaya şaka gözüyle bakılsa da
olayın kahramanlarıyla konuşanlar artık gülmüyor.
İki ayrı tepki oluştu. Bazıları gece evde yalnız kalmaya korkar oldu.
Alüminyum folyodan şapka taktılar.
Bazılarıysa oralı olmadı.
Pascagoula'daki çoğu insan muhtemelen bu olayı önemsemedi.
"İmkânsız bir şey" dediler.
Gerçek olamayacak kadar olağan dışıydı.
Kiliseye gittiğimde bana ilk sorulan soru
"Sarhoş muydu onlar?" olmuştu.
Doğruyu söylediğinden bir an bile şüphe etmedim.
Kaçırıldıklarına dair somut kanıt bulunmadığı için
kasaba halkı Charlie ve Calvin'e inanma konusunda ikiye bölünmüştü.
Buna rağmen ikilinin anlattığı hikâye hiç değişmedi.
BU KARŞILAŞMA HAYAL ÜRÜNÜ MÜYDÜ?
Babam hep neşeli bir tipti. Gülüp eğlenmeyi severdi.
Bu olaydan sonra o yönünü biraz kaybetti.
Yüzünden, bakışlarından anlaşılıyordu.
Kafası hep meşguldü.
Uzun süre uyku bozukluğu çekti.
Annem çok korkuyordu.
Bu olay onu fena sarsmıştı.
Soğuk ter döktü.
Gece en az iki üç kere çarşafını değiştirdim.
Çok ter döktü çünkü.
O günden beri eskisi gibi değil. Ben de değilim.
Babam hem yaşça daha büyük olduğu için
hem de zamanında Kore'de çarpıştığı için
bu tarz bir olaya Calvin'den daha hazırlıklıydı.
Calvin arabadan iner inmez...
Onu olaydan dört gün sonra görmüştüm.
Bana doğru koştu, diyemem
ama yanıma epey hızlı geldi.
Uzun uzun sarıldık.
Ağzı titriyordu.
Çok sarsılmıştı. Çok huzursuzdu.
Birkaç kez sinir krizi geçirmişsin, doğru mu?
Sinir bozukluğum yüzünden bir iki kez hastaneye gitmem gerekti.
Hâlâ da sorun yaşıyorum.
Acile gittiğinde ortalığı birbirine katmaya çalıştı.
Bununla başa çıkamıyordu.
Bence bu yüzden babam olanları herkese anlatmaya çalışırken
Calvin konuşmak istemiyordu.
O zamanlar sadece unutmak istiyordu.
Ne olduğunu gerçekten bilmiyorum.
Bilemem.
Ama Bay Parker'la tanışınca anladım.
O adama bir şeyler olmuştu.
Hiç kuşku duymuyorum.
Arabadan inerken
beni gördüğün o anı hatırlıyor musun?
Evet, seni gördüğüme çok sevinmiştim.
- Hem de çok. - Uzun uzun sarılmıştık.
Evet.
Bana anlatmak istemediği belliydi, sorun etmedim.
Canını sıkmak istemiyordum.
Onu rahat bıraktım.
Bana anlatmaya hazır olduğunda
anlatır dedim.
70'lerde o bölgede çok fazla ufo aktivitesi vardı.
11 EKİM 1973, PASCAGOULA
Mississippi kıyısı boyunca ufo görülmüştü.
Böyle bir sürü örnek vardı.
11 EKİM 1973, GAUTIER 15 EKİM 1973, PASCAGOULA
19 ŞUBAT 1974, HATTIESBURG 9 ŞUBAT 1977, FLORA
O gece Calvin ve Charlie'nin balık tuttuğu bölge
göldeki açılır kapanır köprünün dibindeydi
ve o zamanlar görevde hep bir köprü operatörü olurdu.
BAŞKA GÖREN VAR MIYDI?
Olayı araştırmaya başladığımda canımı sıkan şeylerden biri şuydu:
Köprü operatörü bir şey görmemiş.
İki operatör vardı.
KÖPRÜ OPERATÖRLERİ OLAY YERİ
Balık tuttukları alanda Charlie'nin bir fotoğrafı var.
Arkada operatör kabini de görülüyor.
