Θυμάμαι ένα βράδυ, όταν ήμουν παιδί,
έβλεπα την ταινία Ο Πόλεμος των Κόσμων.
Κατατρόμαξα εξαιτίας των διαστημόπλοιων.
Έκαιγαν ανθρώπους και σπίτια.
Ο μπαμπάς μου είπε
"Γιε μου, ταινία είναι".
Είπε "Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα".
Ώσπου μια μέρα...
Δύο ντόπιοι άντρες διηγήθηκαν μια περίεργη ιστορία στις αρχές.
Ο Τσαρλς Χίκσον κι ο Κάλβιν Πάρκερ είδαν ένα παράξενο σκάφος
να προσγειώνεται κοντά τους
και απήχθησαν από τρία απόκοσμα πλάσματα.
Παραλίγο να πάθω έμφραγμα. Κόντεψα να πεθάνω.
Κι εγώ τρόμαξα, γιε μου.
Έχω περάσει τόσα βάσανα στη Γη,
και τώρα έπρεπε να περάσω κι αυτό.
Είπα "Μπαμπά, πες μου τι έγινε εκείνο το βράδυ".
Άρχισε να μου λέει
και ξαφνικά παρατήρησα ότι είχε δάκρυα στα μάτια.
Είπα "Τι έγινε, μπαμπά;"
Είπε "Γιε μου, έχω φοβηθεί κι άλλες φορές,
αλλά τίποτα άλλο δεν με έχει τρομάξει τόσο.
Φοβόμουν πολύ ότι θα με έπαιρναν από εδώ
και δεν θα μάθαινε κανείς τι απογίναμε".
ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΑΡΧΕΙΑ ΓΕΝΝΟΥΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ
ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ
Το βράδυ της 11ης Οκτωβρίου 1973
ο Τσάρλι Χίκσον κι ο Κάλβιν Πάρκερ ψάρευαν σε ένα ποτάμι
και ισχυρίστηκαν ότι είχαν μια απόκοσμη συνάντηση.
Επί 50 χρόνια, πολλοί ρωτούσαν "Τι συνέβη πραγματικά εκείνο το βράδυ;"
ΠΙΘΑΝΕΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ
ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΣΚΑΓΚΟΥΛΑ;
Λατρεύω τα πάντα στο Μισισίπι.
Το σφύριγμα του τρένου,
την μπίρα Barq.
Είναι απλώς τρόπος ζωής. Έτσι μεγάλωσα.
Δεν βιαζόμαστε. Έτσι είναι η ζωή εδώ.
Ο μπαμπάς κι εγώ μετακομίσαμε στην Πασκαγκούλα το 1969.
Η Πασκαγκούλα ήταν ένα μικρό ψαροχώρι
μέχρι την κατασκευή ενός ναυπηγείου.
Η Ingalls Shipbuilding άρχισε να κατασκευάζει αντιτορπιλικά
για το Ναυτικό τη δεκαετία του '50,
και γι' αυτό αναζήτησε εργάτες από όλη την πολιτεία.
Η εγκληματικότητα ήταν πολύ χαμηλή.
Τότε μπορούσες ακόμα
να κοιμηθείς με τα παράθυρα και τις πόρτες ανοιχτές.
Ο μπαμπάς ήταν ο καλύτερός μου φίλος. Ψαρεύαμε συχνά.
Ο μπαμπάς ήξερε να πιάνει ψάρια. Και με έκανε να θυμώνω.
Εκείνος τα τσουβάλιαζε στη βάρκα κι εγώ δεν έπιανα τίποτα.
Έβαζα τον φελλό μου ή τα δίχτυα δίπλα του
και πάλι δεν έπιανα τίποτα.
Μαζεύαμε βατόμουρα και διάφορα τέτοια.
Εκτρέφαμε δικά μας γουρούνια και αγελάδες. Κάναμε τα πάντα.
Επιβιώναμε μόνοι μας.
Ο Κάλβιν κι εγώ ήμασταν συμμαθητές.
Ζούσαμε σχετικά κοντά.
Ήταν 18 τότε. Όπως κι εγώ.
Ο Κάλβιν, ο μπαμπάς του, κι ο δικός μου πηγαίναμε για κάμπινγκ.
Περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί.
Ο μπαμπάς μου τον βοήθησε να βρει δουλειά σε ένα ναυπηγείο.
Μια μέρα, αποφάσισαν να πάνε για ψάρεμα μετά τη δουλειά
και έτσι κατέληξαν στο ποτάμι.
Και τότε έγιναν όλα.
Μόλις είχα τσιμπήσει και το τραβούσα.
Καθώς γύρισα, σχεδόν πάγωσα από τον φόβο.
Άκουσα μόνο ένα σφύριγμα.
