Pamiętam, jak w dzieciństwie
oglądałem film Wojna światów.
WOJNA ŚWIATÓW
Te wszystkie statki kosmiczne śmiertelnie mnie przeraziły.
Latały i strzelały w ludzi i budynki.
Mój tata powiedział mi:
„Synu, to tylko film.
Takie rzeczy nie istnieją naprawdę”.
Do czasu.
Dwóch miejscowych zgłosiło władzom nietypową sprawę.
Charles Hickson i Calvin Parker napotkali dziwny statek,
a trzy pozaziemskie istoty wciągnęły ich na pokład.
Prawie miałem zawał. Byłem o włos od śmierci.
Diabelnie się przeraziłem.
I tak miałem już piekło na ziemi,
a teraz jeszcze coś takiego.
Poprosiłem tatę, żeby mi o tym opowiedział.
Zaczął mówić
i nagle zauważyłem, że ma łzy w oczach.
Spytałem, co się stało.
Powiedział: „Wiele razy się w życiu bałem,
ale nigdy wcześniej nie byłem aż tak przerażony.
Bałem się, że mnie uprowadzą
i nikt się nie dowie, co się z nami stało”.
ARCHIWUM NIEWYJAŚNIONYCH SPRAW
Wieczorem 11 października 1973 roku
Charlie Hickson i Calvin Parker łowili ryby nad rzeką.
Twierdzą, że spotkali wtedy istoty pozaziemskie.
Przez 50 lat wiele osób zastanawiało się,
co naprawdę się wtedy wydarzyło.
TABLICA MOŻLIWOŚCI
CZY W PASCAGOULI DOSZŁO DO KONTAKTU Z OBCYMI?
Uwielbiam Missisipi.
Gwizdanie pociągów,
piwo korzenne Barq’s.
Tak się tu żyje. Tu mnie wychowano.
Nikt się nigdzie nie spieszy. Tak powinno się żyć.
Przeprowadziliśmy się z tatą do Pascagouli w 1969 roku.
Pascagoula była małą,
spokojną wioską rybacką
do czasu, aż zbudowano stocznię.
W Ingalls Shipbuilding rozpoczęto produkcję niszczycieli
dla marynarki w latach 50.
Potrzeba było pracowników, którzy zjeżdżali się z całego stanu.
Poziom przestępczości był bardzo niski.
W tamtych czasach można było
nie zamykać na noc okien ani drzwi.
Tata był moim najlepszym kumplem. Często chodziliśmy na ryby.
Świetnie łowił i działał mi tym na nerwy.
Wciągał na łódź jedną rybę za drugą, a ja nic.
Mogłem zakładać spławik i zarzucać tam, gdzie on,
a i tak nic nie łapałem.
Chadzaliśmy zbierać jeżyny i inne owoce.
Hodowaliśmy świnie i krowy. Robiliśmy wszystko.
Byliśmy samowystarczalni.
Calvin był moim kolegą ze szkoły.
Mieszkaliśmy niedaleko siebie.
Miał wtedy 18 lat, tyle co ja.
Jeździliśmy na biwaki z naszymi ojcami.
Byliśmy kumplami.
Mój tata pomógł mu dostać pracę w stoczni.
Pewnego dnia po pracy poszli razem na ryby
i tak znaleźli się nad rzeką.
Wtedy to wszystko się wydarzyło.
11 PAŹDZIERNIKA 1973 R.
Ryba właśnie złapała i zacząłem ją zaciągać.
Gdy się odwróciłem, zamarłem ze strachu.
Usłyszałem świst.
Jakiś statek zbliżał się do ziemi 20 metrów od nas.
Statek unosił się nad ziemią.
Nie wylądował, wisiał nad ziemią
i cały się świecił.
Wydawało się, że się zatrzymał.
Nagle otworzył się z jednej strony.
Patrzyłem jak zahipnotyzowany.
Liczyłem, że odleci.
