ผมจําได้ว่าคืนหนึ่งตอนเป็นเด็ก
ผมกําลังดูหนังเรื่องนั้นอยู่ วอร์ ออฟ เดอะ เวิลด์ส
ผมรู้สึกกลัวเพราะยานอวกาศทุกลํา
พวกมันร่อนไปทั่ว โจมตีคนและบ้านเรือน
พ่อบอกผมว่า
"ลูกเอ๊ย นั่นมันก็แค่หนัง"
เขาบอกว่า "ของแบบนั้นไม่มีอยู่จริง"
จนกระทั่งวันนึง
ชาวบ้านสองคนไปพบเจ้าหน้าที่ พร้อมเรื่องราวที่ค่อนข้างประหลาด
ชาลส์ ฮิกสันและคาลวิน พาร์คเกอร์ เล่าว่ามียานแปลกๆ
ลงจอดใกล้จุดตกปลาของพวกเขา
และถูกสิ่งมีชีวิตนอกโลกสามตัวจับขึ้นยานไป
ผมเกือบจะหัวใจวายตายอยู่แล้ว ผมเกือบตายไปแล้วจริงๆ
ฉันรู้ ฉันก็กลัวแทบตายเหมือนกัน ไอ้หนู
ฉันเจอความลําบากบนโลกนี้มามากพอแล้ว
แล้วนี่ฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก
ผมบอก "พ่อ เล่าให้ผมฟังที ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น"
เขาเริ่มเล่าให้ผมฟัง
แล้วทันใดนั้น ผมก็สังเกตเห็นว่าพ่อร้องไห้
ผมถามว่า "เป็นอะไรเหรอพ่อ"
เขาบอก "ลูกเอ๊ย ชีวิตนี้พ่อเคยผ่านความกลัวมานะ
แต่ไม่เคยมีอะไรที่ทําให้พ่อกลัวแบบนี้มาก่อนเลย"
"พ่อกลัวมากว่าพวกนั้นจะพาพ่อไปจากที่นี่
และคนอื่นจะไม่มีวันรู้เลย ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรา"
(ไฟล์แปลกๆ นําไปสู่คําถามมากกว่าคําตอบ)
(ไฟล์พิศวง)
ในตอนเย็นของวันที่ 11 ตุลาคม ปี 1973
ชาร์ลี ฮิกสันและคาลวิน พาร์คเกอร์ กําลังตรงปลาอยู่ที่แม่น้ํา
และอ้างว่าเจอสิ่งที่มาจากโลกอื่น
ตลอด 50 ปีที่ผ่านมา หลายคนถามว่า "คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
(บัญชีแยกประเภทความเป็นไปได้)
(มนุษย์ต่างดาวติดต่อมาในปาสคากูลาหรือ)
ผมรักทุกอย่างเกี่ยวกับมิสซิสซิปปี
เสียงหวูดรถไฟ
บาร์คส์รูทเบียร์
มันก็แค่วิถีชีวิต วิธีที่ผมถูกเลี้ยงมา
เราไม่ต้องรีบร้อน มันเป็นวิธีในการใช้ชีวิตที่นั่น
พ่อกับผมย้ายมาอยู่ที่ปาสคากูลาเมื่อปี 1969
ปาสคากูลาเป็นหมู่บ้านชาวประมงเงียบๆ เล็กๆ
จนกระทั่งมีการก่อสร้างอู่ต่อเรือ
อิงกัลส์ชิปบิลดิ้งเริ่มผลิตเรือพิฆาต
ให้กองทัพเรือสหรัฐฯ ในยุค 50
ซึ่งต้องใช้คนงาน และจ้างคนงานมาจากทั่วรัฐ
อัตราการเกิดอาชญากรรมต่ํามาก
ตอนนั้นคุณยังสามารถ
นอนโดยเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ และเปิดประตูทิ้งไว้ได้
พ่อเป็นเพื่อนซี้ของผม เราตกปลากันบ่อยมาก
พ่อตกปลาเก่ง และพ่อชอบทําให้ผมโมโห
พ่อจะดึงปลาขึ้นเรือแรงๆ แต่ผมตกอะไรไม่ได้เลย
แล้วผมจะเอาจุกไม้ก๊อกหรือขว้างไปข้างๆ เขา
แต่ผมก็ยังตกอะไรไม่ได้อยู่ดี
เราชอบไปเก็บดิวเบอร์รีและอะไรแบบนั้นกัน
เราเลี้ยงหมูและวัวของเราเอง และเราทําทุกอย่าง
เรายังชีพด้วยตัวเอง
คาลวินกับผมเรียนโรงเรียนเดียวกัน
พักอาศัยอยู่ไม่ห่างกันเท่าไหร่
ตอนนั้นเขาอายุ 18 อายุเท่าผมเลย
คาลวิน พ่อเขา และพ่อผม เราทุกคนจะไปตั้งแคมป์กัน
เราใช้เวลาด้วยกันเยอะมาก
พ่อผมช่วยให้เขาได้งานที่อู่ต่อเรือแห่งนึง
วันนึง พวกเขาตัดสินใจไปตกปลากันหลังเลิกงาน
นั่นแหละ พวกเขาถึงได้ไปอยู่ที่แม่น้ํากัน
และนั่นคือตอนที่ทุกอย่างเกิดขึ้น
(วันที่ 11 ตุลาคม 1973)
ปลาเพิ่งกินเบ็ดผม และผมกําลังดึงมันขึ้นมา
พอผมหันไป ผมก็แทบจะตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว
ผมได้ยินแต่เสียงเฟี้ยวฟ้าว
ห่างออกไปราวๆ 20 เมตร
ยานอะไรบางอย่างกําลังเข้าใกล้พื้น
เขาบอกว่าสิ่งนี้จอดอยู่เหนือพื้น
มันไม่ได้แตะพื้น มันอยู่เหนือพื้น
และมันมีแสงไฟ
ดูเหมือนมันจะแค่หยุด แค่จอด
