Naaalala ko 'yong isang gabi no'ng bata ako,
nanonood ako ng War of the Worlds.
Takot na takot ako no'n dahil sa mga spaceship.
Paikot-ikot sila, tinitira 'yong mga tao, 'yong mga bahay.
Sabi ng tatay ko,
"Anak, pelikula lang 'yan."
Sabi niya, "Di totoo ang mga ganyan."
Hanggang isang araw...
Dalawang lalaki ang lumapit sa pulisya na may kakaibang kuwento.
Ayon kay Charles Hickson at Calvin Parker,
isang kakaibang sasakyan ang pababa sa fishing site
at isinakay sila rito ng tatlong kakaibang nilalang.
Muntik na akong atakihin sa puso. Akala ko mamamatay na 'ko.
Takot na takot din ako, iho.
Sobra na ang pahirap sa akin ng mundo,
tapos ngayon pagdadaanan ko pa 'to.
Sabi ko, "Tay, ikuwento mo ang nangyari no'ng gabing 'yon."
Nagkuwento siya,
tapos bigla kong napansin na naluluha siya.
Sabi ko, "Tay, ano 'yon?"
Sabi niya, "Anak, nakaramdam na ako ng takot,
pero ngayon lang ako natakot nang ganito."
Takot na takot ako na baka kunin nila kami dito,
tapos walang nakakaalam ng nangyari sa amin.
MAS DUMAMI ANG MGA TANONG
Noong gabi ng October 11, 1973,
namimingwit sa ilog si Charlie Hickson at si Calvin Parker
nang diumano'y nakaranas sila ng kakaibang pangyayari.
Sa loob ng 50 taon, marami ang nagtanong,
"Ano ang nangyari nang gabing iyon?"
MGA POSIBLENG NANGYARI
DUMALAW BA ANG MGA ALIEN SA PASCAGOULA?
Gusto ko ang lahat sa Mississippi.
'Yong busina ng tren,
'yong Barq's root beer.
'Yon ang buhay na kinalakihan ko.
Hindi kami nagmamadali.
Gano'n ang pamumuhay doon.
Lumipat kami ng tatay ko sa Pascagoula no'ng 1969.
Maliit at tahimik na fishing village ang Pascagoula
hanggang sa itinayo ang pagawaan ng barko.
Gumagawa ang Ingalls Shipbuilding ng mga destroyer
para sa US Navy no'ng dekada '50
at kailangan nila ng mga tao,
kaya kumuha sila ng mga tao sa buong Mississippi.
Napakababa ng bilang ng krimen.
No'ng mga panahong 'yon.
puwede kang matulog nang nakabukas ang mga bintana at pinto.
Best friend ko si Tatay.
Lagi kaming namimingwit ng isda.
Marunong mamingwit si Tatay. At lagi niya akong ginagalit.
Ang dami niyang nabibingwit,
tapos ako ni isa wala.
Nilalapit ko na 'yong pamingwit ko sa kanya,
wala pa rin akong nabibingwit.
Namimitas kami ng mga dewberry at kung ano-ano pa.
Nag-aalaga kami ng mga baboy at baka. Lahat, ginagawa namin.
Nabuhay kami na kami lang.
Sabay kaming pumasok ni Calvin sa eskuwela.
Malapit lang ang mga bahay namin.
Pareho kaming 18 no'ng mga panahong 'yon.
Si Calvin, 'yong tatay niya, tatay ko, nagka-camping kami.
Lagi kaming magkakasama.
Tinulungan siya ni Tatay magkatrabaho sa pagawaan ng barko.
Isang araw, nagplano silang mamingwit pagkatapos ng trabaho,
kaya sila napunta sa ilog.
At doon nangyari ang lahat.
Kabibingiwit ko lang no'n ng isda at hinihila ko na.
Paglingon ko, halos manigas ako sa takot.
Nakarinig ako ng tunog.