Moglibyśmy pobiec do auta i zwiać stamtąd.
Nagle ze statku wyszły trzy istoty.
Nie dotknęły ziemi.
Dwie z nich podeszły do ojca, a jedna do Calvina.
Nie dostrzegłem u nich oczu.
Na środku miały coś, co można nazwać twarzą.
Coś im wystawało
w miejscu, gdzie u człowieka byłby nos.
Nie widziałem szyi. Głowa wyrastała im prosto z tułowia.
Nie mieli rąk, a raczej szczypce albo szpony.
Złapali tatę za rękę.
Mówił, że od tamtej chwili
nie mógł poruszyć oczami
ani nic powiedzieć.
Był jak sparaliżowany.
Jeden z nich złapał Calvina.
Widziałem, jak zwiotczał. Potem okazało się, że zemdlał.
Słyszałem brzęczenie, które wydawała jedna z tych istot.
Na pewno brzęczała ta jedna, którą widziałem.
Nie słyszałem pozostałych, bo po chwili zemdlałem.
Dwie z nich złapały mnie za ramiona po obu stronach.
Zabrały ich do statku kosmicznego.
Tata mówił, że czuł się jak wewnątrz żarówki,
tak było jasno.
Byłem sam. Czułem, jakby mijały wieki.
„Boże, pomocy. Gdzie jest Calvin? Co mu zrobili?”
Wtedy to zobaczyłem.
W ścianie pojawiło się coś, co przypominało wielkie oko.
Nie mogłem zamknąć oczu.
Oko się zbliżało. Zatrzymało się 15 cm ode mnie.
Wisiało tam przez chwilę,
a potem zaczęło przesuwać się po całym moim ciele.
Tata szacował, że spędził tam około pół godziny.
Mówił, że gdy go wypuścili,
odstawili go w miejsce, z którego go zabrali.
Calvin stał wtedy nad rzeką.
Z rękami wyciągniętymi w górę, jakby na coś patrzył.
Zanim do niego doszedłem, znów usłyszałem świst.
Zobaczyłem migające, niebieskie światła.
Statek zniknął niemal natychmiast.
W pierwszym odruchu chcieli wracać do domu.
W drodze doszli jednak do wniosku,
że powinni powiadomić o tym władze,
bo może obcy będą chcieli zaatakować Ziemię.
Dwóch mężczyzn przyszło do biura szeryfa między 20.30 a 21.
Byli bardzo zaniepokojeni, rozdrażnieni,
rozemocjonowani.
Tak przynajmniej słyszałem.
Nie widziałem tego na własne oczy.
W biurze szeryfa, Freda Diamonda,
czuliśmy się bardziej przesłuchiwani niż wysłuchani.
Nie wiedziałem, co zrobić, dokąd iść,
z kim się zobaczyć i komu powiedzieć.
W końcu postanowiłem nie mówić o tym nikomu.
Nie dowiedziałam się o tym od razu.
Dopiero po jakichś trzech dniach.
Słyszałam, że coś się stało.
Nie rozumiałam jednak wagi sytuacji,
póki nie zobaczyłam Calvina.
Chciałem ją chronić, ale nie wiedziałem jak.
To było w październiku.
W listopadzie wzięliśmy ślub.
Nie wiedziałem, jak to utrzymać w tajemnicy,
bo zaczęły o tym huczeć
wszystkie media.
„ZDUMIEWAJĄCE” UFO
Dwóch mężczyzn z Missisipi twierdzi, że zbadali ich kosmici.
Nie wiadomo, jak ta historia tak szybko wyszła na jaw.
Calvin uważał, że Charlie mógł ją wypuścić.
To, że szybko trafiła do ogólnokrajowych mediów,
było mocno zaskakujące.
UFO W MISSISIPI
BLISKIE SPOTKANIE
Przyjechali z Rolling Stone.
Nie pamiętam, żebym czytała ich artykuł.