แล้วอยู่ๆ ปลายด้านนึงของมันก็เปิดออก
ดูเหมือนมันจะทําให้ผมโดนสะกดจิต
เดี๋ยวมันอาจจะไปก็ได้
เราก็วิ่งไปที่รถ แล้วออกไปจากที่นี่ได้
แล้วจู่ๆ สิ่งมีชีวิตทั้งสามก็ออกมา
พวกมันไม่ได้สัมผัสพื้นเลย
สองตัวเดินตรงไปหาเขา และอีกตัวไปหาคาลวิน
ผมจําไม่ได้เลยว่าเห็นดวงตา
พวกมันมีอะไรบางอย่างอยู่ตรงกลาง ของสิ่งที่ผมจะเรียกว่าใบหน้า
บางอย่างที่ยื่นตรงออกมา
แถวๆ ที่ที่จมูกจะอยู่บนหน้ามนุษย์
ผมไม่เห็นคอเลย มันดูเหมือนหัวมันแค่ตั้งอยู่บนตัว
และพวกมันไม่มีมือเหมือนเรา แต่เป็นก้ามหรือกรงเล็บอะไรประมาณนั้น
พวกมันจับแขนเขา
และเขาบอกว่าพอโดนจับปุ๊บ เขาก็ไม่สามารถขยับตาได้
เขาพูดไม่ได้ เขาแค่... เขาเป็นอัมพาตไปเลย
หนึ่งในพวกมันจับคาลวินไว้
ผมเห็นเขาเดินกะเผลก แล้วมารู้ทีหลังว่าเขาหมดสติ
มันเหมือนเสียงฮัมเพลง มีแค่ตัวเดียวที่ทําเสียงนั้น แบบ "ฮึม"
แค่นั้นเอง และตัวเดียวที่ผมเห็น มันทําเสียงนั้น
ที่เหลือผมไม่ได้ยิน เพราะผมอยู่ในจุดที่ผมสลบไป
พวกมันสองตัวเอื้อมมือมาที่แขนผม ตัวละข้าง
พวกมันจับทั้งคู่ขึ้นไปในยานอวกาศ
และเขาอธิบายว่าเหมือนอยู่ในหลอดไฟ
มันสว่างมาก
ผมอยู่คนเดียวนานเหมือนชั่วนิรันดร์
"พระเจ้าช่วยเราด้วย คาลวินอยู่ไหน พวกมันทําอะไรเขา"
แล้วผมก็เห็นมัน
บางอย่างที่ดูเหมือนตาดวงโต ดูเหมือนจะตรงออกมาจากผนัง
ผมพยายามหลับตา แต่ทําไม่ได้
ดวงตาเข้ามาใกล้มากขึ้น มันหยุดห่างจากหน้าผมประมาณหกนิ้ว
ดวงตาหยุดค้างอยู่ตรงนั้นสักพัก
จากนั้นก็เริ่มเคลื่อนลงมาตามร่างกายผม แล้วกลับมาเพื่อเคลื่อนไปทั่วร่างกายผม
พ่อประเมินว่าพ่ออยู่ในนั้นประมาณ 30 นาที
พ่อบอกว่า "ตอนพวกมันพาพ่อออกมา
พวกมันพาพ่อกลับไปที่เดิมที่มารับพ่อไป"
และพ่อบอกว่า "คาลวินยืนอยู่ริมแม่น้ํา..."
โดยที่เขากางแขนแบบนั้น เหมือนกําลังจ้องอะไรอยู่
ก่อนที่ผมจะเดินไปถึงเขา ผมได้ยินเสียงฟ้าวอีกครั้ง
และพอมองไปรอบๆ ก็เห็นไฟสีฟ้ากะพริบ
แล้วยานก็หายไปแทบจะในทันที
สัญชาตญาณแรกของพวกเขาคือ รีบขึ้นรถและกลับบ้าน
พวกเขาเริ่มมุ่งหน้ากลับบ้าน แล้วพวกเขาก็คุยกัน
"รู้ไหม เราต้องบอกให้เจ้าหน้าที่รู้เรื่องนี้
เพราะมันอาจเป็นใครสักคน ที่กําลังเตรียมบุกรุกเราก็ได้"
มีชายสองคนเข้ามา ในสํานักงานตํารวจเทศมณฑล
ประมาณสองทุ่มครึ่ง สามทุ่ม
พวกเขาตื่นเต้น กระวนกระวาย
อยากปีนกําแพง คลุ้มคลั่ง ร้องไห้
ผมรู้แค่นั้นจริงๆ ว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
เท่าที่ผมเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ผมไม่รู้
สํานักงานตํารวจเทศมณฑล เฟร็ด ไดมอนด์
พวกเขารู้สึกเหมือนการสอบปากคํา มากกว่าเป็นคนที่คุณจะคุยด้วยได้
ผมไม่รู้จะทํายังไงดี หรือจะไปไหนดี
หรือจะไปหาใครดี หรือจะไปบอกใครดี
แต่ผมตัดสินใจว่าจะไม่บอกใครเลย
ฉันไม่ได้รู้เรื่องนี้ทันที
ฉันว่าน่าจะประมาณสามวันหลังจากนั้น
และฉันได้ยินว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
ฉันไม่รู้ถึงขอบเขตของมัน จนกระทั่งฉันจับตาดูคาลวินจริงๆ
ตอนนั้นผมอยากปกป้องเธอ แต่ไม่รู้ว่าต้องทํายังไง
เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อเดือนตุลาคม
เราแต่งงานกันเดือนพฤศจิกายน
ผมไม่รู้จะเก็บความลับยังไง
เพราะข่าวทุกสื่อ
ติดตามเรื่องนี้หนักมาก
ชายชาวมิสซิสซิปปีสองคนบอกว่า พวกเขาถูกสิ่งมีชีวิตจากยานอวกาศตรวจสอบ
มีคําถามประมาณว่า ข่าวออกมาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง
คาลวินเคยคิดว่าชาร์ลีอาจจะปล่อยข่าว
เพราะการที่สื่อระดับประเทศรู้เรื่องนี้เร็วมาก
มันค่อนข้างแปลกประหลาด
(การผจญภัยของยูเอฟโอ บินอยู่เหนือชีวิตชาวมิสซิสซิปปี)
(การเผชิญหน้าอย่างใกล้ชิด: ฮิกสันจําได้)
โรลลิงสโตนมาที่เมือง
แต่ฉันจําไม่ได้ว่าได้อ่านบทความที่พวกเขาเขียน
(พวกเขากลัวจนขยับตัวไม่ได้)
(รายงานการพบเห็นใหม่)
ตอนนั้นฉันอายุ 12
และฉันจําสุดสัปดาห์นั้นได้ ฉันคิดว่ามันเป็นพาดหัวข่าวที่ไม่สมบูรณ์
ฉันกําลังจะไปนอนค้างบ้านเพื่อนคนนึง
และฉันจําได้แค่ว่าฉันพูดว่า
"ทําไมพ่อเธอถึงเอากระดาษฟอยล์ ไปติดหน้าต่าง"
และเธอบอกว่า "ฉันไม่รู้" ฉันก็เลยไปถามเขา
เขาบอกว่า "เพื่อกันไม่ให้ เอเลี่ยนมาเอาสมองเราไป"
ยูเอฟโออยู่ที่นี่แล้ว
นักวิทยาศาสตร์หลายคนจริงจังกับเรื่องนี้มาก
สํานักงานตํารวจเทศมณฑลได้รับ
โทรศัพท์ประมาณสองหรือสามพันสายในสัปดาห์นั้น
ส่วนใหญ่เป็นคนที่กลัว หรือกังวล หรือสงสัย
ที่นี่วุ่นวายมาก สภาพเมืองน่ะค่ะ
ฉันรู้ว่าสํานักงานตํารวจ จัดการกับโทรศัพท์ที่เข้ามายังไง
ฉันแค่นึกภาพโทรศัพท์ทุกสาย ที่พวกเขาได้รับไม่ออก
ไม่ใช่แค่ที่นั่น แต่ที่เทศมณฑลด้วย
พอเห็นแสงสีฟ้า ผู้คนก็กลัว
ตอนแรกมันถูกมองว่าเป็นเรื่องตลก
แต่ตอนนี้ไม่มีใครที่ ได้คุยกับชายสองคนนี้หัวเราะแล้ว
มีปฏิกิริยาสองอย่าง
บางคนไม่กล้าอยู่บ้านคนเดียวตอนกลางคืน
หมวกอะลูมิเนียมฟอยล์อะไรแบบนั้น
มีบางคนที่ไม่สนใจมัน
คนส่วนใหญ่ในปาสคากูลาน่าจะแค่ไม่สนใจมัน
และพูดว่า "เรื่องนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก"
มันผิดปกติเกินกว่าจะเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นได้
รู้ไหม สิ่งแรกที่มีคนถามฉันตอนฉันไปโบสถ์
พวกเขาถามว่า "คนพวกนั้นเมารึเปล่า"
ผมรู้ว่าเขาพูดความจริง โดยไม่ต้องสงสัยเลย
เมื่อไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด ที่จะพิสูจน์ว่าพวกเขาถูกจับตัวไป
ชาวบ้านก็เลยเสียงแตก เรื่องการเชื่อคํากล่าวอ้างของชาร์ลีและคาลวิน
ถึงอย่างนั้น เรื่องราวของพวกเขา ก็ไม่เคยเปลี่ยน
(การเผชิญหน้า มาจากจินตนาการของพวกเขารึเปล่า)
พ่อเป็นคนร่าเริง ชอบหัวเราะอะไรแบบนั้น
และหลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับพ่อ พ่อก็ไม่ค่อยเหมือนเดิม
ผมเห็นเลย ในแววตาเขา ในใบหน้าเขา
และเขาคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา
และผมรู้มานานแล้วว่าเขามีปัญหาเรื่องการนอน
แม่ผมกลัวมาก
มันทําให้แม่สติแตก จริงๆ นะ
เขากลัวจนเหงื่อแตก
ต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนของเขา อย่างน้อยคืนละสองสามครั้ง
เพราะเหงื่อแตก
ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย ฉันก็เหมือนกัน
แน่นอนว่าพ่อผมอายุมากกว่า
และสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับเขาที่เกาหลี และเรื่องแบบนั้น
เขาพร้อมเจอกับบางเรื่องมากกว่าคาลวิน
ตอนที่คาลวินลงจากรถ
ครั้งแรกที่ฉันเห็นเขา ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น สี่วันต่อมา
ฉันพูดไม่ได้ว่าเขาวิ่งมาหาฉัน
แต่เขารีบมาหาฉันเร็วมาก
เราโอบกอดกันนานที่สุด
ฉันสังเกตว่าปากเขาสั่น
จิตใจบอบช้ํามาก สับสนมาก
คุณเคยสติแตกอยู่สองสามครั้ง ถูกต้องไหมครับ
มีอยู่ครั้งหรือสองครั้ง ที่ผมต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะความเครียด
และผมก็ยังมีปัญหาเรื่องความเครียดอยู่เลย