Mga 18 o 21 metro ang layo, may sasakyang papalapit sa lupa.
Sabi niya nakalutang daw 'yon.
Hindi raw nakasayad sa lupa,
tapos may mga ilaw.
Parang bigla na lang tumigil.
Tapos biglang bumukas 'yong isang dulo.
Parang natulala ako.
Baka aalis din 'yon.
Tapos tatakbo kami papunta sa kotse para makaalis.
Tapos biglang may lumabas na tatlong nilalang.
Di sila nakasayad sa lupa.
'Yong dalawa, lumapit kay Tatay, 'yong isa kay Calvin.
Wala silang mga mata.
Merong nasa gitna na parang mukha nila.
Parang may nakalabas do'n sa puwesto kung nasaan 'yong ilong natin.
Wala akong nakitang leeg. Parang nakapatong lang sa katawan.
Wala ring kamay tulad natin. Parang mga sipit ang meron sila.
Hinawakan si Tatay sa braso.
Tapos sabi niya di na raw niya maigalaw ang mga mata niya.
Hindi raw siya makapagsalita.
Nanigas daw siya.
Hawak si Calvin no'ng isa sa kanila.
Nakita kong nanlambot siya, hinimatay pala siya.
Parang umuugong 'yong tunog.
Isa lang ang gumawa no'n. Parang, "Hum." Gano'n lang.
'Yong nakita kong isa ang gumawa.
'Yong iba di ko na nakita kasi hinimatay na 'ko.
Dalawa 'yong humawak sa mga braso ko, magkabilaan.
Sinakay daw sila Tatay sa spacecraft.
Sabi ni Tatay, para ka raw nasa loob ng bumbilya.
Sobrang liwanag daw.
Ang tagal kong mag-isa lang do'n.
"Diyos ko, tulungan Mo kami. Ano'ng ginawa nila kay Calvin?"
Tapos nakita ko.
Parang may malaking mata na lumalabas galing sa pader.
Pumikit ako pero di ko magawa.
Palapit nang palapit 'yong mata hanggang sobrang lapit na sa mukha ko.
Ilang saglit ding nasa mukha ko 'yong mata,
tapos gumalaw pababa sa katawan ko, tapos pabalik sa buong katawan ko.
Tantiya ni Tatay mga kalahating oras siya do'n.
Sabi niya, "No'ng inilabas nila ako,
binalik nila ako sa lugar kung saan nila ako kinuha."
Tapos sabi niya, "Nakatayo si Calvin sa may ilog..."
Nakataas 'yong mga braso niya. Parang may tinititigan siya.
Bago pa ako makalapit sa kanya, narinig ko na naman 'yong tunog.
Paglingon ko, nakita ko 'yong mga kumikislap na ilaw.
Tapos bigla na lang nawala 'yong sasakyan.
Ang unang naisip nila, sumakay sa kotse at umuwi.
Papunta na sila sa kotse tapos sabi nila,
"Kailangang sabihin natin 'to sa mga pulis.
Baka may gusto nang sumakop sa atin."
Dalawang lalaki ang nagpunta sa station bandang 8:30, 9:00.
Maligalig sila, takot,
gustong umakyat sa pader, nagwawala, umiiyak.
'Yon lang ang alam kong nangyari.
Kung nakita ko ang nangyari, ewan ko.
Sa sheriff's department, si Fred Diamond, parang...
interogasyon agad sila imbes na makinig.
Di ko alam ang gagawin ko, saan ako pupunta,
kung sino'ng hahanapin ko o sasabihan ko.
Nagdesisyon ako na di ko sasabihin kahit kanino.
Hindi ko agad nalaman 'yon.
Mga tatlong araw pa bago ko nalaman.
Nabalitaan kong may nangyari.
Pero di ko naisip kung ga'no kalaki hanggang sa makita ko si Calvin.
Gusto ko siyang protektahan pero di ko alam kung paano.
October nangyari 'to.