BYLI TAK PRZERAŻENI, ŻE NIE MOGLI SIĘ RUSZYĆ
NOWE OBSERWACJE
Miałam 12 lat.
Pamiętam weekend, w którym temat wypłynął.
ROBOTYCZNE ISTOTY
Pojawił się nagłówek.
Szłam na nocowanie do koleżanki.
Pamiętam, że zapytałam ją,
czemu jej tata zasłania okna folią aluminiową.
Nie wiedziała, więc poszłam go spytać.
Powiedział, że to dlatego, żeby obcy nie dostali się nam do mózgów.
UFO już tu jest.
Wielu naukowców traktuje to poważnie.
Biuro szeryfa odebrało
w tamtym tygodniu jakieś trzy tysiące telefonów.
Dzwonili głównie ludzie wystraszeni, zaniepokojeni lub ciekawi.
Wśród mieszkańców zapanował chaos.
Wiem, jak wygląda odbieranie telefonów na policji.
Nie mam pojęcia, jak sobie poradzili.
U szeryfa i w siedzibie hrabstwa.
Wszędzie mrugały policyjne koguty. Ludzie się bali.
Początkowo mieliśmy to za żart.
Tym, którzy z nimi gadali, już nie jest do śmiechu.
Były dwie reakcje.
Jedni bali się być w nocy sami w domu.
Czapki z folii aluminiowej itp.
Inni zupełnie to odrzucali.
Większość ludzi w Pascagouli to zlekceważyła
i uznała, że to niemożliwe.
To było zbyt abstrakcyjne, żeby było prawdziwe.
Gdy poszłam do kościoła, od razu spytano mnie,
czy oni byli pijani.
Wiedziałem bez wątpienia, że tata mówił prawdę.
Wobec braku dowodów na porwanie Charliego i Calvina,
część mieszkańców miasta im uwierzyła, a część nie.
Mimo to nie zmienili swojej wersji wydarzeń.
CZY SPOTKANIE BYŁO WYTWOREM ICH WYOBRAŹNI?
Tata zawsze był wesoły i dużo się śmiał.
Po tym wydarzeniu jego radość zniknęła.
Widziałam to w jego oczach i na jego twarzy.
Jego umysł nieustannie pracował.
Wiem, że przez długi czas miał problemy ze snem.
Mama była śmiertelnie przerażona.
Ta sytuacja mocno ją dotknęła.
Miewał zimne poty.
Musiał zmieniać pościel dwa-trzy razy w ciągu nocy.
Od tych zimnych potów.
Nie był już później sobą, ja też nie.
Dzięki temu, że mój tata był starszy
i przeżył już swoje w Korei,
był na to lepiej przygotowany niż Calvin.
Kiedy Calvin wysiadł z auta
i ujrzałam go pierwszy raz, cztery dni po fakcie,
nie powiem, że do mnie podbiegł,
ale zbliżył się dość szybko.
Bardzo długo się przytulaliśmy.
Zauważyłam, że drżą mu usta.
Był bardzo rozedrgany i niespokojny.
Przebyłeś kilka załamań, zgadza się?
Dwukrotnie wylądowałem w szpitalu przez moje nerwy.
Wciąż miewam z nimi kłopoty.
Pojechaliśmy na izbę przyjęć i niemal rozniósł ją w pył.
Nie mógł sobie z tym poradzić.
Myślę, że to dlatego tatuś starał się nagłośnić tę sprawę.
Calvin nie chciał o tym rozmawiać.
Chciał jedynie o tym zapomnieć.
Naprawdę nie wiem, co się stało.
Ale po spotkaniu z panem Parkerem wiem,
że coś mu się przydarzyło.
Nie mam co do tego wątpliwości.
Pamiętasz, jak zobaczyłeś mnie
po tym, jak wysiadłeś z samochodu?
Tak, cieszyłem się, że cię widzę.
- Bardzo. - Długo się przytulaliśmy.
Tak.
Czułam, że nie chce mi o tym opowiadać. Nie nalegałam.