ตอนที่เขาไปที่ห้องฉุกเฉิน เขาพยายามพังที่นั่น
เขารับไม่ไหว
และนั่นคือเหตุผลที่ผมเชื่อว่าพ่อออกไป และพยายามบอกให้ทุกคนรู้
คาลวินไม่อยากพูดถึงมัน
สิ่งเดียวที่เขาอยากทําในตอนนั้น คือลืมมันไปซะ
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่รู้จริงๆ
ฉันไม่รู้ แต่หลังจากที่ฉันได้เจอคุณพาร์คเกอร์
มีบางอย่างเกิดขึ้นกับชายคนนั้นจริงๆ
ฉันไม่สงสัยเลยแม้แต่นิดเดียว
จําครั้งแรกที่คุณ
เจอฉันได้ไหม ที่รัก ตอนฉันเจอคุณที่รถ
จําได้ ผมดีใจมากที่ได้เจอคุณ
- ดีใจมาก - ว่าเรากอดกันนานแค่ไหน
จําได้
ฉันบอกได้เลยว่าเขา ไม่อยากพูดถึงมันให้ฉันฟัง ซึ่งก็ไม่เป็นไร
ฉันก็ไม่อยากทําอะไรที่ทําให้เขาหัวเสีย
ฉันให้พื้นที่ส่วนตัวกับเขา
และฉันรู้สึกอยู่ในใจว่า เมื่อเขาพร้อมจะพูดถึงมันให้ฉันฟัง
เขาจะพูด
มีการเคลื่อนไหวของยูเอฟโอ เกิดขึ้นมากมายในพื้นที่ช่วงยุค 70
มีการพบเห็นยูเอฟโอตลอดชายฝั่งมิสซิสซิปปี
มันเยอะมาก มีการเคลื่อนไหวบางอย่างเยอะมาก
บริเวณที่คาลวินกับชาร์ลีตกปลาคืนนั้น
อยู่ใกล้สะพานชักของแม่น้ําปาสคากูลา
ซึ่งในตอนนั้นมีผู้คุมสะพาน คอยควบคุมการทํางานตลอดเวลา
(มีคนอื่นเห็นอะไรบ้างไหม)
เรื่องนึงที่กวนใจฉันมาก เมื่อฉันเริ่มตรวจสอบเรื่องนี้
ผู้คุมสะพานไม่เห็นอะไรเลย
มีผู้คุมสะพานสองคน
(ผู้คุมสะพาน- จุดลักพาตัว)
และคุณจะเห็นได้จากรูปถ่ายรูปนึง ของชาร์ลีที่อยู่ข้างสถานที่เกิดเหตุ...
คุณจะเห็นห้องของผู้คุมสะพานอยู่ด้านหลัง
แปลว่ามันอยู่ห่างออกไปไม่ไกล
ทําไมผู้คุมสะพานถึงไม่เห็นมัน
ถ้ามันสว่างมาก ถ้ามันเกิดขึ้นตรงนั้น
บนน้ําก็มีเงาสะท้อน
สิ่งอื่นๆ พวกนี้ ทําไมผู้คุมสะพานไม่เห็นมัน
คาลวินกับชาร์ลีคิดว่ามีแค่พวกเขา ที่เห็นสิ่งที่พวกเขาเห็น
แต่จุดที่การเผชิญหน้าเกิดขึ้น
อยู่ไม่ไกลจากอู่ต่อเรือและบ้านพักส่วนตัว
และมีคนอื่นๆ ที่เห็นบางอย่าง ในคืนวันที่ 11 ตุลาคม
ผมอยู่ที่บ้าน
และกําลังจะออกจากบ้านตอนหัวค่ํา ผมกับแฟนผม
ตอนที่ผมขึ้นรถ
ผมเห็นแสงไฟแปลกๆ บนด้านนี้ของแม่น้ํา
มันเหมือนไฟแอลอีดี เหมือนไฟแอลอีดีหกเค มันสว่างมาก
ซึ่งสมัยนั้นยังไม่มีไฟแอลอีดีเลย
ผมคิดว่าอาจเป็น เครื่องบินลําใหญ่เข้ามาหรืออะไรสักอย่าง
และไม่ใช่ที่ที่เครื่องบินจะลงจอดเลย
แต่พอเราขึ้นไปบนสะพาน ไฟก็สว่างขึ้น
และมันอยู่เหนือพื้นที่อู่ต่อเรือเก่าพอดี
บนฝั่งใต้ของสะพาน
และพอเราขึ้นไปบนจุดสูงสุดของสะพาน แสงไฟก็ไม่ขยับ
มันหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น
ฉันบังเอิญอยู่ข้างนอกที่สนามหลังบ้าน
และเห็นบางอย่างแปลกๆ ที่ฉันดูอยู่ 20 นาที
มันเป็นสีฟ้าโดยทั่วไป
ดูเหมือนจะมีลําแสงหมุนอยู่รอบๆ มัน
แล้วมันก็หยุด และมันก็อยู่ตรงนั้นเฉยๆ
แล้วมันก็ลดระดับลงมาใกล้เส้นขอบฟ้าจริงๆ
เราจอดรถติดไฟแดง
และฉันเห็นวัตถุตรงเข้ามาหาเรา
แต่ดูไม่ออกว่ามันคืออะไร
ฉันบอก "ดูสิ" มันต่ํามาก อยู่เหนือเสาไฟจราจรแค่นั้นเอง
แต่ไม่มีเสียงเครื่องยนต์เลย
และมันมีแสงสว่างจ้าอยู่ข้างใต้
สว่างจนเรามองมันนานๆ ไม่ได้
วิทยุเริ่มรวน และเราสติแตก
และเราพูดว่า "นี่มันอะไรกัน ไอ้นั่นมันคืออะไร"
วิธีเดียวที่ฉันจะอธิบายได้คือ มันพุ่งไปทางเหนือและหายไป
ความเร็วสูงมาก แบบว่า ฟิ้ว หายไปเลย
เราก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ทุกอย่างมารวมกันในช่วงเวลาเดียวกัน เย็นวันเดียวกัน
เราไม่รู้ว่าเราเห็นอะไร แต่เราเห็นแสงไฟจากมัน
ฉันกลับเข้าไปในบ้าน แล้วบอกพ่อแม่ฉัน