Στα 20 μέτρα περίπου,
κάποιο είδος σκάφους πλησίαζε στο έδαφος.
Είπε ότι έμεινε ακίνητο.
Δεν ακουμπούσε το έδαφος
και είχε φώτα.
Σταμάτησε, απλώς προσγειώθηκε.
Ξαφνικά, άνοιξε στη μία άκρη.
Με είχε μαγέψει.
Έλεγα μήπως φύγει.
Να τρέξουμε στο αμάξι και να φύγουμε.
Και ξαφνικά, βγαίνουν τρία όντα.
Δεν άγγιξαν το έδαφος.
Δύο από αυτούς ήρθαν κατευθείαν σ' αυτόν και ένας πήγε στον Κάλβιν.
Δεν θυμάμαι να είδα μάτια.
Είχαν κάτι στο κέντρο αυτού που θα έλεγα πρόσωπο.
Κάτι που προεξείχε
εκεί όπου θα ήταν η μύτη στο πρόσωπο ενός ανθρώπου.
Δεν είδα λαιμό. Φαινόταν σαν να κάθεται πάνω σε ένα σώμα.
Και δεν είχαν χέρια όπως εμείς. Είχαν κάτι σαν τσιμπίδες ή δαγκάνες.
Τον έπιασαν από το χέρι.
Και είπε ότι από εκεί και πέρα δεν μπορούσε να κουνήσει τα μάτια του.
Δεν μπορούσε να μιλήσει. Είχε παραλύσει εντελώς.
Ένας απ' αυτούς έπιασε τον Κάλβιν.
Είδα ότι σταμάτησε να κουνιέται και μετά έμαθα ότι λιποθύμησε.
Ήταν σαν βουητό. Το έκανε ένας απ' αυτούς. Κάτι σαν "Χαμ".
Έτσι ακριβώς. Αυτός που είδα το έκανε.
Τους υπόλοιπους δεν τους άκουσα, γιατί είχα λιποθυμήσει.
Δύο απ' αυτούς έπιασαν τα χέρια μου. Ένας σε κάθε πλευρά.
Τους πήγαν και τους δύο μέσα στο σκάφος.
Είπε ότι ήταν σαν να ήταν μέσα σε γλόμπο.
Τόσο φωτεινό ήταν.
Έμεινα μόνος για πολλή ώρα.
"Ο Θεός να μας βοηθήσει. Πού είναι ο Κάλβιν; Τι του έκαναν;"
Τότε το είδα.
Κάτι σαν ένα μεγάλο μάτι έμοιαζε να βγαίνει από τον τοίχο.
Ήθελα να κλείσω τα μάτια και δεν γινόταν.
Το μάτι πλησίασε. Σταμάτησε 15 εκατοστά από το πρόσωπό μου.
Το μάτι έμεινε εκεί για λίγο,
μετά άρχισε να κινείται γύρω από το σώμα μου.
Ο μπαμπάς υπολόγισε ότι ήταν εκεί μέσα 30 λεπτά περίπου.
Είπε "Όταν με έβγαλαν,
με πήγαν πίσω στο ίδιο μέρος απ' όπου με πήραν".
Και είπε "Ο Κάλβιν στεκόταν εκεί δίπλα στο ποτάμι..."
Με τα χέρια απλωμένα έτσι. Σαν να κοιτούσε κάτι.
Λίγο πριν τον πλησιάσω, άκουσα πάλι εκείνο το σφύριγμα.
Κι όταν κοίταξα τριγύρω, είδα μπλε φώτα να αναβοσβήνουν.
Και σχεδόν αμέσως, το σκάφος χάθηκε.
Μπήκαν στο αμάξι για να πάνε σπίτι.
Άρχισαν να πηγαίνουν προς τα εκεί. Τότε είπαν
"Πρέπει να ενημερώσουμε τις αρχές,
γιατί ίσως κάποιος ετοιμάζεται να εισβάλει".
Ήρθαν δύο άντρες στο γραφείο του σερίφη
περίπου στις 8:30 με 9:00.
Ήταν αναστατωμένοι,
σαλταρισμένοι, υστερικοί, έκλαιγαν.
Μόνο αυτό ξέρω ότι συνέβη.
Δεν είδα τι έγινε.
Με τον σερίφη, τον Φρεντ Ντάιαμοντ,
ένιωσα ότι μας ανακρίνει, όχι ότι μπορούσαμε να του μιλήσουμε.
Δεν ήξερα τι θα έκανα, ούτε πού θα πήγαινα,
ούτε ποιον θα έβλεπα, ούτε σε ποιον θα μιλούσα.
Αποφάσισα να μην το πω σε κανέναν, όμως.
Δεν το έμαθα αμέσως.
Νομίζω ότι πέρασαν τρεις μέρες.
Και είχα ακούσει ότι κάτι συνέβη.
Δεν κατάλαβα πόσο σοβαρό ήταν, μέχρι που είδα τον Κάλβιν.
Τότε ήθελα να την προστατεύσω και δεν ήξερα πώς.
Αυτό έγινε τον Οκτώβριο.
Παντρευτήκαμε τον Νοέμβριο.
Δεν ήξερα πώς να το κρατήσω μυστικό,
γιατί όλα τα ΜΜΕ
το κυνηγούσαν.
ΑΝΕΞΗΓΗΤΑ ΑΤΙΑ
Δύο άντρες λένε ότι εξετάστηκαν από πλάσματα από διαστημόπλοιο.
Δεν ξέρουμε πώς μαθεύτηκε τόσο γρήγορα.
Ο Κάλβιν πίστευε ότι ο Τσάρλι το διέρρευσε,
γιατί ήταν απίστευτο πόσο γρήγορα το έμαθαν τα εθνικά ΜΜΕ.
ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΑΤΙΑ
ΣΤΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ: Ο ΧΙΚΣΟΝ ΘΥΜΑΤΑΙ
Ήρθε το Rolling Stone.
Δεν θυμάμαι να διάβασα το άρθρο που έγραψαν.
ΦΟΒΗΘΗΚΑΝ ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΚΟΥΝΗΘΟΥΝ
ΝΕΕΣ ΘΕΑΣΕΙΣ
Ήμουν 12.
Και θυμάμαι ότι εκείνο το Σαββατοκύριακο έγινε πρωτοσέλιδο.
Πήγαινα να κοιμηθώ στο σπίτι μιας φίλης μου
και το μόνο που θυμάμαι είναι ότι είπα
"Γιατί βάζει ο μπαμπάς σου αλουμινόχαρτο στα παράθυρα;"
Και είπε "Δεν ξέρω". Πήγα και τον ρώτησα.
Και είπε "Για να μην μπουν οι εξωγήινοι στο μυαλό μας".
Τα ΑΤΙΑ είναι εδώ τώρα.
Πολλοί επιστήμονες τα παίρνουν πολύ σοβαρά.
Το γραφείο του σερίφη έλαβε
περίπου δύο ή τρεις χιλιάδες τηλεφωνήματα εκείνη την εβδομάδα.
Ήταν κυρίως άνθρωποι φοβισμένοι, ανήσυχοι ή περίεργοι.
Η πόλη ήταν άνω κάτω.
Ξέρω πώς δουλεύει η αστυνομία με τις κλήσεις.
Δεν μπορώ να φανταστώ τις κλήσεις που λάμβαναν...
Όχι μόνο εκεί, αλλά και στην κομητεία.
Όταν έβλεπε μπλε φώτα, ο κόσμος τρόμαζε.
Αρχικά θεωρήθηκε αστείο.
Μα όσοι μίλησαν στους δύο άντρες δεν γελάνε πια.
Υπήρξαν δύο αντιδράσεις.
Κάποιοι φοβόντουσαν να μείνουν μόνοι τη νύχτα.
Καπέλα από αλουμινόχαρτο και τέτοια.
Κάποιοι το απέρριψαν.
Οι περισσότεροι στην Πασκαγκούλα δεν το πίστεψαν
και είπαν "Είναι αδύνατον".
Παραήταν παράξενο για να συμβεί.
Το πρώτο πράγμα που με ρώτησαν όταν πήγα στην εκκλησία
ήταν "Ήταν μεθυσμένοι;"
Ήξερα ότι έλεγε την αλήθεια, χωρίς αμφιβολία.
Χωρίς αδιάσειστα στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι απήχθησαν,
η πόλη διχάστηκε ως προς τους ισχυρισμούς των Τσάρλι και Κάλβιν.
Όμως, η ιστορία τους δεν άλλαξε ποτέ.
ΗΤΑΝ Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟΚΥΗΜΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥΣ;
Ο μπαμπάς ήταν πάντα χαρούμενος, του άρεσε να γελάει και τέτοια.
Και αφού του συνέβη αυτό, έχασε λίγο το κέφι του.
Το έβλεπα στα μάτια του, στο πρόσωπό του.
Και το μυαλό του πάντα σκεφτόταν.
Και για πολύ καιρό, ξέρω ότι είχε προβλήματα με τον ύπνο.
Η μητέρα μου ήταν κατατρομαγμένη.
Την τρόμαξε πάρα πολύ.
Τον έλουζε κρύος ιδρώτας.
Άλλαζε σεντόνια τουλάχιστον δύο και τρεις φορές τη νύχτα.
Από τον κρύο ιδρώτα.
Δεν ήταν ποτέ ξανά ο ίδιος. Ούτε κι εγώ.
Ο μπαμπάς μου, φυσικά, όντας μεγαλύτερος
και έπειτα απ' ό,τι του συνέβη στην Κορέα,
ήταν πιο έτοιμος για κάτι τέτοιο από τον Κάλβιν.
Όταν ο Κάλβιν βγήκε από το αμάξι...
Τον έβλεπα πρώτη φορά μετά το περιστατικό.
Δεν έτρεξε ακριβώς κατά πάνω μου,
αλλά με πλησίασε πολύ γρήγορα.
Αγκαλιαστήκαμε για πολλή ώρα.
Πρόσεξα ότι το στόμα του έτρεμε.
Πολύ τραυματισμένος, πολύ ταραγμένος.
Πέρασες κάποιες νευρικές κρίσεις, σωστά;
Πήγα στο νοσοκομείο κάνα δυο φορές λόγω νευρικού κλονισμού.
Και έχω ακόμα προβλήματα με τα νεύρα μου.
Όταν πήγε στα επείγοντα, προσπάθησε να τα κάνει όλα λίμπα.
Δεν μπορούσε να το διαχειριστεί.
Πιστεύω ότι γι' αυτό ο μπαμπάς το είπε σε όλους.
Ο Κάλβιν δεν ήθελε να το συζητά.
Το μόνο που ήθελε τότε ήταν να το ξεχάσει.
Δεν ξέρω τι συνέβη. Ειλικρινά.
Δεν ξέρω. Αλλά αφού γνώρισα τον κύριο Πάρκερ;
Κάτι του έχει συμβεί.
Δεν έχω καμία αμφιβολία.
Θυμάσαι την πρώτη φορά
που με είδες έξω από το αμάξι;
Ναι. Χάρηκα πολύ που σε είδα.
- Πολύ. - Πόση ώρα αγκαλιαστήκαμε.
Ναι.
Κατάλαβα ότι δεν ήθελε να το συζητήσει.
Δεν ήθελα να κάνω κάτι που θα τον αναστατώσει.
Του έδωσα χώρο.
Και ένιωθα μέσα μου ότι όταν ήταν έτοιμος να μου μιλήσει,
θα το έκανε.
Υπήρχε μεγάλη δραστηριότητα ΑΤΙΑ στην περιοχή τη δεκαετία του '70.
Υπήρχαν εμφανίσεις ΑΤΙΑ σε όλη την ακτή του Μισισίπι.
Ήταν πολλά. Μεγάλη δραστηριότητα.
Η περιοχή όπου ψάρευαν ο Κάλβιν κι ο Τσάρλι
ήταν κοντά στην κινητή γέφυρα του ποταμού Πασκαγκούλα,
που τότε είχε χειριστή όλο το εικοσιτετράωρο.
ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΕΙΔΑΝ ΚΑΤΙ;
Κάτι που με ενόχλησε όταν άρχισα να ερευνώ την υπόθεση,
ήταν ότι ο χειριστής δεν είδε τίποτα.
Υπήρχαν δύο χειριστές.
ΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΣΗΜΕΙΟ ΑΠΑΓΩΓΗΣ
Και βλέπετε σε μία από τις φωτογραφίες του Τσάρλι...
Βλέπετε το κουτί του χειριστή στο βάθος.
Δεν ήταν μακριά.
Γιατί δεν το είδε;
Αν ήταν τόσο φωτεινό, τόσο κοντά,
αντανακλούσε στο νερό.
Όλα τα άλλα. Γιατί δεν το είδε ο χειριστής;
Ο Κάλβιν κι ο Τσάρλι νόμιζαν ότι ήταν μόνοι.
Αλλά το σημείο όπου συνέβη
ήταν κοντά σε ναυπηγεία και ιδιωτικές κατοικίες.
Και υπήρχαν κι άλλοι που είδαν κάτι τη νύχτα της 11ης Οκτωβρίου.
Ήμουν σπίτι μου
κι έφευγα το σούρουπο μαζί με την κοπέλα μου.
Όταν μπήκα στο αμάξι,
είδα περίεργα φώτα στην άκρη του ποταμού.
Ήταν σαν φώτα 6Κ LED, τόσο φωτεινά.
Και δεν υπήρχαν LED τότε.
Σκέφτηκα ότι ερχόταν ένα μεγάλο αεροπλάνο.
Λάθος μέρος για να προσγειωθεί αεροπλάνο.
Αλλά όταν ανεβήκαμε στη γέφυρα, τα φώτα έγιναν πιο έντονα
και ήταν πάνω από το παλιό ναυπηγείο,
στη νότια πλευρά της γέφυρας.
Κι όταν στην κορυφή της γέφυρας, δεν κουνιόνταν.
Απλώς έμεναν εκεί.
Έτυχε να είμαι έξω στην αυλή μου
κι έβλεπα κάτι περίεργο επί 20 λεπτά.
Ήταν μπλε.
Είχε μια σειρά από φώτα που περιστρέφονταν γύρω του.
Και σταμάτησε. Κι έμεινε εκεί.
Και χαμήλωσε κοντά στον ορίζοντα.
Ήμασταν σταματημένοι σε κόκκινο φανάρι
κι έβλεπα ένα αντικείμενο να μας πλησιάζει,
αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν.
Είπα "Κοίτα". Ήταν τόσο χαμηλά, πάνω από τους στύλους φωτισμού.
Μα δεν ακουγόταν κάποιος κινητήρας.
Είχε ένα πολύ έντονο φως από κάτω,
που δεν μπορούσες να το κοιτάξεις για πολλή ώρα.
Το ραδιόφωνο άρχισε να τρελαίνεται και είχαμε φρικάρει.
Λέγαμε "Τι είναι αυτό; Τι στο καλό είναι αυτό;"
Τότε, εκτοξεύτηκε βόρεια και εξαφανίστηκε.
Με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Εξαφανίστηκε.
Ούτε εμείς ξέραμε τι ήταν.
Όλα έγιναν στο ίδιο χρονικό πλαίσιο, το ίδιο βράδυ.
Δεν ξέραμε τι είχαμε δει, αλλά είδαμε τα φώτα.
Μπήκα σπίτι και το είπα στους γονείς μου.
Και μου είπαν
"Μην το πεις σε κανέναν. Θα σε περάσουν για τρελή".
Έτσι ήταν τα πράγματα τότε.
Όλοι έλεγαν
"Δεν το λέω πουθενά. Δεν θα μας πιστέψουν.
Και θα μας κοροϊδεύουν".
Κάναμε μια συμφωνία ότι κανείς δεν θα έλεγε τίποτα γι' αυτό.
Νομίζω ότι ο κόσμος ανησυχούσε
για το τι θα σκέφτονταν γι' αυτούς.
Είτε το πίστευαν είτε όχι, ήταν ταμπού.
Δεν μπορούσαν να το συσχετίσουν με την Αγία Γραφή
ή ως κάτι που δημιούργησε ο Θεός.
Ο μπαμπάς ήταν πολύ θρήσκος.
Έτσι τον μεγάλωσαν οι γονείς του.
Κι έτσι με μεγάλωσε κι αυτός.
Στράφηκε στην πίστη του,
γιατί ήξερε ότι ο Θεός δεν θα του έδινε τίποτα που δεν μπορεί να χειριστεί.
Σίγουρα πιστεύω στον Θεό.
Και νομίζω ότι ο Θεός, σε όλο του το μεγαλείο,
δεν δημιούργησε μόνο αυτόν τον μικρό κόσμο.
Αλλά όλους τους κόσμους εκεί έξω.
Κάποιοι μάρτυρες εμφανίστηκαν αργότερα.
Πολύ αργότερα.
Δεν είμαι σίγουρη ότι ο κόσμος νοιάζεται πια
για τα όσα λένε γι' αυτούς.
Ποιοι είμαστε που θα πούμε ότι ο Θεός δεν δημιούργησε κάτι άλλο εκεί έξω;
ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ
Θυμάμαι ότι το The Tonight Show κι άλλα εθνικά ΜΜΕ
ανέδειξαν το θέμα.
Είναι μια καταπληκτική ιστορία.
Δύο συνηθισμένοι άνθρωποι, εργάτες σε ναυπηγεία,
ψαρεύουν για λίγο μετά τη δουλειά,
και ξαφνικά, αυτό που συνέβη άλλαξε τη ζωή τους.
Αφού έγινε γνωστό,
Τσάρλι και ο Κάλβιν πνίγηκαν στα αιτήματα των ΜΜΕ.
Πρακτορεία κι εκπομπές
ήθελαν να μοιραστούν την εμπειρία τους και να επωφεληθούν απ' αυτήν.
Ο μπαμπάς εμφανίστηκε σε πολλές εκπομπές.
Ήταν στους Τζόνι Κάρσον, Ντικ Κάβετ και στο To Tell The Truth.
Πρώτον, είχες τη δύναμη να αντισταθείς ή να συγκρατηθείς
ή ήσουν υπνωτισμένος;
Δεν μπορούσα να αντισταθώ. Όχι.
Εντάξει.
Ας σηκωθεί ο αληθινός Τσαρλς Χίκσον.
Υπήρχαν λεφτά σε μια ιστορία με ΑΤΙΑ.
Και ειδικά ο Τσάρλι
δεν έχανε ευκαιρία να μιλήσει για την απαγωγή.
ΕΙΧΑΝ ΩΣ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗ ΦΗΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ;
Ο Τσαρλς Χίκσον ετοιμάζεται να πει την ιστορία του στη σκηνή
ενώπιον του κοινού για ένα τίμημα.
Ο Χίκσον συνεργάζεται με μια ομάδα υπνωτιστών και μέντιουμ
για μια σειρά προσωπικών εμφανίσεων.
Τα εισιτήρια κοστίζουν πέντε και δέκα δολάρια.
Όταν δεν κάνει προσωπικές εμφανίσεις
ή σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές,
ή προωθεί τον δίσκο του,
ο Χίκσον γράφει για την εμπειρία του.
Ο μπαμπάς μου έχει πάει σε όλη τη χώρα για συνεντεύξεις και τέτοια.
Και θέλω να ξέρετε
ότι δεν είχε καθόλου κέρδος απ' αυτό.
Το μόνο που ζητούσε από αυτούς
είναι να του πληρώνουν το μεροκάματο που θα έχανε.
Σταμάτησα να εμπιστεύομαι τον Τσάρλι
επειδή συμφωνήσαμε ότι δεν θα το πούμε σε κανέναν.
Και ένιωσα ότι το είπε σε όλο τον κόσμο.
Δεν είχα κανέναν εδώ κάτω.
Είχα πολύ κόσμο,
αλλά δεν ένιωθα ότι είχα κάποιον να μιλήσω.
Τα μέσα ενημέρωσης ήταν παντού.
Άρχισε να τον ενοχλεί.
Τον τραβούσαν από δω κι από κει.
Και όποιος είδε το To Tell The Truth,
είδε τη συμπεριφορά του και είδε πόσο του κόστισε.
Δεν ήταν ο ίδιος Τσάρλι.
Ο κύριος Χίκσον είχε γίνει πολύ γνωστός έπειτα απ' αυτό.
Αλλά ο κύριος Πάρκερ είχε σοβαρά συναισθηματικά προβλήματα
εξαιτίας του συμβάντος και απέφευγε τη δημοσιότητα.
Νομίζω ότι πάλευε να το καταλάβει ο ίδιος.
Αμφισβητούσε τον εαυτό του.
Πώς να μην το έκανε;
Ήθελε να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πώς θα σου φερθούν
μετά από κάτι τέτοιο.
Θυμάμαι τον κύριο Κάλβιν να μου λέει ότι ήταν σε μια κηδεία εδώ
και κάποιος αναγνώρισε το όνομά του
και ήρθε και του είπε "Είσαι ο Κάλβιν Πάρκερ;"
Και είπε ναι,
αλλά είπε ότι δεν έμεινε.
Είπε ότι κάποιος θρηνούσε, κάποιος είχε πεθάνει.
Είπε ότι μπήκε με τη γυναίκα του στο αμάξι κι έφυγαν και πήγαν σπίτι.
Αρκετοί μάς ακολούθησαν μέχρι το αμάξι.
Τους ξεφύγαμε και γυρίσαμε σπίτι.
Και λίγο μετά, το 2018,
τότε άρχισε να μου μιλάει γι' αυτό.
Ήξερα ότι ήταν τραυματικό,
αλλά δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο.
Κάτι που προέρχεται από το άγνωστο.
Και σε έχουν πιάσει και σου κάνουν πειράματα.
Και δεν ξέρεις αν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις.
Κανείς δεν ήξερε τι να σκεφτεί τότε.
Αυτοί που είπαν ότι είδαν τα φώτα είπαν ότι φοβήθηκαν.
Φοβόντουσαν ότι αν έβγαιναν να παραδεχτούν ότι το είδαν,
θα γίνονται κι αυτοί παρίες.
Το πίστεψες αμέσως;
Δεν είμαι σίγουρος. Μάλλον όχι. Ήμουν νέος τότε.
Αλλά η μυστική ηχογράφηση των δύο εμπλεκόμενων χαρακτήρων
έπεισε πολύ κόσμο ότι επρόκειτο για αληθινό συμβάν.
Θα μπορούσαν να μας είχαν βλάψει.
Ντρέπομαι, γιατί κανείς δεν μας πιστεύει.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο στη ζωή μου.
Στις αρχές του 2020 αποκαλύφθηκε μια ηχογράφηση
που, για πολλούς, προσέθεσε αξιοπιστία στην ιστορία του Τσάρλι και του Κάλβιν.
Τη νύχτα που ανέφεραν την απαγωγή,
οι αστυνομικοί της Πασκαγκούλα κατέγραψαν τους άντρες εν αγνοία τους.
Όταν ο σερίφης έβαλε τον Τσάρλι και τον Κάλβιν στο δωμάτιο,
έβαλε μαγνητόφωνο σε ένα συρτάρι ή κάτω από το γραφείο.
Το είχε εγκαταστήσει.
Ακούς γι' αυτά, αλλά δεν τα πιστεύεις.
Το ακούς, αλλά ξέρω, Κάλβιν.
- Κόντεψα να πεθάνω. - Κι εμένα με τρόμαξε, γιε μου.
Τους έβαλαν στο δωμάτιο μόνους τους και τους άφησαν.
Θα ήταν κατάλληλη στιγμή να πουν "Νομίζεις ότι μας πίστεψαν;
Να δούμε τι θα πούμε".
Αλλά δεν άλλαξε η ιστορία.
Κάθομαι και κλαίω τώρα.
Ναι, το ξέρω.
Ντρέπομαι, γιατί κανείς δεν μας πιστεύει.
Θα μπορούσαν να μας κάνουν κακό.
Λιποθύμησα. Πρώτη φορά στη ζωή μου.
Δεν θα το πιστέψει κανείς.
Δεν μπορώ να καταλάβω την πόρτα. Είδες την πόρτα να μπαίνει μόνη της;
Δεν ξέρω.
Άκουγες τον φόβο στις φωνές τους και την ειλικρίνεια.
Και ειδικά ο Κάλβιν είπε...
Καταλάβαινες πόσο τρόμαξε.
Ήταν απόλυτα πεπεισμένοι ότι αυτό που τους συνέβη ήταν πραγματικότητα.
Χρόνια αργότερα, ο Κάλβιν ισχυρίστηκε ότι τον επισκέφτηκαν ξανά.
Και αντίθετα με την πρώτη φορά,
ο Κάλβιν μοιράστηκε αυτήν την εμπειρία ελεύθερα
προσπαθώντας να το επεξεργαστεί.
Τι πιστεύεις γι' αυτό που σου συνέβη;
Είμαι ψυχικά πιο σταθερός από όσο έχω υπάρξει ποτέ.
Μπορώ να το αντιμετωπίσω με πιο ώριμο τρόπο.
Τον ανακούφισε λίγο να το συζητάει.
Δεν είναι καλό για κανέναν
να το κρατάει μέσα του τόσον καιρό.
Ίσως κάποιοι ακόμα να τον θεωρούν τρελό.
Αλλά ξέρεις ποιο είναι το σπουδαίο; Δεν τον νοιάζει πια.
Ειλικρινά, νομίζω ότι απελευθερώθηκε λέγοντας την ιστορία του.
Και ο Τσάρλι Χίκσον ισχυρίστηκε ότι τον επισκέφτηκαν δεύτερη φορά το 1974.
Καθόταν κάτω από ένα δέντρο και έτρωγε ένα πορτοκάλι
και είπε ότι ένιωθε πως κάτι τον παρακολουθούσε.
Και είπε ότι γύρισε και κοίταξε,
και δύο απ' αυτούς στέκονταν πίσω του.
Δεν τον πλησίασαν.
Ένιωσε σαν να άνοιξε ένα ραδιόφωνο στο μυαλό του
που έλεγε "Δεν θα σε βλάψουμε.
Και θα επιστρέψουμε".
Και, ξαφνικά, έφυγαν. Μπουμ. Τόσο γρήγορα.
Ο μπαμπάς μου ήταν από τους πρώτους που απήχθη από ΑΤΙΑ.
Το υποστήριζε ως τον θάνατό του.
Δεν άλλαξε ποτέ την ιστορία του κι αυτό εμένα μου αρκεί.
Δεν μπορείς να ζήσεις φυσιολογικά.
Το έχεις πάντα στο μυαλό σου.
Τα έχει ζήσει όλα αυτά. Ξέρω ότι τη δυσκόλεψε.
Δεν της αναγνωρίστηκε πόσο με ανέχτηκε.
Δεν της φέρθηκα σωστά,
γιατί περίμενα καιρό να της μιλήσω.
Δεκαοχτώ χρόνια.
- Όχι, παραπάνω. - Πάνω από 18, αγάπη μου.
Ναι.
Πώς να πεις κάτι τέτοιο σε κάποιον που αγαπάς;
Σε θεωρούν ηλίθιο.
Αυτή η πλακέτα είναι αφιερωμένη στον πατέρα μου και τον Κάλβιν Πάρκερ.
Είναι απέναντι από εκεί όπου συνέβη το περιστατικό.
Είμαι περήφανος γι' αυτό.
Είναι η κληρονομιά του.
Έτσι το βλέπω.
Ο μπαμπάς μου ήταν ένας σούπερ Σούπερμαν.
Και μου λείπει πολύ.
Η πλακέτα γιάτρεψε
όχι μόνο μια κοινότητα που δεν πίστευε τότε,
αλλά ειδικά τον κύριο Κάλβιν.
Το σχεδιάσαμε και το κάναμε.
Ο κύριος Κάλβιν έμεινε έκπληκτος.
Ένιωσα πολύ ωραία που η πόλη το αναγνώρισε.
Και το θεώρησα μεγάλη τιμή.
Και είπα στη Γουαϊνέτ
"Όταν πεθάνω, σκόρπισε τις στάχτες μου γύρω από την πλακέτα".
Γιατί έχω μια πλακέτα εκεί και ο κόσμος θα μπορεί να έρχεται.
Ήταν εκεί και η οικογένεια του κυρίου Τσάρλι.
Και είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν για τη ζωή τους,
για το πώς μεγάλωσαν μ' αυτήν την ιστορία.
Η εμπειρία του Τσαρλς Χίκσον και του Κάλβιν Πάρκερ
είναι τόσο μοναδική που αποτελεί μέρος της κουλτούρας μας εδώ.
Οι Τρίτες Παρασκευές γίνονται στο κέντρο της πόλης.
Συγκροτήματα, φορτηγά με φαγητό...
Και μία από τις Παρασκευές είναι αφιερωμένη στην απαγωγή.
Πιστεύω πρέπει να τιμήσουμε αυτήν την ιστορία.
Ερχόμαστε από έναν κόσμο μακρινό.
Τώρα έχω τους πράσινους φουσκωτούς.
Στο ύψος του.
Έναν ακόμα ψηλότερο
που δένουμε σε έναν στύλο.
Πήγαινέ με στον αρχηγό σου.
Υπάρχει ένας σε κάθε μαγαζί.
Αλλά αυτός είναι ο θησαυρός.
Αυτό είναι το εξώφυλλο του πρώτου βιβλίου που έγραψε ο κύριος Πάρκερ.
Έχω πιο μεγάλα που υπέγραψε.
Λίγοι το πήραν, κι εγώ είμαι μια από αυτούς.
Ήμουν πολύ περήφανη γι' αυτό.
Είναι στις αρχές της δεκαετίας του '70.
Άλλες εποχές.
Οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτόμυαλοι τώρα.
Στην τελική,
ήταν δυο εργάτες ναυπηγείου που δεν το ζήτησαν,
μα απλώς τους συνέβη και δεν ήξεραν γιατί.
Αλλά νομίζω ότι είναι πολύ καλό που μπόρεσαν και οι δύο να πουν
"Ναι, συνέβη. Συμμετείχαμε.
Είτε το πιστεύετε είτε όχι, συνέβη".
Δεν μπορώ να πω ότι δεν το πιστεύω. Δεν το αποκλείω.
Όταν το σκεφτείς...
Μάλλον γι' αυτό αντέδρασε έτσι η Πασκαγκούλα.
Αν το σκεφτείς, θα ταράξει τον κόσμο σου.
Αν πιστεύεις ότι συνέβη, τότε θα αλλάξει όλη σου τη ζωή.
Σίγουρα άλλαξε τη δική τους.
Ο μπαμπάς μου πάντα αναρωτιόταν γιατί διάλεξαν εκείνον.
Δεν καταλάβαινε γιατί να θέλουν...
Διάλεξαν εκείνον, έναν απλό επαρχιώτη.
Το σκεφτόταν πολύ.
Αν έλεγα ψέματα γι' αυτό, αν ήταν φάρσα,
θα το είχα αποκαλύψει.
Δεν θες να δεις τον δημιουργό σου κουβαλώντας όλα αυτά.
Δεν το σχεδίασα.
Σκέφτηκα ότι ο Κύριος έχει του λόγους του να κάνει πράγματα.
Ότι αν είναι αρκετά καλό για εκείνον, είναι και για μένα.
Ποιος ξέρει τι συνέβη όντως στο ποτάμι πριν από τόσα χρόνια.
Αλλά για τον Τσάρλι και τον Κάλβιν και πολλούς άλλους στην Πασκαγκούλα,
δεν υπάρχει αμφιβολία.
Κοιτάς το διάστημα τη νύχτα...
Αν φύγεις μακριά από τα φώτα, βλέπεις χιλιάδες αστέρια.
Απ' όσο ξέρουμε τώρα, δεν έχουν βρει ακόμα το τέλος.
Δεν μπορείς να μου πεις ότι δεν υπάρχει κάτι εκεί έξω.
Και ο μπαμπάς μου το πίστευε.
Ξέρω ότι υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι με ζωή.
Και κάποτε, θα το ξέρουν όλοι χωρίς αμφιβολία.
ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΚΑΛΒΙΝ ΠΑΡΚΕΡ 1954 - 2023
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Τριανταφύλλου