Nie chciałam go denerwować.
Dałam mu przestrzeń.
Czułam, że gdy będzie gotowy, żeby o tym porozmawiać,
zrobi to.
W latach 70. w tej okolicy była duża aktywność UFO.
Ludzie widywali obcych na całym wybrzeżu Missisipi.
Aktywność kosmitów była bardzo nasilona.
Tamtej nocy Calvin i Charlie łowili
nieopodal mostu zwodzonego na rzece Pascagouli,
nad którym w tamtych czasach nieustannie czuwał stróż mostowy.
CZY KTOŚ JESZCZE COŚ WIDZIAŁ?
Gdy zaczęłam badać tę sprawę, zastanawiało mnie to,
że mostowy niczego nie zauważył.
Było ich dwóch.
STRÓŻE MOSTOWI – MIEJSCE UPROWADZENIA
Na jednym ze zdjęć Charliego z miejsca połowu
widać w tle budkę stróżów.
Była niedaleko.
Czemu nic nie widzieli?
Skoro to było tuż obok, było bardzo jasno,
światła odbijały się w wodzie i tak dalej.
Czemu nic nie zauważyli?
Calvin i Charlie myśleli, że tylko oni coś widzieli.
Ale miejsce porwania
znajdowało się niedaleko stoczni i prywatnych posiadłości.
Były też inne osoby, które zaobserwowały coś 11 października.
Byłem w domu.
Wyszedłem o zmierzchu z moją dziewczyną.
Gdy wsiadłem do auta,
zobaczyłem po tej stronie rzeki dziwne światła.
Były bardzo jasne i białe jak lampy ledowe.
A wtedy jeszcze takich nie było.
Myślałem, że to jakiś wielki samolot,
ale tu nie ma gdzie wylądować.
Gdy wjechaliśmy na most, światła stały się jeszcze jaśniejsze.
Były nad starą częścią stoczni, na południe od mostu.
Z najwyższego punktu mostu widziałem, że się nie poruszały.
Byłam wtedy w ogródku
i przez 20 minut obserwowałam coś dziwnego.
To było coś niebieskiego.
Krążył wokół tego rząd świateł.
Potem zatrzymał się w miejscu
i zaczął się zniżać nad horyzontem.
Zatrzymaliśmy się na czerwonym świetle.
Widziałam, że zbliża się do nas jakiś obiekt,
ale nie wiedziałam, co to.
Powiedziałam: „Spójrz”. Leciał nisko, tuż nad latarniami.
Nie było słychać silnika.
Pod spodem było światło tak jasne,
że nie dało się na nie długo patrzeć.
Radio zaczęło przerywać.
Przestraszyliśmy się.
Zastanawialiśmy się, co to może być.
Na koniec to coś wystrzeliło na północ i zniknęło.
Z bardzo dużą prędkością.
Też nie wiedzieliśmy, co to.
Wszystko wydarzyło się tego samego wieczoru.
Nie wiem, co to było, ale widzieliśmy światła.
Wróciłam do domu i powiedziałam rodzicom.
Powiedzieli mi,
żebym nikomu o tym nie mówiła, bo wezmą mnie za wariatkę.
Tak się wtedy postrzegało takie sprawy.
Wszyscy mówili:
„Nikomu nie powiem. Nie uwierzą nam.
Będą się z nas nabijać”.
Zawarliśmy niepisaną umowę,
że nie będziemy o tym opowiadać.
Myślę, że ludzie byli niespokojni
i martwili się o to,
co pomyślą o nich inni.
Czy w to wierzyli, czy nie, był to temat tabu.
Nie mogli odnieść tego do Biblii.
To nie była część boskiego stworzenia.
Tatuś był bardzo religijny.
Tak go wychowali jego rodzice.
Mnie też wychował w ten sam sposób.
Szukał ukojenia w wierze,
bo wiedział, że Bóg nie obarczy go czymś, czego by nie udźwignął.
Wierzę w Boga.
Myślę, że Bóg, w swojej wielkości,
stworzył nie tylko nasz mały świat,
ale wszystkie światy.
Niektórzy świadkowie ujawnili się
długo po fakcie.
Dziś ludzie już nie przejmują się tak bardzo tym,
co mówią o nich inni.
Skąd możemy wiedzieć, czy Bóg nie stworzył innych światów?
Pamiętam, że The Tonight Show i inne ogólnokrajowe media
podchwyciły ten temat.
To niesamowita historia,
że dwóch zwykłych pracowników stoczni
poszło na ryby po pracy
i spotkało ich coś, co odmieniło ich życia.
Po upublicznieniu historii
Charlie i Calvin dostali mnóstwo zaproszeń do mediów.
Wiadomości i programy telewizyjne
chciały ich gościć i czerpać zyski z ich historii.
Tata wystąpił w kilku programach.
Był u Johnny’ego Carsona, Dicka Cavetta i w programie Powiedz Prawdę.
Panie numer jeden, czy był pan w stanie stawiać opór,
czy był pan jak zahipnotyzowany?
Nie dałem rady stawiać oporu.
Dobrze.
Niech wstanie prawdziwy Charles Hickson.
Na historii o UFO można było nieźle zarobić.
Szczególnie Charlie
wykorzystywał każdą okazję, żeby ją opowiedzieć.
CZY MOTYWOWAŁA ICH ŻĄDZA SŁAWY I PIENIĘDZY?
Charles Hickson zamierza opowiadać swoją historię
przed publicznością za pieniądze.
Przygotowuje szereg wystąpień z grupą hipnotyzerów i jasnowidzów.
Bilety kosztują pięć albo dziesięć dolarów.
Kiedy Hickson akurat nie występuje,
nie opowiada swojej historii w radiu lub telewizji,
pisze książkę o swoich doświadczeniach.
Tata objechał cały kraj, żeby udzielać wywiadów.
I chcę podkreślić,
że nie czerpał z tego żadnych korzyści.
Prosił tylko o zapłatę
wysokości swojej dniówki w pracy.
Straciłem zaufanie do Charliego,
bo ustaliliśmy, że nie będziemy o tym opowiadać,
a on nie dotrzymał słowa.
Czułem się bardzo osamotniony.
Było wokół mnie wielu ludzi,
ale z nikim nie mogłem naprawdę porozmawiać.
Tacie zaczęło przeszkadzać, że media były wszędzie.
Wymagały od niego nieustannych podróży.
Każdy, kto oglądał Powiedz Prawdę,
widział po jego zachowaniu, jak wiele go to kosztowało.
Nie był już tą samą osobą.
Po incydencie pan Hickson wiele opowiadał o swoich przejściach,
a pana Parkera dotknęły ciężkie problemy emocjonalne,
wskutek których unikał rozgłosu.
Trudno mu było pojąć, co się wydarzyło.
Kwestionował swoje własne przeżycia.
Ciężko się temu dziwić.
Nie garnął się do występów publicznych.
Nigdy nie wiadomo,
jak ludzie zareagują na coś takiego.
Pamiętam, jak Calvin opowiadał mi, że był kiedyś na pogrzebie
i ktoś rozpoznał go po nazwisku,
podszedł do niego i spytał,
czy to on.
Potwierdził, ale nie został tam długo.
Ktoś umarł, ludzie byli w żałobie.
Wsiedli z żoną do samochodu i wrócili do domu.
Kilka osób poszło za nami do auta.
Uciekliśmy od nich i wróciliśmy do siebie.
Niedługo potem, w 2018 roku,
Calvin zaczął się przede mną otwierać.
Wiedziałam, że zmaga się z traumą,
ale nie wiedziałam, jakiego kalibru.
Pojawiło się coś nieznanego,
porwało go,
badało i obserwowało.
Nie wiedział, czy to przetrwa.
Chyba nikt wtedy nie wiedział,
co o tym myśleć.
Ci, którzy widzieli światła,
mówili, że się bali.
Bali się, że jeśli przyznają, że też coś widzieli,
zostaną zdyskredytowani.
Od razu pan w to uwierzył?
Nie pamiętam, chyba nie. Byłem wtedy młody.
Jednak tajne nagranie dwóch zaangażowanych
w dużej mierze uzmysłowiło ludziom,
że prawdopodobnie to wszystko wydarzyło się naprawdę.
Mogli nam zrobić krzywdę.
Głupio mi, bo nikt nam nie wierzy.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
ROZMOWA O PORWANIU
Na początku 2020 r. pojawiło się nagranie,
które według wielu dodawało wiarygodności historii Charliego i Calvina.
W dniu, gdy zgłosili porwanie,
policjanci z Pascagouli nagrali ich bez ich wiedzy.
Szeryf zostawił Charliego i Calvina samych w pokoju
i umieścił dyktafon w szufladzie albo pod biurkiem.
Gdzieś go ukrył.
Słyszałem o takich rzeczach, ale nie wierzyłem w to.
Wiem, Calvin.
- Byliśmy o krok od śmierci. - Też byłem przerażony.
Zostawili ich samych w pokoju.
Mogli wtedy powiedzieć: „Myślisz, że nam uwierzyli?
Musimy dopracować szczegóły”.
Ale nie zmienili opowieści.
Nie mogę przestać płakać.
Wiem.
Głupio mi, bo nikt nam nie wierzy.
Mogli nam zrobić krzywdę.
Zemdlałem po raz pierwszy w życiu.
Nikogo nie zmusimy, żeby nam uwierzył.
Nie wiem, w jaki sposób te drzwi same się pojawiły.
Ja też nie wiem.
W ich głosach słychać było strach i szczerość.
Zwłaszcza gdy Calvin powiedział...
Słychać, że był przerażony.
Byli przekonani, że to, co ich spotkało, wydarzyło się naprawdę.
Po latach Calvin twierdził, że odwiedzili go ponownie.
Tym razem
chętnie opowiadał o tym spotkaniu
i próbował je przepracować.
Jak się czujesz z tym, że przydarzyło ci się coś takiego?
Jestem bardziej stabilny psychicznie niż kiedykolwiek wcześniej.
Poradzę sobie z tym
w dojrzały sposób.
Opowiadanie o tym przynosiło mu ulgę.
Nikomu by nie służyło
trzymanie czegoś w sobie przez tak długi czas.
Niektórzy pewnie wciąż mają go za wariata, ale najważniejsze,
że jego to nie obchodzi.
Myślę, że opowiedzenie tej historii dało mu wolność.
Charlie Hickson też twierdził, że odwiedzili go drugi raz,
w 1974 roku.
Pewnego dnia siedział pod drzewem i jadł pomarańczę,
gdy poczuł, że jest obserwowany.
Rozejrzał się dookoła
i zobaczył za sobą dwóch z nich.
Nie zbliżyli się do niego.
W głowie usłyszał, jakby radio mówiło:
„Nie zrobimy ci krzywdy.
Wrócimy tu jeszcze”.
A potem zniknęli szybko jak mrugnięcie oka.
Mój tata był jedną z pierwszych osób porwanych przez UFO.
Nie wyparł się tego aż do śmierci.
Nic nie skłoniło go do zmiany narracji.
To mi wystarczy, by mu wierzyć.
Nie mogę żyć normalnie.
Zawsze w tyle głowy o tym pamiętam.
Ona przeżyła to wszystko ze mną. Musiało być jej trudno.
Nie wiem, jak wynagrodzić jej to, że cały czas jest przy mnie.
Nie postąpiłem słusznie,
zwlekając tak długo z opowiedzeniem jej o tym.
Osiemnaście lat.
- Nie, więcej. - Ponad 18, kochanie.