และพวกเขาบอกฉันแบบนี้
"เราจะไม่บอกใครเรื่องนี้ พวกเขาจะคิดว่าลูกเป็นบ้า"
สมัยนั้นคนมองเรื่องนั้นกันแบบนั้น
ทุกคนพูดว่า
"ฉันจะไม่บอกใคร พวกเขาไม่เชื่อเราหรอก"
"และพวกเขาจะล้อเรา"
และเราก็ให้สัญญากันว่าจะไม่มีใครพูดอะไรถึงมัน
ฉันคิดว่าคนรู้สึกกระวนกระวายใจ
และกังวลว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับพวกเขา
ไม่ว่าพวกเขาจะเชื่อหรือไม่ มันก็เป็นเรื่องต้องห้าม
พวกเขาไม่สามารถเชื่อมโยงมัน กับสิ่งที่อยู่ในคัมภีร์ไบเบิล
หรือเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่พระเจ้าสร้าง
พ่อเป็นคนเคร่งศาสนามาก
พ่อกับแม่ของพ่อเลี้ยงมาแบบนั้น
และพ่อก็เลี้ยงผมมาแบบเดียวกันเป๊ะ
พ่อหันไปพึ่งศรัทธา
เพราะรู้ว่าพระเจ้า จะไม่มอบอะไรที่พ่อรับไม่ได้ให้พ่อ
ผมเชื่อในพระเจ้าจริงๆ
และผมคิดว่าพระเจ้า ในความยิ่งใหญ่ทั้งหมดของพระองค์
ไม่ได้เพียงแค่สร้างโลกเล็กๆ ใบนี้เท่านั้น
แต่ทรงสร้างทั้งจักรวาล
มีพยานบางคนที่ออกมาหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น
หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นนานมาก
ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าคนยังสนใจอีกไหม
เกี่ยวกับสิ่งที่คนพูดถึงพวกเขา
เราเป็นใครถึงได้พูดว่า พระเจ้าไม่ได้สร้างอย่างอื่นที่อยู่ข้างนอกนั่น
ผมจําได้ว่ารายการเดอะทูไนท์โชว์ และสื่อระดับประเทศอื่นๆ
ที่ให้ความสนใจเหตุการณ์นี้
เรื่องราวมันน่าทึ่งมาก
ที่ผู้ชายธรรมดาสองคน คนงานอู่ต่อเรือ
ไปตกปลากันสักพักหลังเลิกงาน
แล้วจู่ๆ สิ่งที่เกิดขึ้นก็เปลี่ยนชีวิตพวกเขาไปเลย
หลังจากเรื่องนี้ถูกเปิดเผย
ชาร์ลีกับคาลวินก็ถูกสื่อขอสัมภาษณ์อย่างท่วมท้น
สํานักข่าวและรายการทีวี
ต่างก็อยากให้พวกเขา มาเล่าประสบการณ์และทํากําไรจากมัน
พ่อไปออกทีวีหลายรายการ
เขาไปออกรายการจอห์นนี่ คาร์สัน ดิ๊ก คาเวตต์ และทูเทลเดอะทรูธ
ข้อแรก คุณมีพลังที่จะขัดขืน หรือควบคุมตัวเองไหม
หรือคุณเหมือนโดนสะกดจิตอยู่
ผมไม่มีอํานาจที่จะขัดขืนครับ ไม่
โอเค
ชาลส์ ฮิกสันตัวจริง ช่วยยืนขึ้นหน่อยได้ไหมครับ
เรื่องราวของยูเอฟโอสามารถทําเงินให้ได้
และชาร์ลีเอง
ก็ไม่พลาดโอกาสที่จะเล่าเรื่องการลักพาตัว
(คํากล่าวอ้างของพวกเขา มีแรงจูงใจจากชื่อเสียงและเงินทองรึเปล่า)
ชาลส์ ฮิกสันกําลังเตรียม ที่จะเล่าเรื่องของเขาบนเวที
ต่อหน้าผู้ชม เพื่อเงิน
ฮิกสันร่วมมือกับกลุ่มนักสะกดจิตและคนทรง
เพื่อการปรากฏตัวอย่างต่อเนื่อง
ค่าตั๋วอยู่ที่ห้าและสิบดอลลาร์
เวลาที่เขาไม่ยุ่งกับการปรากฏตัว
หรือออกรายการทอล์กโชว์ทางวิทยุและโทรทัศน์
หรือโปรโมตเพลงของเขา
ฮิกสันจะเขียนหนังสือ เขาเขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ของเขา
พ่อผมไปให้สัมภาษณ์และอะไรแบบนั้นทั่วประเทศ
และผมอยากให้คุณรู้
ว่าพ่อไม่ได้ประโยชน์อะไร จากเรื่องนี้... แม้แต่นิดเดียว
พ่อแค่ขอให้คนพวกนี้
จ่ายให้พ่อตามที่พ่อต้องเสียรายได้ จากการทํางานหนึ่งวันไป
ชาร์ลี ผม... หมดความมั่นใจในตัวเขา
เพราะเราตกลงกัน ผมกับเขา ว่าจะไม่บอกใคร
และเขา... ผมรู้สึกว่าเขาบอกคนทั้งโลกเลย
ผมเลยไม่มีใคร ที่นี่ผมรู้สึกเหมือนไม่มีใครเลย
ผมเคยมีคนมากมายนะ
แต่ไม่รู้สึกว่ามีคนที่ผมคุยด้วยได้
สื่อมวลชนมากันเต็มไปหมด
มันเริ่มรบกวนพ่อ
และพ่อถูกดึงไปทางนี้ที ดึงไปทางนั้นที
และใครก็ตามที่ดูรายการทูเทลเดอะทรูธ