O kadar uzakta değil yani.
Operatör niye görmedi?
Etraf aydınlandı, olay hemen oracıkta oldu,
ışıklar suya yansıdı falan filan.
Niye bir şey görmedi?
Calvin ve Charlie olayın tek tanıkları olduklarını sandılar.
Ama karşılaşmanın yaşandığı nokta
tersanelere ve konutlara çok da uzak bir konumda değildi.
11 Ekim gecesi bazı şeylere tanık olan sadece onlar değildi.
Evdeydim.
Gün batımına doğru kız arkadaşımla evden çıkıyorduk.
Arabaya bindiğimde
gölün bu tarafında garip ışıklar gördüm.
Soğuk beyaz LED ışıklar gibiydi, çok parlaktı.
O zamanlar LED falan bilmezdik.
Dev bir uçak geliyor herhâlde dedim.
Uçak buraya inmez gerçi.
Biz köprüye girerken ışıklar daha da parlaklaştı.
Eski tersanenin oradan geliyorlardı.
Köprünün güney tarafından.
Köprüden geçtiğimiz esnada ışıklar hareket etmiyordu.
Öylece duruyorlardı.
Ben bahçedeydim,
garip bir şeyler fark ettim ve 20 dakika boyunca orayı izledim.
Bildiğin maviydi.
Etrafında dönen bir sıra ışık vardı.
Orada öylece durdu.
Ufuk çizgisine yakın duracak şekilde alçalmıştı.
Kırmızı ışıkta durduk.
Bir cismin üstümüze doğru geldiğini gördüm
ama ne olduğunu seçemedim.
"Şuna bak" dedim. Yere çok yakındı.
Trafik lambalarından çok az yukarıdaydı.
Ama motor sesi gelmiyordu.
Altından çok parlak bir ışık çıkıyordu.
O ışığa uzun süre bakmak imkânsızdı.
Radyo düzgün çalışmamaya başladı.
Panikledik.
"Bu ne böyle? Ne biçim şey bu?" olduk.
Sonra bir anda kuzeye doğru fırladı ve gözden kayboldu.
Çok hızlıydı. Uçtu gitti.
Ne olduğunu bilmiyorduk.
Hepsi aynı akşam, aynı zamanlarda oldu.
Gördüğümüzün ne olduğunu bilmiyorduk ama ışıkları gördük.
Eve döndüm, aileme anlattım.
Bana "Bence bunu kimseye anlatma. Delirdin sanacaklar" dediler.
O zamanlar bu tip iddialar bu şekilde karşılanırdı.
Hepimiz "Ben kimseye söylemem. Hayatta inanmazlar" diyorduk.
"Bizimle dalga geçerler."
Aramızda anlaştık, kimse bir şey demeyecekti.
Bence insanlar "El âlem ne der?" diye çekiniyor,
bundan korkuyorlardı.
Olayın gerçekliğine inansalar bile bir tabu söz konusuydu.
Halbuki İncil'de geçiyordu.
Tanrı'nın yarattığı bütünün bir parçasıydı. Bunu göremediler.
Babam çok dindar bir adamdı.
Ailesi onu öyle büyütmüştü.
O da beni dindar yetiştirdi.
Olay sonrasında dine sığındı
çünkü Tanrı'nın onu başa çıkamayacağı bir durumun içine sokmayacağını biliyordu.
Tanrı'ya inanıyorum.
Tanrı bu kadar kudretliyken
yarattığı tek şey bu küçük dünya olamaz bence.
Başka dünyalar da yaratmış.
Olaydan sonra konuşan tanıklar oldu.
Çok sonra konuştular.
Artık insanlar başkalarının düşüncelerini
eskisi kadar umursamıyor bence.
Biz kimiz de Tanrı'nın bu dünya dışında bir şey yaratmadığını iddia edeceğiz?
MISSISSIPPI'NİN İNCİSİ PASCAGOULA'YA HOŞ GELDİNİZ
BELEDİYE
The Tonight Show'da ve başka bazı ulusal medya organlarında
olaya yer verdiler.
Sonuçta müthiş bir hikâye.