Tak.
Jak miałem opowiedzieć coś takiego ukochanej osobie?
Pomyślałaby, że zgłupiałem.
To tablica poświęcona mojemu tacie i Calvinowi Parkerowi.
Stoi na wysokości miejsca, w którym doszło do spotkania.
Jestem z niej dumny.
To jest
w moich oczach pomnik ku jego czci.
Mój tata był dla mnie Supermanem.
Bardzo za nim tęsknię.
Tablica przyniosła uzdrowienie
nie tylko społeczności, która wcześniej im nie wierzyła,
a przede wszystkim panu Calvinowi.
Postanowiliśmy więc ją postawić.
Pan Calvin był zachwycony.
Cieszę się, że miasto zrobiło ten gest.
Uważam, że to duży zaszczyt.
Powiedziałem Waynette:
„Kiedy umrę, rozrzuć moje prochy dookoła tablicy”.
Dzięki temu ludzie będą mnie odwiedzać.
Rodzina pana Charliego też była na odsłonięciu.
Mieli okazję, żeby opowiedzieć o swoim życiu
i dorastaniu w kontekście tej historii.
To, co spotkało Charlesa Hicksona i Calvina Parkera,
jest tak wyjątkowe, że wpisało się w naszą lokalną kulturę.
W trzeci piątek miesiąca w centrum miasta odbywa się piknik.
Muzyka, jedzenie.
W tym roku jeden z piątków jest poświęcony porwaniu przez kosmitów.
Miasto musi uczcić rocznicę tego wydarzenia.
Pochodzimy z odległego świata.
Mam też takie dmuchane, zielone.
Równie duże.
Jeden jest nawet jeszcze większy.
Musimy je przymocować do słupa.
Gdzie jest wasz przywódca?
Każda instytucja ma swojego.
Oto moja nagroda.
To okładka pierwszej książki pana Parkera.
Mam też większe, z autografem.
Byłam jedną z niewielu osób, które je dostały.
Byłam z tego bardzo dumna.
To się wydarzyło na początku lat 70.
Czasy były inne.
Teraz ludzie są bardziej otwarci.
Sedno sprawy jest takie,
że tych dwóch stoczniowców o nic się nie prosiło,
a coś im się przydarzyło bez żadnej przyczyny.
Dobrze, że obaj dojrzeli do tego, żeby przyznać:
„Tak było. Spotkało nas to.
Wierzcie lub nie, ale to się stało”.
Nie powiem, że nie wierzę, Nie mogę tego wykluczyć.
Reakcja mieszkańców Pascagouli wynikała pewnie z tego,
że jeśli to prawda, nic już nie będzie takie samo.
Temu, kto naprawdę im uwierzy, odmieni się całe życie.
Im się odmieniło.
Tata zawsze się zastanawiał, czemu wybrali właśnie jego.
Nie rozumiał, czemu chcieli
poznać jego, starego gościa z prowincji.
Dużo o tym myślał.
Gdyby to miało być kłamstwo lub żart,
już dawno bym się przyznał.
Nie zabrałbym ze sobą do grobu takiego ciężaru.
Nie oczekiwałem tego.
Bóg ma swoje powody, żeby sprowadzać na nas różne sytuacje.
Skoro ta przytrafiła się mnie, musiało tak być.
Kto wie, co naprawdę wydarzyło się lata temu na tej rzece?
Charlie, Calvin i wielu innych mieszkańców Pascagouli
nie mają wątpliwości.
Gdy się spojrzy w nocne niebo
z dala od świateł, można zobaczyć tysiące gwiazd.
Nawet jeszcze nie wiemy, gdzie się kończą.
Nie można wykluczyć, że ktoś gdzieś jest.
Mój tata w to wierzył.
Wiem, że istnieje życie w innych światach.
Kiedyś nikt już nie będzie w to wątpił.
PAMIĘCI CALVINA PARKERA 1954 – 2023
Napisy: Zofia Sław