พวกเขาจะดูออกและดูอากัปกิริยาของพ่อ และบอกได้ว่ามันทําให้พ่อเหนื่อยล้ามาก
พ่อไม่ใช่ชาร์ลีคนเดิม
คุณฮิกสันออกสื่อและพบเห็นได้บ่อยมาก หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น
แต่คุณพาร์คเกอร์ มีปัญหาทางอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด
ซึ่งเป็นผลจากเหตุการณ์นั้น และค่อนข้างหลบเลี่ยงความสนใจจากสื่อ
ฉันคิดว่าเขามีปัญหา กับการทําความเข้าใจมันด้วยตัวเอง
เขาตั้งคําถามเกี่ยวกับตัวเองอยู่ในใจ
ฉันไม่รู้ว่าคุณทําไม่ได้ได้ยังไง
เขาอยากอยู่ให้ห่างจากสายตาผู้คน
เพราะนึกออกไหม คุณไม่มีทางรู้หรอกว่า คนอื่นจะปฏิบัติยังไงกับคุณ
หลังจากเกิดเรื่องแบบนี้
ฉันจําได้ว่าคุณคาลวินเล่าให้ฉันว่า เขาไปงานศพที่นี่ ในท้องถิ่น
และมีคน... จําชื่อเขาได้
และเดินเข้าไปหาเขาและถามว่า "คุณคือ... คาลวิน พาร์คเกอร์ใช่ไหม"
และเขาตอบว่าใช่
แต่เขาบอกว่าเขาไม่ได้อยู่ในงานนาน
เขาบอกว่ามีคนโศกเศร้า มีคนจากไป
และเขาบอกว่าเขากับภรรยาก็แค่ขึ้นรถไป ออกจากงานและกลับบ้าน
มีหลายคนตามเราไปที่รถด้วยนะ
เราเลยหนีพวกเขามา แล้วก็เดินทางกลับบ้าน
และหลังจากนั้นไม่นาน ในปี 2018
นั่นคือตอนที่เขาเริ่มเปิดใจพูดถึงเรื่องนั้นกับฉัน
ฉันรู้ว่าสิ่งที่เขารู้สึกคือความบอบช้ํา
แต่ฉันไม่รู้ว่ามากแค่ไหน
นึกออกไหม มีบางอย่างมาจากสิ่งที่เราไม่รู้จัก
และพวกมันจับคุณไป และ... พวกมัน... กระทุ้งและตรวจสอบ
และคุณไม่รู้ว่าคุณจะอยู่หรือตาย
ฉันว่าสมัยนั้นไม่มีใครรู้จริงๆ ว่าควรคิดยังไง
คนที่บอกว่าเห็นแสงไฟ บอกว่าพวกเขากลัว
พวกเขากลัวว่าถ้าพวกเขาออกมา และยอมรับว่าเห็นมัน
พวกเขาจะถูกรังเกียจด้วย
คุณเชื่อทันทีเลยรึเปล่าคะ
ผมไม่แน่ใจ อาจจะไม่ ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่น่ะ
แต่บันทึกลับของคนสองคนที่เกี่ยวข้อง
นั่นใช้เวลานานมากกว่าจะทําให้คนรู้ว่า
นี่อาจจะเป็นเหตุการณ์จริง
ฉันคิดว่าพวกมันอาจทําร้ายเราได้จริงๆ
ผมอายเพราะไม่มีใครเชื่อเรา
ชีวิตนี้ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อนเลย
ช่วงต้นปี 2020 บันทึกถูกเปิดเผย
ซึ่งทําให้หลายคนเชื่อถือ เรื่องราวของชาร์ลีกับคาลวินมากขึ้น
คืนที่พวกเขาแจ้งว่าถูกจับตัวไป
เจ้าหน้าที่ตํารวจปาสคากูลา บันทึกเสียงพวกเขาไว้โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว
ตอนที่นายอําเภอพาชาร์ลีกับคาลวิน กลับเข้าไปอยู่ในห้องนั้นกันตามลําพัง
เขาวางเครื่องอัดเสียงไว้ในลิ้นชัก หรือใต้โต๊ะนี่แหละ
แต่นั่นแหละ เขาแอบอัดเสียงไว้
คุณได้ยินเรื่องแบบนั้น แต่คุณไม่อยากเชื่อหรอก
นายได้ยินมัน แต่ฉันรู้ คาลวิน ฉันรู้
- ผมเกือบตายไปแล้วจริงๆ - ฉันก็กลัวแทบตายเหมือนกัน ไอ้หนู
พวกเขาพาสองคนนี้กลับเข้าไป อยู่ในห้องนั้นตามลําพังและปล่อยพวกเขาไว้
นั่นเป็นโอกาสดีที่จะพูดว่า "คุณคิดว่าพวกเขาเชื่อเราเหรอ"
"เราอาจจะต้องพูดความจริงนะ"
แต่เรื่องราวก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
นี่ผมนอนร้องไห้แล้วนะ
เออ ฉันรู้
ผมอายเพราะไม่มีใครเชื่อเรา
ฉันคิดว่าพวกมันอาจทําร้ายเราได้จริงๆ
ผมสลบไป และนั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมสลบ
แต่นายทําให้คนเชื่อไม่ได้หรอก
ผมไม่เข้าใจประตูบ้านั่นเลย คุณเห็นประตูบานนั้นที่เลื่อนเข้ามาเองไหม
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
คุณได้ยินความกลัวในน้ําเสียงของพวกเขา และความจริงใจ
โดยเฉพาะที่คาลวินพูดว่า...