November kami ikinasal.
Hindi ko alam kung paano itatago 'yon
kasi lahat ng balita
tinutukan 'yon.
MGA UFO, "NAKAPAGTATAKA"
Dalawang lalaki ang nagsasabing sinuri sila ng mga nilalang sa spaceship.
May tanong kung paanong kumalat agad ang balita.
Inisip ni Calvin na baka nilabas ni Charlie
dahil sa bilis nalaman ng buong bansa,
napakapambihira no'n.
MISSISSIPPIAN APEKTADO SA UFO
HICKSON, TANDA ANG NANGYARI
Nagpunta ang Rolling Stone sa bayan.
Di ko maalala kung binasa ko 'yong sinulat nila.
SA SOBRANG TAKOT, DI SILA NAKAGALAW
MULING PAGPAPAKITA
Twelve ako no'n.
Naaalala ko pa, weekend 'yon no'ng lumabas 'yong malaking balita.
HICKSON, PARKER: MGA ROBOT NA NILALANG
Matutulog ako sa bahay ng kaibigan ko no'n,
tapos ang natatandaan kong sinabi ko,
"Ba't naglalagay ng foil ang daddy mo sa mga bintana?"
Sabi niya, "Ewan ko." Kaya tinanong ko ang daddy niya.
Ang sagot niya, "Para di makapasok 'yong mga alien
sa utak natin."
Nandito na ang mga UFO.
Sineseryoso ito ng maraming mga scientist.
Nakakatanggap ang sheriff's department ng 2,000-3,000 tawag no'ng linggong 'yon.
Karamihan, mga taong natatakot, nag-aalala, o gustong makibalita.
Ang gulo-gulo sa bayan no'n.
Maya't maya nakakatanggap ng mga tawag ang police department.
Di ko maisip kung gaano karaming tawag 'yon...
Hindi lang do'n, pati na sa county.
May nakakakita raw ng asul na ilaw, tapos takot ang mga tao.
Noong una, pinagtatawanan pa sila.
Pero ngayon, wala nang tumatawa sa mga nakakausap sa dalawa.
May dalawang reaksiyon.
May mga takot mapag-isa sa bahay sa gabi.
Kung ano-ano ang pinaniniwalaan.
May iba namang di naniniwala.
Malamang, binalewala 'yon ng karamihan ng mga taga-Pascagoula.
Sabi nila, "Imposible 'yon."
Napakapambihira no'n para mangyari.
Ang unang tinanong sa akin no'ng nagsimba ako,
"Lasing ba ang mga lalaking 'yon?"
Nagsasabi ang tatay ko ng totoo, walang duda.
Dahil walang matibay na ebidensiya na dinukot sila,
hati ang bayan sa paniniwala sa mga sinasabi ni Charlie at ni Calvin.
Pero hindi nagbago ang kuwento nila.
GAWA-GAWA LANG BA ITO NG KANILANG IMAHINASYON?
Masayahing tao si Tatay, laging nakatawa.
Pagkatapos mangyari 'to sa kanya,
medyo nawala ang pagiging masayahin niya.
Nakikita ko 'yon
sa mga mata niya, sa mukha niya.
Lagi siyang may iniisip.
Sa mahabang panahon, alam kong may problema siya sa pagtulog.
Takot na takot ang nanay ko.
Takot na takot talaga siya.
Pinagpapawisan siya ng malamig.
Dalawa, tatlong beses siyang nagpapalit ng kubre-kama dahil sa pagpapawis niya.
Di na siya tulad no'ng dati, at gano'n din ako.
Dahil may edad na ang tatay ko,
tapos 'yong nangyari pa sa kanya sa Korea,
mas handa siya sa mga gano'ng bagay kesa kay Calvin.
Pagbaba ni Calvin sa kotse...
Apat na araw na 'to mula no'ng nangyari.
Di naman siya tumakbo papunta sa 'kin,
pero ang bilis niyang lumapit.