İki alelade tersane işçisi
iş çıkışı balık tutmaya gidiyor
ve bir anda, hayatlarını değiştirecek bir olay yaşıyorlar.
Olay basına yansıdıktan sonra
Charlie ve Calvin'e medyadan talep yağdı.
Haber bültenleri ve televizyon programları
ikiliyi ağırlayıp bunu kazanca dönüştürmek için
kolları sıvadı.
Babam birkaç programa çıktı.
Johnny Carson'a ve Dick Cavett'e konuk oldu, To Tell The Truth'a çıktı.
Bir numara, direnebildin mi? Hareketlerini kontrol edebiliyor muydun?
Yoksa hipnotize olmuş gibi miydin?
- Direnemedim, hayır. - Peki.
Gerçek Charles Hickson kimse ayağa kalksın lütfen.
Ufo hikâyesi iyi bir para kapısıydı.
Özellikle de Charlie
kaçırılma hikâyesini anlatmak için hiçbir fırsatı kaçırmıyordu.
İDDİALARININ ARDINDA ÜN VE PARA ARZUSU MU VARDI?
Charles Hickson, hikâyesini sahnede seyircilere anlatacak.
Tabii bir ücret karşılığında.
Hickson sahne almak üzere hipnozcularla ve medyumlarla el ele verdi.
Biletler beş ve 10 dolardan satışta.
Hickson sahnelerden, radyo veya televizyon programlarından
ve plak kaydının tanıtımından vakit bulduğunda
deneyimini aktardığı kitabına yoğunlaşıyor.
Babam ülkenin dört bir yanında röportaj falan veriyordu.
Ama şunu bilin,
bunların hiçbirinden kâr elde etmedi.
Bu insanlardan tek talep ettiği
günlük mesaisini karşılayacak miktarda bir paraydı.
Charlie'ye olan güvenimi kaybetmiştim
çünkü anlaşmıştık, kimseye anlatmayacaktık
ama o bütün dünyaya anlatmıştı.
Kimsem kalmamış gibi hissettim yani.
Çevremde çok insan vardı
ama konuşabileceğim kimse yoktu.
Haberciler her yerdeydi. Bu durum babamı kötü etkilemeye başladı.
Bir o tarafa bir bu tarafa çekiliyordu.
To Tell The Truth'u izleyen herkes
bu durumun babamdan çok şey götürdüğünü tavırlarından anlayabilirdi.
Eski Charlie değildi.
Bay Hickson bu olaydan sonra hep gözler önünde oldu.
Bay Parker ise bu olayın sonucunda
ciddi duygusal sorunlar yaşadı ve bir nevi kendi kabuğuna çekildi.
Yaşadığını anlamlandırmakta güçlük çekiyordu.
Akli dengesini sorguluyordu.
Nasıl sorgulamasın ki?
Gözlerden uzak kalmak istedi.
Böyle bir olaydan sonra insanlar sana nasıl yaklaşır bilemiyorsun.
Calvin Bey anlatmıştı, bir gün burada bir cenazeye gitmiş.
Biri onu adından tanımış
ve yanına gidip "Siz o Calvin Parker mısınız?" demiş.
O da "Evet" demiş
ama sonrasında orada durmamış bile.
Yiten birinin ardından yas tutuluyormuş.
Karısıyla beraber arabaya binip eve gitmişler.
Bazıları bizi arabaya kadar takip etti.
Onları atlattık, eve doğru yola koyulduk.
Bu olaydan kısa bir süre sonra 2018'de
içini dökmeye başladı.
Yaşadığı şeyin travmatik olduğunu biliyordum
ama ciddiyetinin farkında değildim.
Bir düşünsenize, bilinmeyen bir yerden geliyorlar.
Sizi alıkoyuyorlar, yoklayıp inceliyorlar.
Ölecek misiniz, kalacak mısınız bilmiyorsunuz.
Bence o zamanlar kimse ne düşüneceğini bilmiyordu.
Işıkları gördüklerini söyleyenler korktuklarını dile getirdiler.
Çıkıp "Biz gördük" deseler
kendilerinin de dışlanacağından korktular.
Duyar duymaz inandınız mı?
Emin değilim. Muhtemelen inanmadım. O zamanlar çok gençtim.
Ama olayın iki kahramanının konuşmalarını içeren gizli kayıt
insanlara bunun gerçekten yaşanmış olabileceğini göstermede
büyük rol oynadı.
Bize hakikaten zarar verebilirlerdi.
Utanıyorum çünkü kimse bize inanmıyor.
Ben hayatımda böyle şey görmedim.
SORGU KAYDI ORTAYA ÇIKTI
2020'nin başlarında ortaya çıkan sorgu kaydı
Charlie ve Calvin'in hikâyesini birçoklarına göre daha inandırıcı kıldı.
Kaçırılma vakasını bildirdikleri gece
Pascagoula polisi ikiliyi haberleri olmadan kayda almıştı.
Şerif, Charlie ve Calvin'i odada yalnız bırakırken
ya çekmeceye ya masanın altına kayıt cihazı koymuş.
Bir şekilde yerleştirmiş.
Böyle bir şeyi duysan inanmazsın.
Duysan inanmazsın ama ben biliyorum Calvin.
- Oracıkta can verecektim. - Ben de feci korktum.
Bu ikisini o odada yalnız bırakıp çıktılar.
Fırsat bu fırsat deyip
"Sence inandılar mı? Tutarlı olalım" muhabbetine girebilirlerdi
ama anlattıklarında değişiklik olmadı.
Burada öylece ağlıyorum şu an.
Biliyorum.
Utanıyorum çünkü kimse bize inanmıyor.
Bize hakikaten zarar verebilirlerdi.
Hayatımda ilk defa o zaman bayıldım ben.
İnsanları buna inandıramazsın ama.
O kapı neydi öyle? Nasıl içeri göçtü gördün mü?
Ben de bilmiyorum.
Korktukları ve içten konuştukları seslerinden belliydi.
Hele Calvin'in dediği şey...
Çok korktuğu belliydi.
Başlarına gelen şeyin gerçek olduğundan emindiler.
Yıllar sonra Calvin bir karşılaşma daha yaşadığını iddia etti.
Ama bu sefer yaşadıklarının üstesinden gelebilmek için
bu karşılaşma hakkında rahatça konuştu.
Başınıza bu derece büyük bir şey geldi, ne düşünüyorsunuz?
Akli dengem hiç olmadığı kadar yerinde.
Bununla daha olgun bir şekilde baş edebiliyorum.
Bu konu hakkında konuşmak onu biraz rahatlattı.
Bir şeyi bu kadar uzun süre içinde tutmak
kimseye iyi gelmez.
Muhtemelen hâlâ deli olduğunu düşünenler vardır.
Ama işin güzeli şu ki
artık umurunda değil.
Bence hikâyesini paylaşmak onu bir nevi özgürlüğe kavuşturdu.
Charlie Hickson da 1974'te
ikinci kez ziyaret edildiğini iddia etmişti.
Bir ağacın altında oturmuş elma yiyormuş.
Birinin onu izlediği hissine kapılmış.
Hafifçe dönüp bakmış,
iki yaratık hemen arkasında duruyormuş.
Daha fazla yaklaşmamışlar.
Beyninin içinde radyo açılmış gibi o sesi duymuş:
"Sana zarar vermeyeceğiz."
"Tekrar geleceğiz."
Sonra göz açıp kapayıncaya dek gitmişler.
Babam ufoyla kaçırılan ilk insanlardan biriydi.
Ölene dek aynı şeyleri söyledi.
Hikâyesi hiçbir koşulda değişmedi. Bu benim için yeterli.
Normal bir hayat süremiyorsunuz.
Aklınızın bir köşesinde hep bu oluyor.
Waynette bütün bu süreci yaşadı. Onun için zordu biliyorum.
Bana bu süreçte katlandı ama gereken takdiri görmedi.
Ona haksızlık ettim.
Yaşadıklarımı nice sonra konuştum onunla.
On sekiz yıl sonra.
- Daha da fazla. - On sekizden de fazla canım.
Doğru.
Sevdiğiniz birine böyle bir şeyi nasıl anlatırsınız ki?
Sizi aptal falan sanırlar.
Babamın ve Calvin Parker'ın onuruna koydular bunu.
Olayın gerçekleştiği yerin tam karşısına.
Gurur duyuyorum.
Bence...
Ben bunu bir miras olarak görüyorum.
Babam benim için bir Superman'di.
Onu çok özlüyorum.
Bu tabelanın konması
sırf o dönem bu olayın gerçekliğine inanmayan kasaba sakinleri için değil,
Bay Calvin için de iyileştirici oldu.
Böyle bir şey planladık ve hayata geçirdik.
Calvin Bey çok mutlu oldu.
Şehrin bunu benimsemesi bana çok iyi geldi.
Büyük onur duydum.
Waynette'e ben öldüğümde
küllerimi bu tabelanın oralarda bir yere dökmesini söyledim.
Sonuçta orada beni anlatan bir tabela var. İnsanlar ziyaretime gelebilir.
Charlie Bey'in ailesi de oradaydı.
Kendi hayatları hakkında,
bu hikâyeyle büyümenin nasıl olduğu hakkında
konuşma fırsatı buldular.
Charles Hickson ve Calvin Parker'ın yaşadığı
öyle özgün bir deneyim ki
kültürümüzün bir parçası olduğunu göz ardı edemeyiz.
Her ayın üçüncü cuması şehir merkezinde etkinlik düzenliyoruz.
Canlı müzik ve yemek stantları oluyor.
Cumalardan biri de uzaylı vakasına adandı.
Bence şehir olarak bu hikâyeyi övgüyle anmalıyız.
Çok uzak bir dünyadan geliyoruz.
Elimde şişme, yeşil olanlardan var.
Boyu bunun kadar var.
Hatta bir tanesi bundan uzun.
Onu direklerden birine bağlamamız lazım.
Beni liderinize götürün.
Her iş yerinde vardır böyle biri.
Ama bu benim ödülüm.
Bay Parker'ın yazdığı ilk kitabın kapağı bu.
Daha büyük posterler de var bende, imzalı.
Çok az kişi alabildi bunlardan, biri de benim.
O yüzden gurur duymuştum.
70'lerde oldu bu olay, 70'lerin başında.
O dönem farklıydı.
Bence insanlar artık daha açık fikirli.
Uzun lafın kısası,
bu iki tersane işçisi bunu istemeden yaşadı.
Niye başlarına bu geldi bilinmez ama oldu işte.
İkisinin de çıkıp "Evet, böyle bir şey oldu. Biz bunu yaşadık" diyebilmesi
çok güzel bir şey bence.
"İster inanın ister inanmayın, bu yaşandı" dediler.
İnanmıyor değilim. Bu olasılığı göz ardı edemem.
Düşündüğünüzde...
Bence Pascagoula sakinleri de bu yüzden öyle tepki verdi.
Bu konuyu düşünmek dünyanızı sarsacak.
Yaşananların gerçekliğine inanırsanız bütün hayatınız değişecek.
Onlarınkinin değiştiği kesin.
Babam niye kendisini seçtiklerini hep merak etti.
Niye onun gibi birini...
Kırsalda büyümüş bir moruğu seçtiler.
Buna çok kafa yordu.
Yalan söylemiş olsaydım, dalgamı geçmiş olsaydım
kesinlikle itiraf ederdim.
Ahirette bunun hesabını veremezsiniz.
Böyle bir şey yaşama planım yoktu.
Tanrı öyle buyurduysa bir sebebi vardır dedim.
O öyle layık gördüyse layığım budur.
Seneler önce o gölde aslında neler olduğunu kim bilir?
Ama Charlie, Calvin ve birçok Pascagoula sakinine göre
ortada soru işareti yok.
Gece göğe baktığınızda
ışıktan uzaklaşırsanız binlerce yıldız görürsünüz.
Bu uçsuz bucaksız göğün sırrı bildiğimiz kadarıyla çözülmüş değil.
Yani bir yerlerdeki başka yaşamları kimse reddedemez.
Babam da buna inanıyordu.
Yaşamın olduğu başka dünyalar var, biliyorum.
Bir gün herkes bunu su götürmez bir gerçek olarak bilecek.
CALVIN PARKER'IN ANISINA 1954-2023
Alt yazı çevirmeni: Ece Nihal Karluk