บอกได้เลยว่าเขากลัวจะแย่แล้ว
พวกเขาเชื่อหมดใจว่า สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขาคือความจริง
หลายปีต่อมา คาลวินอ้างว่าพวกนั้นมาเยือนอีกครั้ง
และไม่เหมือนก่อนหน้านั้น
คาลวินเล่าการเผชิญหน้า ครั้งที่สองของเขาแบบหมดเปลือก
ด้วยความพยายาม ที่จะจัดการกับประสบการณ์ของเขา
วันนี้คุณคิดยังไงกับเรื่องใหญ่ขนาดนี้ที่เกิดขึ้นกับคุณ
ตอนนี้จิตใจผมมั่นคงกว่าที่เคยเป็นมาตลอดชีวิต
และผมรับมือเรื่องนี้ได้... ในท่าทีที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
การพูดถึงมัน เหมือนช่วยทําให้เขาโล่งใจขึ้นหน่อย
นึกออกไหม มันไม่ดีสําหรับใครหรอก
การเก็บอะไรไว้ในใจนานขนาดนั้น
อาจจะมีบางคนที่ยังคิดว่าเขาบ้า
แต่รู้ไหมว่าอะไรที่เจ๋ง เขาไม่แคร์อีกต่อไปแล้ว
บอกตามตรง ฉันคิดว่า การเล่าเรื่องของเขา ทําให้เขาเป็นอิสระ
ชาร์ลี ฮิกสันก็อ้างว่า ถูกมาเยือนเป็นครั้งที่สองในปี 1974 เช่นกัน
มีวันนึงพ่อนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ กําลังกินส้มอยู่
และพ่อบอกว่ามีความรู้สึกเหมือนมีอะไรจ้องพ่ออยู่
และพ่อบอกว่าพ่อหันไปดู
และมีพวกมันสองตัวยืนอยู่ข้างหลังพ่อ
และพวกมันไม่ได้เข้าใกล้มากกว่านั้น
และพ่อบอกว่ามันรู้สึกเหมือนเปิดวิทยุอยู่ในหัวพ่อ
บอกว่า "เราไม่ได้มาทําร้ายคุณ
และเราจะกลับมา"
พ่อบอกว่า แล้วอยู่ๆ พวกมันก็หายไป หายแว้บ เร็วแบบนั้นเลย
พ่อผมเป็นคนแรกๆ ที่ถูกยูเอฟโอจับตัวไป
พ่อไม่เคยเปลี่ยนคําพูดเลยจนวันตาย
มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยไม่ว่าจะยังไง และแค่นั้นก็ดีพอสําหรับผมแล้ว
คุณใช้ชีวิตปกติไม่ได้
เรื่องนี้มันติดอยู่ในใจลึกๆ ตลอด
เธอใช้ชีวิตผ่านเรื่องนี้มา ผมรู้ว่าเธอลําบาก
เธอไม่ค่อยได้รับความดีความชอบเท่าไหร่ ที่ยอมอดทนกับผมมาตลอด
จริงๆ แล้วผมทําไม่ดีกับเธอ
เพราะผมรอนานมากกว่าจะคุยเรื่องนั้นกับเธอ
สิบแปดปี
- ไม่ นานกว่านั้นอีก - นานกว่า 18 ปีนะที่รัก
ใช่
คุณจะเล่าเรื่องแบบนั้นให้คนที่รักฟังยังไงล่ะ
พวกเขาจะคิดว่าคุณงี่เง่าหรืออะไรทํานองนั้นน่ะสิ
นี่คือป้ายที่มอบให้กับพ่อผม และคาลวิน พาร์คเกอร์
ตรงข้ามกับจุดที่เกิดเหตุการณ์จริง
และผมภูมิใจกับมันมาก
และมันคือมรดกที่พ่อฝากไว้
ผมมองแบบนั้น
พ่อเป็นสุดยอดซูเปอร์แมนสําหรับผม
และผมคิดถึงเขามาก
ป้ายนี้ช่วยเยียวยาจิตใจได้
ไม่ใช่แค่เยียวยาชุมชนที่ฉันคิดว่าไม่เชื่อในตอนนั้น
แต่ยังช่วยเยียวยาคุณคาลวินเป็นพิเศษ
เราเลยจัดแจงเรื่องนั้น และเราทําให้มันเกิดขึ้น
คุณคาลวินประทับใจมาก
รู้สึกดีจริงๆ ที่คนทั้งเมืองยอมรับ
และผมคิดว่ามันเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
ผมบอกเวย์เน็ตต์ว่า
"เมื่อผมตายไป เอาอัฐิผมมาโปรยรอบๆ ป้ายนี่นะ"
เพราะผมมีป้ายอยู่ตรงนั้น และคนจะได้แวะมาเยี่ยมได้
ครอบครัวคุณชาร์ลีก็ไปที่นั่นเหมือนกัน
และพวกเขาได้มีโอกาสพูดถึงชีวิตตัวเอง
ที่เติบโตมากับเรื่องราวทั้งหมดนั้น
ประสบการณ์ของชาลส์ ฮิกสัน และคาลวิน พาร์คเกอร์
ไม่เหมือนใครเลย จนไม่สามารถมองข้ามมัน ว่าเป็นส่วนนึงของวัฒนธรรมของเราที่นี่ได้
ทุกวันศุกร์ที่สาม จะมีการจัดงานขึ้นในย่านใจกลางเมือง
วงดนตรี รถอาหาร...