Ang tagal naming nagyakap.
Napansin kong nanginginig 'yong labi niya.
Sobrang na-trauma siya, di siya mapakali.
Ilang beses kang nag-breakdown, tama ba?
Mga dalawang beses akong naospital dahil sa matinding nerbiyos.
Hanggang ngayon, nararanasan ko 'yon.
Nagpunta siya sa emergency room tapos nagwawala siya.
Hindi niya kaya.
Kaya naniniwala ako na si Tatay ang nagsabi sa mga tao tungkol dito.
Ayaw pag-usapan ni Calvin 'yon.
Gusto na lang niyang kalimutan ang lahat.
Hindi ko alam ang nangyari. Hindi talaga.
Hindi ko alam. Pero no'ng nakilala ko si Mr. Parker?
May nangyari sa taong 'yon.
Walang kaduda-duda.
Natatandaan mo ba
no'ng unang nagkita tayo, 'yong bumaba ka sa kotse?
Oo, tuwang-tuwa akong makita ka.
- Tuwang-tuwa. - Ang tagal nating magkayakap.
Oo.
Aalm ko ayaw niyang pag-usapan 'yon. at okay lang naman.
Ayaw kong gumawa ng kahit anong ikakagalit niya.
Hinayaan ko lang siya.
At alam ko sa puso ko
na pag handa na siyang pag-usapan 'yon,
sasabihin niya.
Maraming nakakakita ng UFO sa lugar na 'yon no'ng dekada '70.
Maraming nakakakita ng UFO sa Mississippi Coast.
Sobrang dami. Ang daming mga pangyayari.
Ang lugar kung saan namingwit si Calvin at si Charlie
ay malapit sa tulay ng Pascagoula River,
na no'ng panahong 'yon ay buong araw may bantay.
MAY IBA PA BANG NAKAKITA?
Isang bagay na gumugulo sa akin nang sinimulan ko ang kasong 'to,
walang nakita 'yong bantay sa tulay.
Dalawa ang bantay do'n.
MGA BANTAY LUGAR NG PINANGYARIHAN
At makikita sa isang kuha ni Charlie sa pinangyarihan...
PUWESTO NG BANTAY
...na nasa background 'yong puwesto ng bantay.
Kaya hindi 'yon malayo.
Bakit di nakita ng bantay?
Kung maliwanang no'n, kung doon nangyari,
may reflection sa tubig,
lahat ng mga bagay na 'to, bakit di nakita ng bantay?
Akala ni Calvin at ni Charlie, sila lang ang nakakita.
Pero ang lugar na pinangyarihan ng lahat
ay malapit sa pagawaan ng barko at sa mga tirahan.
At may iba pang nakakita sa nangyari no'ng gabi ng October 11.
Nasa bahay ako no'n,
magdidilim na at paalis kami ng girlfriend ko.
Pagpasok ko sa kotse,
nakakita ako ng mga kakaibang ilaw sa may bandang ilog.
Parang LED lights, 6K LED lights. Sobrang liwanag.
Di pa kilala ang LED no'n.
Akala ko may paparating na eroplano.
Parang maling lugar yata para mag-land ang eroplano.
Pagdating namin sa tulay, lalong lumiwanag
banda do'n sa pagawaan ng mga barko sa bandang ibaba ng tulay.
Nasa taas na kami ng tulay, di nawawala 'yong ilaw.
Nando'n lang 'yon.
Nasa likod-bahay ako no'n nang may nakita akong kakaiba,
20 minutes kong pinanood 'yon.
Kulay blue.
Tapos may mga linya ng ilaw na umiikot-ikot.
Tapos tumigil, pero nando'n lang.
Medyo bumaba pa nga nang kaunti.
Tumigil kami no'n kasi red light,
tapos may nakita akong bagay na papalapit sa amin,
pero di ko makita kung ano 'yon.
Sabi ko, "Tingnan mo, o." Sobrang baba, nasa ibabaw lang ng poste.
Pero walang ingay sa makina.
Tapos may sobrang liwanang na ilaw sa ilalim no'n
na di kayang tingnan nang matagalan.
Biglang nagloko 'yong radyo at natatakot na kami.
Sabi namin, "Ano 'to? Anong bagay 'yan?"
Tapos biglang lumipad pataas 'yon tapos nawala na.
Sobrang bilis. Isang iglap lang, wala na.
Di rin namin alam kung ano 'yon.
Sa parehong oras namin nakita 'yon,
sa parehong gabi.
Di namin alam kung ano 'yon, pero nakita namin 'yong liwanag.
Umuwi ako at sinabi ko sa mga magulang ko.
At ang sabi nila,
"Di ko 'yan sasabihin kahit kanino. Baka isipin nababaliw ka na."
Ganyan ang tingin sa mga bagay na 'yon noon.
Sinasabi ng lahat,
"Wala akong pagsasabihan. Walang maniniwala.
Pagtatawanan nila tayo."
Kaya ang usapan namin, walang magkukuwento kahit kanino.
Sa tingin ko natatakot ang mga tao
at nag-aalala sila
sa iisipin ng ibang tao tungkol sa kanila.
Kahit pa naniniwala sila o hindi, di puwedeng pag-usapan.
Wala daw kasing nasusulat sa Bible.
Hindi raw ito kasama sa mga nilikha ng Diyos.
Relihiyoso si Tatay.
Gano'n siya pinalaki ng mga magulang niya.
At gano'n din ako pinalaki ni Tatay.
Kumapit siya sa pananampalataya niya.
Alam niyang di siya bibigyan ng Diyos ng bagay na di niya kaya.
Naniniwala ako sa Diyos.
At sa tingin ko, sa kadakilaan ng Diyos,
di lang ito ang mundong ginawa niya.
Gumawa pa siya ng iba.
May mga witness na lumabas pagkatapos ng nangyari,
matagal pa pagkatapos no'n.
Di ako sigurado kung may pakialam pa ang mga tao
sa sasabihin ng iba sa kanila.
Sino tayo para sabihing walang ibang ginawa ang Diyos?
Naalala ko 'yong The Tonight Show
at 'yong iba pang naglabas sa nangyari.
Pambihira kasi 'yong kuwento.
Dalawang karaniwang lalaki, mga trabahador sa pagawaan ng barko,
namingwit lang sandali pagkagaling sa trabaho,
tapos biglang nagbago ang buhay nila dahil sa nangyari.
Matapos pumutok ng balita,
binaha ng mga hiling ng interview si Charlie at si Calvin.
Nag-uunahan ang mga news channel at mga TV show
na makakuha ng interview sa dalawa dahil kikita sila sa mga ito.
Lumabas sa ilang palabas ang tatay ko.
Nag-guest siya kay Johnny Carson, kay Dick Cavett, at sa To Tell The Truth.
Unang-una, may lakas ka bang lumaban o pigilan 'to
o para ka bang na-hypnotize?
Wala akong lakas para lumaban.
Sige.
Puwede bang tumayo ang totoong Charles Hickson?
Mabenta ang mga kuwentong UFO.
Walang pinalagpas na pagkakataon si Charlie
para ikuwento ang nangyaring pagdukot.
DAHIL BA ITO SA UDYOK NG KASIKATAN AT PERA?
Naghahandang magkuwento si Mr. Hickson sa harap ng mga manonood
kapalit ng pera.
Nakipagtulungan si Hickson sa grupo ng mga hypnotist at psychic
para sa ilang personal appearance.
Ang presyo ng ticket ay five at ten dollars.
Pag di siya busy sa mga personal appearance,
o kaya sa mga guesting sa radyo at TV, o sa pag-promote ng album niya,
sumusulat si Hickson ng libro tungkol sa karanasan niya.
Kung saan-saan nakarating si Tatay para sa mga interview.
At gusto kong malaman ninyo
na wala siyang kinita dito ni isang kusing.
Ang tanging hiling lang niya
ay bayaran siya sa araw na mawawala sa kanya sa trabaho.
Sa totoo lang,
nawalan ako ng tiwala kay Charlie
kasi may usapan kami na di namin sasabihin kahit kanino.
Pakiramdam ko sinabi niya sa buong mundo.
Kaya pakiramdam ko mag-isa lang ako.
Marami akong kakilala,
pero pakiramdam ko wala akong makausap kahit isa.
Sunod nang sunod ang media kay Tatay.
Naaabala na si Tatay.
Hindi na niya alam kung saan siya lulugar.
Lahat ng nanonood sa To Tell The Truth,
makikita sa kinikilos niya na nagbago siya.
Hindi na siya 'yong dating Charlie.
Palaging lumalabas si Mr. Hickson pagkatapos ng pangyayari.
Pera malaki ang epekto ng mga nangyari kay Mr. Parker
kaya di nakikipag-usap kahit kanino.
Parang siya mismo, nahihirapang intindihin ang nangyari.
Tinatanong niya ang sarili niya.
Sino ba ang hindi gagawin 'yon?
Gusto niyang lumayo sa publiko
dahil hindi mo alam kung paano ka tatratuhin ng mga tao
pagkatapos nito.
Naikuwento sa akin ni Mr. Calvin na nasa lamay siya, dito lang,
tapos may nakakilala sa kanya,
tapos nilapitan siya, ang sabi, "Ikaw ba...
si Calvin Parker?"
Umoo siya, pero di na raw siya nagtagal do'n.
Sabi niya may taong nagluluksa, may taong namayapa,
kaya umalis na lang sila ng asawa niya, umuwi na lang sila.
'Yong iba, sumunod pa sa kotse.
Kaya lumayo kami sa kanila, umuwi na kami.
Tapos di nagtagal, no'ng 2018,
saka niya ikinuwento sa akin ang tungkol doon.
Kung ano man 'yon, alam kong nakaka-trauma 'yon,
pero di ko naisip kung gaano.
Isang nilalang na di mo alam ang pinanggalingan,
tapos kinuha ka nila,
tapos sinusundot-sundot 'yong katawan mo,
tapos di mo alam kung mabubuhay ka pa o mamamatay ka na.
Tingin ko walang nakakaalam kung ano ang iisipin noon.
'Yong nakakita daw ng mga ilaw,
sabi nila natakot daw sila.
Natakot sila na pag inamin nilang nakita nila,
baka balewalain din sila.
Naniwala ka ba agad?
Di ako sigurado. Hindi siguro. Bata pa kasi ako noon.
Pero 'yong secret recording no'ng dalawang taong sangkot,
malaking bagay 'yon para ipaalam sa mga tao
na posibleng totoo ang nangyari.
Kayang-kaya nila tayong saktan.
Nahihiya ako kasi walang naniniwala sa atin.
Ngayon lang ako nakakita no'n sa buong buhay ko.
RECORD NG INTERVIEW, LUMABAS
Noong unang bahagi ng 2020, lumabas ang recording
na nagdagdag ng kredibilidad sa kuwento ni Charlie at ni Calvin.
Noong gabing ni-report ng dalawa ang pagdukot,
palihim silang ni-record ng mga pulis Pascagoula.
No'ng dinala ng sheriff si Charlie at si Calvin sa kuwarto,
naglagay pala siya ng tape recorder sa mesa.
Kinabit niya 'yon.
Mahirap paniwalaan pag nakarinig ka ng gano'n.
Alam ko, Calvin, alam ko.
- Akala ko mamamatay na 'ko. - Takot na takot din ako, iho.
Iniwan nila sa kuwarto 'yong dalawang lalaki.
Pagkakataon na nilang mag-usap at sabihing, "Naniwala kaya sila?"
"Baka dapat ayusin natin 'yong kuwento natin."
Pero hindi nagbago ang kuwento nila.
Nando'n lang ako, umiiyak.
Oo, alam ko.
Nahihiya ako kasi walang naniniwala sa atin.
Kayang-kaya nila tayong saktan.
Hinimatay ako, ngayon lang 'yon nangyari sa buong buhay ko.
Pero hindi mo mapapaniwala ang mga tao.
Nakakapagtaka 'yong pinto. Nakita mo ba 'yong pinto, biglang lumitaw?
Hindi ko nga rin alam, e.
Maririnig mo 'yong takot sa boses nila, alam mong nagsasabi sila ng totoo.
Lalong-lalo na no'ng sinabi ni Calvin...
Alam mong takot na takot siya.
Kumbinsido sila na totoo ang nangyari sa kanila.
Makalipas ang ilang taon, sinabi ni Calvin na binisita siya ulit.
Pero hindi gaya dati,
ibinahagi na ni Calvin ang sumunod na karanasan niya
para matanggap niya ang nangyari sa kanya.
Ano ang naiisip mo na ganito kalaki ang nangyari sa 'yo?
Mas maayos na ang pag-iisip ko ngayon kesa noon.
At kaya ko nang harapin ito...
sa mas mature na paraan.
Medyo gumaan ang pakiramdam niya sa pagkukuwento niya.
Hindi makakabuti kahit kanino
na itago nang matagal ang gano'ng klaseng bagay.
Siguro may mga nag-iisip pa rin na nasisiraan na siya.
Pero alam mo ang maganda?
Wala na siyang pakialam.
Sa totoo lang, parang lumaya siya no'ng nilabas na niya ang kuwento niya.
Ayon kay Charlie Hickson,
muli siyang dinalaw ng mga nilalang noong 1974.
Nakaupo siya sa puno no'n, kumakain ng orange,
tapos bigla niyang naramdaman na parang may nanonood sa kanya.
Paglingon daw niya,
may dalawang nakatayo sa tabi niya.
Hindi raw sila lumapit.
Tapos parang may radyo na biglang bumukas sa isip niya.
Ang sabi raw, "Hindi ka namin sasaktan.
At magbabalik kami."
Tapos bigla lang daw silang nawala. Isang iglap lang, wala na.
Isa ang tatay ko sa mga unang kinuha ng UFO.
Pinanindigan niya 'yon hanggang mamatay siya.
Kahit ano'ng nangyari, di 'yon nagbago,
at sapat na 'yon para sa akin.
Mahirap mabuhay nang normal.
Lagi mong iisipin ang nangyari.
Tiniis niya ang lahat. Alam ko naging mahirap para sa kanya.
Di ko man lang nasuklian lahat ng pagtitiis niya sa akin.
Malaki ang pagkukulang ko
dahil ang tagal inabot bago ko sinabi sa kanya ang nangyari.
Labingwalong taon.
- Hindi, mas matagal pa. - Mas matagal pa.
Oo nga.
Paano mo sasabihin ang gano'n sa taong mahal mo?
Baka isipin pa mukhang tanga ako o ano.
Ito 'yong marker na ginawa para sa tatay ko at kay Calvin Parker.
Malapit ito sa lugar ng pinangyarihan.
At ipinagmamalaki ko ito.
At saka...
ang tingin ko, bilang pag-alala ito sa kanya.
Para sa akin, super Superman ang tatay ko.
Miss na miss ko na siya.
Naging daan 'yong marker para maghilom.
Hindi lang sa komunidad na hindi naniniwala noon,
pero lalo na kay Mr. Calvin.
Kaya pinlano namin 'yon at ginawa namin.
Gulat na gulat si Mr. Calvin.
Ang sarap sa pakiramdam na kinikilala ka ng bayan mo.
Para sa akin, malaking karangalan ito.
Sinabi ko kay Waynette,
"Pag namatay ako,
isaboy mo ang abo ko sa paligid ng marker."
May marker ako do'n at puwedeng dumalaw ang mga tao.
Nando'n din ang pamilya ni Mr. Charlie.
At nagkaroon sila ng pagkakataong pag-usapan ang mga buhay nila
habang lumalaki sa gano'ng sitwasyon.
Sobrang natatangi ang karanasan ni Charles Hickson at ni Calvin Parker
kaya't hindi ito puwedeng balewalain bilang bahagi ng kultura namin dito.
Tuwing ikatlong Biyernes, may mga event sa bayan.
May mga banda, mga kainan...
At nakalaan ang isa sa mga Biyernes sa alien abduction.
Naniniwala ako na dapat ipagdiwang ang kuwentong 'yon.
Galing kami sa malayong mundo.
Meron ako no'ng kulay green, 'yong nilalagyan ng hangin.
Kasing taas niya. Meron akong...
Mas mataas pa pala sa kanya.
Tapos tinatali namin 'yon sa mga poste.
Dalhin mo ako sa pinuno mo.
Lahat halos ng mga negosyo, may gano'n.
Pero ito ang premyo ko.
Cover lang 'to ng unang librong sinulat ni Mr. Parker.
Meron ako no'ng mas malalaki na may pirma niya.
Iilan lang ang meron nito at isa na ako do'n,
kaya ipinagmamalaki ko 'yon.
No'ng dekada '70 'to, simula ng dekada '70.
Iba no'ng panahong 'yon.
Mas bukas na ang isip ng mga tao ngayon.
Ang suma total,
dalawang trabahador lang sila at di nila ginusto ito.
Bigla na lang nangyari at walang dahilan kung bakit nangyari.
Pero mabuti na pareho silang lumantad at sinabing,
"Oo, nangyari 'yon. Oo, kami 'yon.
Sa maniwala kayo at sa hindi, nangyari 'yon."
Hindi sa hindi ako naniniwala. Hindi ko puwedeng sabihin 'yon.
Kung iisipin mo...
At ito siguro ang dahilan kung ba't gano'n ang reaksiyon ng Pascagoula.
Kung iisipin mo 'yon,
mag-iiba ang pananaw mo.
Kung naniniwala kang nangyari 'yon,
magbabago ang buong buhay mo.
Nagbago nga ang buhay nila, di ba?
Laging iniisip ng tatay ko kung bakit siya ang napili.
Hindi niya maintindihan kung bakit...
kung ba't siya ang pinili, isang simpleng lalaki lang.
Lagi niyang iniisip 'yon.
Kung nagsisinungaling ako, kung gawa-gawa lang 'yon,
sasabihin ko ang totoo.
Di mo gugustuhing humarap sa Diyos tapos...
may dalahin kang gano'n.
Wala talaga sa plano ko 'yon.
Naisip ko na may dahilan ang Panginoon kung bakit nangyari ang mga 'to.
Kung sapat na 'yon para sa Kanya,
sapat na rin 'yon para sa akin.
Walang makapagsasabi sa totoong nangyari sa ilog noong panahong 'yon.
Pero para kay Charlie at kay Calvin at marami pang iba sa Pascagoula,
walang duda.
Pag tumingin ka sa kalawakan sa gabi...
Pag lumayo ka sa liwanag, libo-libong bituin ang makikita mo.
Sa pagkakaalam natin sa ngayon, di pa nila nahahanap ang dulo no'n.
Kaya wag mong sabihing wala nang iba pa bukod sa mundo natin.
Naniniwala ang tatay ko do'n.
Alam kong may iba pang mga mundo na may buhay.
At balang araw, malalaman ng lahat ang totoo, walang duda.
SA ALAALA NI CALVIN PARKER 1954 - 2023
Tagapagsalin ng Subtitle: Janice Ruth Geronimo