และมีวันศุกร์นึงที่อุทิศให้กับ การลักพาตัวของเอเลี่ยน
ผมเชื่อว่าในฐานะเมือง เราต้องฉลองเรื่องนั้น
เรามาจากโลกอันไกลโพ้น
ตอนนี้ฉันมีตัวสีเขียวแบบเป่าลม
สูงเท่าตัวนี้เลย ฉันมี...
ที่จริงมีตัวนึงสูงกว่านี้
จนเราต้องมัดไว้กับเสาต้นนึง
พาฉันไปหาหัวหน้าของแก
มีหนึ่งตัวในแทบจะทุกงาน
แต่นี่คือรางวัลของฉัน
นี่คือปกของหนังสือเล่มแรกที่คุณพาร์คเกอร์เขียน
ฉันมีอันใหญ่กว่านี้ที่เขาเซ็นชื่อให้
และมีไม่กี่คนที่มี และบังเอิญฉันเป็นหนึ่งในนั้น
ฉันเลยภูมิใจมาก
นี่คือยุค 70 ต้นยุค 70
ยุคสมัยแตกต่างกัน
ฉันว่าเดี๋ยวนี้คนเปิดใจกันมากขึ้นแล้ว
สิ่งสําคัญคือ
พวกเขาเป็นแค่คนงานอู่ต่อเรือสองคน ที่ไม่ได้อยากเจอเรื่องนี้
และมันก็แค่เกิดขึ้น และไม่มีเหตุผลว่าทําไมมันถึงเกิดขึ้น
แต่ผมคิดว่ามันดีมาก ที่พวกเขาทั้งคู่สามารถออกมาพูดว่า
"ใช่ เรื่องนี้เกิดขึ้น ใช่ เราเป็นส่วนนึงของมัน"
"จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม แต่มันเกิดขึ้น"
ฉันไม่ได้ไม่เชื่อ ฉันตัดความเป็นไปได้ทิ้งไม่ได้
เวลาคิดถึงมัน...
และนี่อาจเป็นเหตุผลที่ ปาสคากูลาตอบสนองเหมือนมันเกิดขึ้นจริง
เวลาคุณคิดถึงมัน มันเปลี่ยนมุมมองคุณไปมากเลย
ถ้าคุณเชื่อจริงๆ ว่ามันเกิดขึ้น มันก็น่าจะเปลี่ยนชีวิตคุณทั้งชีวิตเลย
มันเปลี่ยนชีวิตพวกเขาแล้วแน่นอน
พ่อผมสงสัยมาตลอด ว่าทําไมพ่อถึงเป็นคนที่ถูกเลือก
พ่อไม่เข้าใจว่าทําไมพวกนั้นถึงจะอยาก...
พวกนั้นเลือกพ่อซึ่งเป็นแค่เด็กบ้านนอกคนนึง
พ่อคิดเรื่องนั้นบ่อยมาก
ถ้าผมจะโกหกเรื่องนี้ ถ้านี่เป็นเรื่องหลอกลวง
ผมจะพูดความจริงแน่นอน
คุณไม่อยากไปเจอพระเจ้าที่สร้างคุณขึ้นมา และ... แบกเรื่องโกหกไปหาพระองค์หรอก
ผมไม่ได้วางแผนไว้จริงๆ
ผมคิดว่าพระเจ้ามีเหตุผลในการทําสิ่งต่างๆ
ถ้ามันดีพอสําหรับพระองค์ มันก็ดีพอสําหรับผม
ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่แม่น้ํานั่นเมื่อหลายปีก่อน
แต่สําหรับชาร์ลีกับคาลวิน และคนอื่นๆ อีกหลายคนในปาสคากูลา
พวกเขาไม่สงสัยเลย
คุณมองไปบนท้องฟ้าในตอนกลางคืน...
ถ้าไม่มีแสงไฟ คุณก็จะเห็นดาวหลายพันดวง
เท่าที่รู้ตอนนี้ พวกเขายังหาจุดจบไม่ได้
ดังนั้นคุณบอกผมไม่ได้หรอก ว่าไม่มีบางอย่างอยู่ที่ไหนสักแห่งข้างนอกนั่น
และพ่อผมก็เชื่ออย่างนั้น
ผมรู้ว่ายังมีโลกอีกใบที่มีสิ่งมีชีวิตอยู่บนนั้น
และสักวันทุกคนจะรู้ ว่ามันเป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย
(ด้วยความระลึกถึงคาลวิน พาร์คเกอร์ ปี 1954 - 2023)
คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล